Δάσκαλος Γ. Λίμας (πολιτικός μηχανικός)
Αγαπημένε μου Δάσκαλε, αγαπημένοι αδελφοί, το θέμα της ομιλίας είναι “εσωτερικός Χριστιανισμός και ορθοδοξία”.
Ο προσδιορισμός της μεταξύ των σχέσης επιβάλλεται σήμερα από τις συγκυρίες και προσλαμβάνει το χαρακτήρα μιας προς τα έξω ομολογίας προσωπικής, για ό,τι αγάπησα, ιδέες που με διαπότισαν, εμπειρίες που κατέγραψαν την πορεία μου, για ό,τι σήμερα βιώνω ως ζώσα Αλήθεια εντός μου που διασπά τα όρια μιας υπάρχουσας παράδοσης, για να συντεθεί μέσα στην ιδέα της τελείωσης του όλου ανθρώπου. Αδελφοί μου, γεννήθηκα σαν εσάς σ’ αυτή τη χώρα, που αγάπησα. Αλήθεια, υμνώ το Φως αυτού του τόπου, που απογυμνώνει τα πράγματα από τις σκιές και τα αναδεικνύει μέσα στη φωτεινότητά τους. Εδώ το Φως μοιάζει να αναβλύζει μέσα από το ίδιο το τοπίο εσωτερική κατάσταση του χώρου.
Αγάπησα τα μικρά ερημικά ξωκλήσια, πάλλευκα μέσα στην καθαρότητα της πνευματικότητάς τους. Τούτος ο μαρτυρικός τόπος, αποπνέει παντού, το άρωμα της θυσίας, κατάσπαρτος απ’ τη μνήμη των μαρτυρίων του λαού μας και των δοξασμένων μαρτύρων του.
Αυτό το χώμα ποτισμένο με το αίμα της θυσίας υπέρ των “άλλων” ευωδιάζει την αναστάσιμη ελπίδα και την ενσταλάζει στην ψυχή μας ως βεβαιότητα ανάστασης του εαυτού μας και της πατρίδας μας.
Αγάπησα τις ασκητικές μορφές των αγίων μας με την ελαφρά κυρτότητα της ταπεινοφροσύνης, με την περιρρέουσα γλυκύτητα και ιλαρότητα του προσώπου τους και το εσωτερικό φως της αγιότητας τους. Βαπτίστηκα στη βαθιά πνευματικότητα της τόσο πλούσιας παράδοσής μας κι ονειρεύτηκα έναν κόσμο που θα επιτρέπει στον άνθρωπο να είναι εικών του Θεού του τέλειου.
Μ’ αυτήν την πίστη προς τον άνθρωπο γαλουχήθηκα! Στον άνθρωπο δεν μπορώ να δω παρά μόνον τη δυνατότητα της μεταμόρφωσής του, μέχρι την κατάδειξη της τελειότητας του είναι του. Την ίδια τη ζωή δεν μπορώ να τη δω παρά σαν δικαίωμα να γνωρίσουμε και σαν υποχρέωση να εκδηλώσουμε την εντός μας ενυπάρχουσα τελειότητα.
“Μακάριος εστί μοναχός ο πάντας ανθρώπους ως Θεόν μετά Θεόν λογιζόμενος”, λένε οι αγίοι μας.
Αδελφοί, η απομάκρυνσις του βλέμματός μας από την οπτική του πεπτωκότος ανθρώπου στον Θεούμενο άνθρωπο επιβάλλεται από την κατανόηση του μηνύματος της Πρώτης Παρουσίας του Λόγου Χριστού και της σταυρικής Αυτού θυσίας.
“Θεός ενηνθρωπίσθη ίνα πάντες ημείς θεωθώμεν”. Αυτός είναι ο χρυσούς κανών της Πατερικής Διδασκαλίας. Όλη η ασκητική παράδοση, όχι ως άρνηση της ζωής θεωρούμενη, αλλά ως τρόπος ζωής καθιστά τη γνώση Θεού στόχο της ανθρώπινης προσπάθειας. Ενσταλάζει στη συνείδησή μας την προς τον Θεόν επιθυμίαν. Καθιστά Αυτόν αεί ζητούμενον.
