Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, Άπειρε και Αιώνιε, σε ατενίζω μέσα στην πολλαπλότητά σου, σε ατενίζω χωρισμένο, εκδηλούμενο μέσα από μορφές, σε ατενίζω, Άνθρωπέ Μου, να παραπαίεις μέσα στην ύλη, να αγωνιάς, να βασανίζεσαι να καταδείξεις κάτι, που είναι αναληθές.
Σε ατενίζω, Άνθρωπέ μου, ν’ απομακρύνεσαι από την Ουσία σου και να φανερώνεις τις αντιθέσεις, να φανερώνεις χωρισμένα τα στοιχεία του όλου, που αποτελείς, μη δυνάμενος να τα συνθέσεις, μη δυνάμενος να τα ενώσεις, μη δυνάμενος με την Αγάπη σου να αποτελέσεις πάλι το Ένα, όπως ήσουν όταν ξεκίνησες, όταν εκπορεύτηκες, ως Θεία Ιδέα, μέσα από τον Άπειρο Θείο Νου.
Προσέρχομαι, Άνθρωπε, για να σου διδάξω την Αγάπη, την Αγάπη τη Μία, τη Μοναδική, την Αγάπη αυτή που δονεί και σένα και πάλλεται μέσα στο «Είναι» σου, την Αγάπη που εσύ έκλεισες μέσα στα απύθμενα βάθη σου και αδυνατείς τώρα να την ελευθερώσεις.
Έρχομαι να διαρρήξω τα δεσμά σου, τα δεσμά τα γήινα, τα δεσμά τα πλασματικά, που όμως είναι πολύ δυνατά, που η άγνοιά σου τα δυναμώνει στιγμή με στιγμή και ώρα με ώρα και σε κάνει να νιώθεις αδύναμος, μα και σε κάνει να νιώθεις πολλές φορές πλασματικά ευτυχισμένος, μέσα σ’ αυτή τη ζωή, που ζεις, μέσα σ’ αυτά τα συναισθήματα και τις καταστάσεις, που βιώνεις.
Άνθρωπέ Μου, οι καταστάσεις που βιώνεις, σκοπό έχουν και μόνο να σε διδάξουν την απελευθέρωσή σου, σκοπό έχουν να διανοίξουν εντός σου τους κρουνούς της Αγάπης, για να μπορέσει να ξεχυθεί η Θεία Χάρη της και η Ευλογία της, για να σε μετουσιώσει και να σε μεταβάλει ολόκληρο σε μία Φλόγα Πυράς, και να σε κάνει ένα με το Πυρ το Αιώνιο και το Ακατάβλητο, που είναι η Αγάπη του Θεού.
Άνοιξε την Ψυχή σου, παράδωσε το Πνεύμα σου, όλο σου το «Είναι», όλη σου την υπόσταση στη Θεία Φωτιά, που ενυπάρχει εντός σου και δύναται να σε μετουσιώσει και να σε μεταβάλει σε Αυτούσιο Πυρ, να σε κάνει Ενότητα, να σε κάνει και σένα Θεό.
Η Ουσία σου είναι η Αγάπη, που αναπλάθει τις μορφές, είναι η Αγάπη, που δίνει το άρωμα και την ομορφιά σε καθετί που αντικρίζεις γύρω σου. Είναι αυτή η Αγάπη, που καθρεφτίζεται μέσα στη γαλήνη του καθάριου ουρανού και της γαλάζιας θάλασσας. Είναι η Αγάπη, που καθρεφτίζεται μέσα από τα εύοσμα άνθη, που είναι σκορπισμένα πάνω στον πλανήτη σου.
