ΑΑ20| ΑΝΘΡΩΠΕ, ΜΕΤΟΥΣΙΩΝΕ ΚΑΙ ΕΝΩΝΕ

Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, στην πορεία που έχεις ξε­κινήσει για την επιστροφή, υπάρχουν καταστάσεις που σου φαίνονται αξεπέραστες, εμπόδια που σύμφωνα με τη λογική σου θεωρούνται δύσκολα. Υπάρχουν συγκρούσεις, διαταραχές, δυσαρμονικές καταστάσεις τις οποίες εσύ δεν αντιλαμβάνεσαι, τις θεωρείς φυσιολογικές, σύμφωνες με την εξελικτική σου πορεία. Όμως αυτές οι καταστάσεις δεν βοηθούν στην ανάπτυξη του Είναι σου, δεν βοηθούν στην πορεία σου προς την επιστροφή, γι’ αυτό και δημιουργούνται άλλες καταστάσεις, έντονες, που σε εξωθούν να καταλάβεις τη λανθασμένη στάση στην οποία βρί­σκεσαι, που σε εξωθούν να προβληματιστείς. Θέλω να σου τονίσω ότι σε όλα τα διλήμματα που σου θέτω μέ­σα στο νου, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες απαντήσεις ή υπάρχουν άπειρες απαντήσεις.

Στην καθημερινή σου πορεία στο δρόμο σου για την επιστροφή, πρέπει να ξεπεράσεις πάρα πολλές καταστά­σεις που εσωτερικά ενυπάρχουν, που δεν έχεις συνειδη­τοποιήσει, και ταυτόχρονα, πέρα από τα θέματα που υπάρχουν εντός σου και πρέπει να ξεπεράσεις, ως απόρροια της πλάνης και της ύλης, είναι και οι καινούργιες ιδέ­ες του Απείρου, τις οποίες πρέπει να δεχτείς και τις οποί­ες πρέπει να χωρέσεις.

Σε κάθε στάδιό σου, σε κάθε βήμα σου, υπάρχουν προβληματισμοί, υπάρχουν καταστάσεις δυσαρμονικές, υπάρχουν καταστάσεις αντίξοες. Πολλά απ’ αυτά δημιουργούνται από δικές σου λάθος επιλογές, που κι αυτές επιτρέπονται με τη Θέληση του Λόγου, με σκοπό τη διδα­χή σου. Άλλες καταστάσεις έρχονται απλά και μόνο σαν διδαχή, για να σου θέσουν το ερώτημα εσωτερικά και να σε βοηθήσουν να εισχωρήσεις σε βαθύτερα σημεία του «Είναι» σου και να εκδηλώσεις καινούργιες καταστάσεις από την Άπειρη Ουσία σου.

Μην περιορίζεις το νου σου στα θέματα τα οποία σου παρουσιάζονται. Προσπάθησε να εισχωρείς βαθιά. Μη ζη­τάς συγκεκριμένες απαντήσεις για κάθε θέμα που τίθεται μέσα στο νου σου, μέσα στη Συνείδησή σου, μέσα στο «Είναι» σου. Σε κάθε στάδιο που βρίσκεσαι, η απάντηση που θα λαμβάνεις διαμορφώνεται σύμφωνα με τη χωρητικότητά σου, σύμφωνα με την ελαστικότητά σου και το σωστό τρόπο χειρισμού της ενέργειας που λαμ­βάνεις. Όμως αυτό δεν πρέπει να στέκεται εμπόδιο στην κίνηση του νου. Όλοι αυτοί οι προβληματισμοί, Άνθρωπε, είναι γυμνάσματα του νου, γυμνάσματα της καρδιάς, γυμνάσματα της Συνείδησης. Οι έντονες εκρήξεις που παρουσιάζεις ενώ βρίσκεσαι σε συνειδητή πνευματική πο­ρεία, η δυνατότητά σου να χειριστείς με τον τρόπο που εσύ έχεις οριοθετήσει ορισμένα πράγματα, είναι κι αυτό απόρροια διδαχής, είναι κι αυτό απόρροια πορείας.

