Δάσκαλος Ρ. Κωνσταντάτου
Αγαπημένη ύπαρξη που εντός σου γεννάται η Μορφή της Αγάπης, για να μεταφέρει στα πάντα την τελειότητα του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Ανθρώπου Θεού, ευλογώ τους παλμούς του “είναι” σου ν’ αναδύσουν την Ελευθερία της Απρόσωπης και Καθολικής Αγάπης μέσα στα πάντα.
Η μέχρι σήμερα πορεία σου στο Έργο της Ανάστασης του Ανθρώπου σε φέρνει σήμερα σ’ εκείνο το σημείο εξέλιξης, που θα καθορίσεις τη ροή των γεγονότων της ιστορίας σου, ενεργώντας με επίγνωση και συνειδητότητα στις κάθε είδους καταστάσεις που διαδραματίζονται στον κόσμο σου. Βιώνεις έντονα στα στοιχεία του “είναι” σου τις τάσεις του ανθρώπου, τις επιθυμίες του, τις επιλογές του, το χαρακτήρα των συναισθημάτων του, τις πνευματικές αναζητήσεις του, ακόμη και την άρνησή του να υπακούσει στην προαιώνια φωνή της ύπαρξής του που τον καλεί να πραγματώσει τον προορισμό του. Βιώνεις έντονα ό,τι διακατέχει σήμερα τον άνθρωπο, ανεξάρτητα σε ποια εξελικτική βαθμίδα βρίσκεται, ακριβώς για να κατανοήσεις πως είσαι ενωμένος με τα πάντα κι αυτό που αποκαλείς Εαυτό σου και σε γεμίζει δέος, δεν περιέχει μονάχα τον Θεό μα και τον Άνθρωπο που είσαι σε κάθε ποιότητα και μορφή του.
Το ότι δεν κατόρθωσες μέχρι σήμερα να προβείς σε ουσιαστικές αναγωγές ποιοτήτων και ενεργειών μέσα στο “είναι” σου, μετουσιώνοντας έξεις που σε στρέφουν ν’ αναζητάς τις εκδηλώσεις της ύλης, είναι γιατί προσπαθείς να προσεγγίσεις τον Θεό μ’ έναν τρόπο εκδήλωσης που σε απομονώνει και σ’ απομακρύνει από τον εαυτό σου άνθρωπο. Οι εκδηλώσεις σου στην καθημερινή σου ζωή φανερώνουν ακριβώς τη μη συμμετοχή σου στη λειτουργία της Ενότητας που σου δίδαξα, την άρνησή σου να δεχτείς και να μεταλλάξεις τον εαυτό που παρήγαγες. Νιώθεις ν’ απειλείται η ισορροπία σου τη στιγμή που έρχεσαι σ’ επαφή με τα τμήματα του εαυτού σου που νοσούν.
Μα η ισορροπία που νομίζεις πως υφίσταται μέσα σου από την επαφή σου με τον Θεό είναι πλασματική, γιατί καθώς στρέφεις το ενδιαφέρον σου στο να βιώνεις απλά την παροχή της Αγάπης κι όχι ν’ ανακυκλώνεις Αυτήν με την προσφορά σου προς αλλήλους, αποκόπτεσαι απ’ την εξέλιξη του όλου και δημιουργείς μια επίπλαστη άνοδο που στην πρώτη δυσκολία που σου παρουσιάζεται στη ζωή σου, λόγω της μη ενεργητικής συμμετοχής σου στο Έργο της ανοικοδόμησης του ανθρώπου, βιώνεις έντονα την πτώση σου απ’ το πνευματικό ύψος που νόμιζες πως βρισκόσουν.
Η ισορροπία είναι μια κατάσταση που για να υφίσταται σε διάρκεια μέσα σου, απαιτείται να βρίσκεσαι συνεχώς σε εγρήγορση κι ο αγώνας σου για εξέλιξη να μη σταματάει στην περιορισμένη δική σου μορφή, μα να εξαπλώνεται στην ολότητα του εαυτού σου, παράγοντας τους σπινθηρισμούς της ύπαρξης που ενώνεται και ενώνει.
Είσαι ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του, την αληθινή μορφή της Ύπαρξης που πρέπει να εκδηλώσει, μα για να ενωθείς μαζί Της απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ’ρθεις σε επίγνωση της πλάνης που δημιούργησες. Μα για να γίνει επίγνωση μέσα σου πως δημιούργησες πλάνη, πρέπει ν’ αγαπήσεις τον εαυτό σου, γιατί μόνο αγαπώντας δεν θα καθηλωθείς από το χαρακτήρα του κόσμου σου, γιατί μόνο αγαπώντας τον εαυτό σου θ’ αντλείς όση δύναμη σου χρειάζεται για ν’ αγκαλιάσεις την αμαρτία και να την εξαγνίσεις κι η δύναμη αυτή θα σε κάνει αδιάβλητο σε κάθε ποιότητα, γιατί δεν θ’ αντιστέκεσαι σ’ αυτήν μα θα την αφήνεις να περνά μέσα σου και θα καίγεται απ’ την Αγάπη σου, θα καίγεται απ’ την επιθυμία σου να καταστεί Εαυτός σου.
