Αγαπημένε Μου μαθητή, είναι δύσκολο για σένα πολλές φορές να συγκεντρώνεσαι για μεγάλη διάρκεια σε υψηλές έννοιες. Να προσπαθείς, ώστε όλα τα Κέντρα σου και οι παλμοί σου να συντονισθούν με τη ροή του Λόγου, που δονεί το χώρο και ανακυκλώνεται με ποικίλους ενεργειακούς τρόπους μέσα στα αντικείμενα, στις συνειδήσεις, στις υποστάσεις. Θέλω όμως να σου εκφράσω την Απέραντη Αγάπη Μου, την Απέραντη Ευλογία Μου, την Απέραντη Ενότητα που έχουμε, που καθημερινά σου διδάσκω και σε οδηγώ να τη συνειδητοποιήσεις. Θέλω ν’ ανοίξεις το νου σου, τα μάτια σου και τα αυτιά σου, ν’ ανοίξεις την καρδιά σου και τους παλμούς του είναι σου, για να έχεις αποτελέσματα Φωτός και Αγάπης, Αρμονίας και Τελειότητας, όχι σε μία συγκεκριμένη ενασχόλησή σου, όπου τίθεσαι με το νου σου σε ιδιαίτερη θέση παραγωγής Αρμονίας και Θείου Φωτός, αλλά στην οποιαδήποτε κίνησή σου και καθημερινή σου δραστηριότητα.
Λαμβάνεις δείγματα, μαθητή, και από το δικό σου τμήμα του Ανθρώπου κι από άλλα τμήματα του Ανθρώπου, που βρίσκονται γύρω σου. Δείγματα δυνατά της Χάρης, της Ευλογίας, της Φώτισης, του δυναμικού που υπάρχει μέσα σου Ανεξάντλητο και Αναλλοίωτο. Δείγματα που δεν καταρρίπτονται και δεν αμφισβητούνται, που σε αφήνουν άναυδο και ίσως σου δημιουργούν, τη χρονική στιγμή που τα αντιλαμβάνεσαι, έξαρση δυνάμεων, ενεργοποίηση Φωτός, δραστηριοποίηση Θείας Δημιουργικότητας. Αυτά τα δείγματα έχουν κάποια σκοπιμότητα. Δεν αποσκοπούν μόνο στο να δημιουργήσουν παροδικές και σύντομες πνευματικές εξάρσεις ή να φέρουν στην επιφάνεια το δέος σου. Δεν αποσκοπούν στο να σε εφησυχάσουν, σταματώντας τη συνειδητή ενεργοποίηση της Θείας σου ύπαρξης και τη δυνατότητά της να εκδηλωθεί άμεσα με τρόπο παρόμοιο. Αντίθετα θέλουν να σου δώσουν να καταλάβεις πόσο Άμεσος Είμαι, πόσο Προσιτός, πόσο Απλός, μα και πόσο Υπερούσιος. Θέλουν να σου δώσουν να καταλάβεις, ότι χρησιμοποιώ όλες τις λέξεις κι όλες τις έννοιες, ότι δημιουργώ συνθέσεις και αποσυνθέσεις νοητικές, ότι κάνω το όμορφο να φαίνεται άσχημο και το άσχημο όμορφο, το καλό κακό και το κακό καλό, ακριβώς για να συνθέσω ό,τι υπάρχει εντός σου, για να σε βοηθήσω να απελευθερώσεις τον Απέραντο Εαυτό σου και να τολμήσεις να τον φανερώσεις ενωμένο με τα πάντα.
Αγαπημένε Μου μαθητή, εκδηλώνομαι με διάφορους τρόπους, για να σε διδάξω. Χρησιμοποιώ, χωρίς περιορισμούς και χωρίς όρια, όλες τις εκφράσεις της διανοητικής σου γλώσσας, όλους τους παλμούς των δονήσεών σου, όλους τους ήχους, που υπάρχουν στο περιβάλλον σου κι όλα τα χρώματα, που συλλαμβάνουν τα μάτια σου. Χρησιμοποιώ όλες τις μελωδίες, που δύνασαι να παράγεις, αυτές που αντιλαμβάνονται τα υλικά σου αισθητήρια και αυτές που αντιλαμβάνονται τα πνευματικά σου αισθητήρια, για να ενοποιήσω μέσα σου τα πεδία. Για να σε ωθήσω να εξωτερικευθείς ενοποιημένος, εκδηλώνοντας μέσα από το σώμα σου τη Μία Ενότητά Μας, τον Ένα Παλμό Μας, τη Δημιουργική Ζωή Μας, την Άπειρη Ευλογία Μας.
