Είμαι ο Άνθρωπος. Ο Άνθρωπος που ζω πάνω στη γη, που αγωνίζομαι, που μοχθώ, που προσπαθώ και εξελίσσομαι μέσα από τα γεγονότα, τις καταστάσεις, τις καθημερινές μικρές ή μεγάλες αντιξοότητες, δυσκολίες και προβληματισμούς. Είμαι ο Άνθρωπος που ζω πάνω στη γη, χωρίς αυτό όμως να με νεκρώνει, ν’ απομακρύνει κάθε Ενέργεια από μέσα μου, κάθε Ζωογόνο Δύναμη και Πνοή. Είμαι ο Άνθρωπος, που θέλω να κοιτώ ψηλά, που μπορώ να πιστεύω, που μπορώ να διακρίνω το ιδεώδες της Μορφής και της Ουσίας μου και με αγώνα και θυσίες να προχωρώ προσεγγίζοντάς το, μέχρι να ταυτιστώ μαζί του.
Είμαι αυτός που θέλησα και ένιωσα την ευεργετική επίδραση της Υπερκόσμιας, Πανσυμπαντικής, Ασύλληπτης, Ασύγκριτης και Άπειρης, Αναλλοίωτης Ενέργειας – Ουσίας – Αγάπης, που δεν φέρει Όνομα, αλλά στη δική μου γλώσσα και αντίληψη εκφράζεται ατελώς με τη λέξη ΘΕΟΣ. Είμαι ο αποστατήσας, που θέλω να επιστρέφω, ο αγνοών που θέλω να γνωρίσω, είμαι ο αγνώμων που κατανόησα, μετανόησα, μεταστράφηκα.
Μέσα στην πληθώρα από γνώσεις, που γεμίζουν τη διάνοιά μου και υπάρχουν γύρω μου, κατάλαβα ότι δεν ξέρω. Μέσα στον έντονο ρυθμό της ζωής κατάλαβα ότι δεν ζω, δεν είμαι, δεν υπάρχω, παρά σαν δημιούργημα σκεψομορφών, τοποθετήσεων και κατεστημένων, δομημένο από συμφέροντα, από προκατασκευασμένα ιδανικά, από ανάγκες της ύλης. Και κινούμαι μέσα στην πλασματική εικόνα, που δημιούργησα έχοντας υποδουλωθεί και τυφλωθεί απ’ αυτήν, αγωνιζόμενος να ωραιοποιήσω την πλάνη, αντί να την καταρρίψω, για να αποκαλύψω την Αλήθεια.
Κατάλαβα και αυτή η πρώτη αρχή της κατανόησης με οδήγησε στην Ουσία μου, στο Θεό, που υπάρχει μέσα στα πάντα και που από αιώνες με καλεί να Τον φανερώσω και να ενωθώ μαζί Του, αφού είναι μέσα μου. Να ενωθώ, γιατί όσο διαχωρίζομαι από Αυτόν, διαχωρίζω και τον κόσμο, που ζω και κινούμαι. Πλανώμαι και η πλάνη αυτή προεκβάλλεται και στον κόσμο μου και έτσι σχηματίζω ένα Κόσμο επιφάνειας, με περιορισμούς, μέσα στο χωρόχρονο, με μέτρα και σταθμά, με αντιθέσεις και συγκρούσεις, που εμφανίζει τη διάσπαση και το διαχωρισμό, ενώ στο βάθος του τα πάντα είναι ενωμένα και σφιχταγκαλιασμένα μέσα στην Ουσία, μέσα στην Αγάπη.
Φορώ στον Κόσμο μου τόσα καλύμματα, όσα φέρω, για να είναι ομοιοκραδαστικός μαζί μου. Γιατί ο Κόσμος μου είμαι εγώ και εγώ ο Κόσμος μου, αφού τα πάντα είναι Ένα. Πλάνη εγώ, πλάνη και ο Κόσμος μου, ενώ το μόνο υπαρκτό είναι η Αλήθεια.
