Στη μακραίωνη ιστορία της ανθρωπότητας, πέρασε κάποιος από τη γη, που το Όνομά Του προκάλεσε τις μεγαλύτερες αναστατώσεις στη ζωή των ανθρώπων. Πολεμήθηκε από την άγνοια και το σκοτάδι, όσο κανένας άλλος, μα και λατρεύτηκε από εκατομμύρια ψυχές, και άπειρα χείλη πρόφεραν το Όνομά Του με απερίγραπτη λατρεία και αγάπη. Τα διδάγματά Του μεταφράστηκαν σε όλες τις γλώσσες και διαλέκτους της γης και τόμοι βιβλίων, άρθρων και μελετών γράφτηκαν γι’ αυτά, που ο όγκος τους σχηματίζει βουνά ολόκληρα. Ήταν ο Ιησούς Χριστός.
Οι άνθρωποι Τον κατέταξαν ανάλογα με το σημείο από το οποίο Τον έβλεπε ο καθένας. Άλλοι Τον θεώρησαν έναν κοινό άνθρωπο, γεμάτο αγαθότητα και Αγάπη, άλλοι ένα φιλόσοφο, άλλοι ένα Δάσκαλο, απ’ αυτούς που κατά καιρούς παρουσιάζονται πάνω στη γη. Άλλοι Τον βλέπουν σαν τον μεγαλύτερο Αναμορφωτή και Ηθικό διδάσκαλο, που η Διδασκαλία Του δεν μπορεί να συγκριθεί με καμιά άλλη, και τέλος άλλοι Τον πιστεύουν και Τον λατρεύουν σαν τον Ενανθρωπισθέντα Θεό – Λόγο, που ήταν και ένας Τέλειος άνθρωπος συγχρόνως.
Ο χρόνος που πέρασε, από την Πρώτη Παρουσία Του στη γη μέχρι σήμερα, που αρχίζουμε να μπαίνουμε σε μια Νέα Πνευματική περίοδο, η οποία ενεργεί πάντα σαν λυδία λίθος και ρίχνει στη λησμοσύνη καθετί που δεν είναι σωστό και δίκαιο και αληθινό, όχι μόνο δεν έσβησε τη Διδαχή Του και το πέρασμά Του, αλλά αυτή η Διδαχή εξαπλώθηκε σε όλη τη γη, και σήμερα όλοι οι λαοί λίγο ή πολύ γνωρίζουν για την Παρουσία Του πάνω στη γη και τη Διδασκαλία Του.
Εκείνοι οι άνθρωποι, που ξεπέρασαν τα συνηθισμένα μέτρα της ανθρώπινης δυναμικότητας, προκαλούν το θαυμασμό των άλλων και τη δικαιολογημένη επιθυμία τους να γνωριστούν μαζί τους.
Αλλά στην περίπτωση του Ιησού Χριστού δεν είναι ένα απλό, συνηθισμένο ξεπέρασμα. Είναι κάτι άλλο. Η ανθρώπινη ιστορία δεν παρουσίασε ακόμη όμοιό Του. Δεν παρουσιάστηκε κανένας άλλος άνθρωπος, που να μπορούμε να τον συγκρίνουμε μαζί Του. Έτσι για μας αποτελεί το Θείο Πρότυπο, τον Ενανθρωπισθέντα Θείο Λόγο, που προσπαθούμε να μιμηθούμε, γιατί είπε, πως αυτοί που θα Τον πιστέψουν, τα έργα που έκανε Εκείνος θα τα κάνουν κι αυτοί, και περισσότερα ακόμη (Ιωάν. ΙΔ΄, 12).
Και η Διδασκαλία Του είναι για μας μια Ανεξάντλητη Πηγή Σοφίας και διδαγμάτων, από την οποία καθημερινά παίρνουμε κάτι και προσπαθούμε να το αναλύσουμε, να το αναπτύξουμε και να εισχωρήσουμε μέσα στην κρυστάλλινη διαύγεια της Πνευματικής Αλήθειας, που διδάσκει.