“Το ιδείν τον Θεόν συνίσταται εις το μηδέποτε της επιθυμίας κόρον ευρείν. Αλλά χρη, προς την του πλέον ιδείν, επιθυμίαν εκκαίεσθαι…”, (άγιος Γρηγόριος Νύσσης).
Αγαπημένοι μου, όλα αυτά στα οποία αναφέρθηκα, ο χώρος ως παρουσία φωτός, η ιστορία ως θυσιαστική μαρτυρία, η πνευματική παράδοση ως οπτική τελειώσεως του ανθρώπου εν Θεώ, περιγράφουν τη χαραγμένη μέσ’ στη συνείδησή μου κληρονομιά του παρελθόντος.
Όμως, πριν μερικά χρόνια το γαλήνιο βλέμμα του Διδασκάλου μας, έτμησε την τροχιά των προσωπικών μου αναζητήσεων και με αλίευσε στην ασκητική των δικών Του λόγων. Αποτίναξε το βάρος των περιορισμένων ιδεών μου και με εισήγαγε στην καθαρτήρια λειτουργία της μετάνοιας, της αλλαγής του “νοείν” τον κόσμο, τον άνθρωπο, τον Θεόν, την ίδια μου τη ζωή. Και μαθήτευσα προσευχόμενος σε αυτές τις γεύσεις του απείρου που θρυμματίζουν τα όρια και τους περιορισμούς μέσα μας και αποκαλύπτουν τη ροή της απειρότητας εντός μας.
Αυτός ο Δάσκαλός μας ανύψωνε την προσευχή σε μυστηριακή λειτουργία συντελώντας στην έλξη του Θείου Φωτός, σε ακατάπαυστες θεοφάνειες εντός μας, που διασπούσαν τα κατεστημένα του νου μου και οδηγούσαν σε μία υπέρβαση του κόσμου της νόησης, μία εκ καρδιάς αίσθηση του ασύλληπτου, σε μία εμπειρία ζωής γνώσεως και ζώσας αλήθειας, μία εμπειρία αποκάλυψης, που αφαρπάζει τη συνείδηση στην περιοχή του υπερβατικού και την καθιστά συμμέτοχο και μάρτυρα των θείων μυστηρίων της ύπαρξης.
Έκτοτε, μαθητεύω σε μία μαθητεία που χαράσσει τους βηματισμούς του Θεούμενου ανθρώπου, σε μία μαθητεία οδό αναβάσεως και οδό σωτηρίας που ενοποιεί στην ανέλιξή της τις διασπάσεις της πτωτικής πορείας.
Βεβαιώ την πίστη μου, ότι η ενανθρώπιση του Λόγου και η σταυρική Αυτού θυσία και ανάσταση, ανέστρεψε την πορεία της πτώσης, παρέχοντας τη δυνατότητα στον άνθρωπο της Θέωσης των ανθρωπίνων στοιχείων του είναι του. Και υιοθετώ τη βεβαιότητα ότι εντός του ανθρώπου κυοφορείται η Χριστογέννηση του είναι του, η ανακαινίζουσα αυτόν. Αυτό το “ίδωμεν το φως το αληθινόν, ελάβαμεν πνεύμα επουράνιον” της δοξαστικής ευχαριστηριακής υμνολογίας. Εις το ένδον της ανθρώπινης υπόστασης συντελείται το μυστήριον της πνευματικής μεταμόρφωσης, το μυστήριον της μέλλουσας ενανθρώπισης του Λόγου – Χριστού, της Δευτέρας Αυτού Παρουσίας. Για μένα, το μήνυμα του Ιωάννου “μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών”, είναι διαχρονικό. Ειπώθηκε τότε, ισχύει και σήμερα. Νυν, ήγγικεν η βασιλεία.