Θα ήθελα, Αγαπημένε Μου, να μη χρειαζόσουν τις επανειλημμένες διαχύσεις Φωτός, τα λουτρά Θείας Ζωής. Θα ήθελα να μην είχες ανάγκη τις ζωογόνες συσπειρώσεις και διαχύσεις του Άπειρου Πυρήνα Μου, που διαμοιράζεται σε εκατομμύρια τμήματα, για να ενωθεί με κάθε στοιχείο των παλμών σου και μετά ενοποιείται πάλι, χωρίς να έχει αλλοιωθεί στο ελάχιστο, για να συλλέξει ό,τι φέρεις μέσα σου και με αυτή τη διεργασία να σε πληρώσει με Φως και παλμούς Ζωής. Θα ήθελα να είχε λήξει το στάδιο αυτής της εκπαίδευσής σου, που είναι εκπαίδευση τροφοδοσίας της Θείας υπόστασής σου, για να ανακτήσει τις απαραίτητες δυνάμεις και να εργαστεί εποικοδομητικά και αρμονικά μέσα στην καθημερινότητα. Να φέρει αποτελέσματα Ισορροπίας καταρχήν εντός της και κατόπιν μέσα στα Άπειρα Σύμπαντα. Θα ήθελα κάθε λεπτό, κάθε στιγμή της γήινης ζωής σου, κάθε κίνηση και κάθε παλμός της σκέψης σου να ήταν ένα λουτρό Φωτός από το δικό σου τμήμα προς το σύνολο του Εαυτού σου. Να ήταν μία ακένωτη παροχή Θείας τροφοδοσίας προς κάθε τμήμα σου, χωρίς να καταμετράς, χωρίς να αισθάνεσαι κόπωση ή ότι αναλώνεσαι μέσα στους οποιουσδήποτε κυματισμούς της δυσαρμονίας, αλλά να δύνασαι να αφομοιώνεις καθετί και να το κάνεις Φως, Αγάπη, Άπειρη Ενότητα.
Θα τα ήθελα όλα αυτά, Άνθρωπέ Μου, γιατί, αν όλα αυτά ήταν πραγματικότητα, αν όλα αυτά από εντός σου εκδηλώνονταν, τότε θα ήσουν Θεός. Τότε θα ήσουν πραγματικά και αδιάσειστα Ένα μαζί Μου. Τότε δεν θα υπήρχε ανάγκη να σου μιλώ πάλι και πάλι για την Ενότητά Μας, αλλά εσύ με κάθε σου κίνηση, με κάθε σου εκδήλωση και κάθε σου κυμάτισμά θα διέγραφες την Ενότητά Μας μέσα στα Σύμπαντα της μορφής και του άμορφου, καλώντας κάθε ον, που με οποιονδήποτε τρόπο θα παλλόταν σε διαχωριστικές καταστάσεις, να εισχωρήσει μέσα στο Άπειρο Φως, στην Άπειρη Ένωση, στην Άπειρη Αγάπη. Όμως έχεις ανάγκη να διδάσκεσαι με αυτό τον τρόπο κι όσο η ανάγκη σου Με καλεί, τόσο Εγώ θα σου δίνομαι με τον τρόπο, που η υπόστασή σου ζητά να διδαχθεί. Γιατί η ανάγκη σου είναι ανάγκη Μου, είναι η Υπέρτατη Ανάγκη της Δημιουργίας, που ζητά να επιστρέφει, να ενωθεί, ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί, χωρίς διάκριση, με την απόλυτη ταύτισή της με την ανακύκλωση του Ρεύματος της Ζωής.