Αλλά στους αιώνες που πέρασαν από την Ενανθρώπιση του Θείου Λόγου και μετά τα πρώτα θριαμβευτικά επιτεύγματα των πρώτων Αποστολικών χρόνων, έλειψε η λαχτάρα της ψυχοπνευματικής επικοινωνίας του μέσου κοινού ανθρώπου με τον Μεγάλο Διδάσκαλο. Έλειψε η τάση της στενότερης επαφής της Ψυχής των ανθρώπων με τον θυσιασθέντα Λυτρωτή. Οι άνθρωποι, εκτός εκείνων που αφοσιώθηκαν ολοκληρωτικά και θυσιάστηκαν σαν συνεχιστές του Έργου Του, δεν ακολούθησαν πιστά τον Μεγάλο Οδηγό της Απολύτρωσης, αλλά σφιχταγκαλιασμένοι με την ύλη και τις υλικές απολαβές και αδυναμίες και συμφέροντα, προσπάθησαν ν’ ακολουθήσουν δύο αντίθετους δρόμους μαζί. Έτσι, άφησαν τις αρετές και τις ομορφιές της ψυχής ακαλλιέργητες, και το αποτέλεσμα της αδιαφορίας ήταν η ψυχική ατροφία και ο μαρασμός. Υπήρχε βέβαια κάποια πίστη, αλλά εξωτερική, στείρα, άγονη και άκαρπη για τους πολλούς.
Έτσι έχουμε Χριστιανούς και σήμερα ακόμη, που δεν γνωρίζουν καθόλου το Χριστό. Αγνοούν τα βασικά σημεία της Ζωής Του, της δράσης Του, του Έργου Του. Αγνοούν τις θεμελιώδεις και βασικές Αρχές της Διδασκαλίας Του, τις Επαγγελίες Του, τα μέσα θεραπείας των ψυχικών ασθενειών και τον τρόπο της Πνευματικής λατρείας. Αγνοούν τις Χριστιανικές ελπίδες, προσδοκίες και επαγγελίες, γιατί δεν πλησίασαν, δεν γνώρισαν, δεν αγάπησαν αληθινά το Χριστό. Είναι οι θρησκευτικά ανάπηροι, χωλοί και τυφλοί, που αρνιούνται τη φιλοξενία τους στο Χριστό, στο ψυχικό τους ενδιαίτημα, ή Τον υποδέχονται σ’ ένα ρυπαρό ψυχικό καταγώγιο.
Και ο Λόγος, ο Πομπός του Θεού, εκχέει αέναα τα κύματα της Θείας Αγάπης και Σοφίας Του προς την ανθρωπότητα, για να τη βοηθήσει, αλλά εμείς δεν προσαρμόσαμε και δεν συντονίσαμε τον Ψυχικό μας δέκτη στο Μεγαλείο του Θεού, για να λάβουμε από τη Θεία Αρμονία, αλλά οι υποσιτισμένες από αγάπη ψυχές μας παρέμειναν επιρρεπείς στην κάθε αδικία και σκληρότητα, στην πλουτομανία, τη φιληδονία και την εγωπάθεια.
Η σχεδόν γενική απάθεια και η έλλειψη ειδικού ενδιαφέροντος από μέρους των Κυβερνώντων και κατευθυνόντων πολύπλευρα τους λαούς της γης, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, και η γενική άγνοια, που υπάρχει και σκεπάζει τη γη ακόμη, υποβίβασαν τις συνθήκες της ζωής και τον προορισμό του ανθρώπου, με αποτέλεσμα ο μέσος άνθρωπος να υποσιτίζεται από πλευράς Πνευματικής και να ενδιαφέρονται οι περισσότεροι σχεδόν μόνο για την απόκτηση υλικών αγαθών και για την ευχαρίστηση και ικανοποίηση των επιθυμιών της σάρκας.
Η τόσο διατυμπανιζομένη τεχνολογική εξέλιξη των τελευταίων ετών δεν κάλυψε τα κενά της ψυχής και δεν έδωσε την εσωτερική πληρότητα και ευτυχία στην ανθρωπότητα. Αντίθετα συνετέλεσε ακόμη περισσότερο στο να υποδουλώσει τον άνθρωπο στα τεχνολογικά επιτεύγματα και να τον καθηλώσει περισσότερο στην ύλη.