Κατάλαβα, και η πρώτη αρχή της κατανόησης σχημάτισε στα χείλη μου μια λέξη μόνο: «ΕΙΜΑΙ». Αφέθηκα να δονηθώ μέσα στον ήχο της. Έγινα οι φθόγγοι της, το ηχητικό συνολικό άκουσμά της και αισθάνθηκα τον πρώτο αναπαλμό, από την Αιώνια Αρχή μου, σαν κεραυνό ή σαν ηλεκτρική εκκένωση να διασχίζει τα παραπετάσματα της πλάνης και να συναντά την κρυμμένη ενυπάρχουσα Αλήθεια. Να δημιουργεί την πρώτη σπίθα, που είναι ο προάγγελος της Φωτιάς, που κατακαίει τα φθαρτά και εμφανίζει την Αναλλοίωτη Ουσία της, την Ουσία του Παντός.
Είμαι ο Άνθρωπος που αναγνώρισα την Αρχή μου, που δέχτηκα τον καταυγασμό του Φωτός και της Ενέργειας που αποστέλλει. Που υποτάχθηκα στην Αρχή μου, γιατί είναι ο Μοναδικός Εαυτός μου και άρχισα να ανεβαίνω τον κατηφορικό δρόμο, που δημιούργησα, για να συναντήσω στην κορυφή αυτό, που πριν πολλούς γήινους αιώνες αποχαιρέτησα, την ΥΠΑΡΞΗ.
Είμαι αυτός που διαισθάνθηκα την ύπαρξη του Θεού εντός μου, αυτός που ένιωσα ότι ο Άνθρωπος και ο Θεός είναι Ένα. Αυτός που ανέλαβα τις ευθύνες μου, που είπα: «Θεέ μου, Σου ανήκω, γιατί είσαι ο Εαυτός μου», «Θεέ μου, έλα να γίνουμε Ένα», και άντλησα από τη Δύναμή Του, τη Δύναμή μου, την ενιαία Δύναμη, τη Μία, για να διασπάσω καθετί, που σαν φράγμα οικοδόμησα και να Τον συναντήσω, να Τον αγκαλιάσω μέσα στα πάντα.
Είσαι ο Άνθρωπος που ζεις πάνω στη γη, που αγωνίζεσαι, που μοχθείς, που προσπαθείς. Είσαι ο Άνθρωπος που κλαις και γελάς, που υποφέρεις και ανακουφίζεσαι. Είσαι ο Κυρίαρχος, που κυριαρχείται από τις καταστάσεις και τις συγκυρίες. Είσαι ο Κατακτητής, που κατακτάται απ’ ό,τι κατακτά. Είσαι ο Δημιουργός, που εγκλωβίζεται από το δημιούργημα, που μπλέκεται μέσα στη δίνη της προόδου, που ο ίδιος δημιούργησε.
Πιστεύεις ότι γνωρίζεις, ενώ αγνοείς. Πιστεύεις ότι ελέγχεις, ενώ ελέγχεσαι. Πιστεύεις ότι οδηγείς, ενώ οδηγείσαι. Διατηρείς αξιώματα και τίτλους με περηφάνια, ενώ αρκεί να κοιτάξεις γύρω σου, για να δεις ότι είσαι έρμαιο των γεγονότων, που σε κατευθύνουν ανάλογα με το ρυθμό τους σε καινούργια αδιέξοδα, που απαιτούν από σένα νέα προσπάθεια για άλλες λύσεις, που δεν γνωρίζεις ποτέ από πριν πώς θα τις βρεις, ούτε τα αποτελέσματα, που αυτές θα επιφέρουν.
Είσαι ελεύθερος με μια ελευθερία που εξαγοράζεις με πολέμους, με εκφυλισμό, με βία, με καταπάτηση κάθε αξίας, με συμφέροντα και συναλλαγές. Και δεν καταλαβαίνεις, ότι αυτή η ελευθερία σου είναι η μεγαλύτερη δέσμευσή σου, γιατί σου προσθέτει συνεχώς νέα βάρη. Είσαι ελεύθερος όσο ένα πουλί κλεισμένο στο κλουβί του, όμως εσύ είσαι ο μοναδικός κατασκευαστής του κλουβιού, που μέσα του βρίσκεσαι.