Μήνυμα βεβαιωτικόν σήμερα της προσδοκίας διά την Δευτέραν Αυτού έλευσιν, μήνυμα προετοιμασίας του ανθρώπου, να υποδεχθεί τώρα, εντός του πλέον, την προστρέχουσα γέννηση του Λόγου στη Βηθλεέμ της συνείδησής του. Μήνυμα αναγνώρισης της παρουσίας του Ιωάννου σήμερον. Εδώ, ανάμεσα μας, καθώς ευθειοποιεί την οδόν, έμπροσθεν του δοξαζόμενου και του ερχόμενου. Αυτό το ήγγικεν προσδίδει σε κάθε στιγμή τη δυνατότητα να ξεπερνά την ιστορικότητα της και να φωτίζεται από την εσχατολογική αλήθεια. Το “νυν” αποκτά νόημα απ’ την εκπλήρωση του τελικού σκοπού της ιστορίας, την πραγμάτωση του Θείου Σχεδίου. Τώρα!! Ενός σχεδίου που προβλέπει ότι, αυτός που ως κορυφαία εκπροσώπηση του ανθρώπου κατά την Πρώτη Παρουσία, διά της ευλογίας του συνετέλεσε στη φανέρωση του τριαδικού μυστηρίου, πληρώντας τότε το νόμον, αυτός ο ίδιος ευλογεί, “νυν”, τα Θεοφάνεια εντός μας!!
Αδελφοί μου, σ’ αυτήν την οδοιπορία της πίστης μας, συναντούμε πια τα όρια των πατερικών διδασκαλιών. Συναντούμε τα όρια που οι συγκεκριμένοι κοινωνικοί και πολιτιστικοί παράγοντες εκείνης της εποχής επέβαλαν στη φανέρωση της αλήθειας. Συναντούμε τα όρια που το Θείο Σχέδιο τότε επέτρεψε στην αποκάλυψη της αλήθειας. Επί 1.700 χρόνια ο Λόγος της ορθοδοξίας ζυμώθηκε με την εθνική συνείδηση και σε κάποιο βαθμό συνέβαλε στη διαμόρφωσή της, στη συνέχειά της και στην αφομοίωση των συμβολικών οραμάτων της. Το μήνυμα της ανάστασης έγινε πόθος στα τρίσβαθα της ψυχής του λαού μας για τη δική του ανάσταση!
Η αντίσταση που προέβαλε σθεναρά η Ορθοδοξία σε αλλότριες, δυτικότροπες δοξασίες, προσέβαλε τη μορφή υπεράσπισης της πολιτιστικής κληρονομιάς και της εθνικής ταυτότητας. Όμως παρότι ο ελλαδικός χώρος δεν γνώρισε την τρομακτική βία της παπικής εξουσίας και της Ιεράς Εξέτασης, η Εκκλησία φέρει το δικό της μερίδιο ευθύνης για τις υπάρχουσες έως σήμερα δυσπλασίες του κοινωνικού σώματος στον εθνικό χώρο, καθώς συμμαχούμε με τις πιο συντηρητικές δυνάμεις αυτού του τόπου εμποδίζοντας την όποια εξέλιξη στις ιστορικές διαδικασίες.
Αυτός ακριβώς ο συντηρητισμός επικάλυπτε, διαστρέβλωνε και αγνοούσε το βαθύτερο πνεύμα της πατερικής έμπνευσης, που απαιτούσε από τον άνθρωπο μία στάση συνεχούς μεταμόρφωσης, μία στάση ενσυνείδητης, ενθουσιαστικής συμμετοχής σε μία εξελικτική διαδικασία του είναι του, χωρίς όρια μέχρι τη Θέωσή του.