Κάθε μέρα χιλιάδες θεάματα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης προβάλλονται ή παίζονται σε κινηματογράφους και θέατρα. Ακόμη χιλιάδες βιβλία και περιοδικά και εφημερίδες γράφονται. Και στις διάφορες συγκεντρώσεις, ομιλίες, κοσμικές συναναστροφές και γενικά στις σχέσεις των ανθρώπων θίγονται και συζητούνται θέματα, τα οποία επηρεάζουν τη ζωή του συνόλου της ανθρωπότητας, και ασκούν την επίδρασή τους, η οποία κάθε άλλο παρά Πνευματικά ωφέλιμη είναι.
Είπαμε και σε άλλες ομιλίες, πως είναι καιρός να σταματήσει η αδιαφορία και η ανευθυνότητα του ανθρώπου. Είναι η εποχή που πρέπει να σταματήσουμε να παρασυρόμαστε από τα διάφορα ρεύματα σκέψης και ιδεών του παρελθόντος και να ταξινομήσουμε τον εαυτό μας σύμφωνα με τα διδάγματα που έχουμε, την πείρα που αποκτήσαμε στο πέρασμα του χρόνου, μα και σύμφωνα με τα μηνύματα των Καιρών, της Νέας Πνευματικής Εποχής που μπήκαμε. Γιατί επί αιώνες ανατραφήκαμε και ζούμε μ’ έναν τρόπο σκέψης, με συνήθειες, ήθη και έθιμα και παραδόσεις που μας κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές, που σε γενικές γραμμές δεν οδήγησαν την ανθρωπότητα στην προοριζόμενη και επιβεβλημένη γι’ αυτήν τελειότητα και ολοκλήρωση και Πνευματική τελειοποίηση και ευτυχία.
Ήρθε η ώρα – δεν χωράει άλλη αναβολή ή καθυστέρηση – που πρέπει ν’ αποκτήσουμε την υπευθυνότητα της ύπαρξής μας, σε όλους τους τομείς που εκδηλώνεται και στην κάθε σχέση της, σύμφωνα με τους Θείους Νόμους. Πρέπει ν’ ακολουθήσουμε την επιβαλλόμενη πορεία για τον άνθρωπο, ενσυνείδητα, και η γενική προσπάθεια όλων μας να συντείνει, σε όλες τις εκδηλώσεις της, στην άνοδο του πνευματικού επιπέδου των λαών της ανθρωπότητας και την τελειοποίησή τους.
Και ήδη άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σκιρτήματα της μαζικής αφύπνισης, και καθημερινά διαφαίνεται η προσπάθεια πολλών για μια αναζήτηση σε πολύπλευρες κατευθύνσεις. Και αυτές οι κατευθύνσεις αφορούν την υγεία του ανθρώπου, σωματική, ψυχική και πνευματική, την ισορροπία των εκδηλώσεών του, τη δίαιτά του, την πνευματική του αγωγή και ανάταση προς το Φως, τη σύνδεσή του με το Αόρατο και τη διερεύνηση του μυστηρίου της ζωής και του προορισμού του ανθρώπου. Διαφαίνεται ήδη η αρχή της Ανατολής μιας περιόδου Αναγέννησης της ανθρωπότητας, πάνω σε υγιέστερες βάσεις και κατευθύνσεις.
Άρχισε ήδη, εντονότερα από κάθε άλλη περίοδο, η προσπάθεια προσανατολισμού της ανθρωπότητας προς τις πνευματικές πραγματικότητες και τις ανώτερες αξίες. Και το ευχάριστο είναι πως η κίνηση αυτή δεν είναι τοπική, σ’ ένα μέρος ή Κράτος μόνον, αλλά είναι μια Κίνηση Παγκόσμια, γιατί οι μάζες έγιναν πιο ευαίσθητες στον Κόσμο των ιδεών και στην αναζήτηση της Αλήθειας. Αυτή την Αλήθεια που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός, λέγοντάς μας πως όταν τη γνωρίσουμε, θα μας ελευθερώσει (Ιωάν. Η΄, 31-32). Μα οι άνθρωποι δεν ελευθερώθηκαν ακόμη, γιατί δεν γνώρισαν την Αλήθεια στη βαθύτερή της σημασία και τι έννοια αντιπροσωπεύει.