Είσαι ο Άνθρωπος, που τα μάτια σου είναι καρφωμένα στη γη, που ο λαιμός σου είναι σκυμμένος από το βάρος της ύλης. Ο Άνθρωπος των προσκολλήσεων, των δειλών, αναποφάσιστων βημάτων, των εύκολων λύσεων.
Είμαστε ο Άνθρωπος. Εγώ και εσύ και όσοι γύρω σου αντικρίζεις, είμαστε ο Άνθρωπος, ο Ένας, ο Αιώνιος. Η διαφορά μας: Άρχισα να αφυπνίζομαι, να βλέπω, ενώ εσύ μέσα στο σκοτάδι επίμονα αντιμετωπίζεις αυτό σαν Φως. Η αφύπνισή μου μου επέτρεψε να αρχίσω το ταξίδι της επιστροφής μου. Ένα ταξίδι που δεν επιζητάς, γιατί δεν το γνωρίζεις.
Άνθρωπε – Αδελφέ μου, σ’ Αγαπώ. Είναι στιγμές που νιώθω το «Είναι» μου ολόκληρο ν’ απλώνεται και ν’ αγκαλιάζει εσένα μα και χιλιάδες άλλους, χωρίς εσύ να χάνεις τη μορφή σου, την ιδιαιτερότητά σου, την ξεχωριστή σου οντότητα. Αλλά συγχρόνως χωρίς να αποκόβεσαι, χωρίς να είσαι κάτι μεμονωμένο και διαχωρισμένο από όλους τους άλλους. Είσαι εσύ και χιλιάδες άλλα «εσύ», που το καθένα φέρει τα στοιχεία του, που το περιβάλλουν, το δομούν.
Χιλιάδες μορφές, χιλιάδες οντότητες αγκαλιασμένες μέσα στο «Είναι» μου. Η καθεμιά πρωτοστατεί σαν μορφή, σαν οντότητα, ενώ συγχρόνως συγχωνεύεται μέσα στις άλλες. Το υπέροχο αίσθημα ν’ αγκαλιάζεις τη Μονάδα μα και τα πάντα. Κάθε «εσύ» μία μονάδα και μία συγχώνευση, μια ενότητα. Χιλιάδες μονάδες να πρωτοστατούν και να συγχωνεύονται με όλους τους τρόπους, χιλιάδες μονάδες μ’ όλους τους συνδυασμούς να συνθέτουν το «ΕΣΥ». Και όσο το «Είναι» μου απλώνεται και αγκαλιάζει, τόσο κάθε οντότητα γίνεται ταυτόχρονα το σύνολο μα και το στοιχείο το μεμονωμένο μα και το ενιαίο.
Νιώθω ν’ αγκαλιάζω εσένα και εσένα και εσένα… και αυτή η Αγάπη, που είναι η μόνη Αγκαλιά, που μπορεί να περικλείσει τις οντότητες και τις μορφές διασπά τους διαχωρισμούς, καταθρυμματίζει τα παραπετάσματα και σχηματίζει, δημιουργεί ενώσεις. Γι’ αυτό εσύ γίνεσαι το Ένα μα και τα πάντα, ισάξιο με κάθε «εσύ», ικανό να δημιουργήσεις μέσα στο «Είναι» μου την ίδια δυνατή συγκίνηση, την ίδια δυνατή κένωση Πυρός, την ίδια Αγάπη.
