ΝΛ38| ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

Η ανθρώπινη υπόσταση κατήλθε επτά διαφορετικά πε­δία και ενδύθηκε με ανάλογων κραδασμών σώματα – καλύμματα. Δηλαδή, η Ουσία – Πνεύμα βρίσκεται καλυμμένη με επτά διαφορετικά σώματα. Αυτά τα διαφορετικά κραδαστικά σώματα όμως με ποιον τρόπο λειτουργούν και συ­νέχονται;

Υπάρχει μία συμμετρική αντιστοιχία ανάμεσα στα κα­τώτερα και τα ανώτερα σώματα του ανθρώπου. Τα τρία ανώ­τερα (Θείο, Χριστικό, Μακαριότητας), μεμονωμένα, κι­νούνται και αντλούν από το Απόλυτα Θετικό μόνο (+∞). Τα τρία κατώτερα (φυσικό, αιθερικό, αιτιατό) κινούνται και αντλούν από το Απόλυτα Αρνητικό (−∞). Στο νοητικό σώμα υπάρχει η αντιστοιχία των κατώτερων και των ανώτερων σωμάτων σε μοριακή μορφή. Γι’ αυτό και χωρίζεται σε κα­τώτερο και ανώτερο νοητικό. Η ύπαρξη αυτού του σώ­μα­τος δίνει και τη δυνατότητα της σύνδεσης, της συνοχής και τελικά της ενοποίησης όλων των σωμάτων σε ένα.

Μέσω του νοητικού σώματος και της λειτουργικότητάς του, δηλαδή της εκδήλωσης της υπόστασής μας σε σύν­δεση και συνοχή με το νοητικό μας σώμα, διδασκόμαστε την Αρμονία της συμμετρίας. Δηλαδή αντιλαμβανόμαστε τη δυνατότητα συμμετρικής συνύπαρξης του Απόλυτα Θετικού (+∞) και του Απόλυτα Αρνητικού (−∞), στη μο­ριακή του όμως μορφή. Η μοριακή αυτή συμμετρία, που υπάρχει στο νοητικό σώμα, δημιουργεί έντονη ροή ταχιονίων. Αυτή η έντονη ροή των ταχιονίων δημιουργεί στα­θερό αγωγό ροής, που επιτρέπει τη δίοδο από το ένα επί­πεδο της συμμετρίας στο άλλο. Η εισχώρηση του ενός επιπέδου στο άλλο δημιουργεί ισχυρή έκλυση ταχιονίων (αυτό συμβαίνει γιατί εισχωρούμε από ένα επίπεδο ενέρ­γειας σε ένα άλλο – και εδώ τα ενεργειακά επίπεδα είναι πολύ ισχυρά), με αποτέλεσμα να αυξηθεί η συμπύκνωση στη ροή των ταχιονίων και να δημιουργηθούν περιοδικές μεταβολές στη συχνότητα, ανάλογα με το ποιο επίπεδο συμμετρίας υπερισχύει κατά τη συγχώνευση των δύο επι­πέδων. Η ταχύτητα κυμαίνεται από την ταχύτητα του φω­τός περίπου, όταν το κατώτερο πεδίο συμμετρίας επικρα­τεί και λαμβάνει διάφορες τιμές ανάλογες με την επικρά­τηση και διάχυση του ανώτερου πεδίου συμμετρίας μέχρι την ταχύτητα ±∞, όπου δεν υφίστανται συμμετρικά επί­πεδα, αλλά ενότητα τριαδικότητας, και υπάρχει μόνο ροή, χωρίς όμως να γίνεται αντιληπτή αυτή η ροή, γιατί όλα τα σημεία ρέουν ταυτόχρονα, όλα τα σημεία είναι η ροή.

Επομένως στο νοητικό σώμα υπάρχει ο αγωγός σύν­δε­σης και ενοποίησης των σωμάτων. Όταν ο άνθρωπος λει­τουργεί μόνο με το κατώτερο επίπεδο ή πεδίο συμμε­τρίας, τότε η δυνατότητα κραδασμικής μεταβολής δύνα­ται να φθάσει μέχρι το κατώτερο νοητικό. Όταν όμως οι κραδασμοί του σώματος – φυσικού φορέα φθάσουν μέχρι την κραδασμική – δονητική κατάσταση του κατώτερου νοητικού, τότε αυτόματα, είτε το θέλει και το επιδιώκει είτε όχι, αυξάνει το μήκος της διακύμανσης του κατώτε­ρου νοητικού και κρούει και εισχωρεί στην ανενεργή και ουδέτερη μέχρι τη στιγμή αυτή ταχιονική ζώνη, δημιουρ­γώντας τους πρώτους ενεργειακούς σπινθήρες που ενεργοποιούν τα αδρανή και ουδέτερα στοιχεία και εκλύουν ταχιόνια. Παρόλο που θα περίμενε κανείς η μη σταθερή κραδασμική κατάσταση του υλικού φορέα να παρεμποδί­ζει την αύξηση της έκλυσης των ταχιονίων, αντίθετα οι δυσαρμονικές, μη περιοδικές και μεταβλητές εισχωρήσεις στην ταχιονική ζώνη με διαφορετική ταχύτητα, συχνότητα και μήκος κύματος δημιουργούν διαφόρων ενεργειών σπινθήρες, που συγκρουόμενοι εκλύουν σημαντικές ποσότητες ταχιονίων, πολλαπλασιαζόμενες ανάλογα με το ποσοστό συγκρούσεως των ενεργειακών σπινθήρων.