Αλλά τώρα σε χιλιάδες μέρη πάνω στη γη, την περίοδο αυτή, άρχισαν να γίνονται ομιλίες και να τυπώνονται βιβλία, που σκοπό έχουν να διδάξουν τον κοινό άνθρωπο, με τη μέση νοημοσύνη, με μια απλουστευμένη ορολογία και στην ομιλούμενη γλώσσα του, θέματα γύρω από τις αλήθειες, που φανερώθηκαν και διδάχθηκαν, και τη λειτουργία των Θείων Νόμων. Η γενική προσπάθεια έχει στόχο την αναζήτηση και διερεύνηση του Αιτίου και των Νόμων και Αληθειών, που διέπουν αυτό το Αίτιο, και όχι τη διερεύνηση του αποτελέσματος μόνο.
Αλλά ο καθένας από τους νέους αναζητητές κάποια ώρα φτάνει σ’ ένα σημείο, που αρχίζει να διστάζει και δεν γνωρίζει ακριβώς, επειδή του λείπουν η πείρα και οι ειδικές γνώσεις, τι να διαλέξει, σε ποια κατεύθυνση θα βρει απάντηση, τη σωστή αυτή τη φορά κατεύθυνση στην αναζήτησή του, γιατί όταν προχωρήσει λίγο και ξεφύγει από την υλική ζωή, βλέπει πολλούς δρόμους, πολλές Σχολές να του υπόσχονται τη λύση των προβληματισμών του. Έτσι υπάρχει μια ζήτηση, για όσους μπορούν να ασκήσουν μια δημιουργική επίδραση στις μάζες και οι οποίοι μπορούν να συμπληρώσουν κάποια από τις ανάγκες – αναζητήσεις των καιρών. Υπάρχει μια ζήτηση για Οδηγούς και κατάλληλους Εκπαιδευτές, που θα βοηθήσουν τις μάζες στον σωστό προσανατολισμό τους, στις αναζητήσεις τους.
Εμείς προσπαθούμε με τον τρόπο μας ν’ αποκαλύψουμε την πλευρά της απόκτησης μιας βαθύτερης, εσώτερης γνώσης, που πηγάζει από την Αλήθεια του Θεού, που περιλαμβάνει και τη λειτουργία βασικών Θείων Νόμων, και να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να συνδεθεί με την Πηγή Εκπόρευσής του και το Θείο Πρότυπο, που γνωρίσαμε και πιστεύουμε και λατρεύουμε, όπως επίσης να συντείνουμε με τον τρόπο μας στην επιμέλεια και καλλιέργεια των ψυχικών δυνάμεων και αρετών, και αφήνουμε τον καθένα ν’ αποκτήσει τα βιώματα εκείνα που θα τον βοηθήσουν να προχωρήσει στον ατομικό του δρόμο, με την ατομική του επιμέλεια, προσπάθεια και πίστη.
Αυτή η προσπάθεια είναι μια Γέφυρα, για να βοηθήσει τις μάζες, να τους προκαλέσει το ενδιαφέρον στην αρχή, να τους δώσει τις βασικές γνώσεις και την ώθηση για μια σοβαρότερη και υπευθυνότερη πορεία, σύμφωνα με τα διδάγματα, όπως είπαμε, του Θείου Προτύπου, του Ιησού Χριστού. Είναι το άνοιγμα απλώς του δρόμου, ενός μονόδρομου, για όσους θέλουν να τον ακολουθήσουν και να προχωρήσουν προς τον τελικό προορισμό τους. Δεν είναι ο δρόμος, αλλά η Γέφυρα, η Σηματοδότηση για την εύρεση του σωστού προσανατολισμού.