Μήπως αυτό δεν σου κατέδειξα διά της Παρουσίας Μου πλησίον σου; Δεν απέρριψα και δεν απορρίπτω κανέναν. Είμαι ενωμένος με τα πάντα γιατί Είμαι τα πάντα. Είμαι ο πόνος σου και το χαμόγελό σου, οι αναζητήσεις και οι ελπίδες σου, ο πόθος σου για ελευθερία. Είμαι η αμαρτία και η εξιλέωσή σου, τα λάθη και η επίγνωσή σου, τα κατεστημένα κι η ελευθερία σου. Δεν υπάρχει τίποτα μέσα στον κόσμο σου έξω από την Ύπαρξή Μου, μονάχα η δική σου τοποθέτηση διαχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, σε αμαρτωλούς και αγίους. Για μένα υπάρχει μόνο ο Άνθρωπος που επιστρέφει, η Δημιουργία που αναγεννάται, η Ύπαρξη που Θεώνεται. Αν σκεφτόμουν με τον τρόπο που σκέφτεσαι, τότε κανένας πάνω στη γη δεν θα μπορούσε ν αποδεσμευτεί απ’ το ζυγό της ανελευθερίας του, μα θα ’μενε παντοτινός εργάτης των υλικών αναγκών και των προσωπικών επιθυμιών του, δέσμιος στην αμαρτία που κυοφόρησε.
Καταλύω τα δεσμά σου και σ’ ελευθερώνω μες στην Αγάπη Μου. Πληρώ τα κενά σου με τον Εαυτό Μου. Σε λούω με τη Χάρη Μου. Σφραγίζω το “είναι” σου με την Ευλογία Μου. Σε ενώνω με τον άνθρωπο, σε ενώνω με τη Δημιουργία, Ανερχόμενε Άνθρωπε, Δημιουργέ του Εαυτού σου.
Η Ύπαρξή Μου δεν έχει όρια, είναι η Ύπαρξή σου. Η Μορφή Μου δεν περιορίζεται σε κατεστημένα εκδήλωσης, είναι η Μορφή σου. Η Εκδήλωσή Μου δεν αναλώνεται στις ανάγκες της ύλης, μα αναλώνει αυτές στη Δημιουργική Αγάπη που εισέρχεται στην ατέλεια και τη μεταμορφώνει, που πληρεί κενά και ισορροπεί αντιθέσεις, που εναρμονίζει τη σχέση του μέρους με το όλον. Ο Εαυτός Μου είναι το Σώμα και το Αίμα σου, προσφερόμενος ως εξιλέωση για την ανυπακοή του ανθρώπου.
Άπειρε Εαυτέ Μου, γνωρίζεις τι θα πει διάκονος του Ανθρώπου. Τη Γνώση αυτή έλαβες ως Δωρεά Χάριτος πριν 2.000 χρόνια διά της Εκδήλωσης της Θυσίας Μου, που σφράγισε μέσα σου την Προσφορά του Θεανθρώπου προς τον Θεάνθρωπο. Μα και σήμερα αυτή τη Διδαχή σου παρέχω με τη μόνη διαφορά πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να την εκδηλώσεις ενσυνείδητα προς την Ολότητά σου, για να ολοκληρωθεί η Προσφορά Μου, κι η Παρουσία Μου να καταστεί μέσα σου η απελευθέρωσή σου από τη μορφή στο Άμορφο κι από το χώρο στο Άχωρο.
Σε χρίω διάκονο του Ανθρώπου για να οδηγηθείς στην Απόλυτη Ελευθερία της Εκδηλωμένης Αγάπης και να εισέλθεις στο Άπειρο της Προσφοράς του Θεού προς τον Εαυτό του.
Η Αγάπη σου θα ‘ναι αυτή που Θα σε αναδείξει ως Θεούμενο Άνθρωπο, η Αγάπη που μέσα της χωράει τα πάντα που μέσα της αναγεννά την Ύπαρξη, όποιος κι αν είναι ο χαρακτήρας της, γιατί περιέχει την αρχή κάθε Αρχής, γιατί είναι η Υπέρτατη Εξουσία και Μητέρα κάθε ικανότητας, γιατί περικλείει μέσα της την ολοκλήρωσή σου και τη διοχετεύει σε κάθε μόριο της ύλης σου, ώστε η υπόστασή σου ν’ αναδομηθεί από τα Θεία στοιχεία της Απειρότητας του Άμωμου Εαυτού σου.
Στρέφω το πρόσωπό σου προς τον άνθρωπο που αρνήθηκες, προς τον άνθρωπο που αδιαφόρησες για τις ανάγκες και τις επιθυμίες του, προς τον άνθρωπο που καθήλωσες με την κρίση σου. Σε ενώνω μαζί του. Σε ενώνω με τον πόνο του, με τις ελπίδες του, με τις αναζητήσεις του.
