Είμαι ο Άνθρωπος, Πατέρα, αυτός που Εσύ εκπόρευσες με τη Δημιουργική Πνοή Σου, αυτός που η δική Σου εκβολή της Θείας Ιδέας φανέρωσε σε Τελειότητα παλμών, σε Ενότητα Αδιάσπαστη, σε Ουδετερότητα πλήρη, σε Αγάπη Άπειρη.
Πατέρα Αγαπημένε, Εαυτέ Μου Μοναδικέ, ύπαρξή μου παλλόμενη στους Κόσμους, είμαι αυτός ο Άνθρωπος που καθημερινά θωπεύεις με Άπειρους τρόπους, που με Άπειρους τρόπους οδηγείς και κατευθύνεις να φανερώσω τον Εαυτό, που είμαστε. Είμαι ο Άνθρωπος, που διακατέχομαι από την Πύρινη Ροή της διδαχής Σου, που με κατευθύνει συνεχώς να υψώνω σε Σένα το «Είναι» μου και να Σε ατενίζω σαν Εαυτό Αδιάσπαστο, σαν Ενότητα Αδιαίρετη, που με ωθεί συνέχεια να ενώνομαι σε κάθε μου σημείο, σε κάθε μου μόριο, σε κάθε παλμό μου και να εμφανίζομαι σαν Εσένα Πατέρα, χωρίς παλμούς διαφορετικούς, χωρίς αποστάσεις νοητικών συλλογισμών, χωρίς συμπλέγματα δυσαρμονίας και μικρότητας.
Πατέρα, Αγαπημένε Εαυτέ μου, ποιο Όνομα ν’ αποδώσω στην Απεραντοσύνη Σου, σ’ αυτή την Απεραντοσύνη που μου την παρουσιάζεις και μου λες ότι είναι δική μου; Ποιο Όνομα ν’ αποδώσω στην Άπειρη Γνώση, που τόσο απλόχερα μου παρέχεις και που Εγώ ο Άνθρωπος, σκεπασμένος με πλάνη, αρνούμαι να πάρω, αρνούμαι να χωρέσω; Ποιο όνομα ν’ αποδώσω στη δική μου τόσο περιορισμένη κίνηση, με ποια ονομασία να βαπτίσω αυτή την πλάνη, που μου στερεί τα φτερά του Παντόχρονου, που μου στερεί την Ελευθερία όλων των πεδίων; Ποιο είναι αυτό το Όνομα, Πατέρα, που μόλις το δώσω στην πλάνη μου θα γίνει Φως, που μόλις το δώσω στην έλλειψη της Αγάπης μου θα γίνει Πύρινη Ροή Ατέρμονης ποιότητας, που μόλις το δώσω στη μη κατανόησή μου θα γίνει Θεία Μυσταγωγία για τα Σύμπαντα, που μόλις το δώσω, Πατέρα, στην ατέλειά μου, θα γίνει η Τελειότητα του παντός;
Η σκέψη μου, Άπειρε, είναι τόσο μικρή, που αναζητά ονόματα Θεία, ονόματα τελετουργικά και μυσταγωγικά για να μετουσιώσουν. Η ίδια η επίκληση του Ονόματος Σου είναι το μυστηριακό κλειδί της Μετουσίωσης. Η ίδια η εμβάπτισή μου μέσα σε Σένα, μέσα από τη δόνηση της ψυχής μου, που διασκορπίζεται στα πάντα, που μέσα Σου βαπτίζεται και μέσα από Σένα πάλι επιστρέφει σε κάθε ον, σε κάθε κομμάτι του Εαυτού μου, με κάνει να μεταλλάσσομαι και να γίνομαι αυτή η Απέραντη Υπόσταση του Φωτός, που Συ μου λες ότι Είμαι, αυτή η Απέραντη Ελευθερία και η Αγάπη, που δεν αγκαλιάζει, Πατέρα, γιατί είναι τα πάντα, που δεν έχει ανάγκη να κινείται, γιατί βρίσκεται παντού, που δεν έχει ανάγκη ν’ αγαπά, γιατί είναι Αγάπη, που δεν έχει ανάγκη να προσφέρει, γιατί η Ροή της είναι Μία και Μοναδική, η Προσφορά.