Δεν παρουσιάζουμε δικές μας θεωρίες, γιατί δεν έχουμε, αλλά ερμηνεύουμε και αναπτύσσουμε τα ήδη υπάρχοντα, με τη δική μας θεώρηση, ελεύθερα, έχοντας αποδεσμευτεί από τις διάφορες προσκολλήσεις, τους δογματικούς περιορισμούς, το φανατισμό και την εμπάθεια. Πιστεύουμε πως η σωτηρία, η Αναγέννηση, Ανάσταση και αποκατάσταση εν Θεώ, αφορά τον κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από φυλές, γνώσεις και κοινωνικές τάξεις και τις πεποιθήσεις εκείνων, που πιστεύουν πως είναι οι μόνοι σωστοί πιστοί και επομένως οι εκλεκτοί, που θα σωθούν. Ο Θεός – Πατέρας – Δημιουργός δημιούργησε τους πάντες, δίδαξε για όλους, έχει Νόμους Απρόσωπους και θέλει όλοι να έρθουν σε επίγνωση της Αλήθειας Του και να σωθούν, γιατί η Άπειρη Αγάπη καθολικά και απρόσωπα αγαπά και για τον κάθε άνθρωπο θυσιάστηκε. Ούτε προσπαθούμε να δημιουργήσουμε δικούς μας μαθητές και ακολούθους, αλλά να συντείνουμε ώστε οι διδασκαλίες του Ενός, του Μεγίστου Διδασκάλου, του Ιησού Χριστού, να γίνουν κτήμα όλων, καθολικά, γιατί αυτός είναι ο προορισμός τους.
Είμαστε υποχρεωμένοι, έχουμε καθήκον, να μάθουμε πώς λειτουργεί και πώς εκδηλώνεται ο λεπτεπίλεπτος εσωτερικός μηχανισμός μας, γιατί αυτό θα μας βοηθούσε να γνωρίσουμε, να ελέγχουμε και να κατευθύνουμε σωστότερα τον εαυτό μας, σύμφωνα με την Καταγωγή και τον προορισμό του. Και σ’ αυτόν το σκοπό πιστεύουμε ότι συντελούμε με την ανάπτυξη, από πνευματικής πλευράς, των καθημερινών αυτών εκδηλώσεων της ζωής μας.
Το θέμα μας είναι το γέλιο και το χαμόγελο: δύο εκδηλώσεις του ανθρώπου της ύλης – εκδηλώσεις καθημερινές, συνεχείς, που αντιλαμβανόμαστε και συμμετέχουμε όλοι, χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη σημασία, γιατί δεν ξέρουμε τα ακριβή αίτια που τις προκαλούν, τα αποτελέσματά τους και τους νόμους που λειτουργούν γι’ αυτές τις εκδηλώσεις.
Τις περισσότερες φορές, αφού δεν ενδιαφερθήκαμε για να μάθουμε τη λειτουργία τους και τι φανερώνουν, η εκτίμησή μας, η κρίση μας για τις εκδηλώσεις αυτές είναι πέρα ως πέρα λαθεμένη από πλευράς πνευματικής.
Εφόσον, λοιπόν, είναι εκδηλώσεις της καθημερινής ζωής μας και έχουν αίτιο και αποτέλεσμα, που έχει σημασία για μας, κρίνουμε πως είναι επιβεβλημένο να μάθουμε τους Νόμους και τις λειτουργίες, που είναι σχετικές μ’ αυτές τις εκδηλώσεις μας. Πριν όμως φθάσουμε εκεί, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε μια μικρή εισαγωγή, που θα μας βοηθήσει να μπούμε ευκολότερα στο θέμα μας, των ψυχικών αυτών εκδηλώσεων.
Στον κόσμο που ζούμε, παρατηρώντας γύρω μας βλέπουμε δύο βασικές μορφές εκδήλωσης της φύσης: την εκδήλωση της ζωής και την εκδήλωση του θανάτου, ή την εκδήλωση του ζώντος και του νεκρού, του οργανικού και του ανόργανου. Καθετί από τις ανόργανες ή νεκρές μορφές της φύσης δεν έχει άλλη εκδήλωση παρά την αδράνεια και την κατά νόμον αλλοίωση της υπόστασής του. Σε αντίθεση, καθένα από τα οργανικά όντα της ζωντανής φύσης, ανάλογα με την τελειότητά του, έχει δικές του εκδηλώσεις, με τις οποίες καθιστά εμφανή την υπάρχουσα μορφή ζωής σ’ αυτό.