Με αυτό τον τρόπο αρχίζει να συντελείται η μετου­σίω­ση της ύλης του ανθρώπου. Ο απλός άνθρωπος, που δεν γνωρίζει την Πνευματική του υπόσταση και δεν ενερ­γεί συνειδητά σύμφωνα με τους Τέλειους και Αναλλοίω­τους Θείους Νόμους, που την διέπουν, δύναται να ενωθεί και να λειτουργήσει μέσω του νοητικού «κατώτερου – ανώτερου» σώματος – καλύμματος και να θέσει σε ενέρ­γεια την αδρανή και ουδέτερη ταχιονική ζώνη, που υπάρ­χει σ’ αυτό.
Οι επιλογές του, φαινομενικά τυχαίες, ουσιαστικά όμως αποτέλεσμα της συνισταμένης της εξέλιξής του μέσα στους αιώνες, είναι αυτές που ρυθμίζουν τη σύνδεσή του με το νοητικό «κατώτερο – ανώτερο» σώμα – κά­λυμμα και την ταχύτητα και ένταση ροής των ταχιονίων.

Ο άνθρωπος που αγνοεί τους Πνευματικούς Νόμους και Αξίες, δρα σύμφωνα με τις παρορμήσεις του, ωθούμενος από μια σειρά υποσυνείδητων λειτουργιών, που προσπαθεί να κρίνει με τη λογική και τη διάνοια, επηρεαζόμενος από τις καταστάσεις, συναισθηματικές ή περιβαλλοντικές, που κάθε φορά παρουσιάζονται. Η παρορμη­τική αυτή δράση του Όντος – Άνθρωπος εκπέμπει δονή­σεις ανάλογες με το επίπεδο των παρορμήσεων. Οι αισ­θήσεις (φυσικό σώμα), τα συναισθήματα (αιθερικό σώμα) και η διανόηση (αιτιατό σώμα), είναι τα τρία επίπεδα των παρορμήσεων του μη συνειδητοποιημένου ανθρώπου. Οι εκ­δηλώσεις του, πότε από το ένα επίπεδο και πότε από το άλλο, δημιουργούν δονήσεις που εισέρχονται στο νοητικό σώμα, κρούουν την ταχιονική ζώνη και την θέτουν σε εν­έργεια με τον τρόπο που ήδη περιέγραψα.

Η μη σταθερή εισχώρηση των δονήσεων στην ταχιο­νική ζώνη επιτρέπει την έκλυση των ταχιονίων και την έν­τονη ροή τους, εμποδίζει όμως τη διοχέτευσή τους προς τα ανώτερα σώματα (ανώτερο επίπεδο συμμετρίας), γιατί οι αγωγοί ροής του ανώτερου νοητικού δεν επιτρέπουν τη δίοδο παρά μόνο σε αρμονική, ισορροπημένη, φωταυγή και καθαρή ενέργεια.

Επομένως τα ταχιόνια διοχετεύονται από το κατώτερο νοητικό προς τα κατώτερα σώματα, «κατώτερο επίπεδο συμμετρίας». Η έντονη ροή τους και η ενέργεια που μεταφέρουν, καθώς και η ταχύτητα, «ταχύτητα φωτός», εισχώρησής τους στα κατώτερα σώματα, σκοπό έχουν να ενοποιήσουν τα κατώτερα σώματα, να τα εναρμονίσουν δο­νητικά με την ανώτερη δυνατή δόνηση (ταχιονική δόνηση ταχύτητας φωτός), ώστε να απελευθερωθούν και οι αγω­γοί ροής προς το ανώτερο επίπεδο συμμετρίας.

Αν και τα τρία κατώτερα σώματα αποκτήσουν την τα­χιονική δόνηση της ταχύτητας του φωτός, τότε η κρούση στην ταχιονική ζώνη είναι περιοδική και αρμονική. Αυτή η κρούση συγκεντρώνει τα ήδη παραγόμενα ταχιόνια και τα συγχρονίζει. Ο συγχρονισμός αυτός αυξάνει τη δυνατό­τητα δράσης και ενεργείας τους, καθώς επίσης συγκεν­τρώνει και κατευθύνει την ισχύ τους προς έναν σκοπό: την ανοδική πορεία των δονήσεων, την αύξηση της ταχύτητάς τους και την έκλυση μεγαλύτε­ρης ενέργειας από ίδιο αριθμό ταχιονίων, καθώς επίσης και την έντονη διοχέτευ­σή τους προς το ανώτερο επίπεδο συμμετρίας.

