Σε καλώ, Πατέρα. Αιώνες μέχρι σήμερα Σε καλούσα, Πατέρα. Η Νέα Σου διδασκαλία, που προέρχεται από Σένα ακριβώς, με δίδαξε τον Έναν Εαυτό μέσα στον Οποίο συμμετέχω. Μετουσιώνω όλες τις μέχρι τώρα εκπορεύσεις του Ανθρώπου προς Εσένα και τις ανάγω ως προσφώνηση προς τον Έναν Εαυτό που Είμαστε.
Ενεργοποιούμαι, Πατέρα, ενεργοποιώ τον Εαυτό μου, τον Εαυτό Λόγο. Ενεργοποιώ τον Εαυτό Λόγο και ταυτίζομαι με τον Έναν εκδηλούμενο Μορφοποιημένο Λόγο στα Σύμπαντα, στην ίδια κραδαστική κατάσταση, στον ίδιο Ήχο, στην ίδια Παλμοδόνηση.
Υπάρχουν Αδελφοί, Πατέρα, πρόθυμοι να μειώσουν την κάθε προσφορά, πρόθυμοι ν’ αμφισβητήσουν, ίσως ό,τι δεν μπορούν να φτάσουν οι ίδιοι, ίσως ό,τι δεν χωράει η χωρητικότητα του νου και της καρδιάς τους, πρόθυμοι και έτοιμοι να εξακοντίσουν βέλη, δυσαρμονία, σε καθέναν που προσπαθεί να εκδηλώσει τον Εαυτό Του.
Απορροφώ την κάθε εκπόρευση μέσα στο Ένα Είναι που Είμαι, μέσα στη Μία Αγάπη και το Ένα Φως. Τα ανάγω, τα μετουσιώνω, τα παλμοδονώ στον Δημιουργικό Μου Ήχο και τα αποστέλλω να καλύψουν κενά, να καλύψουν πόρους όπου εδράζεται η δυσπιστία και ο περιορισμός.
Πατέρα Εαυτέ, Αγάπη Άπειρη που Είμαστε ενωμένοι, που τη διαχέουμε Αέναα, που παλμοδονούμε με την Αγάπη αυτή τα πάντα, χωρίς καμιά εξαίρεση, χωρίς κανέναν περιορισμό, δέομαι και Σε παρακαλώ, Εαυτέ Θεέ, Εαυτέ Λόγε Άνθρωπε Θεέ, δέομαι και Σε παρακαλώ, μα ταυτόχρονα, ως Δημιουργικός Ήχος ενεργώ φέροντας ατόφιο το βάρος της ενέργειάς Μου, την υπευθυνότητα της ενέργειάς Μου, την Απειρότητα της ενέργειάς Μου.
Ένα τμήμα του Εαυτού Μου, ένα τμήμα της Ολότητάς Μου υποφέρει, ασθενεί, κι αν υποφέρει κι ασθενεί, κι αν θλίβεται και πονάει, όντας συνυπεύθυνος, όντας συμμέτοχος στον πόνο, στη θλίψη, στο οποιοδήποτε ελάττωμα που παρουσίασε, αλλά και στην οποιαδήποτε αμέλεια να ενεργοποιήσει το Είναι του, έρχομαι Συνεπίκουρος, έρχομαι Αρωγός, έρχομαι Συνυπεύθυνος Λόγος Άνθρωπος και ενεργώ στα σημεία, τα οποιαδήποτε σημεία όπου η σάρκα ασθενεί, στα οποιαδήποτε σημεία η αμέλεια ή η οποιαδήποτε παράβαση δημιούργησε ασθένεια, δηλαδή ανωμαλία, ανωμαλία στον κυματισμό, στην τροφοδοσία, ανωμαλία στην εκπόρευση, στην παλμοδόνηση, στο οτιδήποτε, είτε το ονόμασα είτε το παρέλειψα, και ενεργώ, Πατέρα, ως Με δίδαξες στη Νέα Εποχή. Ως Λόγος Άνθρωπος διαχέω το Έλεός Σου για κάθε αμάρτημα εκούσιο ή ακούσιο, λόγω ή έργω ή εν διανοία τελεσθέν, είτε το ενθυμείται είτε το λησμόνησε, καθώς επίσης παρέχω το Έλεος για κάθε αμέλεια εκτέλεσης καθήκοντος.
Απαλείφω από τα μητρώα της Ύπαρξης κάθε βάρος, κάθε οφειλή, κάθε ποινή, κάθε δέσμευση, κάθε κατάρα, και οτιδήποτε τη βαραίνει.