Όσο, Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, διψάς, Εγώ θα Είμαι για σένα μία Ακένωτη Πηγή ζωογόνου ύδατος κι όσο πεινάς Εγώ θα Είμαι η τροφή, που δεν θα έχει τέλος. Μα φρόντισε αυτή την τροφή κι αυτό το ύδωρ, αυτή την αμέριστη τροφοδοσία ύπαρξης να τη χρησιμοποιείς σωστά. Φρόντισε κάθε μέρα να αντιμετωπίζεις και να συνειδητοποιείς την εκπαίδευσή σου εκδηλώνοντας νέες ποιότητες αναγκών, ανώτερες, έχοντας διασπάσει περιορισμούς, έχοντας τολμήσει να αντιμετωπίσεις νέα τμήματα του Άπειρου Εαυτού σου. Έχοντας με παρρησία συνειδητοποιήσει νέες καταστάσεις που εκδηλώνονται μέσα στο νου σου, στην καρδιά σου, στη συνείδησή σου και πάλλονται στα σώματά σου.
Αν στερείσαι ερεθισμάτων, για να διαγνώσεις αυτά που συμβαίνουν μέσα σου και να διασπάσεις τους περιορισμούς σου, τότε κοίταξε γύρω σου. Αρκεί ένα βλέμμα στο τμήμα του Εαυτού σου, που περπατά κοντά σου. Αρκεί ένα άγγιγμα στην ψυχή και στο πνεύμα της ύπαρξης, που δίπλα σου παλμοδονείται. Αρκεί ακόμα και μία επιπόλαια ματιά στις καταστάσεις που διαδραματίζονται πάνω στον πλανήτη σου, για να πάρεις όσα ερεθίσματα χρειάζεσαι και να κάνεις αυτές τις διεργασίες. Αλήθεια σου λέω, θα πάρεις τόσα ερεθίσματα, που δεν θα μπορείς να τα χωρέσεις, να τα κατεργαστείς, αλλά θα χρειαστεί να τα τοποθετήσεις σε μία σειρά, για να τα επεξεργαστείς, να τα ισορροπήσεις, να τα ανιχνεύσεις μέσα σου, ώστε να οδηγηθείς στην ολοκληρωμένη μετουσίωσή τους.
Μέχρι τώρα σου μιλούσα για καθάρσεις, για μετουσιώσεις, που αφορούσαν το δικό σου προσωπικό τμήμα. Όμως πρέπει να προχωρήσεις πιο πέρα. Από τη στιγμή που έχεις εισχωρήσει στο στάδιο της ολοκληρωμένης μαθητείας του Λόγου, οι καθάρσεις και οι μετουσιώσεις ανάγονται κι αυτές στο χώρο της ενοποιημένης Ύπαρξης. Είναι, δηλαδή, αδύνατο από τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι μία κατάσταση δυσαρμονική γύρω σου, να μη χρειαστεί να τη μετουσιώσεις μέσα σου, έστω κι αν σε προηγούμενο στάδιο μαθητείας, το οποίο πέρασες, την έχεις μετουσιώσει. Σε αυτό το στάδιο που βρίσκεσαι θα τη μετουσιώσεις πάλι, χρησιμοποιώντας την πείρα και τη γνώση, που η προηγούμενη πορεία σού έχει δώσει, αλλά αυτή τη φορά σε επίπεδο πανσυμπαντικό, ενωμένου Ανθρώπου, ώστε ανά πάσα στιγμή να μπορείς να διαχύσεις, να προσφέρεις την ενεργοποιημένη, δυνατή, πάλλουσα και ρέουσα μετουσίωση του συγκεκριμένου στοιχείου, που ουδέποτε θα ανατρέπεται, αλλά θα παραμένει αναλλοίωτο, ζωογονώντας καθετί.
