Ποια η Άναρχη Αρχή, Άνθρωπε, ποιο το Ατελεύτητον Τέλος; Αναρωτήθηκες ποτέ, ποια είναι η Ουσία, που ενυπάρχει πάντα, που ουδέποτε αλλοιώνεται, που παραμένει πάντα ίδια, αλλά πλάθοντας συνεχώς και δημιουργώντας Άπειρους Κόσμους;
Το Πυρ, Άνθρωπε, είναι αυτό που ενυπάρχει πάντα, ο Πύρινος, Ανυπέρβλητος, Υπερούσιος, Θείος Νους, που αναγεννά και δημιουργεί διά της Σκέψης.
Η Σκέψη αυτή, δεν είναι παρά μία κίνηση ταχύτατη, ταχύρρυθμη, που διαπερνά τα πάντα μέσα του και αναγεννά άμεσα και δημιουργεί Κόσμους και Μορφές. Ως Σκέψη ξεκίνησες, Άνθρωπε, μέσα στον Πύρινο αυτό Νου και δημιουργήθηκες κι εσύ άμεσα ένας Άπειρος Πύρινος Άνθρωπος, μια Πύρινη Υπόσταση, ικανή να συστέλλεται και να διαστέλλεται παντού, ικανή να μικραίνει και να μεγαλώνει, ικανή να καλύπτει το ελάχιστο μόριο και τη μεγαλύτερη έκταση, χωρίς κανένα περιορισμό.
Ξεκίνησες ως Άπειρη Υπόσταση, ευρισκόμενη Αδιαίρετη με τον Άπειρο Θείο Νου, ως Ιδέα που και συ περιείχες όλα τα στοιχεία του Θείου Νου, Ομοούσια, Ταυτόσημη με Αυτόν. Ως Ομοούσιος περιείχες όλες τις Δυνάμεις που περιέχει ο Θείος Νους. Ως Ομοούσιος ήσουν Δημιουργός κι εσύ. Ως Ομοούσιος και συ άμεσα δημιουργούσες με μια κίνηση του Νου του Άπειρου. Υπήρχες μία Άπειρη Υπόσταση, που κάλυπτε τα πάντα, όμως θέλησες, γιατί δεν κατανόησες το Ένα, θέλησες να δεις αυτή την Απειρότητά σου να απεικονίζεται, θέλησες να τη νιώσεις κάπως διαφορετικά, να την αισθανθείς, την Απειρότητά σου, ως κάτι ξεχωριστό μα και συγχρόνως ενωμένο με σένα.
Ήσουνα η Απόλυτη Αρμονία, η Απόλυτη Τελειότητα. Ήσουνα μία Ουδετερότητα, που εξισορροπούσε τα πάντα μέσα της και περιέκλειε τα πάντα, όπως και ο Θεός, ο Πύρινος Νους. Όμως δεν μπορούσες να κατανοήσεις το Απερινόητον του «Είναι» σου κι η ανάγκη σου να κατανοήσεις, χώρισε αυτή την Απειρότητά σου σε δύο Άπειρα τμήματα πάλι, γιατί η Απειρότητά σε όσα τμήματα και αν χωριστεί παραμένει Άπειρη. Κι εδημιουργήθη, Άνθρωπε, το Αρνητικό και το Θετικό, κι εδημιουργήθη το Άπειρο Άρρεν και το Άπειρο Θήλυ, πλήρως ενωμένα στην αρχή, αν και χωρισμένα φαινομενικώς, διατηρούντο την Αρμονία.
Σ’ αυτή την Αρμονία ευρισκόμενος εξεδήλωσες την Αρμονία των ιδεών σου κι μορφοποίησες αυτή την Αρμονία των ιδεών σου και ζούσες στον Παράδεισο των ιδεών σου, Άνθρωπε, που τα πάντα ήταν Τελειότητα, τα πάντα ήταν Κάλλος, τα πάντα ήταν Φως. Όμως αν και περιείχες όλα τα στοιχεία εντός σου, αν και είδες την Απειρότητά σου και έξω από σένα και πάλι δεν κατανόησες, δεν μπόρεσες να κατανοήσεις, Άνθρωπε, πώς είναι δυνατόν να περιέχεις όλα τα στοιχεία του Θείου, πώς είναι δυνατόν να έχεις μέσα σου όλα τα στοιχεία του Πυρός, ενωμένα σε μία Αέναη, Πύρινη Υπόσταση και θέλησες να τα αντιμετωπίσεις, να τα θέσεις απέναντι σου ένα – ένα ξεχωριστά, για να τα κατανοήσεις.