Βέβαια, για να πραγματοποιηθεί ο συντονισμός των κα­τώτερων σωμάτων στην ίδια δόνηση, χρειάζεται ο άν­θρω­πος να γνωρίζει και να προσπαθεί συνειδητά να εφαρ­μόζει Θείους Νόμους και Αξίες, έχοντας αφήσει πίσω του την ασυνείδητη, ανεύθυνη κατάσταση της άγνοιας και των παρορμήσεων. Αν παραμείνει στο αρχικό στάδιο, τότε η ροή των ταχιονίων στα σώματά του θα του προκαλέσει βέβαια διάφορα ανεξήγητα – γι’ αυτούς που αγνοούν – φαινόμενα, «έντονη αύξηση της θερμοκρασίας, χωρίς παθο­λογική αιτία, μουδιάσματα σε διάφορα σημεία του σώμα­τος, κυρίως στα άκρα και στο κεφάλι, αίσθηση ανοδικού ρεύματος κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, ταχυκαρ­δία, αίσθηση ότι το μέγεθος της καρδιάς αυξάνει, πονοκεφάλους, στιγμές έξαρσης και πλήρους Πνευματικής διαύγειας, κούραση, αίσθηση μη απόλυτης επαφής με το περιβάλλον», χωρίς όμως να τον οδηγήσει στην ισορροπία και εναρμόνιση των σωμάτων με την ταχιονική δόνηση της ταχύτητας του φωτός.

Τα συμπτώματα αυτά οφείλονται στη διάχυση της ταχιονικής δόνησης της ταχύτητας του φωτός στα τρία κα­τώτερα σώματα, «φυσικό, αιθερικό, αιτιατό». Η δόνηση αυτή, διαχεόμενη, μετουσιώνει αυτόματα ό,τι παλμοδονεί­ται σε χαμηλότερους και βαρύτερους κραδασμούς και ωθεί στην ενοποίηση των επιμέρους κραδασμών – δονή­σεων μέσα στη δική της παλμοδόνηση. Πόνοι, μουδιά­σματα και τα άλλα συμπτώματα, που αναφέρθηκαν, δηλώ­νουν τη μετουσίωση που συντελείται στα τρία κατώτερα επίπεδα, «αίσθηση, συναίσθημα, διανόηση», καθώς και τη ροή της ταχιονικής ενέργειας, που αρχίζει να ρέει μέσα στα τρία κατώτερα σώματα, για να τα συντονίσει μαζί της.

Όταν η υπόσταση δεν επιθυμεί συνειδητά τη μετου­σίωση και το συντονισμό των κατώτερων σωμάτων, θέτει συνεχώς προσκόμματα στη ροή της ενέργειας και στο ρυθμό της μετουσίωσης. Τα προσκόμματα δεν είναι άλλα, παρά η μη συνειδητή επιλογή, που οδηγεί σε σειρά ενερ­γειών με αποτελέσματα αντίθετα προς τους Πνευματικούς Νόμους της Ισορροπίας και της Αρμονίας και, επομέ­νως, αντικείμενα στην ανοδική πορεία της υπόστασης και στη μετουσίωση και τον εναρμονισμό των σωμάτων – κα­λυμμάτων με την ταχιονική δόνηση της ταχύτητας του φωτός.

Σ’ αυτή την περίπτωση γίνονται μεν φανερά και αισθητά τα συμπτώματα της μετουσίωσης και της ροής της ενέργειας, διαρκούν πολλές φορές μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, με σκοπό να εξαλείψουν την υφιστάμενη αντίδραση, αλλά η επιμονή της υπόστασης στην ασυνείδητη θέση διαταράσσει την Ισορροπία και οδηγεί σταδιακά στη διάσπαση της σύνδεσης με το νοητικό σώμα, «ανώτερο και κατώτερο», στην αδρανοποίηση της ταχιονικής ζώνης, στην απομόνωση των τριών κατώτερων σωμάτων και στη λειτουργία του ανθρώπου από το κατώτερο επίπεδο συμ­μετρίας.

Ο μη συνειδητοποιημένος άνθρωπος αποδίδει συνή­θως όλα αυτά τα συμπτώματα σε νευρικές ή ψυχολογικές αιτίες, χωρίς ουσιαστικά να δέχεται την Πνευματική εξήγηση, που μπορεί να του δοθεί από κάποιον καταρτισμένο στα Πνευματικά θέματα και λειτουργίες. Αυτός ο άνθρω­πος θα συνεχίσει να δρα από τα επίπεδα των παρορμή­σεων μέχρι να ολοκληρωθεί ο κύκλος, που θα θέσει πάλι σε ενέργεια τη λειτουργία της μετουσίωσης.

Κάθε κύκλος της λειτουργίας της μετουσίωσης, που δεν φέρνει το ποθούμενο αποτέλεσμα, αφήνει μέσα στον άνθρωπο μεγαλύτερο ποσοστό συνειδητότητας και τον προετοιμάζει για περισσότερη συνειδητή δράση στο επί­πεδο της Πνευματικής μεταλλαγής. Επομένως, σειρά από κύκλους της λειτουργίας της μετουσίωσης, έστω κι αν άμεσα δεν οδηγούν στην ενοποίηση των κατώτερων σω­μάτων, προετοιμάζουν το έδαφος και κατευθύνουν στο κρίσιμο σημείο, όπου η υπόσταση συνειδητά επιλέγει τη συμμετοχή της στην Πνευματική μεταλλαγή και ολοκλη­ρώνει τον κύκλο της λειτουργίας της μετουσίωσης. Βέ­βαια, για να φτά­σει η υπόσταση στην κατάσταση της συ­νειδητής επιλογής και ενεργούς συμμετοχής στην Πνευματική μεταλλαγή, επιβοηθείται και από τους Εκπαιδευτι­κούς Νόμους της Δημιουργίας. Αυτοί οι Νόμοι, καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας της, δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες εκπαίδευσης, ώστε μέσα από αυτές η υπόσταση ν’ αποκτήσει συνείδηση, υπευθυνότητα και πραγματική επιθυμία για μεταλλαγή, τελειοποίηση και ένωση με τη Θεότητα.