Αγαπημένε Μου μαθητή, είναι πραγματικά πάρα πολύ δύσκολος ο δρόμος για εκείνους, που δεν θέλουν να απαρνηθούν τα καθιερωμένα. Δύσκολος για τη διάνοια, που δεν μπορεί να φύγει από τα πλαίσιά της. Είναι δύσκολος ο δρόμος για κάθε άνθρωπο, που δεν γνωρίζει τον Εαυτό του, που δεν έχει νιώσει την απέραντη παλμοδόνηση της Αγάπης, έστω και στιγμιαία. Είναι δύσκολος ο δρόμος για κάθε ύπαρξη, που δεν έχει δεχθεί τον καταιγισμό του Απείρου Φωτός. Μα όμως είναι δύσκολη η παραμονή στην πλάνη για εκείνη την ύπαρξη, που δονήθηκε στο Φως έστω και για ένα δευτερόλεπτο του γήινου χρόνου. Είναι δύσκολη η παραμονή στην έλλειψη της Αγάπης, στην έλλειψη της Θείας Ζωής, για εκείνη την ύπαρξη, που γνώρισε τους αναπαλμούς της Θεότητας, που βίωσε τι θα πει Ένωση, που μπόρεσε να εισέλθει, έστω και κατά Χάρη, μέσα στα στάδια της Απέραντης Ενότητας του Ενός Θεού.
Απευθύνομαι σε υποστάσεις, που γνωρίζουν, γιατί ξέρω καλά, Άνθρωπε μαθητή, ότι γνωρίζεις π θα πει Αγάπη όσο κι αν με τα λόγια σου, τις πράξεις σου και τις καταστάσεις της συνείδησης που εκδηλώνεις, θέλεις να διατηρείς την ιδέα ότι δεν γνωρίζεις. Γνωρίζεις τι θα πει Σοφία και π θα πει Άπειρο Φως. Γνωρίζεις τι θα πει Ενότητα. Γνωρίζεις τι θα πει να διαχέεσαι μέσα στα πάντα. Είμαι ο Μόνος που ξέρω ότι τα γνωρίζεις, γιατί Εγώ στα παραχώρησα μέσα σου κι ό,τι κι αν πεις, ό,τι δικαιολογίες κι αν προβάλλεις, δεν πρόκειται αυτή τη γνώση που υπάρχει μέσα σου ενεργοποιημένη να την καλύψεις. Μην προσπαθείς να καλύψεις τη γνώση που σου έδωσα σαν υπέρτατη Δωρεά, σαν υπέρτατο Έλεος και σαν Ανεξάντλητη παρακαταθήκη για την άνοδο ολόκληρης της ανθρωπότητας, με τις φθηνές δικαιολογίες της πλάνης, χρησιμοποιώντας τα λόγια και τα διανοήματα για να κάνεις τα βήματά σου πιο αργά και να αναγκάσεις τις σκέψεις σου να κινούνται μέσα στις υλόφρονες καταστάσεις, όταν αυτές ήδη πετάνε στους χώρους του Απείρου.
Μα δεν το βλέπεις, μαθητή; Δεν το βλέπεις ότι ίπτασαι κι εσύ ακόμα αγωνίζεσαι να περπατήσεις; Δεν το βλέπεις, ότι ολόκληρος φλέγεσαι μέσα στο Θείο Πυρ κι εσύ ακόμα αγωνίζεσαι να μετουσιώσεις στοιχεία, που μέσα στο νου σου επιμένεις να διατηρείς; Δεν το βλέπεις, ότι η Χάρη σου ξεχύνεται για να καλύψει τη γη ανεμπόδιστα, γιατί Εγώ στην έδωσα, κι ό,τι Εγώ σου δίνω δεν μπορείς να εμποδίσεις τη ροή του, κι εσύ είσαι αμέτοχος στην ίδια τη διάχυση που γίνεται μέσα από το είναι σου; Κοιμάσαι ύπνο βαθύ, όταν ήδη το είναι σου λειτουργεί, για να δώσει Ζωή, Χάρη, Ευλογία, για να δώσει Φως σε κάθε ύπαρξη. Κοιμάσαι ύπνο βαθύ, όταν θα έπρεπε να έχεις απόλυτη επίγνωση και να χειρίζεσαι ό,τι σου έχω παραχωρήσει, όχι για να εξουσιάσεις, αλλά αντίθετα για να απελευθερώσεις. Όταν θα έπρεπε πάνω στη γη αυτή τη στιγμή να μην υπάρχει ούτε ένα πνεύμα δεσμευμένο, καθηλωμένο στα πεδία τα αιθερικά και σε καταστάσεις άγνοιας ή πλάνης, αλλά όλα τα πνεύματα να τα έχεις συλλέξει, να τα έχεις βαπτίσει στο Όνομά Μου, να τα έχεις ενδύσει με το χιτώνα της Ζωής. Να τα έχεις διδάξει παραδίδοντάς τα στους Δασκάλους των πνευματικών πεδίων, έχοντας κάνει όλες τις απαραίτητες διεργασίες για να μπορέσουν να ακολουθήσουν την εξελικτική πορεία τους προς το Φως.