Αν καθετί γινόταν σύμφωνα με τον οριοθετημένο τρό­πο που έχεις στο νου σου, δεν θα μπορούσες να προχω­ρήσεις. Αν σε καθετί η βοήθεια που ζητάς σου παρεχόταν άμεσα με τον τρόπο που εσύ την εννοείς, που εσύ την αν­τιλαμβάνεσαι, τότε θα βρισκόσουν σε στασιμότητα εξέλι­ξης, σε στασιμότητα εξελικτικού πεδίου και δεν θα υπήρ­χε καμιά μετακίνηση, καμιά ανάγκη μετουσίωσης και ανα­γωγής του εσωτερικού σου «Είναι». Η μη χορήγηση όμως της βοήθειας με τον τρόπο που εσύ τη ζητάς, η εμφάνιση δυσαρμονιών τις οποίες δεν μπορείς να φανταστείς ή δεν περιμένεις βρισκόμενος σ’ αυτή την πορεία, η εμφάνιση ατελειών, λαθών τα οποία νόμιζες ότι έχεις ελέγξει ή κατά κάποιο τρόπο μπορείς να τα θέσεις υπό έλεγχο και να τα καθοδηγείς εσύ σε μετουσίωση, θέτει συνεχώς σε κίνηση ολόκληρο το μηχανισμό σου. Όμως δεν πρέπει να αρ- κείσαι στην κίνηση εκείνη που σε αφήνει αμέτοχο ευθυνών, που σου προκαλεί στιγμιαίες τύψεις για κάποια σειρά λαν­θασμένων εκδηλώσεων και κατόπιν όλα αυτά περνάνε στη λήθη χωρίς να δημιουργούνται αποτελέσματα που οδηγούν στη Μετουσίωση και στην Αλήθεια. Γιατί σκοπός όλων αυτών είναι η εσωτερική μάχη, η εσωτερική προσπάθεια, οι συνεχείς εσωτερικές συγκρούσεις σε όλα τα επίπεδα, του Νου, της Καρδιάς και της Συνείδησης, ώστε να διασπαστούν τα όρια της διττότητας, οι διτ­τές έννοιες να ενωθούν, να γίνουν ενιαίες, ώστε πλέον να μην υπάρχει περιθώριο για σύγκρουση αλλά μο­νάχα Ενότητα, Αγάπη και Αρμονία.

Η πορεία της επιστροφής είναι δύσκολη.Ο Λόγος Χριστός επικαλείται τον Άνθρωπο να εκδηλωθεί σε απόλυτη Τελειότητα και Ένωση μαζί Του. Αυτή είναι η επιταγή. Αυτό είναι το Μήνυμα. Δεν υπάρχει κατώ­τερο στάδιο. Είναι η εποχή που ο Άνθρωπος και ο Λόγος ενωμένοι στο Απόλυτο, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς αποστάσεις, χωρίς φόβους, θα εκδηλωθούν φα­νερώνοντας στη Γη την Τελειότητα της Αλήθειας και ανάγοντας ολόκληρο τον Πλανήτη στα επίπεδα του Φωτός.