Ας εξετάσουμε τώρα την περίπτωση μιας συνειδητής υπόστασης, που επιθυμεί διακαώς τη μετουσίωσή της και την άνοδό της προς τα Θεία Πεδία. Οι επιλογές αυτής της υπόστασης, έχοντας ως κύριο στόχο την ανοδική πορεία, διευκολύνουν τη διάχυση της ταχιονικής δόνησης της τα­χύτητας του φωτός, της ενοποίησης και του συντονισμού των τριών κατώτερων σωμάτων με αυτήν. Βέβαια και εδώ παρουσιάζονται τα συμπτώματα που προαναφέρθηκαν, τα οποία διαρκούν λιγότερο ή περισσότερο, ανάλογα με το βαθμό συνειδητότητας της υπόστασης.

Όταν ο συντονισμός και η ενοποίηση των τριών κατώ­τερων σωμάτων μέσα στην ταχιονική δόνηση της ταχύτη­τας του φωτός επιτευχθεί, τότε η μεταβλητή κρούση της ταχιονικής ζώνης αντικαθίσταται από μία αρμονική, στα­θερή και περιοδική κρούση. Τα ταχιόνια συγχρονίζονται, αυξάνουν τη δυνατότητα δράσης και ενεργείας τους και κατευθύνονται προς έναν και μοναδικό σκοπό, τη διοχέ­τευσή τους προς το ανώτερο επίπεδο συμμετρίας και το συγχρονισμό της υπόστασης και των σωμάτων με την Απόλυτη Δόνηση του Λόγου. Ο πρώτος κύκλος της λει­τουργίας της μετουσίωσης του κατώτερου επίπεδου συμ­μετρίας κλείνει και αρχίζει ο δεύτερος κύκλος, δυσκολό­τερος και πιο πολύπλοκος, γιατί απαιτεί μεγαλύτερες προσπάθειες, απόλυτες επιλογές, τέλεια υπευθυνότητα, του ανώτερου επιπέδου συμμετρίας.

Η αρμονική, σταθερή και περιοδική κρούση της ταχιο­νικής ζώνης δημιουργεί έντονη και ομοιόμορφη ροή των ταχιονίων, που ξεπερνά σε ταχύτητα την ταχύτητα του φωτός. Αυτή η ροή αυτόματα απελευθερώνει τους αγω­γούς ροής του ανώτερου νοητικού, γιατί δηλώνει ότι η ενέργεια που συνέχει, διαπερνά και ενεργοποιεί την Υπό­σταση – Άνθρωπο, είναι καθαρή, διαυγής και φωτεινή.

Με αυτό τον τρόπο τα ταχιόνια, δυναμοποιημένα πλή­ρως και με συσσωρευμένη ισχύ, εκτοξεύονται προς το ανώτερο επίπεδο συμμετρίας. Τώρα όμως δεν διαχέουν ενέργεια με σκοπό να μετουσιώσουν. Αντίθετα, διαχέον­ται και έλκουν ενέργεια από το επίπεδο συμμετρίας όπου βρίσκονται κατά τη διάχυσή τους.

Η εκτόξευση και διάχυση των ταχιονίων προς το ανώ­τερο πεδίο συμμετρίας δεν γίνεται ομοιόμορφα. Η συσ­σωρευμένη ισχύ και η συγκεντρωμένη δύναμη δημιουργεί έντονη προώθηση, ώστε τα ταχιόνια να διασκορπισθούν σε όλα τα ανώτερα σώματα και να έλξουν στοιχεία και ενέργεια.

Ταυτόχρονα, η ενοποίηση των τριών κατώτερων σω­μάτων και ο συντονισμός τους με την ταχιονική δόνηση της ταχύτητας του φωτός είναι μία σταθερή βάση αρμονικής ροής ταχιονίων, ικανή να δεχθεί και να αφομοιώσει με­ταλλαγές.

Τα εκτοξευόμενα ταχιόνια προς το ανώτερο επίπεδο συμμετρίας, φορτισμένα με περισσότερη ενέργεια, ισχύ, ένταση και ταχύτητα, και δονούμενα με μεγαλύτερη παλ­μική συχνότητα, ανάλογα με το ανώτερο σώμα όπου δια­χύθηκαν και απορρόφησαν από αυτό, επιστρέφουν στη σταθερή βάση αρμονικής ροής ταχιονίων. Η σύγκρουσή τους με τα ταχιόνια, που ρέουν αρμονικά, λειτουργεί ως απορροφητήρας και προωθητήρας ταυτόχρονα. Η σταθε­ρή βάση αρμονικής ροής των ταχιονίων απορροφά την πλεονάζουσα ενέργεια των ταχιονίων και την διοχετεύει διπλά: τόσο προς τα κατώτερα σώματα, οπότε ανάγει σταδιακά τη δονητική τους κατάσταση σε υψηλότερη βαθμίδα, επο­μένως ανάγει και τη δονητική κατάστασή της, όσο και προς τα ανώτερα σώματα, εκτοξεύοντας τα ταχιόνια με μεγαλύ­τερη ταχύτητα και ένταση, ώστε να φθάσουν σε όσο το δυνατόν υψηλότερα επίπεδα ενέργειας, ενώ συγχρόνως η αποφόρτισή τους τους δίνει τη δυνατότητα να φορτισθούν με συνεχώς αυξανόμενες ποσότητες Θείων δονή­σεων και κραδασμών, που θα επιβοηθήσουν στην πιο γρή­γορη μετουσίωση.