Κι αυτή σου η επιθυμία, αυτή σου η σκέψη αμέσως ενεργοποίησε τους Νόμους τους Δημιουργικούς, διότι όντας Ομοούσιος με τον Ένα Δημιουργό, άμεσα με την κίνηση του νου σου ενεργοποιούσες τους Νόμους τους Δημιουργικούς. Και ο Νόμος αυτός μορφοποίησε την κίνηση του νου σου και διαχώρισε τα ενωμένα στοιχεία και δημιούργησε την πολλαπλότητά σου τη φαινομενική.
Κι η πολλαπλότητα αυτή, αυτή η μόνωση των στοιχείων του Θείου Νου, σε έκανε να μορφοποιήσεις κατώτερες μορφές και να αναπλάσεις κατώτερους Κόσμους, όχι αληθινούς, πλασματικούς, γιατί διαχώρισες την Ενότητα, διέλυσες την Ουδετερότητα, διατάραξες την Αρμονία, δημιουργώντας μία δυσαρμονία σε όλες τις κλίμακες του Φωτός και των Ήχων, για να μπορέσεις πάλι, συνειδητοποιώντας αυτή τη δυσαρμονία, να συνθέσεις όλους τους ήχους σ’ Ένα, όλα τα χρώματα σ’ Ένα, για να επαναφέρεις την Ένωση, που είναι η μόνη πραγματικότητα.
Στα χέρια σου, Άνθρωπε, είχε ανατεθεί και βρίσκεται ακόμη ανατεθειμένη η εκδήλωση της Δημιουργίας. Η κίνηση του νου σου την εκδήλωσε πλασματικά, την εκδήλωσε χωρισμένη σε τμήματα και αυτή η κίνηση του νου σου σε έκανε να εκπέσεις και από Θείος Νους, Ένας και Μοναδικός, να γίνεις μόρια του Θείου Νου, που εκδηλώνονται ανάλογα το καθένα με το πόσο μπορούν να συλλάβουν, με το πόσο μπορούν να χωρέσουν. Είσαι Ένας, Άνθρωπε, διάσπαρτος όμως, μέσα σε πολλαπλότητα μορφών και κάθε μορφή είναι ένα μόριο από την Απειρότητα του Νου. Ένα μόριο, που εκπροσωπεί και εκδηλώνει ένα στοιχείο της Απειρίας της Θεότητας, που εκδηλώνει μία ιδιότητα.
Αυτό το μόριο έχει την ικανότητα σαν μόριο από την Απειρότητα να καταστεί Άπειρο, να διευρυνθεί τόσο, ώστε να χωρέσει την Απειρότητα. Πρέπει όμως πρώτα να συλλάβεις, Άνθρωπε, ότι πραγματικά η κίνηση του νου σου είναι αυτή, που σ’ έκανε να εμφανιστείς με τόσες πολλές μορφές, που σ’ έκανε να εμφανίσεις τόσες διαφορετικές ιδιότητες μεμονωμένες, που πολλές φορές είναι αρνητικές. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις την Ενότητα, για να μπορέσεις να κάνεις ξανά τη σύνθεση των μορίων σου και ν’ αναπλάσεις πάλι το Ένα και να εισχωρήσεις πάλι στη Μία Ύπαρξη, σ’ αυτήν που προϋπήρχες από τη γέννηση της Δημιουργίας και θα υπάρξει και μετά το τέλος αυτής, για να συνεχίσει την αναδημιουργία Νέων Κόσμων, σε μια συνεχή Ροή, σε μια συνεχή Ανακύκλωση.