Μα είναι και η Αγάπη, που δεν έχεις δει και που δεν μπορείς να συλλάβεις, που τα αισθητήριά σου ακόμα δεν είναι τόσο εκλεπτυσμένα, για να μπορέσουν να την κατανοήσουν, για να μπορέσουν να την αισθανθούν, για να μπορέσουν να τη νιώσουν και να την εκδηλώσουν. Είναι η Αγάπη, που διέπει τα Σύμπαντα, που τα πάλλει, είναι οι Αρμονίες και οι ήχοι, είναι τα χρώματα, είναι η Αγάπη, που συνθέτει όλες τις Αρμονίες κι όλους τους ήχους στον Έναν, Τον Τέλειο Ήχο, που σημαίνει την αρχή και το Τέλος όλης της Δημιουργίας, μα και την Αρχή και το Τέλος κάθε Δημιουργίας.
Γιατί η Αγάπη, που είναι η Δημιουργία, που είναι ο Θεός, που είναι και ο Θεός και το Δημιούργημα, αναπλάθει συνεχώς Νέους Κόσμους, Άπειρους, για να εκδηλώνεται, για να φανερώνεται. Αναπλάθει συνεχώς μορφές, για να τη φέρουν σε εκδήλωση, με όλους τους τρόπους, για να καταδείξει την Απειρία της, την Απεραντοσύνη της, για να καταδείξει τον τρόπο που συνθέτει και αποσυνθέτει τα πάντα. Και πως ακόμα και μέσ’ στην αποσύνθεση τα πάντα είναι Ενότητα.
Το καταδεικνύει, Άνθρωπε, και τώρα αν κοιτάξεις γύρω σου μέσα στη φύση, αν κοιτάξεις τις αποσυνθέσεις των χρωμάτων, που τα πάντα αποτελούν το Ένα, θα δεις την ίδια Αγάπη να πάλλει. Αν κοιτάξεις τους ήχους, που μεμονωμένα σε δονούν, θα δεις και πάλι ότι η Μία Αυτούσια Αγάπη υπάρχει μέσα σ’ αυτούς. Άνθρωπέ Μου, διδάχτηκες και διδάσκεσαι ακόμα την αποσύνθεση, τον χωρισμό, για να μπορέσεις να εννοήσεις ότι η Αγάπη ουδέποτε αποσυνθέτει και ουδέποτε διαχωρίζει.
Για να μπορέσεις να εννοήσεις, ότι στα πάντα, έστω κι αν είναι φαινομενικά χωρισμένα, υπάρχει Αυτούσια, Ολόκληρη, ικανή να μετατρέψει σε Πυρ κάθε μόριο, ικανή να μετουσιώσει σε Θεό, όλες τις μορφές και όλες τις εκδηλώσεις, γιατί Αυτή είναι η μόνη υπάρχουσα κινητήρια Δύναμη, Αυτή είναι η Ακατάπαυστη Ροή του Παντός, του Σύμπαντος. Μέσα σ’ αυτή την ακατάπαυστη Ροή της Αγάπης, που ανακυκλούται συνεχώς, που αναδημιουργεί συνεχώς, που αναπλάθει συνεχώς, βρίσκεσαι κι εσύ, Άνθρωπε, αναδημιουργώντας μέσα σου νέες καταστάσεις, μέχρι να φθάσεις να μπορέσεις να εκδηλώσεις αυτή τη Ροή της Θείας, της Απόλυτης Αγάπης, που δεν μπορεί παρά να παρουσιάσει Ενότητα, που δεν μπορεί παρά να παρουσιάσει Αρμονία και Κάλλος Ατελεύτητο.
Αυτής της Αγάπης, που η Ροή της είναι πάνω από το χρόνο και το χώρο, που διασπά όλους τους φραγμούς σου, μα και όλους τους φραγμούς που μπορεί να υπάρχουν οριοθετημένοι από το νου σου, για να σε αναγάγει και να σε καταστήσει Νουν Θείο, Άπειρο, Νουν διάσπαρτο μέσα σ’ όλες τις μορφές, Νουν Δημιουργό και Δημιούργημα ταυτόχρονα, για να σε καταστήσει, Άνθρωπε, Θεό, ως είσαι, και να εκδηλωθείς χωρίς κανένα εμπόδιο.