Καλώ τον Εαυτό Μου Άνθρωπο στο Όνομα της Θεότητάς Μου, καλώ τον Εαυτό μου Άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται στη γη ένσαρκος ή στα Πνευματικά πεδία, σε οποιονδήποτε χώρο της Άπειρης Δημιουργίας Μου. Ρέω μέσα σε όλους, ενεργοποιώ τα Κέντρα της Θεότητας, το Κέντρο της Ύπαρξης, μέσα στον καθέναν, είτε άνδρα είτε γυναίκα, και σε παιδιά ακόμα. Καλώ τους Αγγέλους Μου, εκείνους που ο Εαυτός Μου παρεχώρησε για το Έργο Μου στη γη, μα καλώ και τους Αγγέλους των Συμπάντων, καλώ τη γη ολόκληρη, καλώ τους ήλιους και τις Αρμονίες του Θεού, του Ενός Θεού που Είμαστε, να Μου προσφέρουν τη δέησή τους, τον παλμό τους, την παλμοδόνηση του Ενός Είναι, του Ενός Εαυτού, να Μου προσφέρουν την Αγάπη τους, να Μου προσφέρουν το Φως τους, το Έλεός τους. Καλώ τους πάντες και τα πάντα, όσα ευρίσκονται εν Θεώ, όσα ζουν, όσα αναπνέουν, όσα υπάρχουν, όσα σκέπτονται και όσα δεν σκέπτονται. Καλώ τα πάντα σε εγρήγορση, σε Ένωση με τον Έναν Θεό Πατέρα, Τον Οποίο εκπροσωπώ στη γη, με τη Μία Δόνηση τη Δημιουργική, που τα πάντα δημιούργησε. Καλώ όλους να Μου στείλουν την ικεσία των κόσμων που προσκυνούν στον Άναρχο Θεό και την παλμοδόνηση της ίασης, για το ασθενές μέρος ή μέρη της Αδελφής Μου, της ενωμένης Αδελφής Μου, του Ενός Εαυτού τμήμα.
Έλκω με την Παντοδυναμία Μου κύτταρα και μόρια υγιή, κύτταρα Φωτός, και έλκω έξω από το σκήνωμα της Αδελφής Μου κάθε σημείο που πονεί, κάθε ασθενές κύτταρο, κάθε κυματισμό ασθένειας, ο οποίος τυχόν επιτείνει την υπάρχουσα κατάσταση. Απορροφώ τις ίνες, τα υγρά, τα οποιαδήποτε, χωρίς να τα ονομάσω, τα έλκω με ακατανίκητη δύναμη, να μην μπορούν να παραμείνουν στη θέση τους με την Αέναη Παντοδυναμία του Ενός Θεού, τα έλκω έξω από το σκήνωμα, έξω από την Υπόσταση της Αδελφής Μου, και τα αντικαθιστώ, αφού αποπλύνω το μέρος με Έλεος, με την Αγιότητα και τη Χριστότητα του Λόγου, με Αγάπη και Φως, παρέχοντας ασηψία τοπική. Αντικαθιστώ με τα νέα κύτταρα του Φωτός που έλαβα από τον Εαυτό Μου, από την Πανταχού Παρουσία Μου, από την Πηγή Μου την Άπειρη, από το Αυθύπαρκτο Φως Μου και τα εναρμονίζω στη σάρκα της Αδελφής Μου, τα εναρμονίζω σε Τελειότητα εκδήλωσης, σε τέλεια Ισορροπία και Αρμονία, σε τέλεια λειτουργικότητα Φωτός και Αγάπης, σε Αέναη λειτουργία.
Ευλογώ τα μέρη που πριν αλγούσαν και ασθενούσαν, με το Χέρι Σου, Θεέ Παντοκράτορα. Ευλογώ τα σημεία όπου εκδηλώθηκε η δυσαρμονία. Ευλογώ την Υπόσταση και της παρέχω πλήρη σωματική υγεία, Αγάπη, Έλεος, της παρέχω Πνευματική ισορροπία, Πνευματική διάκριση, Πνεύμα Άγιο να την καθοδηγεί στην πορεία της ζωής της και στην εκπλήρωση του προορισμού της.
