ΘΕ04| ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ ΔΟΝΗΣΕΩΝ ΜΕ ΒΙΑΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ

Υπάρ­χουν ορισμένα στοιχεία, που πρέπει να κατα­νο­ή­σει ο άνθρωπος, ο οποίος επιθυμεί πραγ­ματικά να επι­στρέψει και να ενωθεί με τον Πατέρα. Ένα απ’ αυτά είναι η γνώση της υπόστασής του, της Θείας Ουσίας που υπάρ­­χει εν­τός του.

Ο Άνθρωπος εκπορεύτηκε απ’ τον Πατέρα, Εικόνα και Ομοίωσή Του. Περιέχει εν­τός του όλες τις δυνατότητες και μπορεί να τις εκ­δηλώσει πλήρως, να τις ενερ­γο­ποι­ήσει στο Απόλυτο, ώστε να εκ­δηλωθεί πραγ­ματικά ως Θεός. Ο Άνθρωπος δεν απέχει απ’ τον Πατέρα. Αν­τίθετα, βρίσκε­ται ενωμένος με τη Θεία Ουσία, συγκοινωνεί μαζί της ό­λες τις ώρες, περιέχει εν­τός του τα στοιχεία και τις Θείες δυνάμεις και έχει όλες τις δυνατότητες να εκ­δη­λώ­σει αυ­τά τα Θεία στοιχεία προς τα έξω, να τα ενερ­γο­ποι­ήσει και να φανερώσει τη Θεία υπόστασή του.

Ο Άνθρωπος βρίσκεται αυτή την περίοδο στο υλικό πε­δίο. Ξεκίνησε σαν Άπειρη Θεία Ουσία, που περιείχε εν­τός της όλες τις Θείες δυνάμεις, αλ­λά βρισκόταν σε μία παθητική κατάσταση, δεν μπορούσε να ενερ­γοποιήσει τις Θείες του δυνάμεις. Ζούσε μέσα στη Μακαριότητα, στην Αρ­μονία, στο Φως, χωρίς ο ίδιος να μετέχει ενερ­γά στην εκ­δήλωση αυτής της Θείας Αρ­μονίας, της Ισορ­ροπίας και της Τελειότητας. Δεν είχε συνειδητοποιή­σει τι θα πει Ι­σορ­ροπία, τι θα πει Τελειότητα, αλ­λά έχον­τας μέσα σ’ αυτήν δημιουρ­γηθεί, ζούσε χωρίς ο ίδιος να καταβάλ­λει ­καμία προσπάθεια. Για να μπορέσει ο Άνθρωπος να απο­κτή­σει εμπειρίες, για να μάθει να ισορ­ροπεί καταστάσεις και ν’ απο­κτήσει συνειδητά βίωμα της Αρ­μονίας και της Τε­λειό­τη­τας, καθώς επίσης να μάθει να συμ­μετέχει ενερ­γά στη Δη­μιουρ­γία, άρ­χισε να κατέρ­χεται στα διάφορα πε­δία, μ’ έναν και μοναδικό σκοπό, να συλ­λέξει εμπει­ρίες, που θα τον βοηθούσαν να επιστρέψει στην εκπό­ρευ­σή του, ενερ­­γοποιημένος πλέον σαν Άνθρωπος Θεός.