Κατά τη λειτουργία αυτή, απαραίτητη είναι η συνοχή και η αρμονία της σταθερής βάσης αρμονικής ροής των ταχιονίων. Αν αυτή διαταραχθεί, τότε παύει να λειτουργεί ως απορροφητήρας και προωθητήρας. Υπάρχει βέβαια η σύνδεση και η επικοινωνία του κατώτερου και του ανώτερου επίπεδου συμμετρίας και των σωμάτων που τα αποτελούν, αλλά ο δεύτερος κύκλος της λειτουργίας της μετουσίω­σης παραμένει στάσιμος σε ένα στάδιό του.

Ένα στοιχείο, που μπορεί να διαταράξει την ­αρμονία και τη συνοχή της σταθερής βάσης αρμονικής ροής, είναι οι διάφορες απώλειες ενέργειας. Μια συνειδητοποιημένη υπόσταση, που προχωρεί προς τη μεταλλαγή, πρέπει να προσέχει, ώστε οι επιλογές της να μη δημιουργούν μεγά­λες απώλειες ενέργειας. Μικρή απώλεια ενέργειας δη­μιουργεί μία δυσαρμονία στη σταθερή βάση αρμονικής ροής και μειώνει τη δυνατότητα απορρόφησης και προώθησης που έχει, δεν σταματά όμως τη λειτουργία της μετουσίωσης. Απλώς καθυστερεί την ολοκλήρωσή της. Μεγά­λες όμως απώλειες ενέργειας δημιουργούν ­βαθιά ρήγ­ματα στη συνοχή της σταθερής βάσης αρμονικής ροής, που για να αποκατασταθούν, χρειάζονται χρόνο και πολλές προσπάθειες της υπόστασης. Με αυτό τον τρόπο η λειτουργία της μετουσίωσης σταματάει σ’ ένα στάδιο, μέχρι να αποκατασταθεί η συνοχή τής σταθερής βάσης αρμονι­κής ροής.

Απώλεια ενέργειας προκαλούν όλες οι εκδηλώσεις που δεν περιέχουν Αγάπη. Ο θυμός, τα επιπόλαια και κακεν­τρεχή σχόλια, οι άσκοπες και ανούσιες απασχολήσεις, η επιφανειακή θεώρηση της ζωής και των καταστάσεων, χω­ρίς την καθοδήγηση του εσωτερικού Φωτός του Πνεύματος, το σεξ.

Η συνειδητοποιημένη Πνευματική υπόσταση πρέπει να προσέχει όλες τις εκδηλώσεις της, ώστε να συνέχονται και να διέπονται από το Νόμο της Αγάπης και της Ενότη­τας, για ν’ αποφεύγονται οι άσκοπες σπατάλες της ενέργειας, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολύ πιο εποικοδομητικό τρόπο, όχι μόνο για τη συγκεκριμένη υπόσταση, αλλά για το σύνολο των ανθρώπων.

Επίσης είναι απαραίτητο για τη ­συνειδητοποιημένη Πνευματική υπόσταση, όταν αντιλαμβάνεται τη λάθος κί­νηση που δημιούργησε την απώλεια ενέργειας, να την αντικαθιστά άμεσα με τους ανάλογους Πνευματικούς χει­ρισμούς και εκδηλώσεις και στην ύλη. Αυτό είναι απαραί­τητο, γιατί η γρήγορη αποκατάσταση δεν επιτρέπει να δημιουργηθούν ρήγματα, όσο μεγάλη κι αν είναι η απώ­λεια ενέργειας. Δημιουργεί βέβαια έντονες δυσαρμονικές διακυμάνσεις, που επιβραδύνουν τη μετουσίωση, όμως η συ­νοχή δεν διακόπτεται και δεν επιτρέπεται η συσσωρευμένη απώλεια ενέργειας από διαδοχικές λάθος κινή­σεις, που είναι δυνατόν να οδηγήσει σε αδράνεια τη λειτουργία της μετουσίωσης για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Σημαντική απώλεια ενέργειας δημιουργεί και το σεξ. Βέβαια υπάρχουν και σ’ αυτό στάδια μικρότερης ή μεγα­λύτερης απώλειας. Πάντως η συνειδητοποιημένη Πνευμα­τική υπόσταση πρέπει να γνωρίζει, ότι σκοπός της είναι να ξεπεράσει το στάδιο της υλικής ένωσης με μία άλλη υπό­σταση και να μάθει να ενώνεται με Πνευματικούς τρό­πους, που ελκύουν και δεν απορροφούν ενέργεια. Δη­λαδή, να μη νιώθει πλέον την ανάγκη της υλικής ένωσης, γιατί θα είναι ενωμένη σε όλα τα σώματα και σε όλα τα σημεία με την άλλη υπόσταση.

