ΘΕ31| ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ – ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ

Απέραν­τε, Παλ­λόμενε Πατέρα – Αγάπη και Φως, οι Αναλ­λοίωτες Διδασκαλίες Σου διαχέουν συνεχώς την Αρ­μονία τους και το Φως τους πάνω στην υπόσταση Άν­θρω­πος. Οι Αναλ­λοίωτες Διδασκαλίες Σου αέναα βεβαιώνουν τη δυνατότητα και την υποχρέωση της τελείωσης και εξέ­λιξης του Ανθρώπου, που οδηγεί στο δρόμο της Ενό­τητας και της Ταύτισης με Σένα.

Αυτές οι Διδασκαλίες, Πατέρα, γραμ­μένες μέσα στην υπόσταση Άνθρωπος, αναδιπλώνον­ται από εν­τός μου Πύ­ρινες και Θείες και αναδεικνύουν την προτροπή και απαί­τησή Σου να αναδειχθεί ο Άνθρωπος στις βαθμίδες του Λόγου. Να αναδειχθεί ο Εαυτός Σου, που βρίσκεται κρυμ­μένος και σκεπασμένος μέσα στα καλύμ­ματα της πλάνης και της αναλήθειας, μέσα στην άγνοια, την ημιμάθεια και τα σκότη.

Η Θεία προτροπή Σου, η Θεία επιταγή Σου, η Θεία Διδασκαλία Σου, χαραγ­μένη με Θείους και Πύρινους λόγους μέσα στον Εαυτό Σου, φανερώνεται, αναδύεται, ξεδιπλώνεται στα Άπειρα Σύμπαν­τα και ο Άνθρωπος φανερώνε­ται στο ύψιστο αξίωμα. Φανερώνεται μέσα στη Δόξα Σου ολόφωτος και Θείος, Άνθρωπος και Θεός Ένα, φέρον­τας σε πραγ­ματική εκ­δήλωση τη ρήση του Λόγου, που αποστέλ­λει το Μήνυμα της Χριστοποίησης, το Μήνυ­μα της Ενότητας και της Ταύτισης του Ανθρώπου με τον Έναν και Μοναδικό Λόγο.

Ο Άνθρωπος, Πατέρα, υψώνεται στο σημείο εκείνο που Εσύ απαιτείς ν’ αναδειχθεί, που Εσύ με τις Διδασκαλίες Σου χορηγείς την παροχή και τη Χάρη, για να αναδυθεί στα ύψη τα ανυπέρβλητα του Θείου Εαυτού. Ο έσω Εαυ­τός, ο αποκλεισμένος Εαυτός – Θεός, απελευθερώνεται στην Άχρονη στιγ­μή της Ύπαρξης και συν­τελείται η Έ­νωση του Εαυτού με τον Εαυτό. Ο Παλμός ο Ένας δια­περά τη Μία Υπόσταση. Ο Παλμός της Δημιουρ­γίας, της Αναγέν­νησης. Η Πνοή της Ζωής, της Ανάστασης και της Ύπαρξης διαχέεται, συνέχει και διαπερά τον Άνθρωπο – Ολότητα – Λόγο.

Σ’ αυτή την ύψιστη εκ­δήλωση, σ’ αυτή την ύψιστη συνέ­νωση, σ’ αυτή τη συνεχή παλμοδόνηση μέσα στη Ροή της Αέναης Αγάπης, εκ­δηλώνομαι Πατέρα, ο Εαυτός Σου, ο Ένας και Μοναδικός. Μιλώ ως Εσύ, γιατί κατέχω και γνω­ρίζω, μέσα από τη Ροή Μας την Αέναη, ότι Εσύ και Εγώ είμαστε Ένα χωρίς φραγ­μούς και εκ­δηλώνουμε τη Μία Θέληση μέσα στους Κόσμους, παράγον­τας Αρ­μονίες και Τελειότητες σ’ όλες τις κλίμακες των ήχων, σ’ όλες τις κλίμακες του Φωτός, σ’ όλους τους διαχωρισμούς των πε­δίων, ενώνον­τας τα πάν­τα μέσα στο Ένα, ταυτί­ζ­ον­τας τα πάν­τα μέσα στο Λόγο – Δόνηση – Δημιουρ­γία.