Μέσα στην ύλη, που βρισκόμαστε τώρα, διδα­σκό­μα­στε με διάφορους τρόπους τις αν­τιθέσεις, τις συγκρου­όμε­­νες καταστάσεις, τα επιμέρους στοιχεία του Όλου Θεού. Έχουμε, δηλαδή, διαχωρίσει στοιχεία της Θεό­τη­τας, τα έ­χουμε απομονώσει και τα εκ­δηλώνουμε προς τα έξω. Ζού­με μέσα στο διαχωρισμό. Η ζωή μας μέσα σ’ αυτή τη διαχωριστική κατάσταση μας έχει διδάξει, με τρό­πους δυσά­ρεστους πάρα πολ­λές φορές, ότι ο διαχω­ρι­σμός δεν είναι Αλήθεια, ότι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τον άνθρωπο, να τον οδηγήσει στην Αλήθεια και στο Φως. Επομένως βλέπον­τας από τα αποτελέσματα, που συμ­­βαίνουν γύρω μας, ότι ο διαχωρισμός δεν επιτρέπει την εξέλιξη και την ανάπτυξη του ανθρώπου σε υψη­λό­τε­ρα επίπεδα, οδηγού­μαστε να κατανοήσουμε ότι πρέ­πει να ενώσουμε τα πά­ν­τα μέσα μας και να τα εκ­δη­λώ­σου­με προς τα έξω. Ότι πρέπει πλέον να διασπάσουμε τα όρια των μεμονωμένων στοιχείων, που εκ­δηλώνουμε σαν ατομικότητες, για να μπορέσουμε να εκδηλωθού­με σαν Ολότητα. Δεν είναι δυ­νατόν με κανέναν άλ­λο τρό­πο να επιστρέψουμε και να ε­νωθούμε με το Λόγο, τον Έναν και Μοναδικό Θεό, που πε­ρικλείει τα πάν­τα μέσα Του, που συνέχει τα πάν­τα, που είναι τα πάν­τα. Δεν είναι δυνατόν μ’ άλ­λο τρόπο να εκ­δηλώσουμε τον Εαυτό μας, γιατί ο Εαυτός μας είναι ενωμένος ως απόρ­ροια Θεία, ως Εικόνα και Ομοίωση της Θείας Απειρότητας. Ο Εαυτός μας περι­έχει όλα τα στοιχεία σε Αρ­μονία, περιέχει όλα τα στοιχεία σε ουδετερότητα. Πρέ­πει να εισ­χωρήσουμε μέσα σ’ αυτόν το Θείο Εαυτό και να μπορέσουμε να τον εκ­δη­λώσουμε προς τα έξω.

Με ποιον τρόπο όμως θα μπορέσουμε να εισ­χω­ρή­σου­με μέσα στο Θείο Εαυτό μας; Διασπών­τας τα Κα­τε­στη­μένα των αιώνων. Διασπών­τας τις τοποθετήσεις του νου, της καρδιάς, των εκ­δηλώσεων που έχουμε δομήσει μέσα στους αιώνες και πιστεύουμε ότι μας εξυπηρετούν, ότι μας τροφοδοτούν, ότι μας βοηθούν στην εξέλιξη και στην άνοδό μας. Πρέπει πραγ­ματικά να αισθανθούμε μέσα μας, ότι η διαχωριστική πορεία, που έχουμε ακολουθήσει, δεν οδηγεί παρά μόνο σε κύκλους, σε αδιέξοδα, χωρίς να μας ανεβάζει σε υψηλότερα επίπεδα, εγκλω­βίζον­τάς μας συνε­χώς μέσα στην ύλη.

Σκοπός μας πρέπει να είναι να μπορέσουμε ν’ ανα­χθού­­με από την ύλη, να μην περιοριζόμαστε απ’ αυτήν, αλ­λά αν­τίθετα να καταστήσουμε την ύλη ένα όρ­γανο που θα μας εξυπηρετεί, θα μας υπακούει, κι όχι εμείς να βρι­σκό­μαστε υπηρέτες της ύλης, εγκλωβισμένοι στο δικό της ρυθμό, στις δικές της ανάγκες, στις δικές της επιθυμίες. Η Θεία Ουσία, που έχουμε εν­τός μας, είναι Πανίσχυρη, Παν­τοδύναμη, Αναλ­λοίωτη και Αδιάφθορη. Περιέχει και την ύλη, αλ­λά περιέχει και τα πάν­τα. Επομένως, όταν την εγκλωβίζουμε στο συγκεκριμένο πεδίο της ύλης, περι­ορί­ζουμε τις δυνατότητές της στο ελάχιστο και της επιτρέ­πουμε να εκ­δηλώνεται μόνο από έναν αγωγό, που κι­νεί­ται σύμφωνα με τους Νόμους του υλικού πεδίου. Δηλαδή, μειώνουμε τις Θείες μας δυνατότητες, τις αδρα­νο­ποι­ούμε και δεν επιτρέπουμε στον Εαυτό μας να φανερωθεί. Τον καταπιέζουμε μ’ όλους τους τρόπους, του στερούμε τη δυνατότητα ανάπτυξης, εξέλιξης, ελευθερίας.

