Δάσκαλε, Αγαπημένε και Άπειρε, είναι τόσος καιρός πια, που μου μιλάς με κάθε τρόπο και με διαποτίζεις με τη Διδασκαλία της Ενότητάς μας. Κι εγώ, Άπειρε, περιορίζω τη διδαχή σου μέσα στην ολιγοπιστία μου, στο διαχωρισμό που εντός του οικοδόμησα τη συνείδησή μου, στην αδυναμία του νου να σε συλλάβει, της καρδιάς μου να σε χωρέσει και σιωπώ, φυλακίζοντας μέσα στη σιωπή την Παρουσία του Λόγου.
Κι όμως Εσύ, Αγάπη Άπειρη, με ελεείς και συνεχίζεις να μιλάς μέσα μου, γι’ αυτό που Είσαι, που Είμαι, που Είμαστε. Ω Αγαπημένε, Εσύ Άπειρε, εισχωρείς μέσα στο είναι μου και ελευθερώνεις το νου μου, δονείς την ύπαρξή μου μέσα στην Αγάπη Σου. Μου μιλάς, ως να υπάρχεις εντός μου και με ωθείς να διαλαλήσω την Αεί Υπάρχουσα, την των πάντων Ενότητα. Και πια δεν μπορώ να ψιθυρίζω το Όνομά Σου. Δεν μπορώ να σιωπώ την Αλήθεια σου, να φέρω το ένδυμα της Μαθητείας Σου και να μη διαλαλώ μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου το ευφρόσυνο μήνυμα της Παρουσίας Σου, τον ελπιδοφόρο Λόγο της Διδασκαλίας Σου. Να μη δοξολογώ την εμβάπτιση του είναι μου στο καθαρτήριο του Ελέους Σου, να μην υμνολογώ την αναγέννηση της ύπαρξής μου μέσα στο Φως της Άμωμης Παρθενίας της.
Γι’ αυτό αυτή την ώρα ανοίγω το στόμα μου κι αγαλλιάζει η ύπαρξή μου απ’ τα σημεία του Ευαγγελισμού της και διαλαλώ το θαύμα: Η Παρθένος Ύπαρξη σήμερον τον Υπερούσιον Λόγον τίκτει και Αγγέλων στρατιαί δοξολογούσι τον Θεούμενο Άνθρωπο, που αναγεννά το είναι του μέσα στη δόνηση του Υπερούσιου Λόγου. Υμνολογούσι την Μαθητεία του ανθρώπου στη λειτουργία της Μετανοίας, της Κάθαρσης, της Αγάπης και της Προσφοράς.
Η Παρθένος Ύπαρξη σήμερον τον Υπερούσιον Λόγον τίκτει και αναγγέλλει: Ο Ένας Εαυτός υμνολογεί τον Ένα Εαυτό και τον διδάσκει: ο πρώτος Λόγος που ενσταλάζω στο είναι σου είναι Έγώ Ειμί η Αεί Υπάρχουσα Πανταχού Παρουσία που εντός Μου περιέχω καθετί. Τίποτα έξω από Μένα δεν είναι υπάρχον. Εγώ Ειμί το Όλον που εμπεριέχει καθετί που μπορεί να συλλάβεις, μα κι όλα τα ασύλληπτα για σένα. Εγώ ειμί η Ολότητα της Ύπαρξης και μέσα στην Ολότητά Μου περιέχω κάθε ύπαρξη. Χαράσσω μέσα στο είναι σου την Αλήθεια της Ολότητάς Μου και σ’ ευλογώ να διαποτισθείς απ’ την πρώτη Αλήθεια Μου”.
Ο Ένας Εαυτός υμνολογεί τον Ένα Εαυτό και τον διδάσκει: ο Λόγος ο δεύτερος που εκχέω στο είναι σου είναι τούτο το ασύλληπτο ακόμη δι’ εσέ “Μία είναι η ύπαρξη, η όντως υπάρχουσα Εγώ. Εγώ Ειμί ο Ων, ο Υπάρχων, ου αποδεχθείς άλλο τι. Εγώ Ειμί ο μόνος Ων και ιδού η Αλήθεια περί Εμού: ου ποιήσεις, ου προσκυνήσεις είδωλα πλην Εμού, φάσματα της πλάνης εισίν. Εγώ Ειμί ο μόνος Ων και ευλογώ σε να αντλείς απ’ την Πηγή αυτής της Αλήθειας”.