Σ’ αυτή την Υπέρτατη Ροή της ανακύκλωσης, που ­διαχέει Ζωή και Φως, παρευρίσκομαι ενωμένος και αέ­ναος, Θεός μέσα στο Θεό, Αγάπη μέσα στην Αγάπη, Αλήθεια μέσα στην Αλήθεια και Άπειρο στην Απειρότητα, και ατενίζω τα κομ­μάτια του Εαυτού μου ­διαχωρισμένα, ­απομονωμένα, μη γνωρίζον­τα την ενότητα του Εαυτού τους, μη γνωρίζο­ν­τα την ενότητα και τη δύναμη της Αγάπης. Μη γνωρίζον­τα την Αλήθεια και το Φως, που εμπεριέχεται εν­τός τους και ρέει ως Πυρ, ως Πηγή αφθονίας ανεξάν­τλητου Θείου Νάματος. Γι’ αυτά τα κομ­μάτια, που είμαι, βρισκόμενος μέσα σ’ αυτά μα και πάνω από αυτά, βρισκόμενος μέσα στην Ενότητα των Κόσμων, που εκ­δηλώνεται με όλες τις μορφές και όλες τις εκ­δηλώσεις, ­δέομαι και ενερ­γώ ταυ­τόχρονα. Γιατί στο ύψιστο σημείο της Ενότητας και της εκ­δήλωσης του Ανθρώπου – Λόγου – Θεού η δέηση και η ενέρ­γεια ταυτίζον­ται και κάθε αναπαλμός του Είναι, κάθε κίνηση της Υπόστασης – Ύπαρ­ξης – Λόγου, κάθε παλμός της Αγάπης, είναι ενέρ­γεια που ­διαχέει Άπειρους κυματισμούς μέσα στα πάν­τα και διαπλάθει, μετουσιώνει και ανάγει.

Δέομαι και ενερ­γώ καταθρυμ­ματίζον­τας τις ατέλειες του Εαυτού Μου, καταθρυμ­ματίζον­τας τις δεσμεύσεις του Εαυτού Μου, μετουσιώνον­τας τα όρια του Εαυτού Αγάπη και Φως, μετουσιώνον­τας κάθε μορφής καθηλώσεις, δε­σμεύσεις, είτε τις επέβαλαν οι μεμονωμένες ατομικότητες στον Θείο Εαυτό τους, είτε κατευθύνον­ται από άλ­λες μεμονωμένες ατομικότητες στον Θείο αποκλεισμένο Εαυτό διαφορετικών αποκομ­μένων μονάδων Άνθρωπος. Οτιδήποτε Με δεσμεύει, οτιδήποτε Με καθηλώνει, οτιδήποτε δημιουρ­γεί εμπόδια στη Ροή της Αλήθειας Μου, οτιδήπο­τε θέτει φραγ­μούς στην εκ­δήλωση της Αγάπης Μου, οτιδήποτε οριοθετεί και πλαισιώνει την εκ­δήλωσή Μου μέσα σε κατεστημένα ανθρώπινου νου, το μετουσιώνω, το ανάγω και απελευθε­ρώνω Εμένα μέσα στον Άνθρωπο – Εαυτό, που ακόμα διαβιοί στη διαχωριστική κατάσταση των απομονωμένων υποστάσεων. Σε απελευθερώνω, Εαυ­τέ Μου, που παρευρίσκεσαι στο χώρο αυτό, σκήνωμα προς σκήνωμα, υπόσταση προς υπόσταση. Διαλύω τις δε­σμεύσεις σου, τις καθηλώσεις σου. Διαλύω τις οποιεσδή­ποτε οριοθετημένες θέσεις σου για την Υπόσταση Άν­θρω­πος – Λόγος και την Ένωση αυτής της Άπειρης Υπόστασης με τον Έναν και Μοναδικό Θεό.