Ο Εαυτός μας έχει μάθει να πάλ­λεται και να δονείται μέσα στην Ελευθερία, στο Φως, στην Αρ­μονία, στην Αγά­πη. Έχει μάθει να διαχέεται μέσα σ’ όλα τα πεδία, γιατί αυτή είναι η μοναδική του εκ­δήλωση, είναι η εκ­δήλωση Προσφοράς της Αγάπης, της διάχυσης της Αρ­μονίας και του Φωτός. Όταν τον εν­τάσ­σουμε σ’ ένα περιορισμένο πεδίο της ύλης, είναι φυσικό ν’ αδρανοποιούμε τα στοι­χεία του και κατά κάποιον τρόπο ν’ αποκοβόμαστε απ’ το Θείο Εαυτό, που έχουμε μέσα μας, και να εκ­δη­λω­νό­μα­στε από ένα περιορισμένο κομ­μάτι του, με πολύ μικρές δυνατότητες εκ­δήλωσης.

Για το Θείο Εαυτό δεν υπάρ­χει χώρος και χρόνος, όρια και περιορισμοί. Μπορεί πάρα πολύ εύκολα να τεθεί πάλι σε ενέρ­γεια, να θέσει σε κίνηση όλο το δυναμικό του, την ισχύ του, και να εκ­δηλωθεί ενωμένος, διαχέον­τας την Αγάπη και την Αρ­μονία. Ο άνθρωπος όμως πρέπει να επιλέ­ξει την ενερ­γοποίηση του Θείου Εαυτού, πρέπει, συνειδη­τοποιών­τας τον εγκλωβισμό του μέσα στην ύλη, να θελή­σει να τον διαρ­ρήξει, για να μπορέσει να κινηθεί σε άλ­λα πεδία, στα πεδία της Ενότητας, της Αγάπης και του Φωτός.

Είναι αναγκαίο να κατανοήσει ο άνθρωπος ότι δεν υ­πάρ­­­χει μόνο σαν μία ον­τότητα που περπατά πάνω στη γη, αλ­λά ότι η Ύπαρξή του είναι Αέναη, Αναλ­λοίωτη, Άχρονη και Ατελεύτητη, όπως Αέναος, Αναλ­λοίωτος, Άχρονος και Ατελεύτητος είναι κι ο Λόγος. Γιατί ο άν­θρωπος κι ο Λό­γος δεν διαφέρουν. Είναι Ένα, ταυτισμένο στο Απόλυτο, όμως οι λαθεμένες επιλογές του ανθρώ­που τον οδήγησαν να καλυφθεί με αλ­λεπάλ­ληλα πέπλα, να θέσει εμπόδια διαχωρισμού ανάμεσα στην υπόστασή του και στο Λόγο, να θέσει τον εαυτό του έξω απ’ Αυτόν, μακριά απ’ Αυτόν, σε απόσταση.

Ο Λόγος είναι μέσα στον άνθρωπο, ζει εν­τός του κάθε στιγ­μή και κάθε ώρα. Άχρονος, μέσα στους αιώνες υπάρ­χει μέσα στον άνθρωπο και τον καλεί και τον διδάσκει με διάφορους τρόπους, για να μπορέσει να ξεφύγει από τους περιορισμούς του, για να εκ­δηλωθεί διαφορετικά, για να τολμήσει να φανερώσει το Λόγο με θάρ­ρος, με παρ­­ρησία, με δύναμη προς τα έξω και να διδάξει στο σύνολο της αν­θρωπότητας την εκ­δήλωση αυτή, ώστε κάθε άνθρωπος να μπορέσει να την ακολουθήσει, για να επιστρέψει και να ενωθεί με τον Έναν και Μοναδικό Λόγο.

Πρέπει να δημιουρ­γηθεί μέσα στον άνθρωπο η κατα­νόηση, ότι όλες αυτές οι καταστάσεις των διαχωρισμών και των αν­τιθέσεων είναι καταστάσεις πλάνης, διαμορφωμένες καταστάσεις, που αποσκοπούν στην Ένω­ση. Εί­ναι καταστάσεις διδαχής, που προέρ­χον­ται από την έλ­λειψη της πείρας του ανθρώπου, από την έλ­λειψη της εμπειρίας και της δυνατότητας να μορφώσει την Ου­δετερότητα, την Ισορ­ροπία και την Αρ­μονία. Αν ο άνθρωπος μπορέσει να ισορ­ροπήσει τα πάν­τα εν­τός του, να εναρ­μονίσει τις αν­τιθέσεις και τις αν­τιφάσεις, τότε κα­νένα εμπό­διο δεν θα υπάρ­χει ανάμεσα σ’ αυτόν και το Λόγο. Όλα τα εμπόδια θα καταθρυμ­ματιστούν μεμιάς και η επαφή, η Ένωση θα είναι άρ­ρηκτη. Η ροή της Ένωσης θα εκ­δηλώ­νεται άμεσα, χωρίς περιορισμούς και μέσα από την ύλη, μέσα από τις μορφές. Ο άνθρωπος θα μπορεί να ­βρίσκεται στις μορφές και ταυτόχρονα να διαχέεται στα Σύμπαν­τα, να συμ­μετέχει ενερ­γά μέσα στη Θεία Δημιουρ­γία, διαχέον­τας την Αγάπη του στους Κόσμους.