Ο Ένας Εαυτός υμνολογεί τον Ένα Εαυτό και τον διδάσκει: ο Λόγος ο τρίτος, αυτός είναι “Εγώ ο Μόνος όντως Ων, Εγώ το Όλον. Σου αποκαλύπτω την Απειρότητα των στοιχείων της Ολότητάς Μου. Άπειρες οι καταστάσεις του Είναι Μου που συνενούνται για να συναποτελέσουν το Όλον που είμαι. Εγώ ο τα πάντα πληρών και εμπεριέχων τα πάντα. Δοξολογώ την Απειρότητά Μου και φωτίζω τη Μοναδικότητά Μου με την Απειρότητα των στοιχείων που περιέχω. Εγώ ο Μοναδικός, παρουσιάζω εις σε την ολόλαμπρη Απειρότητά Μου. Δόξα και πάλιν δόξα στο Άπειρο Ένα”.
Ο Ένας Εαυτός υμνολογεί τον Ένα Εαυτό και τον διδάσκει: τον Λόγο τον τέταρτο εμφυσώ εντός σου Έγώ ο Μόνος Ων, ο Άπειρος, ο Αεί Υπάρχων, Τέλειος και Άφθαρτος Ειμί. Εγώ ο Άναρχος και Αναίτιος αρχή και αιτία πάντων Ειμί. Εγώ ο Ατελεύτητος και Άφθαρτος της αφθαρσίας την πρώτην αιτία αποκαλύπτω. Πάντα τα εν Εμοί άπειρα στοιχεία του Είναι μου, εν αρμονία και ισορροπία διάγουν και μετέχουσι του Όλου, δοξολογώντας το Όλον. Δοξολογία δε εστί η συνεισφορά στην αρμονία του Όλου. Δεν υπάρχει ουδεμία αντιμαχία των στοιχείων του Όλου εις το Όλον. Η αρμονία του Όλου παράγει το Άφθαρτον αυτού. Πάντα τα άπειρα στοιχεία του Είναι Μου τελούν άρα εις παύσιν της αντιμαχίας αυτών. Και είναι αυτό δυνατόν χάρις στη λειτουργία της Αγάπης.
Αγάπη δε εστί ό,τι συνενώνει τα αντίθετα, ό,τι φιλιεί την έριν και την αντίθεσιν. Αγάπη δε εστί ο των διαφορετικών εναγκαλισμός. Η λειτουργία της Αγάπης συνέχει την Απειρότητά Μου εις Ένα Όλον, Ενιαίο, Αδιάσπαστο, Άφθαρτο, Τέλειο. Η Αγάπη ρέει ανεμπόδιστα εις πάντα τα σημεία της Απειρότητάς Μου, έκφραση της των πάντων ενότητας”.
Λάβε και φάγε την Αλήθεια Μου, έως ου χορτασθείς ένεκεν αυτής.
Εγώ ο Ένας Εαυτός υμνολογώ τον Ένα Εαυτό που Είμαστε και σε διδάσκω τον Λόγον τον πέμπτο: “Εγώ Ειμί ο Ων, ο Υπάρχων, ο Άναρχος και Ατελεύτητος, ο Άφθαρτος, Τέλειος αλλά και ο γιγνώσκων. Εγώ Ειμί ο γιγνώσκων πάσαν την Αλήθειαν περί Εμού. Εγώ Ειμί ο Ων, μα και ο γιγνώσκων πως ο Ων εστί. Η Άπειρη αυτογνωσία του είναι μου εμπεριέχει πάσαν την Αλήθειαν, η Απειρότητά του Είναι Μου Άπειρη, ποιεί την περί Εμού Αλήθειαν, την εγνωσμένη εις Εμέ. Εγώ Ειμί ο γιγνώσκων τις λειτουργίες του Όλου και τους Νόμους που διέπουν τα στοιχεία της Απειρότητάς Μου”.