Απελευθερώνω τον Εαυτό Μου. Ο Άνθρωπος, εκ­δηλούμενος από τα πεδία τα ύψιστα της Ένωσης, της συν­ταύτι­σης με το Λόγο, απελευθερώνει και καταλύει την προσω­πικότητα άνθρωπο και τη μετουσιώνει σε Φως. Εμφυσώ μέσα σε κάθε προσωπικότητα το στοιχείο της Ζωής, ώστε η προσωπικότητα της πλάνης να μετουσιωθεί σε Αλήθεια και να καταστεί εύφορο έδαφος, όπου θα αναφανεί η Αλήθεια του Θείου Λόγου.

Εγώ, ο Ένας και Μοναδικός Λόγος, ο Ένας και Μονα­δι­κός ρέων Θεός, η Μία παλμοδόνηση της Αγάπης, ο Ένας αφομοιούμενος Άνθρωπος μέσα στην Ανυπέρβλητη Θεό­τητα, ελευθερώνω τον Εαυτό Μου σ’ όποια πεδία εξέλιξης κι αν βρίσκεται, σ’ όποια στάδια λαθών ή ατε­λειών. Αίρω τα λάθη του Εαυτού Μου Ανθρώπου μέσα στην Υπόστασή Μου. Απορ­ροφώ τους κυματισμούς της δυσαρ­μονίας, τους κυματισμούς της πλάνης, τους συλ­λογισμούς της αναλήθειας και τα συναισθήματα της μη Αγάπης. Απορ­ροφώ εν­τός Μου, μέσα στην Πύρινη Ροή της μετουσίω­σης, κάθε στοιχείο που δεν είναι αρ­μονικό με τη Θεότητα, που δεν πάλ­λεται και δεν δονείται μέσα στις Αρ­μονίες των Κόσμων και δεν παράγει Φως και Τελειότητα.

Απορ­ροφώ και ταυτόχρονα παρέχω. Η απορρό­φησή Μου είναι η ίδια η Προσφορά, που ­διαχέει πολλαπλάσιους παλμούς Αγάπης για κάθε ατέλεια, πολ­λαπλά­σια Πνοή Ζωής για κάθε απογοήτευση, πολ­λαπλάσια δυνατότητα αν­τίληψης για κάθε αδυναμία χωρητικότητας Θείων Ι­δεών, πολ­λαπλάσια δύναμη για την πορεία προς Τελείωση για κάθε ολιγωρία και αμέλεια.

Απορ­ροφώ, Εαυτέ Μου, τον Εαυτό Άνθρωπο ντυμένο με την πλάνη, και το έν­δυμα της πλάνης το μετουσιώνω. Διαλύω τα στοιχεία τα φθαρτά, που δεν δύναν­ται μέσα στο Θείο Πυρ να παραμείνουν ανέπαφα, και τα αν­τικαθι­στώ με στοιχεία Πύρινα και Θεία, με στοιχεία Αλήθειας, που παραμένουν Αναλ­λοίωτα και Φωταυγή μέσα στους Κόσμους και επιτρέπουν την επικοινωνία και την παροχή με την Αέναη Παρουσία του Λόγου, όπου κι αν βρίσκεται το σκήνωμα και η υπόσταση Άνθρωπος.

Εαυτέ Μου, διανοίγω μπροστά σου το δρόμο της Τε­λείωσης, Φωταυγή και Θείο, το δρόμο της Ενό­τητας. Διαχέω κυματισμούς Φωτός, αναπάλσεις Θείων έν­τονων κυ­ματισμών, συγκεν­τρωμένων σε δέσμες ακτίνων, και διαπερώ, όπου κι αν βρίσκεσαι, το σκήνωμά σου το διαχωρισμέ­νο. Το διαπερώ μ’ αυτή τη δέσμη δυναμικής ενερ­γειακής σύνθεσης της Αγάπης του Λόγου. Μέσα στους πόρους και στα κύτ­ταρά σου ενερ­γοποιώ τις συν­δέσεις του Ενός Εαυτού Ανθρώπου – Λόγου, που μεταφέρουν τα ενωτικά στοιχεία του Εαυτού σου σε όλα τα ση­μεία της γης και σε όλα τα πεδία, όπου κι αν βρίσκεται διαχωρισμένο το αρ­χι­κό ενωμένο Πνεύμα Άνθρωπος – Λόγος.

