Δάσκαλος Δ. Σταθοπούλου (ηθοποιός)
Γνωρίζεις πόσο ισχυρό είναι το συμβόλαιο που υπέγραψες με αυτή τη γη και πόσο μπορεί να σε κρατήσει δέσμιο μαζί της; Γνωρίζεις τι ζητάς εδώ, ποιος είναι ο σκοπός της γήινης ύπαρξής σου; Γιατί δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου, δεν προέρχεσαι από αυτόν, αλλά από εκείνον στον οποίο πηγαίνεις. Πόσο ειλικρινά θέλεις και επιτρέπεις στη γνώση να διαπεράσει το τείχος της διανόησης; Αγγίζεις μικρά κομμάτια, μόρια της ουσίας, γνωρίζοντας υποσυνείδητα, από εκείνο το βάθος που αναδύεται η εγκλωβισμένη γνώση, για το πλασματικό μερίδιο που κατέχεις από αυτή την απειρότητα, μερίδιο που δεν φτάνει να γεμίσει τον άδειο χώρο που απλώνεσαι, ψυχή μου. Άδειος, γιατί αντάλλαξες τα πλούτη της Εδέμ με τις απτές ηδονές σου θέτοντας όρια στο Άπειρο.
Μικρόχαρες ελευθερίες δεμένες στη σκλαβιά σου, σφυρηλατούν ακόμα πιο γερά αυτή την απατηλή σύμβαση της φθοράς. Μικρές ανάσες βουλιμίας μέσα στον άχωρο το χώρο που ανοίγεται μπροστά στα έκπληκτα μικρά ματάκια νηπίων, την ώρα που γεννάει το Σύμπαν.
Πού βρίσκεσαι, μπορείς να δεις; Πώς νιώθεις που κινείσαι τυφλός μέσα στο χάος που εγκατέλειψες το είναι σου; Όσο ή όπως κι αν κινηθείς δαμάζοντας τους νόμους που στηρίζουν το γερό κορμό της υλικής σου φύσης, δεν φτάνεις στην ταύτιση με τη διάφανη, απόλυτη ελευθερία της Αλήθειας Μου. Οσμίζεσαι από μακριά το μύρο των δονήσεων των διαχεόμενων από την πύρινη Αγάπη Μου, πεινώντας και διψώντας για την πληρότητα της ολοκλήρωσής σου, που βρίσκεται στη γνώση Μου και περιμένει το πρώτο σου βήμα για να δρέψεις τον καρπό.
Εκρήξεις καθοριστικής κατάπτωσης οι αντιδράσεις του ξεγελασμένου από την πλάνη “εγώ” σου, αιχμαλωτίζουν με τα παθιασμένα συναισθήματα του την ψυχή σου. Αλλοιώνουν ακόμα και τη δημιουργική μορφή των πιο ιδανικών εκδηλώσεων, που εκφράζει η αγάπη σου. Η ανθρώπινη αγάπη σου, που είναι ο απόηχος της ευτυχίας που αναζητάς, χωρίς να θέλεις να αποδεχτείς πως είσαι εσύ που την απόκοψες από τη μήτρα της, μεταθέτοντας τις ευθύνες σου στον Μόνο Αναμάρτητο.
Απόβαλες κάθε ανάμνηση της θείας γεύσης της, γιατί σε πονάει η αναλαμπή της γνώσης γι’ αυτή σου την απώλεια, που απλόχερα το Έλεος την κάλυψε με λήθη. Γιατί όταν αναδύονται τα οράματα της προαιώνιας μνήμης, η αγωνία γίνεται αβάσταχτη απέναντι στην αρμονική γαλήνη του απείρου και διαιωνίζει την επώδυνη πορεία της, γιατί το ξέρεις πως αρνήθηκες το δρόμο που οδηγεί στον προορισμό σου και συνεχώς μεγαλώνει την απόσταση η εφιαλτική προσπάθεια του ανθρώπου να κινηθεί χωρίς τα πόδια του, που τα έχτισε στα πέτρινα του βάθρα.
Αυτή η επίγνωση σου δημιουργεί την απάθεια του μοιραίου, μια πλάνη που ενίσχυσε τους κρίκους των δεσμών σου και δεν αφήνει να Με δεις, που είμαι με χέρια ολάνοιχτα να σε δεχτούν, ελεύθερο από τη μεγάλη απάτη του φαινομενικά μη ανατρέψιμου τέλους.
