Ρ. Βεγνίδη
Καθόλη τη διάρκεια της μέχρι τώρα πορείας σου μέσα στο χρόνο ένα μεγάλο ερώτημα απασχόλησε το νου και την καρδιά σου, το ερώτημα της προέλευσης και του προορισμού σου.
Κανένα είδος τεχνολογικού επιτεύγματος δεν στάθηκε ικανό να σου προσφέρει μια ουσιώδη απάντηση απέναντι στο μεγάλο μυστήριο της ύπαρξής σου. Οτιδήποτε ανακάλυψες μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να καλύψει την άγνοιά σου για το θαύμα της δημιουργίας, το οποίο δεν εξηγείται από επιστημονικούς κανόνες και ορισμούς.
Πολλές οι αναζητήσεις σου μέχρι σήμερα. Κάθε φορά που βρήκες την απάντηση σ’ ένα γιατί, ένα μεγαλύτερο ερώτημα ήρθε να σου ζητήσει V ασχοληθείς μαζί του. Βρισκόσουν όμως συνεχώς στο ίδιο σημείο, στο σημείο της έναρξης, μη μπορώντας τελικά να διεισδύσεις μέσα στο ασύλληπτο της ζωής, μέσα στο ασύλληπτο της δημιουργίας.
Αναρωτήθηκες όμως, μήπως ο τρόπος με τον οποίο προσπαθείς να γνωρίσεις την αλήθεια είναι λανθασμένος; Πώς είναι δυνατόν με μέσα υλικά και επομένως φθαρτά να επικοινωνήσεις με κάτι που δεν υπόκειται στη φθορά, με κάτι που δεν αλλοιώνεται στο πέρασμα του χρόνου, αφού δεν υπόκειται σε κανενός είδους όρια; Δεν κατάλαβες ακόμα πως κάθε τεχνολογικό επίτευγμα, κάθε επιστημονική ανακάλυψη δεν είναι το μέσον με το οποίο μπορείς, να εισχωρήσεις στα άδυτα του πνεύματος, μα η βοήθεια που σου δόθηκε, ώστε βελτιώνοντας τις συνθήκες της διαβίωσής σου στην ύλη να μπορείς, να στρέψεις την προσοχή και το ενδιαφέρον σου στην πνευματική σου άνοδο και εξέλιξη; Κι αντί γι’ αυτό εσύ τι έπραξες ως σήμερα;
Ζώντας μέσα στην κοινωνία που δημιούργησες, αγωνίζεσαι για ν’ αποκτήσεις δύναμη και εξουσία, που να σου δίνει μια θέση ξεχωριστή ανάμεσα στους συνανθρώπους σου. Για να στηρίξεις τις ενέργειες σου, αναπτύσσεις διάφορα επιχειρήματα, που αντλείς από τη διάνοιά σου και μάλιστα πιστεύεις πολλές φορές πως δέχεσαι διάφορες εμπνεύσεις ή ανώτερες συλλήψεις ιδεών, όπως συνηθίζεις να λες, που σου προσφέρουν τάχα έναν τρόπο σκέψης και γενικά εκδήλωσης, τέτοιας μορφής και ποιότητας, που σε τοποθετεί στο ύψος εκείνο, απ’ όπου ατενίζεις με βλέμμα κυριαρχικότητας και επιβολής αυτούς που ανήκουν σε κατώτερα, κατά την αντίληψή σου, κοινωνικά και πνευματικά στρώματα. Αγωνίζεσαι για ιδανικά τα οποία κάτω από την τάση σου για προβολή μετατρέπονται σε ιδιοτελή μέσα που προωθούν, δυναμώνουν και εδραιώνουν το εγώ σου. Ακόμα κι όταν οι γύρω σου καυτηριάζουν τη στάση σου, στρέφεις το βλέμμα προς άλλη κατεύθυνση, απογοητευμένος από την ανικανότητά τους να δεχθούν την υποτιθέμενη ανωτερότητά σου. Κλείνοντας το νου, την καρδιά και τη συνείδησή σου, προσπαθείς, ν αποφύγεις τον έλεγχο και κατά συνέπεια, ν αναλάβεις την ευθύνη των εκδηλώσεών σου, διότι φοβάσαι να έρθεις σε επίγνωση της μεγάλης πλάνης στην οποία έχεις περιέλθει. Η πίστη απέναντι στον εαυτό σου περιορίστηκε μονάχα σε ό,τι έχει σχέση με υλικά στοιχεία. Όμως όσο εμμένεις σ’ αυτές τις τοποθετήσεις του νου, που σε κατευθύνουν, να επιθυμείς “τα του κόσμου τούτου”, θα διαχωρίζεσαι συνεχώς απ’ τον εαυτό σου και θ’ ανακυκλώνεσαι μέσα στην αγωνία, τον πόνο, τη ματαιότητα, μέσα σε αναζητήσεις που χαράζουν την πορεία σου προς διάφορες κατευθύνσεις, όταν η μόνη κατεύθυνση είναι η πορεία σου μέσα στην απειρότητα της Αλήθειας και της Αγάπης.