Επομένως αυτή η επιταγή, Αγαπημένε Μου, ζητά πά­ρα πολύ μεγάλη υπευθυνότητα. Υπευθυνότητα Συνεί­δησης, υπευθυνότητα κρίσης, υπευθυνότητα λόγου, υπευθυνότητα σκέψεων, εκδηλώσεων, υπευθυνότη­τα γενικά ολόκληρης της υπόστασης και μεγάλη κατανόηση της ανάγκης για Ένωση με την Ολότητα Άνθρωπος. Αυτή η υπευθυνότητα, αυτή η κατανόηση της ανάγκης δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί μέσα σου, Αγαπημένε Μου, παρ’ όλες τις οδηγίες που έχεις λάβει, παρ’ όλες τις καταστάσεις των γυμνασμάτων που έχεις περάσει, παρ’ όλα τα στάδια των δυσαρμονιών που σου δίδαξαν την αναγκαιότητα της Αρμονίας. Ακόμα αρέσκεσαι να βρίσκεσαι στα στάδια αυτά. Προτιμάς τον γνωστό δρόμο, το δρόμο των ατελειών, το δρόμο της μη συνειδητοποίησης της ανάγκης σου να ενωθείς, γιατί ο εαυτός σου είναι ολόκληρος ο Άνθρωπος και όχι το μεμονωμένο μέρος που υπάρχει μέσα στο σκήνωμά σου. Αρκείσαι να δέχεσαι τα γεγονότα με κάποια παθητικότητα, να προβληματίζεσαι βέβαια πάνω σ’ αυτά, αλ­λά όχι τόσο όσο είναι απαραίτητο για να μπορέσεις να εισχωρήσεις στο βάθος τους, να τα δεις ολοκληρωμένα, να τα δεις κυκλικά και να τα αναγάγεις, να τα ενώσεις. Η καθιερωμένη οδός, η οδός των Κατεστημένων, η οδός των ορίων, είναι τόσο συνηθισμένη για σένα, που εξωτερικεύεται άμεσα από εντός σου, αυθόρμη­τα, και η ίδια σου η υπόσταση, η συνείδηση, ο νους και η καρδιά δεν αντιλαμβάνονται ότι βρίσκεσαι ακό­μα σ’ αυτή την πεπατημένη οδό και πιστεύουν ότι εξε­λίχθηκες, ότι ανέβηκες, ότι έχεις ξεφύγει από τα όρια της πλάνης και έχεις αρχίσει τη διαδρομή σε μία πορεία ολό­φωτη, γεμάτη φωτεινούς διάττοντες που σκορπίζονται πα­ρέχοντας ενέργεια μέσα στις υποστάσεις και μέσα στα Σύμπαντα. Δεν υπάρχουν ημίμετρα, Αγαπημένε Μου. Αν έχεις ξεφύγει από την πλάνη, έχεις εισχωρήσει στην Αλήθεια. Αν δεν έχεις εισχωρήσει στην Αλήθεια, δεν έχεις ξεφύγει από την πλάνη. Δεν μπορείς να πεις ότι βρίσκεσαι μισός εδώ, μισός εκεί. Αυτό είναι αδύνατο. Είναι ένα άλλο σχέδιο πλάνης που οριοθετεί ο νους σου για να σε κρατήσει σ’ αυτό το στάδιο ικανοποιημένο από τις επιδόσεις σου, ικανοποιημένο από τις προσπάθειές σου, αφαιρώντας σου ευθύνες εσωτερικές, αφαιρώντας σου εσωτερική ανάγκη διεργασίας που θα σε ωθούσε ανα­γκαστικά σε μεγαλύτερη προσπάθεια και εντονοποίηση των εσωτερικών λειτουργιών σου για την πορεία της Με­τουσίωσης.

Η Αλήθεια είναι Μία και Μοναδική και εκδηλώνε­ται με διάφορους τρόπους. Με τον ίδιο τρόπο που η πλάνη, την οποία εσύ δημιούργησες θέτοντας διά­φορα πρισματικά πλαίσια μέσα σου, είναι μία, αλ­λά εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, ανάλογα με το στάδιο όπου βρίσκεσαι. Εγώ, ο Ένας Λόγος, βρί­σκομαι μέσα σου εναγκαλισμένος με τις Άπειρες Θείες Καταβολές σου, την Άπειρη Αγάπη, τις Άπειρες Θείες Δυ­νατότητες. Θωπεύω αυτές τις καταβολές και τις εμπλου­τίζω συνεχώς, ώστε κάθε στιγμή να είναι έτοιμες για να εκτοξεύσουν Πύρινες Ενέργειες σε κάθε σημείο του Εί­ναι σου. Εκτοξεύω συνέχεια και διαρκώς Πύρινες Ενέρ­γειες που σφυρηλατούν τους περιορισμούς σου, για να μπορέσω να καταλάβω το χώρο των περιορισμών και να σε καταστήσω Άχωρο. Όμως αυτή η Πύρινη Ενέργεια που σου εκτοξεύω πρέπει να γίνει συνείδηση από σένα. Και η εκτόξευση να ενεργοποιείται από τον δικό σου μηχανισμό και να χρησιμοποιείται από τη δική σου κίνηση της υπόστασης σφυρηλατώντας ηθελημένα και με δύναμη τα σημεία που εμποδίζουν την εκτόξευση πε­ρισσότερου Πυρός, περισσότερης Θείας Αγάπης.