Η μορφή και η εξέλιξη της ζωής αυτής δημιούργησαν απειρία μορφών και μια κλίμακα, που στο κάθε σκαλοπάτι της βρίσκουμε μια διαφορετική εκδήλωση ζωής, ανάλογα με το βαθμό της τελειότητας της μορφής που εκδηλώνεται. Έτσι αρχίζουμε από τις ατελέστερες μορφές, που εκδηλώνουν τη ζωή, και φθάνουμε στον άνθρωπο, που βρίσκεται στην τελευταία και ανώτατη βαθμίδα.
Ανάλογα όμως με τη ζωική τελειότητα υπάρχει και η εκδήλωση της ζωής με το αισθητικό σύνολο. Η αίσθηση, που είναι ατελέστατη στα ατελή, τελειοποιείται στα τελειότερα και ακολουθώντας ολόκληρη τη ζωική κλίμακα φτάνει στην τέλεια εκδήλωση της ζωής και μεταβάλλεται σε συναίσθηση.
Στο σκαλοπάτι που δημιουργούνται τα συναισθήματα, που εκδηλώνουν τη ζωή, αρχίζει να υπάρχει ο Κόσμος της ψυχής, η Ψυχή, που δεν είναι παρά η υπερτελειωμένη ζωή.
Η Ψυχή, ή ανώτερη ζωή, έχει τις ψυχικές της εκδηλώσεις και αυτές είναι που συντελούν ώστε να διακρίνεται η ανώτερη ζωή από την ατελή, και δημιουργούν ένα νέο κόσμο, τον Ψυχικό. Νόμοι ζωής διέπουν τον υλικό κόσμο, Νόμοι ζωής διέπουν και το συναισθηματικό όλο ή τον Ψυχικό Κόσμο, στον οποίο τα αίτια και τα αποτελέσματα είναι εντελώς διαφορετικά από εκείνα της υλικής ζωής.
Στον κόσμο των αισθήσεων και των συναισθηματικών εκδηλώσεων, δύο κύριοι νόμοι υπάρχουν, που ορίζουν την αντίθεση στη φύση και που διατηρούν κάθε υπόσταση: είναι ο Νόμος του Καλού ή το Καλόν και ο Νόμος του Κακού ή το Κακόν. Στην ψυχική ζωή ή Ψυχικό Κόσμο, έχουμε εκδηλώσεις που δημιουργούνται από το Νόμο του Καλού και ισάριθμες εκδηλώσεις που δημιουργούνται από το Νόμο του Κακού. Οι δύο αυτοί Νόμοι στην αντίθεσή τους δημιουργούν την Απόλυτη ισορροπία, η οποία ενεργοποιεί το σύνολο των ψυχικών εκδηλώσεων στον Κόσμο της ψυχής και στον κόσμο της ύλης.
Στο κοινό σημείο, στο οποίο δρα η έλξη και η άπωση και στο οποίο ισορροπούν οι ισοσθενείς και αντίθετες δυνάμεις του Καλού και του Κακού, γεννάται Νέα κατάσταση, που περιέχει πλήθος νέων εκδηλώσεων, που διακρίνουν ένα Νέο άνθρωπο, τον Πνευματοψυχικό. Η Ψυχή είναι η Ανώτερη ζωή, ή ζωή των συναισθημάτων, ενώ το Πνεύμα είναι η Αναλλοίωτη και Άφθαρτη Οντότητα και η ουσιώδης ανθρώπινη υπόσταση.
Έτσι βλέπουμε ότι Τριάδα Νόμων διακρίνει και διέπει το σύνολο των Οντοτήτων στο Σύμπαν. Ο Νόμος του θετικού – του Καλού, ο Νόμος του αρνητικού – του Κακού και ο Νόμος της Ισορροπίας τους. Έτσι καθετί που υπάρχει, βρίσκεται σε μία απ’ αυτές τις τρεις καταστάσεις, που διέπουν τις διάφορες εκδηλώσεις ζωής. Στον Άνθρωπο υπάρχει αυτή η τριμορφία και έχει εκδηλώσεις τριών μορφών.