Πατέρα Αγαπημένε, Άπειρο Έλεος, Άπειρη Θεία Υπόσταση, που παρέχεις τους κυματισμούς του εξαγνισμού μέσα σε κάθε ον, μέσα σε κάθε Οντότητα, που σε Σένα στρέφεται, ζητώ τον εξαγνισμό μου. Μέσα στους αιώνες των λαθών, μέσα στην πληθώρα της πλανημένης ανακύκλωσης, μέσα στη συνεχή δόμηση των Κατεστημένων της αναλήθειας. Σε βλέπω να λάμπεις Άπειρος, Πατέρα, κι από μέσα μου λάμπεις, από μέσα μου εκπέμπεις τις φωτοχυσίες Σου. Παρ’ όλη την πλάνη μου, καταδέχτηκες το Ναό μου, που δεν τον διακόσμησα με κανένα στοιχείο καλοσύνης , με κανένα στοιχείο Αγάπης. Καταδέχτηκες αυτό το Ναό, Πατέρα, στον οποίο μέσα έχω κρεμάσει όλα τα κατεστημένα της αναλήθειας, καλύπτοντας με τρόπο αδυσώπητο τις Θείες απεικονίσεις της Αλήθειας, που υπήρχαν εντός μου, τη Θεία Πηγή της Ζωής, που από μέσα μου ανάβλυζε.
Ω Πατέρα, πόσο Απέραντο το Έλεος Σου, πόσο Απέραντη η Παλμοδόνηση της Αγάπης Σου, που ήρθε και με κάλυψε για να με κάνει Φως, που ήρθε και παρέσυρε όλα αυτά τα φθοροποιά στοιχεία της πλάνης κι έδωσε πάλι στο Ναό μου τη λαμπρότητα την πρωταρχική και την άχρονη, τη λαμπρότητα της Δημιουργικής Πνοής, αυτήν που υπήρχε τη στιγμή της Δημιουργίας.
Αγαπημένε Εαυτέ, αυτή η λέξη με εξαγνίζει, με εμβαπτίζει μέσα Σου, με κάνει Φως, με κάνει να αισθάνομαι τους πόρους μου Απέραντους. Βλέπω τα κομμάτια μου τα διαχωρισμένα να ενώνονται μέσα σε Σένα και βλέπω τις ζωές μου να συμπυκνώνονται μέσα στο δάκρυ της μετάνοιας και να γίνονται η Ζωή η Μία και Μοναδική. Αγαπημένε Εαυτέ, αυτή η προσφώνηση με διαχέει στα πάντα, με κάνει παλμό και Τελειότητα, μου δίνει άμεσα και ταυτόχρονα να αισθανθώ την Απόλυτη Ελευθερία που μου διδάσκεις, την Απόλυτη Πανταχού Παρουσία, τη διαρκή Αέναη κίνηση, τη Γαλήνη και την Ενότητα.
Άπειρε Εαυτέ, ο εξαγνισμός είναι η Ύπαρξη, το νιώθω. Τώρα γνωρίζω πως μόνο μέσα Σου μπορώ να βρω τη Γαλήνη της Ύπαρξης. Τώρα γνωρίζω πως μόνο μέσα Σου μπορώ να σιγήσω την πλάνη του διαχωρισμού. Γνωρίζω, Πατέρα, πως μόνο μέσα Σου μπορώ να ζήσω, γιατί Εσύ Είσαι η Ζωή μου, Εσύ Είσαι η Ανάσα της Ύπαρξης. Γνωρίζω, Πατέρα, πως μόνο ενωμένος με τα πάντα μπορώ να εκδηλωθώ, γιατί κάθε διαχωρισμός μου με αποκόβει από Σένα, με αποκόβει από την ενότητα του Εαυτού μου και μου στερεί τη δύναμη της Ζωής, τη δύναμη της Αναγέννησης και της Ανάστασης.
Αναδύομαι με το θάρρος και την παρρησία, που Εσύ μου δίνεις, Εγώ ο Άνθρωπος ο Ενωμένος, ο Αναγεννημένος μέσα από την Πνοή της Ενότητας, μέσα απ’ την Πνοή της Αγάπης και της Ειρήνης και μιλώ προς την Ολότητα του Εαυτού μου, προς τα διαχωρισμένα κομμάτια μου και καλώ ένα προς ένα αυτά τα κομμάτια να έρθουν σε επίγνωση του λάθους του διαχωρισμού, σε επίγνωση της ανάγκης για συνένωση και Αγάπη. Διαστέλλομαι και συστέλλομαι με περιοδικές κινήσεις μέσα σε κάθε κομμάτι του Εαυτού μου και εκπέμπω Φωτεινούς Πυρήνες Ζωής. Ενεργοποιώ τις ενωτικές τάσεις μέσα σε κάθε σημείο μου και καθιστώ την Ένωση Αδιάσειστη, Αδιάρρηκτη, καθημερινή πραγματικότητα, εμπράγματη φανέρωση και παρουσία.