Η Αγάπη είναι η Ύπαρξή σου, η Αγάπη είναι η μόνη Αλήθεια, που μπορεί να σε ελευθερώσει, που μπορεί να σε διαχύσει σαν μόρια μέσα στο Άπειρο, που είναι η μόνη κατοικία σου. Η Αγάπη είσαι εσύ, Άνθρωπε, μόνο που ακόμα δεν συνειδητοποίησες την υπόσταση που φέρεις και αρκείσαι να ζεις μέσα στα αντικαθρεφτίσματα αυτής της Αγάπης, μέσα στις αναλαμπές, τις στιγμιαίες λάμψεις, που ο νους συλλαμβάνει και αρκείσαι να περιορίζεσαι σε αντικαθρεφτίσματα συναισθημάτων, γιατί δειλιάζεις μπροστά στην πλήρη σου μετουσίωση σε Πυρ και Αγάπη.
Διαλέγεις την άγνοια, αρνούμενος την Απόλυτη Γνώση, γιατί αυτό το Απόλυτο σε τρομάζει. Είσαι Απόλυτος, Άνθρωπε. Η Ουσία σου είναι τόσο Απόλυτη, που είναι Αιώνια ταυτισμένη με το Απόλυτο, που είναι Αιώνια δεμένη με τον Θεό, που είναι η ίδια Ουσία, Ομοούσια, χωρίς καμιά διαφορά. Είσαι τόσο Απόλυτος, που μπορείς να ξεπεράσεις και τις μορφές, που μπορείς να ξεπεράσεις κάθε φαινομενικό και να το αναγάγεις σε Απόλυτο και να το ενοποιήσεις μέσα στην Απολυτότητά σου, χωρίς τίποτα να σε παρεμποδίσει.
Γι’ αυτό και βρέθηκες μέσα στις μορφές, για να καταδείξεις την Απολυτότητά σου, την Απολυτότητα της Αγάπης σου, την Απολυτότητα της Ένωσής σου, την Απολυτότητα της Θεότητάς σου. Βρέθηκες μέσα στις μορφές, για ν’ αναδειχτείς ως Ένα, μέσα από την πολλαπλότητα, για ν’ αναδειχτείς ως Ένα μέσ’ από τις αντιθέσεις, για ν’ αναδειχτείς ως Άπειρος μέσ’ από το ελάχιστο και το περιορισμένο και να αναδειχθείς ως Θεός μέσα από τα πλασματικά σου πάθη και μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις καθημερινά.
Σε φανερώνω, Άνθρωπε, μπροστά στα μάτια σου, σε φανερώνω ως Απόλυτο που είσαι, σε φανερώνω ως Αγάπη και ως Ουσία, δονούσα τα Άπειρα Σύμπαντα, τα δημιουργημένα μα και αυτά που θα δημιουργηθούν, γιατί η Άπειρη Ουσία της Αγάπης δονεί τα πάντα, γιατί η Άπειρη Ουσία της Αγάπης δεν περιορίζεται από το Εκδηλωμένο και το Ανεκδήλωτο, από τη Μορφή και το Άμορφο, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να συλλαμβάνει και τα δύο και να τα ενώνει και να είναι Αδιαχώριστα και Αδιάσπαστα μέσα της.
Γι’ αυτό κι εσύ εκδηλώνεσαι ως μορφή, για να καταδείξεις, ότι μπορείς ως Άπειρη Αγάπη να είσαι και Μορφή, μα και Άμορφο και να εκδηλώνεις την Άυλη και Άπειρη Αγάπη του Νου σου, μέσα από τις μορφές και αυτή η Άυλη και Άπειρη Αγάπη να είναι το ίδιο καθαρή, το ίδιο Απόλυτη, το ίδιο Θεία, το ίδιο ταυτισμένη με τη Μία Αγάπη, όπως όταν ευρίσκεται μέσα στον Νου σου, σαν Αγάπη των Ουρανών σου.