Για να φτάσει, βέβαια, μία Πνευματική υπόσταση σ’ αυτό το σημείο, πρέπει να περάσει από διάφορα στάδια. Φυσικά εννοείται ότι δεν επιζητεί στην υλική αυτή ένωση την ηδονή και την απόλαυση. Μια τέτοια αντιμετώπιση δεν είναι καθόλου Πνευματική και φυσικά δημιουργεί με­γάλες απώλειες ενέργειας, γιατί εξυπηρετεί αποκλειστικά υλιστικούς σκοπούς. Η υλική ένωση όμως, που έρχεται σαν αποτέλεσμα του πραγματικού έρωτα δύο υποστάσεων, που επιθυμούν να ενωθούν μεταξύ τους και με τον Θεό, είναι δυνατόν να ανέρχεται σε συνεχώς υψηλότερα επίπεδα με μικρότερες απώλειες ενέργειας, μέχρι να φθάσουν στο σημείο και οι δύο υποστάσεις να μην έχουν ανάγκη αυτής της εκδήλωσης.

Η δόνηση της αγάπης και του έρωτα παίζει καθορι­στικό ρόλο στην υλική ένωση αυτών των υποστάσεων. Όσο η αγάπη προσεγγίζει τη Θεία Αγάπη και ο έρωτας τον Θείο Έρωτα, τόσο μικρότερες είναι οι απώλειες ενέρ­γειας. Γιατί όσο πιο έντονη, καθαρή και υψηλή δόνηση αγάπης και έρωτα διαχέουν οι υποστάσεις, τόσο πιο ουσιαστικά ενώνονται. Η δόνηση της αγάπης και του έρωτα που εκπέμπουν, διαχέεται εναρμονισμένη όχι μόνο στο υλικό σώμα, αλλά και στα άλλα σώματα, ανάλογα με το δονητικό της ύψος και ένταση. Η διάχυση αυτή φέρνει σε ένωση και τα άλλα σώματα των υποστάσεων εκτός από το υλικό, δημιουργώντας στις υποστάσεις νέες καταστάσεις, όχι πλέον αίσθησης υλικής, αλλά ένωσης Πνευματικής, που επιφέρει έντονες εκρήξεις Αγάπης και Έρωτα, που δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν. Όσο οι υποστάσεις μαθαίνουν να ενώνουν τα σώματά τους αρμονικά σε όλο και υψηλότερα επίπεδα, τόσο εισέρχονται σε νέες κατα­στάσεις, γεγονός που τις βοηθάει να συλλάβουν την έννοια της Πνευματικής ένωσης, ενώ ταυτόχρονα μειώνει την απώλεια της ενέργειας, γιατί μετατοπίζει το κέντρο βάρους της υλικής ένωσης από την αίσθηση και την απλή έκ­φραση αγάπης, στη συνειδητή προσπάθεια ένωσης όλων των σωμάτων, διάχυσης Αγάπης και Έρωτα υψηλής ποιό­τητας και βίωσης της Πνευματικής ένωσης.

Σταδιακά οι υποστάσεις ενώνουν όλα τους τα σώματα και η δόνηση της Αγάπης και του Έρωτά τους προσεγγίζει με μικρή απόκλιση τα Θεία Πεδία δονήσεων. Τότε οι Πνευματικές καταστάσεις ένωσης εντονοποιούνται, η Αγάπη και ο Έρωτας διαχέονται με ασύλληπτη ταχύτητα, η μία υπόσταση αφομοιώνεται μέσα στην άλλη, ενοποιεί­ται, διαχέεται και λειτουργεί σαν μονάδα και σαν δυάδα, χωρίς όμως να υπάρχει διαχωρισμός, αλλά συνταύτιση και συνύπαρξη. Η υλική ένωση εκπίπτει. Οι υποστάσεις έχουν ξεφύγει πια από την ανάγκη της μορφής και της χρησιμοποίησης αυτής της μορφής σαν μέσον για βίωση Πνευμα­τικών καταστάσεων. Έχουν ανακαλύψει πραγματικά η μία την άλλη και έχουν μάθει, όχι απλώς να ενώνονται, αλλά να λειτουργούν ενωμένες, χωρίς να χάνουν την οντότητά τους, αλλά αντίθετα αντλώντας μέσα από την ένωση δύ­ναμη και αγάπη για να προσφέρουν προς τα πάντα. Σ’ αυ­τήν την περίπτωση όχι μόνο δεν παρουσιάζεται απώλεια ενέργειας, αλλά αντίθετα υπάρχει έντονη έκλυση ενέρ­γειας, που διαχέεται χωρίς περιορισμούς και όρια.