Αρχίζω να διακρίνω την Ενότητα. Αισθάνομαι τους πρώτους της απόηχους με τις εμπειρίες, που κάθε «εσύ» δίνει μέσα στο «Είναι» μου. Το ταξίδι μου όμως είναι μακρύ ακόμα. Πρέπει να γίνω Ενότητα. Σαν ενότητα δεν πρέπει να αισθάνομαι ότι αγκαλιάζω. Ένα αγκάλιασμα προϋποθέτει ένα διαχωρισμό. Είναι η πρώτη κίνηση που οδηγεί στην Ένωση, δεν είναι όμως η Ένωση. Για να είμαι η Ενότητα, πρέπει να είμαι η Αγάπη και η Αγάπη είναι η Ύπαρξη μέσα στην αδράνεια και στην κίνηση, μέσα στην ύπαρξη της ύλης και την ανυπαρξία αυτής, μέσα στην Ενέργεια μα και στην έλλειψή της. Η Αγάπη είναι αυτό που υπάρχει και δεν υπάρχει, χωρίς να αλλοιώνεται. Είναι τέτοιας Θεϊκής, Πύρινης, Απερινόητης και Ασύλληπτης υφής, που και η μη ύπαρξή της υποδηλώνει την ύπαρξή της.
Πώς να σε εκφράσω με τις λέξεις, ω Αγάπη, όταν αυτές κρύβουν τόσες αντιφάσεις; Πώς να φανερώσω την Ενότητά σου μέσα από τη σύγκρουση των λέξεων, που δημιούργησε η διάνοια για να εκφράζεται και να επικοινωνεί, όταν εσύ Απερινόητη και Θεία είσαι οι αντιφάσεις, είσαι οι συγκρούσεις, είσαι οι λέξεις, είσαι το εν ενεργεία και το αδρανές, είσαι το συλλέγον, αποθηκεύον και τροφοδοτόν την Απειρότητά σου, είσαι το Παν. Πώς να σε περιγράφω, ω Αγάπη, όταν το Παν είναι η δομή σου, χωρίς και πάλι να έχεις δομή ή σύνθεση καμία, γιατί είσαι Αστάθμητη και Ρέουσα.
Ω Αγάπη, βοήθησε το «Είναι» μου να σε χωρέσει, βοήθησέ το να αφομοιωθεί από εσέ. Το «Είναι» μου απλώνεται και αγκαλιάζει και όσο περισσότερο επεκτείνεται, τόσο περισσότερους κτύπους, παράγωγους του Ενός Κτύπου του Δημιουργικού, συλλέγει μέσα του και αφομοιώνει και ενοποιεί. Πρέπει όμως να συγκεντρώσει όλους τους παράγωγους κτύπους, για να μπορέσει να σχηματίσει πάλι τον πρώτο, τον Δημιουργικό.
Ο Κτύπος ο Δημιουργικός διαχύθηκε και από τη διάχυσή του παρήγαγε τους κτύπους των διαφόρων πεδίων, χωρίς όμως αυτοί να είναι μεμονωμένοι, αλλά ενταγμένοι μέσα του σε μία ακατάπαυστη συνέχεια και ροή. Οι οντότητες, που αυτόβουλα διεσπάρησαν στα διάφορα πεδία, δεν κατανόησαν τη συνεχή Ροή του Δημιουργικού τους Κτύπου και έτσι απομόνωσαν τα αποτελέσματα της διαχύσεως Αυτού και συντονίσθηκαν μ’ αυτά, ταυτιζόμενες έτσι αντί με το Δημιουργικό Κτύπο, που τους έδινε το δικαίωμα να κινούνται παντού, με τους παραγώγους του, εγκλωβιζόμενες κατ’ αυτόν τον τρόπο στο πεδίο που ο παράγωγος, με τον οποίον συντονίστηκαν, αντιστοιχούσε.
Ο συντονισμός όμως αυτός δεν ήταν Απόλυτος. Γιατί Απόλυτος συντονισμός μπορεί να υπάρξει μόνο με τον Δημιουργικό Κτύπο, που είναι ο Κτύπος του Απόλυτου. Έτσι η κάθε οντότητα συντονίστηκε ανάλογα με την ιδιαιτερότητά της, δημιουργώντας αποκλίσεις από τον παράγωγο, δηλαδή νέους κτύπους.