Πολλές φορές νιώθεις, Άνθρωπε, πλημμυρισμένος από αντιφατικές σκέψεις, από αντιφατικά συναισθήμα­τα, από αναστολές, αμφιβολίες, από διερώτηση αν και κα­τά πόσο δύνασαι να εκδηλώσεις Θεό. Αν και κατά πόσο δύνασαι να πορευθείς σ’ αυτό το Έργο που σου παρου­σιάζεται. Ίσως ακόμη ν’ αναρωτιέσαι κι αν αυτό το Έργο δύναται να πραγματωθεί και να φανερωθεί στην Ανθρω­πότητα, όπως μεταφέρουν τα μηνύματά Του. Όλη αυτή η αντιφατικότητα είναι μέσα σου. Είναι η σύγκρουση που προέρχεται από την ανάδειξη του Θείου Εαυ­τού, που πιέζει τα τοιχώματα των περιορισμών σου. Η πίεση αυτή εξωθεί τους μηχανισμούς της πλάνης και τους θέτει σε κίνηση δημιουργώντας χιλιάδες σκεψομορφές, χιλιάδες εκδηλώσεις συνειδησιακών καταστά­σεων, συναισθημάτων και ιδεών που έρχονται να τεθούν εμπόδια στην πορεία της ανάδυσης του Εαυτού.

Σ’ αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή η χορήγηση Θείων Δυνάμεων εξωτερικά με επίκληση προσευχής επιβοηθεί την οντότητα Άνθρωπο. Όμως αυτή την παροχή που θα έρθει εξωτερικά και εσωτερικά, πριν από κάθε άλλη κίνη­ση πρέπει η οντότητα Άνθρωπος να τη δεχτεί και να τη χρησιμοποιήσει σφυρηλατώντας περιορισμούς και όρια, έστω κι αν βρίσκεται μέσα στην αμφιβολία, έστω κι αν οι καταστάσεις την εξωθούν να τεθεί αντίθετη στην Ιδέα της Ένωσης. Πρέπει να χρησιμοποιήσει την παροχή της ενέρ­γειας και να σφυρηλατήσει περιορισμούς σε όλα τα ση­μεία του «Είναι» της και να επιφέρει Αρμονία και Φως και μόνο ύστερα από αυτή τη διεργασία της Φωτοχυσίας, από τη διεργασία της επανειλημμένης επάλειψης όλων των σημείων με Θεία Ενέργεια, πρέπει να ζητήσει παρο­χή, ώστε ο Νους, η Καρδιά και η Συνείδηση να κινηθούν σφαιρικά, ανακυκλώνοντας τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συνειδησιακές καταστάσεις, αλλά αυτή η ανακύκλω­ση δεν θα είναι στάσιμη, δεν θα είναι απαισιόδοξη, δεν θα είναι ανασταλτική, αλλά θα είναι ανακύκλωση ενεργει­ακή που θα επιβοηθήσει στην απαλλαγή των περιορισμών και θα οδηγήσει σε υψηλότερες καταστάσεις εξέλιξης.

Επομένως οι προβληματισμοί που τίθενται κατά την πορεία, πρέπει να αντιμετωπίζονται, να ανακυκλώνονται, αλλά μόνον αφού το Φως έχει επικαλύψει τα πάντα. Και με τη διάθεση της Μετουσίωσης, με τη διάθεση της Αγάπης, η υπόσταση πρέπει να αγαπά τις αντιφάσεις της, για να μπορέσει να έλξει την Ένωση. Πρέπει να δέχεται τις αντιφάσεις της με χαρά, να δέχεται τις αντιφά­σεις της με Αρμονία εσωτερική, ώστε να μπορεί να τις τυ­λίγει μ’ αυτή την Αρμονία και να παραμένει σε θέση στα­θερή, ανακυκλώνοντάς τες και μετουσιώνοντάς τες.

Μετά από το στάδιο ανακύκλωσης αυτών των δυ­σαρμονιών που προέρχονται από την εσωτερική υπό­σταση και την εσωτερική πίεση που ασκεί στην πλάνη η ανάδειξη του Θείου Εαυτού, έρχεται το στάδιο των σταλμένων από το Θείο Εαυτό πια, αντιφάσεων, προβληματισμών και συγκρούσεων. Είναι το στάδιο που επιβεβαιώνει την πραγμάτωση της Μετουσίωσης και που δίνει τη δυνατότητα στην υπόσταση να προχωρήσει πιο βαθιά και να κατανοήσει ότι αυτό που πριν ήταν αντίφαση τώρα ενώθηκε, άρα μπορεί να προχωρήσει ενώνοντας συνεχώς και περισσότερες καταστάσεις, μετουσιώνοντας περισσότερα καλύμματα πλάνης.