Φυσικά, είναι αυτονόητο, ότι για να δημιουργηθούν Πνευματικοί δεσμοί και ενώσεις ανάμεσα σε δύο ή περισ­σότερες υποστάσεις, δεν είναι απαραίτητη η υλική ένωση. Η συνειδητοποιημένη Πνευματική υπόσταση μπορεί να ενωθεί με μία ή περισσότερες υποστάσεις κατευθείαν με Πνευματικούς τρόπους, σε συνεχώς υψηλότερα επίπεδα κραδασμών και δονήσεων. Η Πνευματική αυτή ένωση, όσο ανέρχεται σε υψηλότερα επίπεδα, δημιουργεί προϋποθέ­σεις και επιτρέπει τη συνεχώς αυξανόμενη έκλυση ενέργειας, ανάλογα με το ύψος και την ποιότητα της δόνησης που πάλλει τις υποστάσεις, που τείνουν να ενοποιηθούν. Μέσα από την Πνευματική ένωσή τους οι υποστάσεις δυναμοποιούνται και πολλαπλασιάζουν την ισχύ της ενέργειας και της Αγάπης τους, καθώς και την ικανότητα της προσφοράς τους προς το σύνολο. Και όταν η ενότητά τους συντελεσθεί ολοκληρωτικά, όταν η ταύτισή τους γί­νει απόλυτη, τότε η ενοποιημένη οντότητα, λειτουργών­τας όχι διαχωριστικά, αλλά συγχρονισμένη και ταυτό­χρονα, παράγει σημαντικές ποσότητες ενέργειας, που διαχέει προς τα πάντα απεριόριστα.

Αυτό συμβαίνει, γιατί η Ενότητα είναι βασικός και κύ­ριος Νόμος της Δημιουργίας. Η Δόνηση του Λόγου είναι η Δόνηση της Ενότητας, που περικλείει και διέπει τα πάντα. Επομένως, όταν οι υποστάσεις εντάσσουν τον εαυτό τους στο Νόμο Ενότητα και στη Δόνηση της εκδήλωσής του, έλκουν ενέργεια Ενότητας και τη διαχέουν. Όσο αυξάνε­ται η διάχυση της ενέργειας από τις υποστάσεις, τόσο αυξάνεται και η έλξη, μέχρι του σημείου που οι υποστάσεις απόλυτα ταυτισμένες με την Ενότητα του Λόγου διαχέουν τον Εαυτό – Λόγο – Ενότητα προς τα πάντα.

Είναι φανερό, ότι η υλική ένωση και η σταδιακή ανα­γωγή της δεν παρουσιάζεται σαν τρόπος και μεθοδολογία για επίτευξη της Πνευματικής ένωσης. Αυτή η τοποθέτηση είναι παρανόηση, που περιορίζει τις Πνευματικές ενώσεις μέσα στα υλικά πλαίσια. Απλώς δίνεται σαν μια βαθύτερη και ευρύτερη θεώρηση της υλικής ένωσης, που την αποκολλά από τα επίπεδα των αισθήσεων και την κα­τευθύνει προς τα Πνευματικά επίπεδα. Δίνεται με σκοπό να βοηθήσει τις υποστάσεις να συνειδητοποιήσουν την ουσία της ένωσής τους και να προσανατολιστούν σε Πνευματικούς στόχους, μειώνοντας συνεχώς τις απώλειες ενέργειας, οδηγούμενες σταδιακά και ομαλά σε υψηλότερα επίπεδα, μέχρι οι υποστάσεις να ξεπεράσουν αυτό τον τρόπο εκδήλωσης και να μάθουν να ενώνονται Πνευμα­τικά και άρρηκτα, εκλύοντας και όχι καταναλώνοντας εν­έργεια.

Επομένως, η συνειδητοποιημένη Πνευματική υπό­στα­ση, που επιθυμεί να ενωθεί με τη Θεότητα και να ολο­κληρώσει τη λειτουργία της μετουσίωσης, πρέπει να επιλέγει συνεχώς με μοναδικό σκοπό τη συνεχή προσέγγισή της προς την Αρμονία, Ισορροπία, Συνοχή. Πρέπει να διέ­πεται και να φλέγεται κυριολεκτικά από τον πόθο και την επιθυμία της συνειδητής ένωσης με τη Θεότητα, γιατί διαφορετικά δεν μπορεί να κινηθεί με την απαραίτητη υπευθυνότητα και θέληση και να επιλέξει τις σωστές κι­νήσεις, που θα την οδηγήσουν σταδιακά στη μεταλλαγή της από μία υπόσταση, που αντλεί Φως και Ενέργεια από τη Θεία Πηγή, σε έναν Πυρήνα Ενέργειας ταυτισμένο απόλυτα με τη Θεία Πηγή, που θα διαχέει Φως στα πάντα, θα υπάρχει στα πάντα. Μόνο αυτή η τοποθέτηση μπορεί να την βοηθήσει να επιλέξει σωστά, μειώνοντας συνεχώς το ποσοστό της απώλειας της ενέργειας και αυξάνοντας με τις σωστές της εκδηλώσεις το ποσοστό έκλυσης και διάχυσης της ενέργειας μέσα στο Σύμπαν.

Αν η συνειδητοποιημένη Πνευματική υπόσταση επι­τύ­χει να διατηρήσει τη συνοχή και την αρμονία της στα­θερής βάσης αρμονικής ροής, έστω και με ορισμένες δυ­σαρμονικές διακυμάνσεις, τότε ο δεύτερος κύκλος της λειτουργίας της μετουσίωσης συνεχίζεται, τείνοντας να ταυτίσει την υπόσταση με την Απόλυτη Δόνηση του ­Λόγου. Τα ταχιόνια φορτίζονται συνεχώς με υψηλότερης έν­τασης και λεπτότερης υφής ενέργεια και διαχέουν αυτήν στο κατώτερο επίπεδο συμμετρίας, ανάγοντάς το συνεχώς.