Διαλύω τη διαχωριστικότητά σου, τη ματαιοδοξία σου, τον υπερφίαλο εγωισμό σου, οπουδήποτε κι αν αυτά διοχετεύθηκαν και λούω την καρδιά σου με την Αγάπη Μου και την ανοίγω διάπλατα ν’ αγκαλιάσει και να θεραπεύσει τον άνθρωπο απ’ τις πληγές των επιθέσεών σου εναντίον του. Σ’ ενώνω με τη δημιουργία σου κι όλα τα όντα αυτής όποια εξέλιξη κι αν έχουν. Σ’ ενώνω με την άρνηση που παρήγαγες σ’ όποια ποιότητα κι αν εκδηλώθηκε.
Σου διοχετεύω την Ιδέα της Ένωσης για να κατανοήσεις τι σημαίνει Ελευθερία και να μη βαυκαλίζεσαι ότι προχωράς κι εξελίσσεσαι. Από σένα ζητώ να την κάνεις πράξη καθημερινά στη ζωή σου και να σταματήσεις να ονομάζεις αγάπη την ιδιοτέλεια της προσφοράς σου, γιατί πραγματική προσφορά Αγάπης έχει να πει Προσφορά Ουσίας κι αυτό είναι κάτι που το βιώνεις μονάχα όταν θύεις τον εαυτό σου υπέρ της ανόδου του Αδελφού σου. Κι αν ενεργώ μέσα στο “είναι” σου τις ενώσεις αυτές μ’ ό,τι φοβάσαι, μ’ ό,τι αποστρέφεσαι, μ’ ό,τι υποτιμάς και κατακρίνεις, δεν καταρρίπτω με τον τρόπο αυτό την Ελευθερία σου, αντίθετα την οικοδομώ, δείχνοντάς σου το στόχο της πραγματικής μεταστροφής σου προς την Αλήθεια, διαποτίζοντας το νου σου με την Ενεργειακή Της Ροή, ώστε να διασπάσεις τα όρια, τους περιορισμούς και τα κατεστημένα της κίνησής σου.
Δεν έχεις καταλάβει ακόμη πόσο Άπειρος είσαι. Φόρεσες τόσο πολύ τη μάσκα της πλάνης, που ξέχασες τη μορφή σου και πίστεψες πως αυτή η μάσκα είναι το πρόσωπό σου. Μόνο όταν τη βγάλεις από πάνω σου θα μπορέσεις να δεις πόσο αληθινά όμορφος είσαι, ένας ήλιος που στο ταξίδι της δύσης του λησμόνησε το Φως που πριν εξέπεμπε, μα που επιστρέφει κι ανατέλλει λαμπερότερος κι αναγεννά τα πάντα με τη Ζωογόνο του Φωτοχυσία. Ένας Άπειρος Ήλιος είσαι, Αγαπημένε Άνθρωπε, κι αυτό θα εκδηλώσεις στην Ανατολή σου ως Άνθρωπος Μητέρα Θεός, γιατί είναι ο μόνος Προορισμός που υπάρχει για σένα. Όλα τ’ άλλα είναι φαινόμενα εκπαίδευσης που σκιαγραφούν το ταξίδι της εμπειρίας σου μέσα στην ύλη. Κι αν πονούν τόσο, είναι μονάχα γιατί παρέτεινες τόσο το ταξίδι αυτό, που έχασες το δρόμο σου και ξέχασες τον τρόπο να δημιουργείς.
Αυτό ήρθα να σου θυμίσω, την ιερότητα της δημιουργίας, την άσπιλη γέννησή σου, την παρθένα σου ύπαρξη. Γι’ αυτό βλέπεις σ’ Εμένα τον εαυτό σου, τις εκδηλώσεις σου. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορώ να σου δείξω την πλάνη τους. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορώ να καταλύσω τα δεσμό σου και να σ’ οδηγήσω στην ανάσταση, να σ’ οδηγήσω στην τελειότητα.
Σου παρέχω τον Εαυτό Μου, τον Εαυτό Μου Άνθρωπο, τον Εαυτό Μου Θεό. Σου παρέχω το Παν. Τη στιγμή που θα τελείται το Μυστήριο της Προσφοράς προς τον εαυτό σου, γονάτισε μπρος στην Ύπαρξη που θύει τον Εαυτό Της για την Ανάστασή σου και ύμνησε το μεγαλείο της Εκδηλωμένης Αγάπης που ενώνει τα πάντα με την Ουσία Της. Διαχύσου στο Άπειρο της Δημιουργίας, κι ανέπνευσε την Ελευθερία της Νέας σου Ύπαρξης. Υμνώ το “είναι” σου, Ανερχόμενε Άνθρωπε. Υμνώ την Εκδήλωσή σου, Θεέ του Απείρου.