Στην κατηγορία των εκδηλώσεων του Νόμου του Κακού ανήκει και το γέλιο, που δεν έχει καμία ομοιότητα ως προς τα ψυχικά συναισθήματα και τη μορφή εκδήλωσής του με το χαμόγελο. Το γέλιο σαν εκδήλωση χαρακτηρίζει μια πνευματική υπόσταση, που κλίνει προς τα υλικά και που της αρέσει ακόμη η συναισθηματική ψυχική τροφή η οποία προέρχεται από το Κακό. Γιατί όλα τα αίτια, που προκαλούν την εκδήλωση του γέλιου, ανήκουν στο Νόμο του μη Αγαθού, σε μία από τις τρεις καταστάσεις της συναισθηματικής ψυχικής τριμορφίας.
Το γέλιο προκαλείται στο άκουσμα μιας απρεπούς φρασεολογίας, με μορφή δήθεν χαριεντολογίας. Ένα παραπάτημα, μια απροσεξία ή κάποιο λάθος ή κάποια σάτιρα, προκαλεί το γέλιο σε βάρος κάποιου, που δεν είναι παρά μια εκδήλωση που δείχνει την ψυχική μας συμμετοχή στη μη επιτρεπομένη ειρωνεία και επικράτηση των δημιουργημένων μέσα μας αντιπνευματικών συναισθημάτων. Το γέλιο, και στην αθωότερή του μορφή ή εκδήλωση, είναι αποτέλεσμα άλλων συναισθηματικών εκδηλώσεων, που έχουν αίτιο παραγωγής το Κακό, άρα είναι έκφραση της λειτουργίας του Νόμου αυτού.
Μια ολόκληρη συγγενής κατάσταση προηγείται και έπεται του γέλιου. Ο χλευασμός, το σκώμμα, η ειρωνεία, η λοιδορία, ο εμπαιγμός, η υποκρισία, η ουτοπία, το ψεύδος, η ασέβεια με την αναίδεια, η φαυλότητα, η αναισχυντία και πολλά άλλα ψυχικά και πνευματικά μικρόβια είναι τα αίτια του γέλιου. Επομένως το γέλιο ανήκει στην κατηγορία των ψυχικών εκδηλώσεων, στις οποίες το δημιουργικό αίτιο απορρέει από το Νόμο του Κακού.
Η εκδήλωσή του χαρακτηρίζει μια ασθενική πνευματικότητα, που φιλοξενεί στην αδυναμία της τις ψυχικές κλίσεις, που απορρέουν από το Κακό. Μια τελειοποιημένη πνευματικότητα ή μια πνευματικότητα που οδηγείται γρήγορα προς την τελειότητα, ποτέ δεν καταλαμβάνεται από συναισθήματα, που εκδηλώνονται με το γέλιο.
Καμιά μεγάλη φυσιογνωμία στην ανθρώπινη φύση δεν εκδηλώνεται με γέλια. Ούτε ο Κύριος, η Τέλεια εκπροσώπηση του Ανθρώπου, γέλασε ποτέ! Τα πνεύματα τα μεταρσιούμενα στα Βασίλεια του Φωτός και της Αλήθειας, σε εκδήλωση ψυχικής γαλήνης ή χαράς, έχουν σαν εκδήλωσή τους το χαμόγελο, που είναι η έκφραση της Αγάπης. Εξωτερικεύει την Ψυχική και Πνευματική φωταύγεια και ακτινοβολία, σε αντίθεση με το γέλιο, που αρχίζοντας από την αφελή έστω εκδήλωση, φτάνει στο σαρκασμό, που στολίζει του πονηρού την προσωπικότητα.
Κλείνοντας το θέμα μου, του οποίου μια μικρή μόνο εξωτερική αποφλοίωση έκανα, αλλά που πιστεύω πως εννοήσατε καλά τη λειτουργία των σχετικών Νόμων, σας παρακαλώ, δώστε μεγάλη προσοχή σ’ αυτές τις καθημερινές εκδηλώσεις της ζωής, φροντίζοντας πάντα να συντονίζεστε με τη λειτουργία του Νόμου της Αγάπης, για να εκφράζετε σε όλες τις εκδηλώσεις τη Θεία Φύση σας.