Και τώρα ο άνθρωπος συμ­μετέχει μέσα στη Θεία Δη­μιουρ­γία, όμως δεν το γνωρίζει, αγνοεί τη συμ­μετοχή του, και δυστυχώς η συμ­μετοχή του ανθρώπου μέχρι σήμερα μέσα στη Θεία Δημιουρ­γία είναι συμ­μετοχή δυσαρ­μο­­νίας, γιατί αγνοών­τας τους Θείους Νόμους, αγνοών­τας τον Έναν Πανσυμπαν­τικό Νόμο της Ενότητας, αγνοών­τας τις Θείες δυνατότητές του και τη Θεία Ουσία που έχει εν­τός του, εκ­δηλώνεται σύμφωνα με τη γνώμη της ύλης. Όμως οι εκ­δηλώσεις του διαχέον­ται στα Σύμπαν­τα, γιατί αν και εκδηλώνεται μέσα στο πεδίο της ύλης, οι δυνατότητές του τον επεκτείνουν στα Σύμπαντα. Έτσι οι λαθεμένες κινή­σεις, που προέρ­χον­ται από τη μη γνώση της Αρ­μονίας, της Ισορ­ροπίας και της Ουδετερότητας, τον οδηγούν να διαχέει δυσαρ­μονία όχι μόνο στο περιβάλ­λον της γης, αλ­λά σε ολόκληρα τα Σύμπαν­τα και να τα δια­ταράσ­σει. Αυτά τα στοιχεία της δυσαρ­μονίας ο άνθρω­πος πρέπει να τα αποκαταστήσει, συνειδητοποιών­τας τις ατέ­λει­ές του και τις δυσαρ­μονίες που εξεπόρευσε. Μαθαί­νον­τας τη Θεία υπόστασή του και τις Θείες δυνατότητές του, πρέπει να θέσει σε ενερ­γοποίηση το μηχανισμό του, όχι μόνο για να παράγει Αρ­μονία και Τελειότητα, αλ­λά για ν’ αποκαταστήσει και την ήδη παραχθείσα δυσαρ­μονία, που έχει διασκορπίσει μέσα στο Σύμπαν.

Ένα σημαν­τικό μέρος από άσχημες καταστάσεις και δυσάρεστα γεγονότα οφείλονται στις δυσαρ­μονικές εκ­πο­ρεύσεις του ανθρώπου. Εφόσον αυτές οι καταστάσεις και τα γεγονότα οφείλον­ται στις άσχημες εκπορεύσεις του ανθρώπου, μπορούν και να διορθωθούν, μπορούν και να μην πραγ­ματοποιηθούν, αν ο άνθρωπος καλύψει τις άσχημες και δυσαρ­μονικές εκπορεύσεις με ανά­λογες θε­τικές εκπορεύσεις Αρ­μονίας και Φωτός, που θα διαχύσει συνειδητά μέσα στα Σύμπαν­τα και μέσα στις υποστάσεις των αδελφών του ανθρώπων. Ο άνθρωπος δεν είναι έρ­μαιο των καταστάσεων, ούτε της συγκυρίας, ούτε της τύ­χης. Βρίσκεται πάνω απ’ αυτά. Η άγνοιά του ­είναι αυτή που τον φέρ­νει στο σημείο να παρασύρεται από τις καταστάσεις του περιβάλ­λον­τος και των γεγονό­των της ζωής. Η γνώση του πάνω στους Θείους Νόμους και στη Θεία του υπόσταση του δίνει τη δυνατότητα να κινείται σύμφωνα με τη Θεία Θέληση και να κατευθύνει τη ζωή του επιλέγον­τας συνειδητά, με σωστή Πνευματική αντίλη­ψη και διάκριση. Του δίνει τη δυνατότητα διαχέον­τας Αρ­μονία και Φως να μεταλλάσ­σει καταστάσεις, γεγονότα, που προέρ­χον­ται από δυσάρεστες και δυσαρ­μονικές κινήσεις, που δεν είναι σύμφωνες με τη Θεία Θέληση, με τους Θείους Νόμους, κι έχουν ενερ­γοποιήσει τους Νό­μους της Διδαχής και της Ισορ­ροπίας.