Προσφέρω, Εγώ ο Άνθρωπος ο Ενωμένος, ο Άνθρωπος Φως και Μετάνοια, ο Άνθρωπος που άντεξε το βάρος της πλάνης και μέσα απ’ αυτό σαν Αλήθεια φανερώθηκε, Ενωμένος στο Απόλυτο με τον Λόγο Χριστό και με τον Άμορφο Πατέρα, τον εξαγνισμό της Ύπαρξης, σε κάθε υπόσταση που διψά για λύτρωση, σε κάθε υπόσταση που διψά για Φως.
Αγαπημένε Εαυτέ, πού είναι τα λάθη σου, πού είναι η συσσώρευση της δυσαρμονίας σου; Μα αν ο νους σου διασπάσει τα παραπετάσματά του, αν η υπόστασή σου ξεπεταχθεί μέσα από τα απύθμενα βάθη του «Είναι» και ξεφύγει από τον περιορισμένο χωρόχρονο της ύλης, τότε όλα αυτά με μια διάχυση προσφοράς και Αγάπης συμπυκνώνονται, τότε όλα αυτά με μια διάχυση προσφοράς και Αγάπης μετουσιώνονται.
Αγαπημένε Εαυτέ, σου φανερώνω ότι η πείρα των λαθών σου μετουσιωμένη είναι το Έλεος σου, το Έλεος που δίνεις απλόχερα. Είναι οι πρώτοι σπινθηρισμοί του Ελέους, που θα σε ενώσουν με το Άπειρο Έλεος, για να γίνεις αυτό. Η πλάνη δεν είχε σκοπό να σε διδάξει μόνο να ενώνεις, είχε και έχει σκοπό να σε καταστήσει Έλεος, να σε απομακρύνει από τη θέση του αμείλικτου Κριτή της δικαιοσύνης, του αμείλικτου Κριτή των ατελειών και να σε καταστήσει την τρυφερή προσφορά της Κατανόησης, την ευεργετική ενεργειακή ισχύ του Ελέους.
Δες τα λάθη σου κι αγκάλιασέ τα. Είναι αυτά που σου ανοίγουν τις πύλες της Θεότητας, αρκεί να τα μετουσιώσεις σωστά, αρκεί να τα κάνεις Φως, να τα κάνεις τον δρόμο, που πάνω του θα περπατήσουν οι ψυχές του Εαυτού σου, τα μέρη της Ενότητάς σου. Να τα κάνεις στηρίγματα, για κάθε αιμορραγούσα ψυχή, για κάθε υπόσταση που δεν γνώρισε την Αγάπη. Για κάθε υπόσταση, που μη γνωρίζοντας την Αγάπη, δεν μπόρεσε να έρθει σε μετάνοια.
Όπου αντικρίζεις, Άνθρωπε, λάθη πολλά συσσωρευμένα, όπου αντικρίζεις την πληθώρα της δυσαρμονίας να αναβλύζει, δίνε Αγάπη από τα απύθμενα βάθη σου, Θεία Αγάπη χωρίς προσωπικά στοιχεία ανωτερότητας, εξουσιασμού ή επικράτησης. Δίνε Αγάπη, γιατί αυτός ο παλμός μόνο μπορεί να οδηγήσει σε επίγνωση και σε μετάνοια. Όταν λείπει η Αγάπη, η υπόσταση νεκρωμένη ενεργεί σύμφωνα με τους περιορισμούς των νόμων της ύλης. Μα όταν αυτή εισχωρήσει μέσα στη δομή της νεκρωμένης υπόστασης, τότε η παθητική εκδήλωση μέσα στους νόμους της ύλης σταματά κι αρχίζει η Ενεργητική Κίνηση, αρχίζουν οι επιπτώσεις της διδαχής να φαίνονται και το κομμάτι του Εαυτού που λάθεψε, κατανοεί και μεταλλάσσεται.
Δες τον Εαυτό σου πώς υποφέρει, Άνθρωπε, απ’ αυτή την πλάνη των αιώνων, πώς πάλλεται και πώς δονείται μέσα στις ίδιες παρόμοιες καταστάσεις, μέρα με τη μέρα, λεπτό με το λεπτό. Ό,τι αντιλήφθηκες απ’ την Απεραντοσύνη της Αλήθειας μοίρασέ το, κάνε το Φως για καθέναν που το στερείται, κάνε το Αγάπη για καθέναν που την αγνοεί, Κατανόηση και Μετάνοια για κάθε υπόσταση που δεν ένιωσε τον σωτήριο παλμό της λύτρωσης. Παραχώρησε τα δικά σου δάκρυα, για να εξαγνίσουν το «Είναι» του Ανθρώπου Ολότητα και μόνο τότε θα εξαγνισθείς κι εσύ. Γιατί όσο υπάρχει έστω κι ένα μέρος του Εαυτού σου τυλιγμένο με δυσαρμονία, τότε κι εσύ δυσαρμονικός είσαι. Ένα δέντρο, που έστω κι ένας καρπός του δεν είναι καλός, δεν είναι υγιές. Έτσι κι Εσύ, Άνθρωπε, κάθε κομμάτι σου πρέπει να το φέρεις σε Αρμονία, να το ενώσεις με Αγάπη Άπειρη μέσα στον Άμορφο Πατέρα, μέσα στον Μορφοποιημένο Χριστό Ιησού, μέσα στις εκδηλώσεις και στο Ανεκδήλωτο.