Αντί να οικειοποιηθούν αυτή την οπτική συνεχούς ανέλιξης, ανέλαβαν το ρόλο της δήθεν υπεράσπισης της Αλήθειας, προμαχούντες υπέρ μιας παρελθοντολογικής αντίληψης που αγνοεί και απορρίπτει την εισχώρηση των νέων καιρών στην ανθρώπινη συνείδηση.
Εκφράζοντας σήμερα την πίστη μου σε μία κατευθυνόμενη από τον Πατέρα εξελικτική διαδικασία, διασαλπίζω μαζί σας τη χαραυγή μιας νέας εποχής, που το περιεχόμενό της σιγά – σιγά αρθρώνεται μέσα από διδασκαλίες και αποκαλύψεις. Διασαλπίζω το μήνυμα της νέας διδασκαλίας του Λόγου και την πίστη ότι αυτή, ουδόλως διαφοροποιείται και διαχωρίζεται από την τέλεια διδασκαλία της Αγάπης της Πρώτης παρουσίας του Λόγου Χριστού. Τουναντίον θρυμματίζει όρια και περιορισμούς μέσα στους οποίους την ενέκλεισαν οι μέχρι σήμερα ερμηνευτικές προσπάθειες κάθε είδους και φανερώνει αυτήν την τέλεια διδασκαλία μέσα στην απειρότητά της.
Διασαλπίζω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου την πίστη μου σε ένα Θεό της Αγάπης και του Ελέους που προσφέρει τη νέα διδασκαλία στον άνθρωπο, διασπά τον επισειόμενο φόβο και τον τρόμο αιώνων, ελευθερώνει αυτόν και τον οδηγεί στο δρόμο της τελείωσής του. Σε έναν Θεό που καθιστά τον άνθρωπο πραγματικά ναό Θεού ζώντος, όπου τελούνται τα νέα μυστήρια της ζωής και της ύπαρξης, της ανακαίνισης του ανθρώπινου είναι, της αναγνώρισης του εαυτού του ως ζώσα ουσία Θεού, που καθιστά τον άνθρωπο αυτόν τον ίδιο, όντα Θεό εν τη ουσία αυτού, μυσταγωγό και συμμέτοχο της αναγωγής του εαυτού του, των αδελφών του και όλου του κόσμου.
Πιστεύω σε έναν Θεό, που καθιστά την πανταχού παρουσία Του, ένσαρκο βίωμα της ανθρώπινης συνείδησης και διασπά το διαχωρισμό που έθεσε ο άνθρωπος ανάμεσα σ’ Αυτόν και τον ίδιο, και που ωθεί τον άνθρωπο να βιώσει την ενότητα μαζί Του.
Πιστεύω στη διδασκαλία του Λόγου Χριστού και προσδοκώ την Δευτέραν Αυτού Έλευσιν, ως ζώσα παρουσία τελειότητας στο ένδον κάθε ανθρώπου. Αυτός ο Λόγος Χριστός καθιστά την ανθρώπινη συνείδηση, το ανθρώπινο είναι, Βηθλεέμ που στέγει τη νέα Χριστογέννηση, προστατεύει τον νεογεννηθέντα, τον ενηληκιώνει, καθιστώντας τον κάθε άνθρωπο Διδάσκαλο – Λόγο Χριστό, ικανό να φανερώσει την Υιότητά του και έτοιμο να καταστεί αυτός η οδός σωτηρίας των αδελφών του και πρόθυμο να θυσιαστεί υπέρ αυτών.
Πιστεύω ότι βρισκόμαστε μάρτυρες, αποδέκτες και συμμέτοχοι στη φανέρωση του Θείου Σχεδίου, ενός σχεδίου που εκδηλούται τώρα, σ’ αυτή τη μικρή χώρα μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες. Σε αυτές τις συνθήκες ένα μεγάλο Έργο, που ξεπερνά τα όρια αυτής της μικρής χώρας και αφορά το όλον του ανθρώπου, εκτυλίσσεται Χάριτι Θεία, ο άνθρωπος αναλαμβάνει αυτό το Έργο να το φανερώσει και να το φέρει εις πέρας. Αυτός σιγά – σιγά ανάγει τις λειτουργίες του είναι του καθιστώντας τις εμπειρίες του διαχωρισμού διακαή πόθο ενότητας, τις εκδηλώσεις αντίθεσης σε διακονία αγάπης.