Κατ’ αρχήν ομάδες οντοτήτων που διατηρούσαν ακόμη την ένωσή τους και την Ουσία τους χωρίς την ύπαρξη πολλών εξωτερικών φθαρτών στοιχείων, συντονίσθηκαν στην ίδια δόνηση, σχηματίζοντας, δηλαδή, την ίδια απόκλιση από τον παράγωγο κτύπο του πεδίου, δημιουργώντας τα υποπεδία και τους κτύπους τους. Όσο πιο ενωμένες ήσαν οι οντότητες και όσο λιγότερα τα επικαλύμματα της Ουσίας τους, τόσο μικρότερη ήταν η απόκλιση από τον παράγωγο του πεδίου και οι οντότητες πλησίαζαν περισσότερο την Αλήθεια.
Στα κατώτερα όμως πεδία δεν έγινε απλώς διαχωρισμός σε υποπεδία. Επειδή τα επικαλύμματα της Ουσίας ήταν πολλά, οι οντότητες αποπροσανατολισμένες δημιούργησαν η καθεμιά το δικό της κτύπο.
Ο Δημιουργικός Κτύπος αναλύθηκε με όλους τους τρόπους. Αναλύθηκε, αλλά δεν διασπάσθηκε. Διατηρεί την ακατάπαυστη συνέχεια και Ροή του, που περικλείει τα πάντα. Η ανάλυση υφίσταται μόνο για τις οντότητες που την έπραξαν. σαν αποτέλεσμα της σύγχυσης και του αποπροσανατολισμού τους. Μόλις η ισορροπία και η Αλήθεια αποκατασταθεί εντός τους, τότε αυτόματα θα συντονισθούν με τον Ένα Δημιουργικό Κτύπο. Η ανάλυση είναι κάτι πλασματικό, όπως και η σύνθεση.
Μια πλασματική πορεία ανάλυσε, ενεργοποιώντας Νόμους, δημιουργώντας επακόλουθα, οδηγώντας στην πλάνη. Μια παρόμοια, αλλά αντίστροφη πλασματική πορεία, θα συνθέσει αίροντας τα επακόλουθα, αδρανοποιώντας τους Νόμους, οδηγώντας στην Αλήθεια. Η Αλήθεια όμως δεν είναι ούτε η ανάλυση, ούτε η σύνθεση. Η Αλήθεια είναι η Ενότητα, η Αγάπη, που περιέχει σε συγχώνευση και συνδυασμό ανάλυση και σύνθεση. Όταν ο συντονισμός με τον Ένα Δημιουργικό Κτύπο, την Αλήθεια, πραγματοποιηθεί, τότε καθοδική και ανοδική πορεία δεν υφίστανται. Εξάλλου δεν υφίσταντο. Το μόνο υπαρκτό είναι η Αλήθεια.
Είναι ανάγκη να εξαπλώσω το «Είναι» μου. Να δονηθώ σε κάθε «εσύ» και κάθε «εσύ» να δονηθεί μέσα μου. Πρέπει πρώτα να συνθέσω όλους τους παράγωγους κτύπους του πεδίου μου. Πρέπει να νιώσω όλα τα «εσύ» σε όλες τις κλίμακες που υπάρχουν στο πεδίο μου, πρώτα μεμονωμένα, ύστερα συγχωνευόμενα και έπειτα μεμονωμένα και συγχωνευόμενα ταυτόχρονα, για να μπορέσω να τα ενοποιήσω. Για να ξεφύγω από τις αντιφάσεις, τις συγκρούσεις, τους διαχωρισμούς. Για να προχωρήσω.
Με περιμένει πορεία μεγάλη. Υποπεδία και πεδία με τους κτύπους τους, που με τα στεγανά τοιχώματα, που ύψωσα εντός μου, τους χώρισα από την ακατάπαυστη ροή τους. Έξω από μένα η Ροή συνεχίζεται διαρκής, Αδιάφθορη. Πρέπει να γκρεμίσω τα εσωτερικά μου τοιχώματα, για να ενταχθώ στη Ροή του Παντός.