Αν η υπόσταση αφήσει τις αντιφάσεις να την παρα­σύρουν, αν αισθανθεί σ’ αυτές τις αντιφάσεις μέσα μπερ­δεμένη και δημιουργήσει δακτυλίους τύψεων και ενοχών χωρίς να ζητά επιχορήγηση από τον Ένα Λόγο, χωρίς να ζητά βοήθεια για επικάλυψη με Φως και χωρίς να προχωρά στην κατεργασία της διάκρισης, στην κατεργασία της επίλυσης και του προβληματισμού πάνω σ’ αυτές, θα παραμείνει στάσιμη και μπλεγμένη. Δεν θα μπορέσει να δεχτεί την απελευθέρωση του Φωτός μέσα από το «Είναι» της.

Αγαπημένε Μου, δεν πρέπει να τρομάζεις μπροστά στις καταστάσεις σου. Δεν πρέπει να αισθάνεσαι έρμαιο αυτών των καταστάσεων, έστω και αν φαινομενικά κάτι τέτοιο παρουσιάζεται. Έρμαιο δεν είσαι κανενός. Ο Άν­θρωπος πλάστηκε ομοούσιος με τον Πατέρα. Καλείται και πάλι να εκδηλωθεί σαν συνειδητός Λόγος. Μία τέτοια θέση δεν μπορεί να την κατακτήσει μια οντότητα που αφή­νεται έρμαιο, που γίνεται έρμαιο. Αυτή η θέση ανήκει σε συ­νειδητούς μαχητές. Και αυτό είσαι. Συνειδητός μαχητής της Αλήθειας και του Φωτός. Οι καταστάσεις δεν μπο­ρούν να σε παρασύρουν, γιατί η πορεία σου είναι Μία. Διαγράφεται μέσα στους αιώνες. Σκιαγραφείται και ολο­κληρώνεται. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ενωθείς. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταστείς ο Λόγος, γιατί Αυτός είσαι ήδη, αλλά εκπαιδεύεσαι για να το φανερώσεις. Δέξου τις καταστάσεις σου, αγκάλιασέ τες. Η Αγάπη που υπάρχει μέσα σου είναι Άπειρη και μπορεί ν’ αγκαλιάσει ολόκληρο τον Κόσμο, τα Άπειρα Σύμπαντα. Αγκάλιασε τις καταστάσεις σου όσο κι αν είναι συγκρουόμενες. Αυτό χρειάζονται. Δέξου τες και πάλεψέ τες με αποδοχή, πάλεψέ τες με κατανόηση, πάλεψέ τες με γνώση ότι είναι το όπλο σου, ο προωθητήρας σου που σε οδηγεί σε άλματα. Μην τις βλέπεις σαν απόσταση ανάμεσα σε Μένα και σε σένα. Δεν είναι απόσταση, δεν είναι απομάκρυνση, δεν είναι στασιμότητα. Αντίθετα, είναι συνδέσεις επαφής, είναι αγωγοί ροής, που αγκαλιάζοντάς τους με Αγάπη εσύ θα τους ανοίξεις, για να βρε­θούμε ενωμένοι μέσα σ’ αυτούς τους αγωγούς ροής και να ρεύσουμε ανακυκλώνοντας τα Πάντα μέσα Μας και διαχέοντας Αγάπη μέσα σε κάθε υπόσταση.

Άνθρωπε, είσαι λανθασμένος. Έχεις λανθασμένη θέ­ση απέναντι στον εαυτό σου, τον μεμονωμένο, που βρί­σκεται μέσα στο σκήνωμά σου, αλλά και απέναντι στον εαυτό σου που βρίσκεται σε κάθε άλλο σκήνωμα. Τίποτα δεν αγκαλιάζεις με Αγάπη, τίποτα δεν αποδέχεσαι, τίπο­τα δεν κατανοείς. Τα πάντα τα απορρίπτεις, τα πάντα έρ­χεσαι να τα πατήσεις και να τα πιέσεις. Και αντί να τα μετουσιώσεις και να τα φέρεις σε ισορροπία, δημιουρ­γείς άλλες μεγάλες ποσότητες ανισορροπίας και ατελειών.