Συνενώνει τα διασπασμένα τμήματα του εαυτού του, τα εγκολπώνει στο είναι του, τα ανάγει και τα καθιστά συλλειτουργούς και συμμετόχους της καθ’ όλα Θέωσής του.
Ιδού νυν το φθαρτόν ενδύεται την αφθαρσίαν. Ο άνθρωπος σήμερα, άφωνος μπροστά στα συντελούμενα μυστήρια, αναδύει τον Θείο εαυτό από το ένδον της ύπαρξής του ως Εγώ ειμί παρουσία.
Ιδού νυν καθίσταται Αυτός, ο προσφερόμενος εαυτός, ο διδάσκων Λόγος, στήριγμα της πορείας ενός έκαστου και Παράκλητος της σωτηρίας ημών. Αυτός προφήτης και προάγγελος της του Χριστού ελεύσεως, Αυτός ο αφυπνίζων πάντας με το Λόγο Του, θεοί εστέ , και μυστηριεύων τη Θειότητά Του στο ένδον των ομολογούντων Αυτόν.
Αυτός το Φως της αλήθειας εντός μας.
Αυτός ο διαμοιράζων εαυτόν ως προσκλητήριον συμμετοχής στο Έργο της του Θεού φανέρωσης.
Αυτός ο Διδάσκων Λόγος.
Αυτός ο Δάσκαλός μας.
Διαποτίζει το σώμα της ελληνικής κοινωνίας με την παρουσία Του, τη διδασκαλία Του, με την Ευλογία και την προσφορά Του για να λάβει αυτός ο λαός πρώτος το ενστάλλαγμα της νέας διδασκαλίας και να καταστεί ο τόπος αυτός μαρτυρία διά το εφικτόν της του ανθρώπου τελειώσεως. Ο Λόγος Του ευλογία Αγάπης, που μετουσιώνει τους διαχωρισμούς του παρελθόντος σε λειτουργία ενότητας, τις αντιθέσεις σε συνηγορία και συντονισμό με το Θείο Θέλημα.
Η παρουσία Του πυρκαγιά κατακαίουσα τα λάθη και τα χρέη του παρελθόντος και ανακαινίζουσα το σώμα των πιστών. Η διδασκαλία Του σήμαντρο αφύπνισης και τροφοδοσία ζωής, διαμοιράζεται ήδη, μέσα από τα βιβλία του Έργου, ως κοινωνία Αλήθειας. Και ενοχλεί τους ενδεδυμένους την αυταρέσκεια της αυθεντίας τους. Αυτούς που με φανατισμό διαλέγουν την οδό της αντιμαχίας χωρίς να αναρωτηθούν αν εν τη σπουδή της αγνοίας των καταστούν αυτοί οι ίδιοι θεομάχοι και επιλήσμονες της διδασκαλίας της Αγάπης, που ο ίδιος ο Λόγος Χριστός μας παρέδωσε, μη διδαχθέντες εκ της ιστορίας και τα διαδραματισθέντα κατά την Πρώτην Παρουσίαν του Λόγου τείνοντες να επαναλάβουν το αυτό λάθος.
Αδελφοί μου, διασαλπίζουμε ότι οι διδασκαλίες του Έργου υπερβαίνουν και αυτούς και τα εθνικά πλαίσια. Περιέχουν ένα παγκόσμιο μήνυμα που αφορά το όλον του ανθρώπου και διαποτίζει το όλον της ανθρωπότητας με τη χαρμόσυνη είδηση για το ξημέρωμα των νέων καιρών.