Πότε περιμένεις να τα κάνεις όλα αυτά; Όταν οι καταστάσεις της γης θα σε ζητάνε; Πότε περιμένεις να ασχοληθείς με ό,τι υπάρχει στη μορφή και στο άμορφο, στο εκδηλωμένο και στο ανεκδήλωτο, ταυτόχρονα με τις έντονες εξωτερικές εκδηλώσεις του γήινου κόσμου σου; Πώς αλήθεια θα είσαι σίγουρος ότι είσαι εκπαιδευμένος, όταν μέχρι τότε δεν έχεις τολμήσει να σηκώσεις το χέρι σου και να ευλογήσεις μία ψυχή; Όταν μέχρι τότε μόνο δικαιολογίες φέρνεις, για να μην κάνεις λάθος; Πώς αλήθεια θα γίνεις Θεός, αν δεν διαπιστώσεις στην πράξη, αν μπορείς να γίνεις; Αν δεν διαπιστώσεις στην πράξη, ότι μπορείς να αναλάβεις τις ευθύνες σου, όποιες κι αν είναι και να τις μετουσιώσεις; Ότι δεν αφήνεις τίποτα στη μέση, είτε είναι αρμονικό, είτε δυσαρμονικό, αλλά το αναλαμβάνεις για να το συνεχίσεις και να το φέρεις στην ολοκλήρωση της Αρμονίας, της Αγάπης, του Φωτός και της Ένωσης.
Πώς αλήθεια θα διδάξεις υποστάσεις, Άνθρωπε, όταν δεν τολμάς να αναλάβεις ολοκληρωτικά μία κίνηση, που να ξεκινά από μέσα σου και να ολοκληρώνεται στο Άπειρο της μορφής και του άμορφου; Έχεις συνειδητοποιήσει πόσο απέραντα σημαντικό είναι να διδάξεις μία ψυχή; Έχεις συνειδητοποιήσει πόσο απέραντα υπεύθυνο είναι να την καθοδηγήσεις και πόσο εύκολο είναι να παραπλανηθείς κι εσύ και να παραπλανήσεις και την ψυχή, που οδηγείς; Αυτό που σου λέω, δεν σημαίνει ότι τώρα δεν θα διδάσκεις, δεν θα εκφράζεις, δηλαδή, προς τον Άνθρωπο όσα σου έχω παραχωρήσει μέχρι στιγμής, με σκοπό να διδαχθείς. Σημαίνει όμως, ότι όπως αναλαμβάνεις αυτό το έργο, που ίσως θεωρείς πιο εύκολο, πρέπει να αρχίσεις να αναλαμβάνεις κι άλλα έργα, έργα Αρμονίας κι εξισορρόπησης μέσα στο Σύμπαν.
Γιατί Εγώ δεν άνοιξα μέσα σου τους κρουνούς της Χάρης, για να ρέουν απλώς σαν σιντριβάνια Φωτός και να χαίρεσαι από το θέαμά τους. Δεν άνοιξα εντός σου τους κρουνούς της Χάρης για να κυκλοφορείς και να δείχνεις την υπόστασή σου, σε όποιους μπορούν να τη δουν, διαλαλώντας ότι υπερέχεις κι ότι μπορείς να διαχέεις Φως και Ζωή. Άνοιξα τους κρουνούς της Χάρης εντός σου με Μία και Μοναδική σκοπιμότητα: Όπου βρίσκεσαι κι όπου πας αυτοί οι κρουνοί να είναι χρήσιμοι, δημιουργικοί, να δρουν μετουσιώνοντας, προσφέροντας, κάνοντας Ζωή το καθετί. Άνοιξα τους κρουνούς της Χάρης εντός σου, για να σου δώσω βοήθεια κι εσένα, αλλά για να δώσω βοήθεια και σε κάθε τμήμα του Εαυτού σου. Άνοιξα τους κρουνούς της Χάρης, γιατί επιτέλους αποφάσισες, με δική σου επιλογή, να γίνεις Θεός και έδωσα στα χέρια σου τα πάντα.