Οι Νόμοι της Ισορ­ροπίας μέσα στη Δημιουρ­γία κι­­νούν­ται πάν­τα για να αποκαταστήσουν κάθε δυσαρ­μονία. ­­Κι­νούν­ται για να διδάξουν ότι τα πάν­τα είναι Ενότητα, Ισορ­ροπία, Φως. Αν ο άνθρωπος μπορέσει να κατανο­ή­σει την Αρ­μονία και την Ενότητα και να καλύψει με τη διάχυση της Αγάπης του και την Προσφορά της υπόστασής του αυτή την Αρ­μονία και την Ενότητα, τότε ο Νόμος της Ισορ­ρο­πίας δεν θα κινηθεί για να διδάξει και να φέρει την Αρ­μονία. Δεν θα υπάρ­χει ανάγκη πλέον, εφόσον ο ίδιος ο άνθρωπος θα έχει κάνει αυτή την κίνηση με τη συνειδητή επιλογή του. Επομένως, πολ­λά γεγονότα δη­μι­ουρ­γούν­ται μόνο και μόνο για να οδηγήσουν τον άνθρωπο στη συνει­δητή κατάσταση του λάθους, στην κατάσταση εκείνη που θα τον βοηθήσει να διορθώσει τις ατέλειες και να οικοδο­μήσει το σωστό, ώστε οι διδακτικοί Νόμοι να μη χρειάζεται να ενερ­γοποιηθούν, εφόσον ο άνθρωπος θα έχει μπει στη Ροή της ανόδου και θα έχει κατανοήσει ότι η επιστροφή προς τον Πατέρα γίνεται μόνο ενώνον­τας όλα τα στοιχεία και εκπορεύον­τας Αρ­μονία, Αγάπη και Φως.

Η πορεία η Πνευματική δεν είναι εύκολη, αλ­λά δεν ­είναι ακατόρθωτη. Ο άνθρωπος διαθέτει όλα τα στοιχεία, όλες τις δυνάμεις και όλες τις ιδιότητες για να προ­χωρήσει, για να ενωθεί και να ταυτιστεί με το Λόγο. Πρέπει όμως να το συνειδητοποιήσει, να τολμήσει να ξεπεράσει τις ­ιδέες, τα Κατεστημένα, που μέχρι τώρα ακολουθούσε, και να προχωρήσει σε μια Νέα γραμ­μή, σε μια Νέα κατεύθυνση, που μιλά για Αγάπη, για Φως, για ­Ενότητα, για Αρ­μο­νία. Να προχωρήσει, ενώνον­τας κατ’ αρ­χήν τις καταστάσεις μέσα του, γιατί αν προσπαθήσει να ­ενώσει εξωτερι­κά τις καταστάσεις, ενώ εσωτερικά βρίσκεται εγκλωβισμέ­νος μέσα στους διαχωρισμούς, στις αν­τιθέ­σεις και στις ­συγκρούσεις του, τότε δεν θα μπο­ρέσει να πραγ­μα­τοποιήσει τίπο­τα. Πρέπει να ξεκινήσει από εν­τός του, ενώνον­τας την υπόστασή του, συγκροτών­τας το Πνευματικό του ­Οικοδόμημα, και μετά να εκ­δηλώσει την Ένωση και τη συγκρότη­ση την εσω­τερική προς τα έξω, για να επιδράσει πάνω στο περιβάλ­λον του και να φέρει φανερά αποτελέσματα με τις Θείες ιδέες που θα εκπορεύει, με τη Θεία Αγάπη και το Θείο Φως.

Τα πάν­τα είναι δονήσεις, τα πάν­τα δονούν­ται και πάλ­λον­ται. Όταν ο άνθρωπος από μέσα του εκπο­­ρεύει δόνη­ση Ενότητας, αυτή διαχέεται και εισπορεύεται στο περι­βάλ­λον και συν­τελεί στην Ένωση των καταστά­σεων, συν­τελεί στην ενοποίηση και κατάρ­γηση των διαχω­ρι­σμών, στην εξισορ­ρόπηση των αν­τιθέσεων. Αν­τίθετα, όποιες προσπάθειες κι αν κάνει για Ένωση, αν από εν­τός του διαχέει δόνηση ανισορροπίας και διάσπασης, τότε δεν μπορεί να επιτευχθεί η κατάσταση της ενότητας.