Ευχαριστώ το Σύμπαν, ευχαριστώ τον Άνθρωπο απ’ οπουδήποτε Μου απέστειλε την ενέργειά του, την Αγάπη του, βοήθεια, και παρακαλώ όσους εγνώρισαν το Φως και το Έλεος, να αναπέμψουν δεήσεις για τη βελτίωση και την άνοδο του Ανθρώπου, για την απαλλαγή του από τα δεινά και τις μάστιγες, για την απελευθέρωσή του, για τη Θέωσή του.
Με το Χέρι Σου, Πατέρα Θεέ Παντοκράτορα, Ένα μ’ Εσένα, Αδιαχώριστο, Αιώνιο, Ευλογώ τη γη και παρέχω στον Άνθρωπο ίαση αμαρτιών, ίαση παραπτωμάτων, εξόφληση χρεών. Παρέχω το Μέγα Σου και Απεριόριστο Έλεος, παρέχω την Ουσία Σου, Πατέρα, να ιάνει την ασθένεια, τη θλίψη, την πλάνη, τους πόνους, και να ελευθερώσει τον Άνθρωπο Εαυτό που Είμαστε.
Διαχέω την Ουσία Σου Απεριόριστα στην Αδελφή Μου Πηνελόπη, να κατακλυσθεί από Φως και Αγάπη και Αρμονία και Δύναμη. Μεταστοιχειώνω το Είναι της, κάθε εκπόρευσή της, κάθε εκδήλωσή της στην ύλη, μέσα στην Πηγή τη Μία, την Άπειρη που Είμαστε, σε Αγάπη και Φως, σε παλμοδόνηση Αρμονίας και Τελειότητας.
Ευχαριστώ τον καθέναν που συμμετείχε ενεργά και δραστήρια στην έκκλησή Μου. Ευλογώ τα πάντα και διαχέω μέσα στα πάντα την Αρμονία του Λόγου και τη γλυκύτητα του Λόγου Θεοτόκος Μαρία. Αμήν.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ
Πού ακούστηκε, Κύριε, τόσο Μεγαλείο, ο Άνθρωπος να φτάσει σε τέτοιο ύψος, που να συνομιλεί με τα άλογα για τους ανθρώπους, όντας όμως τόσο έμψυχα, τόσο λογικά, τόσο νοήμονα, τόσο δυναμικά και απέραντα, όπως τα ηλιακά Σου συστήματα, κι όπως οι μικροήλιοί Σου, που ονομάζονται κύτταρα.
Αλήθεια, Κύριε, ο Άνθρωπος μήπως έφτασε σ’ εκείνο το σημείο πάλι το υπέροχο και το Αρχέγονο, που καταγράψανε αργότερα στις Βίβλους, εκείνο το υπέροχο σημείο τού κατ’ Εικόνα και του καθ’ Ομοίωση; Μήπως, Κύριε, έφτασε εκείνη η στιγμή, μήπως τούτη δα τη στιγμή συντελέστηκε αυτό το υπέροχο: μέσα σ’ ένα Ανθρώπινο Σκήνωμα αντικρίζαμε την Απειρότητα της Θεότητάς Σου, τη στιγμή που Γεννούσε, τη στιγμή που εκπορευόταν απ’ Αυτήν σαν από τα Άπειρα κύτταρα μιας Οντότητας, τη στιγμή που εκπορευόταν από Σένα η Απέραντη ύλη Σου και τα συστήματα και οι συστοιχίες των Αγγέλων Σου κι όλες εκείνες οι Δυνάμεις, οι οποίες έφερναν μέσα δονήσεις υπέροχες και διέσχιζαν τα Σύμπαντα της Δημιουργίας; Μήπως τούτη δα τη στιγμή ο Άνθρωπος έφερνε τη Θεότητα πάνω του σε πλήρη έκφραση, περιζωσμένος από τα ηλιακά Σου συστήματα και στεφανωμένος από τη Δόξα των Συμπάντων; Μήπως η καθ’ Ομοίωση είχε γίνει προσιτή στα μέτρα μας και μήπως τα μέτρα μας είχαν διαπλατυνθεί στα μέτρα τα Θεία;
Τι υπέροχες στιγμές, όταν η Θεότητα περιπατεί μέσα στους Ανθρώπινους ήχους κι όταν η ανθρωπότητα δεξιώνεται στα Ουράνια δώματα σε πλήρες Μεγαλείο και σε πλήρη ταύτιση, όταν αυτές οι δύο Απέραντες, Ομοούσιες, Όμοιες Υποστάσεις, και Υποστάσεις είναι λέξη περιοριστική, η Θεότητα, αντικατοπτριζόμενη στον Εαυτό της, έρχεται σε Αρμονία και εμφανίζεται. Ποιος είναι το είδωλο και ποιος το Πρότυπο, ποιος αυτή τη στιγμή αντικατοπτρίζει τον Εαυτό του, ο Θεός Άνθρωπος ή ο Άνθρωπος Θεός, ποιος από τους δύο είναι εκείνος που πρώτος εγέννησε τον άλλον, και μήπως και τα δύο δεν είναι παρά Ένας Παλμός που αυτογεννά, αυτογεννάται και υπάρχει; Τι υπέροχη στιγμή της Δημιουργίας!