Όταν πλέον όλα τα ταχιόνια φθάσουν να διαχέονται μέσα στο Θείο σώμα του ανώτερου επιπέδου συμμετρίας, τότε η υπόσταση έχει φθάσει στην τελική και καίρια με­τουσίωσή της. Οι δονήσεις πλέον, που απορροφούνται από τα ταχιόνια και διαχέονται μέσω της σταθερής βάσης αρμονικής ροής, δεν είναι διάφορες. Είναι Μία και Μονα­δική. Η Δόνηση του Λόγου. Τα κύτταρα του υλικού σώμα­τος, μα και οι πόροι όλων των σωμάτων, ­εναρμονισμένοι στην ίδια δόνηση, παλμοδονούνται, διαχεόμενοι και εν­ο­ποιημένοι. Κάθε πόρος και κάθε κύτταρο είναι συγκεν­τρωτικός πυρήνας δύναμης απείρου ισχύος, έντασης και Φωτός.

Στη σταθερή βάση αρμονικής ροής οι δύο ολοκληρω­μένοι κύκλοι της λειτουργίας της μετουσίωσης έχουν δη­μιουργήσει δύο αγωγούς ροής ταχιονίων, αρμονικούς και συμμετρικούς, με ταχύτητα ροής −∞ (ολοκληρωμένος κύ­κλος μετουσίωσης κατώτερου επιπέδου συμμετρίας) και +∞ (ολοκληρωμένος κύκλος μετουσίωσης ανώτερου επιπέδου συμμετρίας). Αυτή η ροή διέπει ολόκληρη την υπόσταση και τα σώματα με εναλλασσόμενη ταχύτητα από −∞ σε +∞. Δηλαδή, από τη σταθερή βάση αρμονικής ροής ρέουν εναλλάξ, πρώτα τα ταχιόνια με ταχύτητα −∞ και μετά τα ταχιόνια με ταχύτητα +∞. Η εναλλαγή της ταχύ­τητας είναι αυτή που δίνει τη δυνατότητα στην ύλη να υπάρχει και να διατηρείται, ενώ συγκεντρώνει μέσα της άπειρες δυνάμεις. Κανονικά δεν θα μπορούσε να υφίστα­ται ως καθορισμένη μορφή, γιατί η άπειρη δύναμη που περικλείει, έχει την ιδιότητα και το χαρακτηριστικό της διάχυσης και της ένωσης με τα πάντα. Όμως η περιοδική εναλλαγή της ταχύτητας από −∞ σε +∞ της δίνει δυνατό­τητα ύπαρξης, γιατί δημιουργεί μια ουδέτερη κατάσταση, που κρατά τις δυνάμεις συγκεντρωμένες, ικανές να διοχετεύονται προς διάφορες κατευθύνσεις, και αποφεύγει την έκρηξη, που δύναται να ελευθερώσει όλο το δυναμικό τους και να τις διαχύσει στα πάντα.

Όταν από τη σταθερή βάση αρμονικής ροής απελευ­θερωθούν ταυτόχρονα τα ταχιόνια με ταχύτητα −∞ και +∞, τότε η ουδετερότητα διασπάται. Όλα τα κύτταρα και οι πόροι της υπόστασης και των σωμάτων δονούνται ταυ­τόχρονα με ταχύτητα ±∞. Σ’ αυτή τη δόνηση η μορφή δεν υπάρχει ή, με άλλα λόγια, αυτή η δόνηση περικλείει όλες τις μορφές. Η ενεργειακή έκρηξη είναι τέτοιας άπειρης ισχύος και έντασης, που διαχέει την υπόσταση μέσα στα πάντα, την ενώνει με τα πάντα, της δίνει τη δυνατότητα να περιέχει τα πάντα. Είναι η ενεργειακή έκρηξη του Λό­γου, που δημιούργησε τη Δημιουργία και την περιέχει. Διέπεται από τη Δόνηση του Λόγου, που συνέχει το Σύμπαν σε εκδηλωμένη και ανεκδήλωτη κατάσταση.

Η συνειδητοποιημένη Πνευματική υπόσταση έφτασε στο τέλος του δρόμου. Με τις σωστές επιλογές, προσφέ­ροντας συνεχώς προς τα πάντα, προχώρησε στη μετου­σίωση. Ολοκλήρωσε το Έργο και τον Προορισμό της. Εκ­δηλώθηκε σαν Υπόσταση Προσφορά και Αγάπη πάνω στη γη. Και μέσα από αυτή την πορεία απεκδύθηκε το περιο­ρισμένο ένδυμα της ύλης και ενδύθηκε με το Αληθινό, Αναλλοίωτο Ένδυμα του Υπαρκτού και του Ανύπαρκτου, του Μορφοποιημένου και του Άμορφου. Το Ένα και Μοναδικό Ένδυμα της Αλήθειας του Λόγου. ­Ενώθηκε και ταυτίσθηκε μαζί Του. Έγινε ο Λόγος, ο διαχεόμενος στα Σύμπαντα, ο Πανταχού Παρών και τα Πάντα Πληρών.