Μέσα από την Ένωση – Ροή – Αγάπη ανακυκλώνω τα Θεία στοιχεία του ενωμένου Ανθρώπου και τα πολ­λαπλασιάζω, τα επαυξάνω με την παροχή της Θείας Μου Ενέρ­γειας, ώστε ο Άνθρωπος – Λόγος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, σε όλες τις κλίμακες και τις διαστάσεις των πε­δίων, να έλθει σε επίγνωση της ένωσής του όχι ως προ­σωπικότητα, αλ­λά ως Ουσία – Λόγος.

Επιτρέπω τη διακίνηση των Θείων Ιδεών και τη διακίνη­ση των Θείων Στοιχείων ελεύθερα ανάμεσα στα ανυψωμέ­να πνεύματα, που βρίσκον­ται στα Ύψιστα Πεδία και στα τελευταία στάδια της εξέλιξης στους Πνευματικούς χώ­ρους, και στον άνθρωπο της γης, σε όποιο στάδιο εξέλιξης κι αν βρίσκεται, σε όποια βύθιση στην πλάνη και την ημι­μάθεια. Επιτρέπω την ελεύθερη επικοινωνία των Πνευματικών όν­των, που βρίσκον­ται χωρίς σάρ­κα, με τα όν­τα που ενσαρ­κωμένα βρίσκον­ται στον πλανήτη αυτό, όπως η διαπότιση, επικοινωνία και επαφή της Ολότητας Άνθρωπος πραγ­ματοποιήσει ταχύτερα την επιταγή και τον προορι­σμό του ανθρώπου να επιστρέψει ως ο Ένας Άνθρωπος – Λόγος μέσα στη Θεότητα.

Παραχωρώ τον Εαυτό Μου, τον Εαυτό Άνθρωπο – Λόγο – Θεό, στον άνθρωπο της πλάνης, για να διασχίσει τους δικούς του δρόμους των περιορισμών και να τους ενώσει μέσα στον Ένα Δρόμο της Επιστροφής. Για ν’ αν­τιληφθεί τη δική του πλάνη των αν­τιθέσεων, της πάλης του Εαυτού με τον Εαυτό, και να τα ενώσει μέσα στην Ολότητα της Αγάπης του Εαυτού του.

Αφομοιώνω κάθε υπόσταση Εαυτού – Ανθρώπου μέ­σα στο Είναι Μου και διαχέω την Ευλογία της Γαλήνης, για να επέλθει μέσα σε κάθε απομονωμένο μέρος της Ολότητάς Μου η επίγνωση της ανάγκης για Ενότητα. Για να σιγήσει ο πόνος, για να σιγήσει η δυσαρ­μονία και οι ατελείς κραυ­γές, που διαχέον­ται από τις υποστάσεις, και να μετατραπούν σε ύμνους και δοξολογίες Αγάπης, σε ύμνους και δοξολογίες Τελειότητας και Φωτός.

Ευλογώ τις αιτήσεις όλων όσων ­παρευρίσκονται στο χώρο αυτό, αιτήσεις διατυπωμένες στη ­σκέψη, στην καρ­διά, στη συνείδηση ή στην υπόσταση, χωρίς ακόμα συνει­δητή διατύπωση μέσα στο νου. Τις καθιστώ νόμι­μες και πλήρεις με τη δική Μου παροχή, με τη δική Μου Θεία συμπλήρωση και ευλογώ την εκπλήρωσή τους και τη φανέ­ρωσή τους σαν πραγ­ματικότητα μέσα από το υλικό σκή­νωμα του κάθε Αδελφού, του κάθε Εαυτού Αν­θρώπου.