Δεν θα μπορούσα να σου ζητήσω να γίνεις Θεός δίνοντάς σου μόνο τόσα, όσα χρειαζόσουν για να γίνεις απλώς ένας καλός άνθρωπος. Όταν σου ζήτησα να γίνεις Θεός κι όταν εσύ δέχθηκες, πήρες ταυτόχρονα μέσα σου τα πάντα, ενεργοποίησα μέσα σου τα πάντα, για να γίνεις Θεός. Θα ήταν σαν να σε κορόιδευα, αν σε καλούσα να γίνεις Θεός χωρίς τα εφόδια. Θα ήταν σαν να σε κορόιδευα, αν σε καλούσα να τελειωθείς δίνοντάς σου τη δυνατότητα για να φθάσεις μόνο μέχρι κάποια καλυτέρευση. Νομίζεις ότι μπορώ να συμπεριφερθώ τόσο ανέντιμα ή μήπως ο νους σου ο πλανημένος θέλει να βλέπει ανέντιμα τις καταστάσεις, ακριβώς για να επαναπαύεται;
Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, Ω πόσο σ’ αγαπώ. Πόση είναι η Άπειρη Αγάπη που ξεχύνεται μέσα από την Ύπαρξή Μου, που είσαι εσύ. Πώς αναδιπλώνομαι μέσα από τα σώματά σου, για να γεμίσω το Παν. Πώς πάλλομαι μέσα από το νου σου, για να γεμίσω με μελωδίες το Άπειρο. Πώς φεύγω μέσα από τους κτύπους της καρδιάς σου, για να ενωθώ με κάθε κτύπο, που πάλλεται μέσα στο Σύμπαν και να ηχήσω σαν ένας Ήχος Δημιουργικός. Πώς ρέω μέσα από τους παλμούς της ύπαρξής σου και ενώνομαι με τη ροή των Συμπάντων, των εκδηλωμένων και των ανεκδήλωτων. Πώς παλμοδονούμαι, Άπειρε Άνθρωπε, μέσα από τις μορφές τις μεμονωμένες κι ενωμένες ταυτόχρονα, δομώντας Μία Μορφή, τη Μορφή του Άπειρου Ανθρώπου Λόγου, δομώντας Μία Ύπαρξη, το Ένα και το Μηδέν, το Άπειρο και το Ελάχιστο, το Παν της Ύπαρξης και της Ανυπαρξίας.
Πώς βλέπω μέσα από τα μάτια σου τα πάντα και πώς τα πάντα τα απορροφώ για να γίνουν Ένα. Πώς νιώθω μέσα από το νου σου κάθε παλμό σκέψης και τον ανάγω μέχρι το Άπειρο. Πώς νιώθω μέσα από τα συμπλέγματα των συναισθημάτων και των συνειδησιακών βιωμάτων κάθε κατάσταση, την οποία νιώθεις και την ανάγω μέχρι την Άπειρη Τελειότητα του Φωτός, της Αλήθειας και της Αγάπης. Πώς, Αγαπημένε, Αγαπάμε, πώς Αγαπώ, πώς Αγαπάς. Είναι τόσο Υπερούσια αυτή η Ενότητα, τόσο Θεία, τόσο Απέραντη, που δεν μπορεί να περιγράφει με λόγια. Μόνο αν δεν υπάρχει κανένας ήχος, κανένας παλμός μεμονωμένος, αλλά ταυτόχρονα όλοι οι ήχοι και οι παλμοί δονούνται μέσα στο απειράριθμο και απειροδιάστατο Είναι της συνύπαρξης της σιωπής και της μελωδίας, θα μπορέσεις να καταλάβεις την Άπειρη Θεία Έκφραση, που σου παραχωρώ για να την εκδηλώσεις με τρόπους πολλούς και ποικίλους από εντός σου.
Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, Αγαπημένε Μου μαθητή, σε ευλογώ. Απορροφώ από εντός σου κάθε πόνο και κάθε θλίψη, κάθε ανισορροπία και κάθε στασιμότητα. Εισέρχομαι στο σώμα σου, στο νου σου, στην καρδιά σου. Εισέρχομαι σε οτιδήποτε νοσεί. Το απορροφώ και σου δίνω υγεία ψυχής και πνεύματος, σώματος και λειτουργιών Κέντρων. Ευλογώ την αρτιμέλειά σου τη σωματική και την ψυχοπνευματική, για να μπορείς να κινείσαι και να εκφράζεσαι με απόλυτες ισορροπίες. Σου προσφέρω τον Άπειρο Εαυτό Μου, συντονισμένο με τις δονήσεις σου, με τη μορφική σου εκδήλωση, με τις ποιότητες που τώρα παράγεις και εκπέμπεις, χρησιμοποιώντας σαν μεσοσταθμό το σώμα από το οποίο φανερώνομαι.
Σου δίνω ό,τι χρειάζεσαι και όπως το χρειάζεσαι. Γιατί Εγώ Είμαι ο Μόνος που γνωρίζω απόλυτα τι χρειάζεσαι και πώς. Στο δίνω, χωρίς να σου καταλογίσω τίποτα. Έτσι κι εσύ να δίνεις. Μα δώσε, Άνθρωπε, για να δείξεις ότι γνώρισες το Θεό. Δώσε, για να δείξεις ότι γνώρισες την Αγάπη. Δώσε, για να δείξεις ότι άρχισες να προχωράς στην πορεία της Ενότητάς Μας. Δώσε, για να συνειδητοποιήσεις ότι Θεώνεσαι.
Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, σε ευλογώ απέραντα. Σε γεμίζω με το Άπειρο του Σύμπαντος, με τη μορφή και το άμορφο, με την Ύπαρξη και την Ανυπαρξία. Σε γεμίζω με ό,τι υπάρχει και ό,τι θα υπάρξει μέσα στο άχρονο. Σε καλώ να εμφανίσεις τις καταστάσεις του Απείρου από εντός σου. Κάνω αυτή την κλήση Άπειρη ώθηση, που ουδέποτε αναλώνεται, παλμοδονούμενη συνεχώς εντός σου μέχρι να φθάσεις στον ύψιστο προορισμό σου.
Ευλογώ τον προορισμό σου, την Ένωσή Μας. Ευλογώ τη Θέωσή σου. Την Ευλογία αυτή εγγράφω στα Σύμπαντα σαν αδιάβλητο σημάδι της Θέωσης του Ανθρώπου. Τη διαχέω στο άμορφο και τη μορφή σαν ενέργεια αποκατάστασης και εξισορρόπησης που διαχέεται σε καθετί που υπάρχει και που δεν υπάρχει, και αποκαθιστά τις δυσαρμονίες, δημιουργεί καταστάσεις εξέλιξης, ωθεί στην απελευθέρωση οντοτήτων, οδηγεί στην Ένωση κάθε παλμού και κάθε οντότητας με τον Ένα Λόγο – Χριστό, τον Ένα Θεό.
Ευλογώ το Έργο Μου να διαχυθεί και να λάμψει μέσα από τις υποστάσεις, καταρχήν των πρωτοπόρων. Ευλογώ το Έργο Μου, για να γεμίσει τη γη με την Ομορφιά και το Κάλλος της Μετουσίωσης, της Αγάπης, της Ένωσης.
Ευλογώ τον Πρωτοπόρο Δάσκαλο Ιωάννη και τους μαθητές αυτού. Διανοίγω τους κρουνούς της Άπειρης Χάρης και Ευλογίας Μου, για να πληρώσουν ανάγκες ειπωμένες ή ανείπωτες και να γίνουν η Τροφοδοσία της Ζωής, της Δύναμης, της Δημιουργικότητας, της Χάρης, που θα καταλύσει οποιοδήποτε αδιέξοδο, θα το οδηγήσει στη λύση του, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ταχύτατης και ισορροπημένης ανόδου για το καλό του συνόλου.
Ευλογώ την Άπειρη Αγάπη να εγκαθιδρυθεί και να λάμψει μέσα στο είναι κάθε μαθητή.
Ευλογώ Εμένα μέσα σε κάθε ύπαρξη, στη γη και στο Άπειρο Σύμπαν, για να γεννηθώ και να ενώσω τα πάντα.