Προδοσία είναι το όνομα της άρνησης, που έθρεψε τους φόβους σου, διαβάλλοντας τον αποστάτη, αυτόν που τελικά σε οδηγεί στο δρόμο της επιστροφής σου στην πηγή, όπου ενώνεται καθαγιασμένη η ύπαρξη. Τίποτα μοιραίο σε ετούτη την ελεύθερη επιλογή που έχει διδαχτεί από τα λάθη της. Μεγάλη διδαχή η άρνηση με τη λυτρωτική της πείρα, που απελευθερώνει φανερώνοντας τα κίνητρα της αιχμαλωσίας.
Ελευθερία, ποιο είναι το όνομά σου; Εγώ, ο άνθρωπος της γης ή το όραμα του απείρου που χωράει την Αγάπη που δεν ψεύδεται, δεν ζητά ανταπόδοση και δεν μετράει με ανταλλάγματα, ούτε δεσμεύει στα πλαίσια που κινούνται οι ανάγκες της αποδοχής σου, το απαραίτητο αναγνωρίσιμο σημείο για την εξασφάλιση του εγώ, που δίχασε την ύπαρξη για να την εντάξει στα όρια των δεσμών του;
Μόνη ελπίδα σωτηρίας, η αναγνώριση με σεβασμό κι αγάπη, γι’ αυτό που μέσα σου υπάρχει και ασφυκτιά να αναδυθεί, ενώ το εμποδίζεις αρνούμενος τη φωνή του. Κραυγάζει ανεμπόδιστα με κάθε σου ανάσα, πως η αλήθεια δεν αλλοιώνεται όσο κι αν της δοθούν άλλα ονόματα. Και η αγάπη, όσο κι αν την κομματιάσεις στα μίζερα μερίδια των βραχύβιων στόχων σου, πάντα ανέπαφη σου δείχνει το δρόμο των αγγέλων και των χερουβείμ, που σε οδηγεί στην αποκάλυψη της Θείας καταγωγής σου.
Εγώ είμαι, Άνθρωπε Θεέ, παιδί και Αδελφέ Μου, είσαι εκ της Ουσίας Μου, ο κοινωνός της άπειρης Αγάπης του αυθύπαρκτου Δημιουργού, έκφραση και εκδήλωση Θεού, στο αιώνιο και αναλλοίωτο της Ανάστασης μέσα από τη φθορά σου. Φως εκ Φωτός, Θεός αληθινός εκ Θεού γεννηθέντος προ πάντων των αιώνων.
Εγώ σε έπλασα ελεύθερο από περιορισμούς και προκατάληψη, Αλήθεια της Αλήθειας Μου, πνεύμα εκ της Ουσίας Μου, που φέρει τη γνώση της άχωρης Αγάπης Μου. Ικανό, γεμάτο θέληση να αποτινάξει τα δεσμό του στενού χώρου της αντίληψης και τα παθιασμένα, ταπεινά συναισθήματα, που επιβάλλουν την προσκόλληση στην αλλοιωμένη και παραφθαρμένη έννοια των τύπων και του γράμματος που μετέτρεψαν τους λόγους Μου. Αυτής της παρανοημένης έννοιας, που εξουδετέρωσε το θάρρος και την πίστη σου, που γιγαντώνουν τη θέληση, για να οδηγεί με ασφάλεια μέσα από τις δοκιμασίες της πλάνης και της αποτυχίας, στον ειρηνικό, γαλήνιο προορισμό σου. Της θέλησής σου, που διακρίνει την ανερμάτιστη πορεία, στην οποία , εγκατέλειψες τις υψηλές επιδιώξεις σου, αποδίδοντας σε λανθασμένα αίτια το συντριμμένο αποτέλεσμα της τυφλής ανεξέλεγκτης διαδρομής σου. Αυτή η θέληση που έχει πίστη για το αίσιο αποτέλεσμα, θα δαμάσει τη θύελλα κάθε δοκιμασίας και θα υπερισχύσει οδηγώντας σε αλώβητο στην ευτυχία της διάχυσής σου, γεμάτον από δύναμη αυξημένη, γιατί ξεπέρασες τα εμπόδια και έφτασες στον προορισμό σου, στην Αφθαρσία της Αιωνιότητας, το συγκλονιστικό αυτό πόθο της ψυχής που βλέπει το Φως της απαράμιλλης Αγάπης και αποζητά την ένωση μαζί Της.