Όσο θα προχωρώ προς τα Ανώτερα πεδία, τόσο λιγότεροι θα είναι οι παράγωγοι κτύποι, τόσο θα πλησιάζω στην Ένωση. Και από το πεδίο των Μακάρων, και μετά σε κάθε υποπεδίο ένα «εσύ» θα κυριαρχεί, που θα εκφράζει τη Μονάδα και το σύνολο. Και προχωρώντας θα ενώνομαι όλο και περισσότερο, ενοποιώντας τον Εαυτό μου, φθάνοντας στο κράσπεδο των Θείων επιπέδων, που ο κτύπος του «εσύ» δεν υπάρχει.
Κυριαρχεί το «Εγώ» το Καθολικό, το Πανσυμπαντικό, το Αιώνιο. Και τότε θα παραμείνω λίγο στο κράσπεδο αυτό, για να κατανοήσω τη συγχώνευση του κάθε «εσύ» στο Αιώνιο «Εγώ» και την εκδήλωσή Του μέσα στα πάντα. Έπειτα θα εισχωρήσω στα Θεία επίπεδα, θα συναντήσω την ΥΠΑΡΞΗ και θα ταυτιστώ μαζί της, θα γίνω «Εγώ», «Είμαι», θα υπάρξω σε συνέχεια, χωρίς διαλείμματα και διακοπές καθόδου – ανόδου, γιατί στην ΥΠΑΡΞΗ πάντα υπήρχα. Μετά θα εισχωρήσω στο Άμορφο, γιατί ως Κτύπος Δημιουργικός εκεί εδράζω, από εκεί εκπορεύομαι δημιουργώντας, εκεί επιστρέφω ολοκληρούμενος.
Είμαι ο Άνθρωπος, που τόλμησα να δω και ν’ αποκαλύψω, ο Άνθρωπος του Ουρανού. Είσαι ο Άνθρωπος, που φοβάσαι και αγωνιάς, ο Άνθρωπος της γης. Όμως είμαστε ο Άνθρωπος και τώρα ξέρεις. Σου φανέρωσα την πορεία του ταξιδιού μου, του ταξιδιού σου, του ταξιδιού μας. Έλα μαζί μου. Δεν μπορώ να προχωρήσω χωρίς εσένα, όμως ούτε και συ να ζήσεις χωρίς εμένα. Οι δεσμοί μας αόρατοι μα Αδιάσειστοι και Αιώνιοι. Είμαι μέσα σου και είσαι μέσα μου. Είμαι κομμάτι σου και είσαι κομμάτι μου. Έτσι ήταν από πάντα και έτσι είναι. Βλέπω μέσα από τα μάτια σου, μιλώ από το στόμα σου, ακούω με τα αυτιά σου. Και συ βλέπεις, μιλάς και ακούς μέσα από μένα. Η καρδιά μου και η καρδιά σου συγχωνεύουν και ενώνουν τους κτύπους τους, γιατί δονούνται στον παλμό της Καρδιάς του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, που είμαστε.
Έλα Αδελφέ μου. Δώσε μου το χέρι σου, που είναι η προέκταση του χεριού μου, να ταξιδέψουμε μαζί μέσα στα πάντα, για να βρούμε ξανά τον Εαυτό, την ΥΠΑΡΞΗ, που ανέμελα αφήσαμε. Έλα, Αδελφέ μου, να διαγράψουμε την πλάνη, για να αποκαλύψουμε την Αλήθεια. Έλα, Εαυτέ μου, μέσα μου, για να μπορέσω να βρω τη γαλήνη μου εντός σου.
Έλα, Άνθρωπέ μου, για να σιγήσει ο πόνος του χωρισμού των ανθρώπων μέσα στην Ατέρμονη Τελειότητα της Αγάπης του ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Έλα, Άνθρωπε – Εγώ, να δονηθούμε στην Ενότητα, να συγχωνευθούμε με τον Θεό μέσα στα πάντα.
Έλα, Άνθρωπε – Θεέ, να φανερώσουμε τη Δόξα του Φωτός, της Ενότητας, της Αγάπης.