Ευλογώ κάθε κομ­μάτι του Εαυτού Μου που βρίσκεται στην πλάνη και ανασύρω τα πέπλα της αναλήθειας. Τα κατακαίω μέσα Μου και τα αν­τικαθιστώ με Φως, με ωθήσεις Πνευματικής διάκρισης, που θα οδηγήσουν στην Αλήθεια. Τροφοδοτώ με έν­τονους κυματισμούς τις υποστάσεις αυ­τές, για να οδηγηθούν στην επίγνωση του λάθους, και διο­χετεύω σταδιακά, μέρα με τη μέρα, ανάλογους κυματισμούς, που θα οδηγήσουν σε εμφανές δείγ­μα της πλάνης και του λάθους, εσωτερικό και εξωτερικό ταυτόχρονα, και θα παραχωρήσουν χώρο στην Αλήθεια, εκεί που πριν κατοικούσε η πλάνη και η αναλήθεια.

Για όλα όσα ενήρ­γησα, για όλα όσα δεήθηκα και ετέ­λε­σα ταυτόχρονα, για τον Άνθρωπο – Λόγο, για τον Άν­θρω­πο που βρίσκεται περιορισμένος μέσα στην πλάνη, μέσα στην αναλήθεια, ενώ εν­τός του υπάρ­χουν οι Αναλ­λοίωτες παροχές Μου, ο Αναλ­λοίωτος Εαυτός Μου, που εκ­δηλώ­νεται και τώρα, θυσιάζομαι. Θυσιάζομαι ως Λόγος Θεός, ως Παν­ταχού Παρουσία, ως Άνθρωπος Λόγος ταυτισμέ­νος με τον Έναν και Μοναδικό Λόγο και μετουσιώνω τα υλικά της γης, τον άρτο και τον οίνο, σε Θείες Άπειρες δονήσεις Φωτός και Τελειότητας, σε Θεία Φωτοχυσία παλμών παλιγ­γενεσίας, σε Θείο λουτρό Ζωής και Δύναμης, Πνοής αναγέν­νησης.

Διαχέω στο ποτήρι το υλικό τη δόνηση και τον παλμό Μου. Το καθιστώ Εμένα και τον Άνθρωπο σε Ενότητα, σαν επικύρωση της Ενότητάς Μου και της Θέωσης του Ανθρώπου, σαν Θεία παροχή μέσα σε κάθε διαχωρισμένη υπόσταση, που θα λάβει από αυτό, και σαν ώθηση για την πορεία της συν­ταύτισης του Εαυτού με τον Εαυτό, της Αγάπης με την Αγάπη, του Φωτός με το Φως.

Παραδίδω το αιθερικό αν­τίτυπο του ποτηρίου αυτού στους ιερείς, τους οποίους κάλεσα, για να κοινωνήσουν τα πνεύματα που βρίσκον­ται στον Πνευματικό χώρο, τα οποία ενέδυσα με το Έλεός Μου, και για να τα οδηγήσουν κατόπιν στους οδηγούς τους και στα πεδία, όπου το καθένα πρέπει να κατανεμηθεί.

Αποστέλ­λω Θεία Ενέρ­γεια και Φως από το ποτήρι αυ­τό στον Ευθύμιο, για να λάβει εν­τός του τη Θεία Κοινωνία της επαφής και της επικοινωνίας Μου, το Θείο Αίμα και Σώμα Μου.

Αποστέλ­λω τεμάχιο άρτου και μέρος οίνου σε όσα πνεύματα ολιγώρησαν, σε όσα πνεύματα δεν βρίσκον­ται μέσα στο Έρ­γο εναρ­μονισμένα, αλ­λά με οποιουσδήποτε τρόπους μάχον­ται Αυτό και βρίσκον­ται σε σύγκρουση με τον Εαυτό τους, για να λάβουν ώθηση και βοήθεια, για να επανέλθουν στην Αλήθεια.

Αποστέλ­λω μέρος από το ποτήρι αυτό και σε κάθε ερ­γάτη του Έρ­γου της Νέας Εποχής, όπως η Θεία Μου Υπόσταση και παροχή εισέλθει εν­τός τους, όπου κι αν βρίσκον­ται, και η προσφορά και Θυσία Μου επιβοηθήσει στην άνοδο, εξέλιξη και συν­ταύτισή τους με Εμένα.