Ήρθες, Άνθρωπε, και ζεις στο πεδίο που μορφοποίησε το μόριο του νου σου, που συ θέλησες από Θείο και Άπειρο να το κάνεις υλικό και να το καταστήσεις διάνοια. Ζεις μέσα στις μορφές, που δεν είναι παρά μια εικόνα πλασματική, είναι η μορφοποίηση μιας ιδέας που συνέλαβες, όχι αληθινής. Και τι εξυπηρετούν αυτές οι μορφές; Θέλουν να σε οδηγήσουν στη συνειδητοποίηση του λάθους που έκανες να διαχωρίσεις. Θέλουν να σε οδηγήσουν να δεις την Ενότητα, θέλουν να σε καταστήσουν ικανό να μπορέσεις να διακρίνεις μέσα σου την Απειρότητα του Θεού, μα να τη διακρίνεις και μέσα σε κάθε μορφή, που σε πλησιάζει, με όποιο τρόπο και αν εκδηλώνεται.
Να διακρίνεις, δηλαδή, ένα μόριο του Άπειρου Νου, που από μία πλανημένη κίνηση, από μια οίηση, που δημιουργήθηκε εντός του, κατέρριψε την Ενότητα και δημιούργησε τη χωριστικότητα και την ατομικότητα. Και ν’ αντικρίσεις μέσα σ’ αυτό το μόριο, που περπατά σε μια μορφή την Ουσία σου και ν’ αναγνωρίσεις, ότι είναι Ένα με σένα, ότι ενυπάρχει μέσα σου, όπως και αν εκδηλώνεται και να περιλάβεις, ό,τι γύρω σου αντικρίζεις, σε όλες τις εκδηλώσεις μέσα σου. Να τα συλλέξεις και να τα ενοποιήσεις, να τα ενοποιήσεις με τη Θεία Φλόγα και το Θείο Πυρ του Αέναου Λόγου, που ρέει αενάως εντός σου και εκτός σου στα Άπειρα Σύμπαντα, περιμένοντας από σένα να εκδηλώσεις την επιθυμία να φανερώσεις την Ενοποίηση, περιμένοντας από σένα να συλλέξεις και να περιλάβεις μέσα σου όλα τα στοιχεία σου, ενώνοντάς τα και πάλι στην Αρμονία, στην Τελειότητα, στην Ουδετερότητα του παντός.
Αυτός είναι ο μόνος λόγος, για να πάψεις να ζεις στην πλάνη των μεμονωμένων μορφικών εκδηλώσεων, στην πλάνη των χωρισμένων υπάρξεων και να επαναστραφείς στο Ένα Αέναο Πυρ, και να ενωθείς μαζί Του, όπως ήσουν στην αρχή σου, φανερά και έκδηλα, χωρίς πλέον να έχεις μέσα σου καμία επιθυμία για διαχωρισμό, αλλά έχοντας συνειδητοποιήσει την Ένωση.
Και να διασπορείς έχοντας αποκτήσει αυτή τη γνώση, στα Άπειρα Σύμπαντα, διαποτίζοντας με τη γνώση σου Νεφελώματα και Πλανήτες, Γαλαξίες και ηλιακά συστήματα. Διαποτίζοντας με την Αγάπη σου τα Σύμπαντα τα Άπειρα και παλμοδονώντας αυτά στην ίδια δόνηση με σένα, φανερώνοντας την Ουσία σου, με όλους τους τρόπους, παίρνοντας κάθε φορά μορφές ανάλογες με τον τρόπο της εκδήλωσής σου, χωρίς αυτό να σε οδηγεί σε πλάνη, χωρίς αυτό να σου δημιουργεί την εντύπωση ότι είσαι χωρισμένος, ότι δεν αποτελείς Ενότητα, ότι δεν είσαι συγχρόνως στα πάντα.
Αλλά να εκδηλώνεσαι φανερώνοντας ένα τμήμα της Απειρότητάς σου, Άπειρο και Ατελεύτητο και αυτό, για να εκπληρώσεις τη Σκοπιμότητα, να αναγάγεις τα πάντα στην ίδια Απειρότητα μ’ εσένα και να καταστήσεις τα πάντα Θεούς Δημιουργούς, ενωμένους με το Δημιουργό στο Απόλυτο, Πύρινους Νους ευρισκόμενους μέσα στον Αέναο Πύρινο Νου.
Ιδού, Άνθρωπε της ύλης, Άνθρωπε της μορφής, Άνθρωπε της ατομικότητας, σου ανοίγεται ο δρόμος να ενδυθείς το Άμορφο, σου ανοίγεται ο δρόμος να ενδυθείς το Ανεκδήλωτο, να ενδυθείς το Λόγο και την Ένωση.