Είναι πάρα πολύ σημαν­τική η δόνηση που ­διαχέει ο άνθρωπος από μέσα του. Γιατί αυτή η δόνηση δια­κατέχει ολόκληρη την υπόστασή του, όλες τις εκ­δη­λώσεις του και ολόκληρο τον πλανήτη. Η δόνηση του συνόλου των αν­θρώπων είναι αυτή που διακατέχει τον πλανήτη, όμως τη Νέα αυτή Κοσμική περίοδο, η ­δόνηση του πλανήτη αλ­λά­ζει, ανάγεται, άσχετα από τις εξελίξεις των ανθρώπων, άσχετα από τη δόνηση που εκ­πορεύουν μέσα από την υπόστασή τους. Η δόνηση της γης μεταλ­λάσ­σεται και πλησιάζει περισ­σότερο τη δόνηση της Ενότητας. Οι άνθρωποι που δεν έχουν εναρμονισθεί και που δεν θα εναρ­μονισθούν μ’ αυτή τη διαφορετική δόνηση της γης, θα νιώσουν εν­τός τους καταστάσεις συγκρού­σεων έν­τονες, έν­τονους εσωτερικούς σει­σμούς, που θα τους ωθήσουν στη μεταλ­λαγή με βί­αιους τρόπους, γιατί πλέον δεν υπάρ­χουν περιθώρια αρ­γής κίνησης. Είναι περίοδος που τα πάν­τα εκδηλώνονται με μεγάλη ­ταχύτητα, συνεχώς αυξανό­μενη. Όσοι δεν ακολουθήσουν φυσιολογικά εξελισ­σόμε­νοι, στάδιο με στάδιο, τη μεταβολή της δόνησης της γης και δεν συμ­βάλουν και οι ίδιοι ενερ­γά μέσα στη μεταβολή αυτή, θα μεταλ­λάξουν τις δονήσεις τους με βίαιους τρό­πους, βρισκόμενοι μέσα σε καταστάσεις που θα τους ω­θήσουν να σκεφτούν, να προβληματιστούν, για τις σω­στές και Πνευματικές επιλογές, για άλ­λη πορεία, που πρέπει ν’ ακολουθήσουν.

Είναι απαραίτητο να υπάρ­χουν άνθρωποι καταρτι­­σμένοι, που θα βοηθούν τους ανθρώπους αυτούς που δεν θα έχουν γνώση καμία, αλ­λά θα αισθάνον­ται εν­τός τους έν­τονες μεταλ­λαγές. Είναι απαραίτητο να υπάρ­χουν εκεί­­νοι οι άνθρωποι, που θα δώσουν το χέρι σε όσους έχουν ανά­γκη και θα τους οδηγήσουν, σιγά σιγά, να προχωρήσουν στις Πνευματικές βαθμίδες της εξέλιξης, να εναρ­μονι­σθούν με τη νέα δόνηση και να εκ­δηλώσουν το Φως.

Ένας από τους σκοπούς αυτών των διδασκαλιών ­είναι κι αυτός. Να καταρτισθούν άνθρωποι, για να μπορέ­σουν να προσφέρουν τη βοήθειά τους στον Αδελφό Άνθρωπο, για να μπορέσουν να του δώσουν το χέρι και να τον βοηθή­σουν να προχωρήσει στα βήματα της Πνευ­ματικής πο­ρείας και να δώσουν από τον Εαυτό τους, από την Αγάπη τους, από τη Θεία Ζωή τους, παροχές σε κάθε υπόσταση που θα έχει ανάγκη, ώστε κανένας να μην υστε­­ρήσει, κανένας να μη βρεθεί δέσμιος της ύλης, καθηλωμένος και εγκλωβισμένος μέσα σ’ αυτήν, αλ­λά ολό­­κληρη η ανθρωπό­τητα να διασπάσει τα δεσμά της και να εκ­δηλωθεί Ελεύ­θερα, διαχεόμενη σ’ όλα τα πεδία, ενω­μένη, παλ­λόμενη και δονούμενη μέσα στην Αγάπη.