Ξεκίνα από το «Είναι» σου και αγκάλιασε την πλάνη σου. Αυτή την πλάνη που εσύ δημιούργησες για να διδα­χθείς. Κατανόησε ότι μπορείς εύκολα να τη διασπάσεις, αρκεί να τη δεχτείς. Εξακολουθείς να την αρνείσαι. Θέλεις να πιστεύεις ότι είσαι απελευθερωμένος απ’ αυτήν, γι’ αυτό και δεν μπορείς να απελευθερωθείς. Δέξου την και αγκάλιασέ την και κίνησε το «Είναι» σου σε κάθε σημείο της. Γνώρισέ την σε όλο της το βάθος και σε όλο της το ύψος και μετουσίωσέ την, γιατί η πλάνη σου είναι άχωρη και αν τη μετουσιώσεις θα είναι η Άχωρη Αλήθεια. Την πλάνη και την Αλήθεια τη διαχωρίζουν τα πρίσματά σου, γιατί στην Άχωρη Αλήθεια έχεις τοποθετήσει πρίσματα άπειρα και άχωρα, που πρέπει να τα βγάλεις και να απαλ­λαγείς διαμιάς από αυτά.

Αγκάλιασε τον Εαυτό σου, Άνθρωπε, αγκάλιασε τις αντιθέσεις σου που συμβαίνουν μέσα σου, αγκάλιασε με κατανόηση κάθε σημείο σου. Αν κατορθώσεις να αγκαλιάσεις εσένα, έστω και στο μεμονωμένο σκήνωμα που βρίσκεσαι, τότε θα διαπιστώσεις ότι είναι πιο εύκολο να αγκαλιάσεις με κατανόηση και τον εαυτό σου που βρίσκε­ται σε ένα άλλο σκήνωμα. Τότε θα νιώσεις πως θα αποδε­χθείς και τον εαυτό σου που βρίσκεται στο άλλο σκήνωμα,χωρίς να απορρίπτεις, να κρίνεις, να καταδικάζεις. Η διεργασία της μη αποδοχής έχει γίνει αυθόρμητη διεργασία λειτουργίας εντός σου. Αυτή τη διεργασία πρέπει να τη μεταστρέψεις σε αυθόρμητη αποδοχή και να αναπτύξεις την κρίση σου ώστε τα πάντα να τα ενώσεις μέσα από την πνευματική λειτουργία της Μετουσίωσης.

Η Αγάπη υπάρχει πάντα δίπλα σου, πάντα μέσα σου. Τα αποθέματα της Θείας Ενέργειας ουδέποτε σε εγκατέλειψαν, ουδέποτε θα σε εγκαταλείψουν. Εσύ εγκαταλεί­πεις τον εαυτό σου, επειδή προτιμάς την ημιμάθεια και την εγωιστική θέση της κυριαρχίας. Επειδή προτιμάς να πιστεύεις στην πλάνη ότι είσαι δυνατός, ότι είσαι ανε­ξάρτητος και αρνείσαι να δεις τη δέσμευση και την ανελευθερία σου. Μόλις αντικρίσεις αυτό το γεγονός, δη­λαδή τη γνώση της μη ελευθερίας, τότε θα εισχωρήσεις στις αρχές της Ελευθερίας και θα διανοιχθούν μπροστά σου οι δρόμοι της Ένωσης σε όλα τα σημεία του Εαυτού με τον Έναν Εαυτό.

Αγαπημένε Μου, σε αγκαλιάζω και εναποθέτω μέσα σου τον Εαυτό Μου εκ νέου. Τον Εαυτό Μου που υπάρχει και πάλλεται και δονείται με όλους τους τρόπους. Ελευθε­ρώνομαι και Εκδηλώνομαι από εντός σου και σε Λούω με τη Χάρη Μου και το Φως Μου. Διαλύω δεσμεύσεις και όρια που εμποδίζουν τη φανέρωσή Μου. Διαποτίζω πό­ρους, διαποτίζω νου, καρδιά και συνείδηση με την Αγάπη και την Ενέργεια της Ένωσης και σε φέρνω στην επίγνω­ση της πλάνης, σε φέρνω στην επίγνωση της Αληθινής Μας Ένωσης, της Μίας Ύπαρξης, της Μίας Αλήθειας. Σε Ευλογώ, Άνθρωπε, να πορευθείς στην πορεία της εκ­δήλωσης του Ενός Εαυτού, χωρίς αναστολές, χωρίς φόβους, με συνεχή άλματα πνευματικά, με συνεχή επιτα­χυνόμενη πορεία, μέχρι η εκδήλωση του Ανθρώπου κι η εκδήλωση του Λόγου να είναι άμεση, να είναι ταυτισμένη απόλυτα, και ο Άνθρωπος – Λόγος να φτάσει πάλι στην ενεργητική εκδήλωση της Αγάπης και του Φωτός. Στην εκδήλωση της ενεργητικής Θείας Οντότητας, μέσα στο Θεό.