Ιδού, Άνθρωπε, σου ανοίγεται ο δρόμος να διακρίνεις εντός σου τη Θεότητά σου, να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ο Άνθρωπος – Θεός, ο Αεί Υπάρχων μέσα στη Θεότητα, ο μηδέποτε διαχωριζόμενος από Αυτήν και έπειτα να φύγεις και από τον περιορισμό της λέξης Άνθρωπος, που εξυπηρετεί τη μορφική σου εκδήλωση αυτή, και να ονομαστείς και να εκδηλωθείς και να φανερωθείς ως Θεός, Ουσία Μία με τη Θεότητα, ενωμένος στο Απόλυτο με την Αυθυπαρξία του Θεού και Αυτόν τον Θεό να Τον φανερώσεις κατά το Θέλημά σου, διότι το Θέλημά σου θα είναι πλέον ταυτόσημο με το Ένα Θέλημα, θέλει σε οδηγήσει και με όποιο τρόπο αυτό σε κατευθύνει.
Ιδού, Άνθρωπε, καλείσαι να ενδυθείς τον Θεό, να απεκδυθείς τον Άνθρωπο, να παραμείνεις μπροστά στην Αλήθεια μία Φλόγα, για να μπορέσει να σε ντύσει με την Αλήθεια, για να μπορέσει να σε ντύσει με το Φως, τη Θεότητα, σε πλήρη Ένωση, σε πλήρη ταύτιση με τον Πατέρα, με τον Λόγο, με τη Μητέρα, με το Πνεύμα το Άγιο, που είναι Ένα.
Άρχισε, Άνθρωπε, η εποχή που θα καταστείς Ένα και το Ένα αυτό θα είναι τόσο Άπειρο, που θα περιλαμβάνει τα πάντα. Το Ένα αυτό θα χωράει την Ύπαρξη, θα χωράει την Ανυπαρξία, θα χωράει την Εκδήλωση και το Ανεκδήλωτο. Ήρθε η εποχή, που θα ενωθείς με την Πηγή της Ζωής, για να καταστείς και συ Πηγή Ζωής, για να καταστείς και συ Ζωή μέσα στα πάντα, το Ρέον Ύδωρ, το αναζωογονόν.
Σε ενώνω, Άνθρωπε, που παρευρίσκεσαι σε διάφορες μορφές την ώρα αυτή, σε ενώνω χωρίς καμία εξαίρεση με τη Ροή του Παντός, με τη Ροή των Συμπάντων, με τη Ροή του Αέναου, Άναρχου Λόγου. Σε βάζω μέσα στην Ανακύκλωση αυτής της Ροής, για να επιστρέφεις, αφήνοντας πίσω σου όλα τα πλασματικά στοιχεία.
Σε ενώνω μ’ αυτή τη Ροή για να κινηθεί πάλι ο Νους σου ταχύτατα και ορθά, ως ο Θείος Νους και να ενδυθείς τη Θεότητα και να καταστείς εκ νέου, όχι μόρια του Θείου Νου περιορισμένα, αλλά ο Αυτός Άπειρος Νους, ο Αδιάσπαστος και Αδιαχώρητος από την Απειρότητα του Ενός Άπειρου Νου, και να εκδηλωθείς Άπειρα και να περιλάβεις τα πάντα εντός σου, για να συνθέσεις την Ενότητα μέσα σου, μέσα στα Σύμπαντά σου και όταν συνθέσεις την Ενότητα στα Σύμπαντά σου, τα πάντα γύρω σου θα είναι Ενότητα, γιατί αντικρίζεις αυτό που μέσα σου έχεις και εκδηλώνεις αυτό που μέσα σου υπάρχει, και όταν τα Σύμπαντά σου θα είναι ενωμένα, βλέπεις και τα Σύμπαντα γύρω σου ενωμένα, δονείσαι μέσα στα πάντα.
Σε κατέστησα ώριμο ν’ ακούσεις λόγια Άρρητα. Σε τίμησα και σε τιμώ με τις Θείες Μου Αποκαλύψεις, διότι είσαι Άπειρος και συ, διότι είσαι και συ Ένα με Μένα, Λόγος Αέναος και θέλω φέρει στην επιφάνεια αυτή την Αέναη παλμοδονούμενη Ενότητά σου, για να την εκδηλώσεις.