Ήρθες να καταδείξεις, Άνθρωπε, την Αγάπη των Ουρανών σου μέσα στην ύλη σου. Ήρθες με την Αγάπη των Ουρανών σου να εξαγιάσεις την ύλη σου, να την κάνεις Αγάπη, φανερά και έμπρακτα, να την κάνεις Ουσία, αν και η ύλη είναι και αυτή Ουσία, Μία Ουσία, Θεία Ουσία. Όμως εσύ πρέπει να το φανερώσεις ενώνοντάς την μέσα σου, χωρίς να την ξεχωρίζεις από εσένα, χωρίς να σου θέτει εμπόδια, γιατί μόνο όταν ξεπεράσεις την ύλη σου και πορευθείς προς την Ένωση με την Αγάπη, με τον Θεό, μόνο όταν δεν κωλύεσαι από τη μορφή σου, θα καταδείξεις ότι πράγματι ενοποίησες μέσα σου την ύλη που φέρεις, θα καταδείξεις ότι πράγματι δεν ξεγελάσαι από τις μορφές σου, θα καταδείξεις ότι το περιβάλλον σου, ότι η γη που ζεις, είναι τόσο ενωμένη με σένα, που μπορείς να την περιλάβεις μέσα σου και να την κάνεις Αγάπη, να την κάνεις Ήλιο Φωτός.
Εσύ, Άνθρωπε, δημιουργείς το περιβάλλον σου, εσύ δημιουργείς τις συνθήκες που ζεις, εσύ, ανάλογα με την Αγάπη που εκδηλώνεις, απολαμβάνεις από τον κόσμο που ζεις ό,τι φανερώνεις. Η Αγάπη, που εκδήλωσες μέχρι σήμερα, φανερώνει, Άνθρωπε, τη γη όπως τη γνωρίζεις, φανερώνει τη γη με τις αντιθέσεις, όχι μόνο εκδηλούμενες μέσα από τους ανθρώπους, αλλά και εκδηλούμενες μέσα από τα ζώα, μέσα από τα φυτά. Η Αγάπη σου, όταν εκδηλωθεί ως Θεία, όταν εκδηλωθεί ως Απόλυτη, θα αναγάγει και τη γη και θα την κάνει Φως και θα την κάνει Ήλιο και θα την κάνει Άπειρο.
Γιατί μοναδική σκοπιμότητα της ύπαρξης του πλανήτη αυτού είναι να σε εκπαιδεύσει, να σε αναγάγει στα στάδια της Αγάπης, και στην κλίμακα της Αγάπης. Να σε κάνει να νιώσεις όλα τα στάδιά της και να σε φέρει έπειτα στο σημείο εκείνο, ώστε να ενώσεις όλα τα στάδια και να τα κάνεις Ένα, Μία Αιώνια, Άπειρη, Πανσυμπαντική Αγάπη, που παραμένει Αναλλοίωτη, που δονεί τα πάντα.
Να σε φτάσει στο σημείο να ενώσεις όλα τα άνθη που αντικρίζεις, να ενώσεις όλα τα ζώα, όλα τα βασίλεια που υπάρχουν στη γη, στο Ένα Βασίλειο, στο Άπειρο Βασίλειο, στο Βασίλειο των Ουρανών σου, όπου επικρατεί η Αρμονία των ήχων, των άνευ παλμών ήχων, όπου επικρατεί η γαλήνη, όπου επικρατεί η ταχύρρυθμη, η τόσο ταχύρρυθμη κίνηση, που μοιάζει με την Ακινησία, που επικρατεί η διασπορά σου μέσα στα πάντα κι η ταυτόχρονη συνύπαρξή σου με τα πάντα, που επικρατεί η διάχυτη Αγάπη σου μέσα σ’ όλα και η υπόστασή σου διάσπαρτη μέσα σε καθετί.
