Αγαπημένη Μητέρα, των Παλμών και των Ήχων, της Ουσίας και της Εκδήλωσης, του χρονικού και του Άχρονου, του ελάχιστου και του Παντός. Θέλω να Σε υμνήσω. Να υμνήσω τις αντιθέσεις Σου, που τόσο τέλεια ενώνονται, για να συνθέσουν την Αρμονία του Ενός με το Μηδέν, του Απείρου με το Τίποτα. Είμαι ένα τμήμα της Ουσίας Σου, που γεννά, αναγεννά, ζωογονεί και ανασταίνει. Είμαι ένα τμήμα της Ουσίας σου, που βρίσκεται στο υλικό πεδίο, στη διάσταση του χωρόχρονου της γης.
Σ’ αντικρίζω Μητέρα μέσα στην Ουσία Σου, στην Ουσία μου ν’ αναπλάθεσαι σε άπειρες μορφές. Σε βλέπω σαν Κύτταρο και σαν Ολότητα, σαν άτομο και σαν μοριακή ενότητα ταυτόχρονα και αδιαίρετα. Μεγαλώνεις και αυξάνεις και ξεχύνεσαι από εντός μου με ροή ακατάπαυστη, μοριακή στην Ολότητά Σου, Ολότητα στην κυτταρική σου έκφραση. Καλύπτεις τα πάντα. Ρέεις στα πάντα. Γεννάς στα πάντα. Μέσα στα δέντρα και μέσα στα λουλούδια Σ’ αντικρίζω. Μέσα στη θάλασσα βλέπω την Αστάθμητη Μορφή Σου. Με τον αέρα νιώθω το διάχυτο Άρωμα της Ευλογίας Σου. Τα ζώα και τα φυτά εκφράζουν μία από τις άπειρες εκδηλώσεις της Θείας Χάρης και Σοφίας Σου.
Μέσα στον Άνθρωπο – Γυναίκα σε βλέπω να ταυτίζεσαι, να γίνεσαι Ένα αδιαχώριστο και να τυπώνεις όλες τις μορφές πάνω στην Ουσία – Μορφή Σου, για να τις κάνεις Ένωση, Αγάπη, Πυρ, Μητέρα – Ανάσταση. Μητέρα ανοίγεις τις διαστάσεις του νου μου. Οι κρουνοί της Χάρης Σου ξεχύνονται πάνω μου. Τα μάτια μου αδύναμα σε τόσο Φως αδυνατούν να χωρέσουν την άπειρη πολλαπλότητά Σου, την πολλαπλότητά μας. Η υπόστασή μου περιορισμένη ακόμη στα όριά της αρνείται να δεχτεί την Ολότητα του Εαυτού μας δεσμευμένη από έλλειψη ελαστικότητας, που την εμποδίζει να διαχυθεί στο Άπειρο, να γίνει το Άπειρο.
Μητέρα, νιώθω, καταλαβαίνω, επεκτείνομαι. Η Μυστηριακή Σου Λειτουργία με οδηγεί να δω, ότι Εσύ, ο Χριστός, ο Άνδρας, η Γυναίκα, ο Άνθρωπος είμαστε Ένα. Ο Λόγος – Χριστός – Θεοτόκος – Μαρία. Μητέρα, ευχαριστώ. Ευχαριστώ, γιατί η διάχυσή Σου μέσα από το σκήνωμά μου με έκανε να αισθανθώ την Ύπαρξη Φως – Αγάπη – Ενότητα. Τη Μοναδική. Την Τέλεια.
Αγαπημένη, κάθε επιθυμία για ύμνους χάνεται μέσα στη γνώση της Ύπαρξης. Αυτή είναι ο Ύμνος, η Ζωή και η Αγάπη. Η Ύπαρξη διάχυτη μέσα στο Σύμπαν σε άπειρες εκδηλώσεις εκπέμπει διαφορετικούς παλμούς σύμφωνα με τις διαστάσεις και τα πεδία. Αλλά Εσύ, Μητέρα, Υπέρτατε Ύμνε, με τον ήχο τον υμνητικό της Ευλογίας, που αφαρπάζει κάθε παλμό εντός του και τον μετουσιώνει σε Θεία Μελωδία, αγκαλιάζεις, θωπεύεις και εισχωρείς στα πάντα. Αυτή είναι η Υπέρτατη έκφραση της υμνωδίας, που τα πάντα συμμετέχουν σ’ αυτήν και αυτή συμμετέχει στα πάντα. Ύμνος Χάρης και Ελέους.
Αυτή η Υμνωδία πάλλεται μέσα μας, μέσα στον Άνθρωπο – Λόγο – Μητέρα – Χριστό. Μ’ αυτήν την υμνωδία και μέσα από την απόλυτη συνταύτισή μου με το Λόγο στέλνω Ευλογία στα Σύμπαντα, στη γη, στην Ελλάδα, για Ειρήνη, Ενότητα, Αγάπη, Αρμονία. Στέλνω Ευλογία στον Άνθρωπο Λόγο για αφύπνιση της υπέρτατης υμνωδίας, που θα καταξιώσει εντός του την Ύπαρξη και θα τον οδηγήσει στη φανέρωση του Ενός Εαυτού Λόγου Θεού.
Εγώ, η Μητέρα Ύμνος, υμνώ τον Εαυτό Μου Άνδρα, τον Εαυτό Μου Γυναίκα, τον Εαυτό Μου Άνθρωπο. Υμνώ και συγχρονίζω τους ήχους, που κάθε κομμάτι του Εαυτού Μου βγάζει, με την Τέλεια Αρμονία του Υπέρτατου ύμνου, που οδηγεί στην ολοκλήρωση και την Τελειότητα.
Ευχαριστώ τον Άνθρωπο Λόγο και διδάσκω, ότι μόνο η δόνηση της ευχαριστίας μπορεί να παραχωρήσει στο μέρος του Εαυτού την Ολότητα του Εαυτού. Εγώ η Ολότητα ευχαριστώ το μέρος του Εαυτού Μου και ενεργοποιώ εντός του τη δόνηση της ευχαριστίας, ώστε να προσφέρει το ελάχιστο και να λάβει το παν.
Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «2001, Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ», της σειράς «Εσωτ. Χριστιανισμός» του Διον. Δώριζα.