Διατείνεσαι ότι πιστεύεις και αγαπάς το Θεό που σε δημιούργησε. Με ποιο τρόπο πιστεύεις και αγαπάς τον Κύριο και Θεό σου; Όταν Τον θυμάσαι μόνο στις δύσκολες στιγμές της ζωής σου και επικαλείσαι τη βοήθειά Του; Όταν κάνεις μεγάλους σταυρούς και υποκλίσεις μέσα στις εκκλησίες; Όταν Τον δωροδοκείς, τάζοντάς Του λαμπάδες και κοσμήματα; Όταν Τον προκαλείς να σου κάνει επίδειξη της δύναμής Του; Όταν αφού έκανες μια έκλυτη ζωή, φτάνεις γέρος και φοβισμένος στο στάδιο του θανάτου της ύλης σου και επικαλείσαι το Έλεος Του για τη σωτηρία της ψυχής σου; Όταν Τον αμαυρώνεις βλασφημώντας Τον;
Όχι, αγαπημένε μου αδελφέ, δεν αγαπάς τον Θεό όταν εκδηλώνεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ξέχασες τα θεία ρήματα Εκείνου που με το αίμα της θυσίας Του, άνοιξε το δρόμο για τη βασιλεία των ουρανών; “Αγαπάτε Αλλήλους, όπως Εγώ σας αγάπησα και όλοι θα γνωρίζουν ότι είστε μαθητές μου”. Μα ακόμα κι εδώ πόσο έχεις παρανοήσει, πιστεύοντας ότι εκδηλώνεις αγάπη στον πλησίον αδελφό σου τη στιγμή που εκφράζεσαι μέσα από συναισθηματικούς περιορισμούς και εξαρτήσεις, τη στιγμή που τον αρνείσαι, που τον υποτιμάς, που τον δεσμεύσεις, που τον διαχωρίζεις από εσένα. Μα αν πράττεις αυτά προς τον πλησίον αδελφό σου τότε πως πιστεύεις, πως αγαπάς τον Θεό; Ο Ιησούς Χριστός δεν σου δίδαξε πως κάθε σου εκδήλωση απέναντι στον άνθρωπο είναι και εκδήλωση απέναντι στον Θεό; Δεν σου μίλησε για τον καιρό της Κρίσης, της Δευτέρας Παρουσίας, όπου ο καθένας θα δώσει λόγο ενώπιον Του για ό,τι δημιούργησε; Μη βαυκαλίζεσαι, λοιπόν πως εκδηλώνεις αγάπη με μια ελλιπή κι ανούσια προσφορά που δεν πηγάζει από τα βάθη της ύπαρξής σου, μα από το νου σου που ζητά να κρατά νεκρωμένη τη συνείδησή σου.