Το Βασίλειο των Ουρανών σου, Άνθρωπε, στο οποίο επικρατεί το Πυρ που είσαι, διότι οι Ουρανοί σου είναι Πυρ, ως ο Θεός Δημιουργός, ως η Άναρχη Ουσία, που έπλασε και αναδημιούργησε τα Σύμπαντα εντός σου και εκτός σου. Οι Ουρανοί σου, Άνθρωπε, σε αναμένουν Πυρ Άσβεστο, Πυρ Αέναο, Πυρ Θείο, να σε δεχθούν, να σε μετουσιώσουν, να σε ενώσουν με τα πάντα, ως Ένα για να μπορέσουν να σε οδηγήσουν στην Απόλυτη Γνώση, στην Απόλυτη Αγάπη, στο Απόλυτο Ένα, που ταυτίζεται με το μηδέν, που είναι ταυτόχρονα Ύπαρξη και Ανυπαρξία, Εκδήλωση και Ανεκδήλωτο.
Ήρθε η εποχή, Άνθρωπε, να δεις αυτά που μέχρι τώρα αδυνατούσες να συλλάβεις. Σε αγκαλιάζω με την Αγάπη Μου, που είναι η Αγάπη σου. Σε αγκαλιάζω με τη Μία Αγάπη, που υπάρχει πάντα, που υπήρχε και θα υπάρχει, για να μπορέσεις να κατανοήσεις το Ασύλληπτο του «Είναι» σου, για να μπορέσεις να συλλάβεις το Απροσμέτρητο, το Απέραντο, το Θείο, που είσαι, για να μπορέσεις να συλλάβεις, ότι Εγώ κι εσύ ενυπάρχουμε ενωμένοι από πάντα, ως Μία Ενότητα Αδιάσπαστη και Αδιαχώριστη, ότι ενυπάρχουμε και δημιουργούμε μαζί, ότι μαζί εισπνέουμε και εκπνέουμε, αναπλάθοντας τους Κόσμους.
Συντόνισε, Άνθρωπε, την εισπνοή σου με την Εισπνοή Μου και την εκπνοή σου με την Εκπνοή Μου και πάλι, γιατί έχεις αποσυντονισθεί. Και η δική Μου Εισπνοή και Εκπνοή κρατάει Αιώνια και Άχρονα, ενώ τη δική σου την περιόρισες μέσα στο χρόνο. Συντόνισέ την πάλι μαζί Μου, για να γίνουμε Ένα φανερά και για να γίνουμε πάλι μαζί, Δημιουργός και Δημιουργία και για να εκδηλώσεις Τέλεια, ό,τι σου ανατέθηκε, να εκδηλώσεις και να φανερώσεις Τέλεια τη Δημιουργία.
Και να εισπνεύσεις κι εσύ μαζί Μου, για να αναδιπλωθείς μέσα Μου ως Ένα Αδιάσπαστο από Εμέ και πάλι μαζί να εκπνεύσουμε, δημιουργώντας Κόσμους άλλους, όπου θα δυνηθείς να φανερώσεις την Απολυτότητά σου και θα δυνηθείς ως Θεός, ενωμένος απόλυτα με τον Ένα και Μοναδικό να εκδηλωθείς. Συντόνισε το «Είναι» σου με το Ένα «Είναι», για να νιώσεις την πληρότητα της Αγάπης, την πληρότητα της Απεραντοσύνης, για να μπορέσεις να δονηθείς και πάλι στην Αρμονία και στην Τελειότητα, την Αέναη, στη Ροή την άνευ κινήσεως, όπου εδονήσο, ω Άνθρωπε, πριν η πλάνη σου σε οδηγήσει στον αποσυντονισμό σου.
Σε εναγκαλίζομαι, Άνθρωπε, για να σε συντονίσω με Εμέ, για να φέρω πάλι εντός σου τη Γαλήνη, για να φέρω πάλι εντός σου την Τελειότητα, που ο ίδιος διατάραξες. Σε εναγκαλίζομαι και σε ασπάζομαι, για να διαλύσω κάθε δυσαρμονία από εντός σου, την οποία εκδηλώνεις, ώστε να αναφανείς ως είσαι, ν’ αναφανείς ως Άνθρωπος – Θεός, ως Υπερούσιος Λόγος, ως Πατέρας και ως Μητέρα, όπως πράγματι και αληθινά είσαι.