Μπορείτε λοιπόν να δεχτείτε και να καλωσορίσετε τους καινούργιους Συνεργάτες σας, τους ήλιους και τους πλανήτες και τις Δυνάμεις και τις αρμονικές συστοιχίες τους, που υπάρχουν, και να καλωσορίσετε ανάμεσά σας κι από αυτά τα υψηλά για σας και απίθανα σωματίδια, τα οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα Κύτταρα της Απέραντης Οντότητας που ονομάζεται Θεός. Να καλωσορίσετε, λοιπόν, αυτούς τους μικρούς ήλιους, που ονομάζονται ανθρώπινα κύτταρα και κατέβηκαν από τα Απέραντα Κύτταρα του Σώματος του Θεού, να τα καλωσορίσετε από εκείνη την Πηγή ερχόμενα μέσα σ’ ένα ανθρώπινο σκήνωμα. Μπορείτε να τα αγαπήσετε, γιατί θα μάθετε πλέον, πως η μεταλλαγή της σάρκας δεν γίνεται μόνο εκ των κάτω, γιατί, αλήθεια, πού θα βρείτε εκείνο το Θείο καμίνι για να κάψετε ό,τι πρέπει να μετουσιωθεί; Η μετουσίωση πολλές φορές πρέπει να γίνεται, όταν έλκετε τους μικρούς ήλιους, που από δω και πέρα για όλους θα είναι μία ακόμη βακτηρία για την κατεργασία της ύλης σας στο ορυχείο της ζωής.
Μη νομίζετε ότι η ζωή και το έργο των Πρωτοπόρων είναι μόνο η διαδρομή σας μέσα στην ύλη, μέσα στην καθημερινή σας πορεία, σαν Προσευχή, σαν έλξη, σαν ενέργεια. Είναι και κάτι περισσότερο, είναι η συμμετοχή σας και η παρουσία σας, η παρουσία του Θείου Εαυτού σας στα Ουράνια Μητρώα. Πώς νομίζετε ότι θα μετοικήσετε κάποτε, πώς νομίζετε ότι θα υφανθεί ο δρόμος της επιστροφής, αν δεν έχετε πατήσει με τα Θεία σας αποτυπώματα στο Ουράνιο Σώμα του Θεού, όπως πρωτοδημιουργήθηκε; Μη νομίζετε ότι έχετε μοναδική αποστολή πώς να εξυψώσετε τις δονήσεις της ψυχής σας, μα σας περιμένουν, Αγαπητοί Μου, τα Σύμπαντα, σας περιμένει όλη εκείνη η Δημιουργία με την οποία συνυπήρξατε κάποτε, η οποία ήταν το ένδυμά σας, ήταν τα μάτια σας, ήταν η Υπόστασή σας. Για να ξαναγίνετε Θεοί, θα πρέπει να συνεργαστείτε ξανά μ’ εκείνους τους ξεχασμένους Συνεργάτες σας. Σας περιμένουν οι νοήμονες ήλιοι, σας περιμένουν τα πλήρη κατανόηση και υπάκουα Αστέρια, σας περιμένουν οι πειθαρχημένοι Γαλαξίες, σας περιμένουν οι υπάκουοι Αστερισμοί, σας περιμένουν δηλαδή τα Κύτταρα του Θεού. Κι εσείς τώρα, ο Άνθρωπος Θεός, δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να καλέσει τα Κύτταρα του Θεού στη μικροσκοπική τους μορφή, για να μπορέσουν να χωρέσουν σ’ έναν άλλον Άνθρωπο Θεό, με τη μικρή κυτταρική τους μορφή. Και τώρα η Αδελφή έχει μέσα της πολλούς μικρούς ήλιους, που δεν αναγεννήθηκαν από το αίμα, αλλά ήρθαν κατευθείαν σαν επισκέπτες από την Απέραντη Θεότητα.