Όταν νιώσεις την καρδιά σου να διαχέει παλμούς αληθινής αγάπης, όπως τη δίδαξε και την κατέδειξε έμπρακτα με την παρουσία Του ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, θα καταλάβεις πως αυτή η αγάπη ενώνει και περιέχει τα πάντα, πως αναγνωρίζει στα πάντα τον εαυτό της, πως ανακυκλώνεται προσφερόμενη αέναα προς κάθε κατεύθυνση, δίχως όρια και περιορισμούς. Όταν μέσα από τα βάθη της ψυχής σου αναδύεται, κάθε σου κύτταρο πάλλεται και δονείται μέσα στην υπερούσια αύρα των θείων κυματισμών που διαχέει μέσα στην υπερκόσμια αρμονία των ήχων και των χρωμάτων της. Καθώς η γλυκύτητα, η τρυφερότητα και η ευαισθησία της σε πλημμυρίζει, εκλεπτύνει και αναβιβάζει σε ανώτερες ποιότητες κάθε σου λειτουργία, κοσμώντας σε με την υπέρλαμπρη διαφάνειά της.
Αυτή η αγάπη, αδελφέ μου άνθρωπε, σε κάνει να ζεις πραγματικά και ουσιαστικά, σε κάνει ν’ ανθίζεις στην αιώνια ομορφιά και γαλήνη της προσφοράς, σε κάνει να νιώθεις την υπέρτατη αγαλλίαση της αληθινής σου ταυτότητας ως άνθρωπος, άνθρωπος δίχως τίτλους και ονόματα, γιατί η προσφώνηση αυτή σε ενδύει με τη γνώση πως ό,τι προσφέρεις στον αδελφό σου, το προσφέρεις ταυτόχρονα, όχι μόνο στον εαυτό σου, όχι μόνο στην ανθρωπότητα, μα και στον ίδιο τον θεό – Πατέρα – Δημιουργό σου.
Η πραγματική αλλαγή μέσα σου θ’ αρχίσει να συντελείται, όταν επιλέξεις συνειδητά ν’ αναλάβεις την ευθύνη απέναντι στο διαχωρισμό, την καθήλωση και τον πόνο που δημιούργησες με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα λόγια και τις πράξεις σου. Η επιλογή αυτή θα ενεργοποιήσει εντός σου την αναγκαιότητα, ν’ αποκαταστήσεις τη σχέση σου με τον Θεό – Πατέρα, ώστε σταδιακά να μπορέσεις, μέσω της προσευχής ν αποκτήσεις μια ουσιαστική επαφή μαζί Του, μετανοώντας αληθινά για κάθε σου εκδήλωση που δεν υπάκουσε στον ύψιστο Νόμο της Αγάπης, που ο Ιησούς Χριστός παρέδωσε στον άνθρωπο.
Η πορεία σου δεν είναι πορεία ατομική, μα η πορεία της εξέλιξης και της ανόδου ολόκληρης της ανθρωπότητας. Χιλιάδες φορές θα πονέσεις, βαδίζοντας το δρόμο αυτόν, γιατί κάθε στιγμή θα γνωρίζεις σε βάθος τον πόνο που έσπειρες στον πλησίον αδελφό σου, γιατί θ’ ανακαλύψεις πως είσαι υπαίτιος για κάθε δάκρυ, για κάθε πόνο, για κάθε δυσαρμονία και σκοταδισμό που αντικρύζεις γύρω σου, διότι με τις εκδηλώσεις σου τα διαιώνισες και τα διαιωνίζεις.
Γίνε το χέρι που μ’ ένα του χάδι θ’ ανακουφίζει κάθε πόνο. Γίνε η καρδιά που ο παλμός της θ’ αναγεννά κάθε καρδιά. Γίνε το δάκρυ για κάθε ψυχή που η άρνηση δέσμευσε και καθήλωσε. Γίνε τα μάτια για κάθε τυφλό, η ελπίδα για κάθε κουρασμένο. Γίνε ο δρόμος για κάθε παραπλανημένο. Γίνε η τροφή για κάθε πεινασμένο, το νερό για κάθε διψασμένο. Πρόσφερε τα πάντα στον αδελφό σου άνθρωπο, όπως Εκείνος, η τέλεια Αγάπη, σου κατέδειξε, χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα, χωρίς να μετράς ό,τι δίνεις. Γίνε ο ήλιος που θα λάμψει μες στο σκοτάδι, που θα φέρει τη μέρα στη νύχτα, που θα πληρώσει μ’ ελπίδα τη ματαιότητα.
“Όυδείς εξ ανθρώπων δύναται σωθήναι. Παρά τω Θεώ τα πάντα δυνατά εισίν”.