Εγώ ο Ένας Εαυτός που Είμαστε σου ενσταλάζω την Αλήθεια Μου και σε διδάσκω τον Λόγο τον έκτο.’Έγώ ο Ένας, ο μόνος Ων, το Όλον της Μιας και Μοναδικής Ύπαρξης, ο Άναρχος, Τέλειος και Ατελεύτητος, ο εμπεριέχων κάθε στοιχείο της Απειρότητάς Μου. Ο γνωρίζων πάσαν την περί Εμού Αλήθεια, φανερώνω αυτήν την Αλήθεια αποκαλύπτοντάς την εις Εμέ, τον μόνον υπάρχοντα και μετέχοντα αυτής της αυτοαποκάλυψης και είναι αυτή η λειτουργία του Είναι Μου. Η ύψιστη μυστηριακή λειτουργία συντήρησης του είναι. Είναι αυτή η λειτουργία, η πράξη της αυτοθέασης του ενός Εαυτού.
Εγώ ο Ων θεούμαι τον Όντα. Και ούτω δοξολογώ την Τελειότητά Του. Θέωμαι, τουτέστιν παρατηρώ μα και αποκαλύπτω τη λειτουργία του Όλου ως Όλον εν Αρμονία, ως Όλον εν Αλήθεια, ως Όλον εν απειρότητι και εν ταχύτητι.
Θέωμαι και αποκαλύπτω τη λειτουργία των Νόμων που διέπουν τη λειτουργία του Όλου. Θέωμαι επιτρέποντας στα στοιχεία της Απειρότητάς Μου να φανερώσουν πως συμμετέχουν στη δομή του Όλου και πώς παράγεται η αρμονία της Άπειρης Ολότητάς Μου.
Θέωμαι και επιτρέπω στα Άπειρα στοιχεία του Είναι Μου να αποκαλύψουν τη δική τους λειτουργία μέσα στο Όλον, τη δική τους συμμετοχή στην Άπειρη συγχορδία της Τελειότητάς Μου.
Ούτω η Αλήθεια που κατέχω περί Εμού καθίσταται μια διαρκής πραγματικότητα, που συνεχώς αποκαλύπτει το Είναι μου εις εμέ. Διατρέχει, δηλαδή ούτω, η Αλήθεια Μου ως ανάσα ζωής όλα τα στοιχεία του Είναι μου. Αυτήν τη λειτουργία της Αυτοθέασης βαθιά χαράσσω στο είναι σου ως το κλειδί της Αλήθειας Μου.”
Εγώ ο Ένας Εαυτός υμνολογώ τον Εαυτό μου που Είμαστε και σε διδάσκω τον έβδομο Λόγο: “Εγώ ο Κύριος και Θεός σου, ο Θεόμενος εαυτόν πραγματώνω τη λειτουργία της Αυτοθέασης με τη δημιουργική πράξη, ότι ως Δημιουργία συνέλαβες είναι εν τέλει ο τρόπος με τον οποίο η λειτουργία της Αυτοθέασης πραγματώνεται”.
Εστίν ουν Δημιουργία η υπ’ εμού προς εμέ αποκάλυψη της λειτουργίας του Όλου. Εγώ αυτοδιασπώ το Είναι Μου και ούτω φανερό ποιώ, τις Εγώ Ειμί.
Δημιουργώ δηλών, δεν παράγω τι, εκτός Εμού, αλλά δηλώ, τουτέστιν φανερώνω τι εντός Εμού εστί. Αυτοδιασπώ το Είναι Μου φανερώνοντας την Απειρότητα της Ολότητάς Μου. Διό διά του Λόγου του Δημιουργικού δημιουργώ, ο εστί μεθερμηνευόμενον: ο Λόγος ο Δημιουργικός, αυτός αποκαλύπτει την περί Εμού Αλήθειαν. Εγώ Ειμί ο Αεί προσφερόμενος, ο διαμοιράζων τον Άρτον της Αλήθειας Μου σ’ αυτή τη Μυσταγωγία της ένωσής μας.
Δόξα και πάλιν δόξα τω Ανάρχω Πατρί. Δόξα και πάλιν δόξα σε Σε, Άπειρε Δάσκαλε, τον αποκαλύπτοντα πάσαν την Αλήθειαν.
ΑΜΗΝ