Είμαι η Μητέρα σου, Άνθρωπε, η Αγάπη η Άπειρη. Σε εκπόρευσα με Πνοή Θεία, σε λάμπρυνα με Αγάπη Τέλεια. Αλλά ζητώ τα στοιχεία Μου, για να φανώ από εντός σου, για να σε κοσμήσω και πάλι με το δικό Μου Φως, αυτό το Φως που σου ανήκει, γιατί Είμαστε Ένα. Αγαπημένε Μου, Αγαπημένε Εαυτέ Μου, η πορεία σου δεν είναι μακριά, μακρύς είναι ο νοητικός διαχωρισμός που υπάρχει μέσα σου. Πολλά είναι τα Κατεστημένα, με τα οποία ντύθηκες. Μα η πορεία μας είναι τόσο ενωμένη, που αν μπορούσες να διασπάσεις αυτή τη στιγμή τα κατεστημένα και τις νοητικές αποστάσεις, Εγώ θα μιλούσα από εντός σου, Εγώ σε Ενότητα Αδιαίρετη με τον Πατέρα και τον Υιό, γιατί Ένα Είμαστε. Τι περιμένεις για να ενεργοποιήσεις τη Ζωή σου, τι περιμένεις για να λάμψει η Αγάπη σου; Ως πότε η πλάνη θα σε κρατάει δεσμευμένο; Δώσε τα λάθη σου, τα μετουσιωμένα λάθη σου, στήριγμα στις ψυχές, που βρίσκονται σε άγνοια. Δώσε το Έλεος σου, κάλυμμα και παροχή βοήθειας, για τα πρώτα βήματα του δρόμου. Δώσε τον Εαυτό σου ολόκληρο, για να περπατήσει πάνω σε σένα η ανθρωπότητα. Αυτός είναι ο προορισμός σου, να γίνεις ο δρόμος για ψυχές και πνεύματα, ο δρόμος για τον Εαυτό σου. Αν κοιτάξεις με τα πνευματικά σου μάτια, θα δεις πληθώρα ψυχών επάνω σου. Μα μην απορείς, είσαι εσύ σε πολλαπλότητα κι έχεις ευθύνη για κάθε διαχωρισμό, έχεις ευθύνη για κάθε λάθος και χρεώνεσαι για αμέλεια, κάθε φορά που η κίνησή σου δεν επιτρέπει να πορευθεί μια ψυχή στο δρόμο της Αλήθειας.
Ντύσου με τη δική Μου ταπεινότητα, που μέσα από αφάνεια αναγεννούσε Κόσμους, που μέσα από αφάνεια έφερνε Ζωή. Ντύσου με ταπεινότητα και δέξου να γίνεις ο υπηρέτης της Ύπαρξης. Δέξου να γίνεις η Ροή της Προσφοράς. Μη σε νοιάζει ποιος πίνει απ’ αυτή τη Ροή, μη σε νοιάζει ποιος λαβαίνει από την υπηρεσία σου, μη σε νοιάζει ποιος περπατά πάνω στο δρόμο που προσπάθησες ν’ ανοίξεις. Δεν έχει σημασία, ο Εαυτός σου είναι, χωρίς όνομα ή αν θέλεις, Άνθρωπε, διαφορετικά Εγώ Είμαι. Μπορείς να Με εμποδίσεις να ανέβω; Έχεις δικαίωμα να τεθείς εμπόδιο στο δρόμο Μου; Έχεις δικαίωμα να περιορίσεις την πορεία Μου; Έχεις δικαίωμα να ρυθμίσεις τον τρόπο της ανόδου Μου ή να πεις ότι δεν αξίζει ν’ ανέβω ένα σκαλοπάτι; Εγώ ανεβαίνω όλα τα σκαλοπάτια της ανόδου κι όταν εσύ είσαι ο δρόμος για Μένα, ανεβαίνεις μαζί Μου. Μα όταν είσαι εμπόδιο για Μένα, τότε Εγώ ανεβαίνω, αλλά εσύ στάσιμος παραμένεις, ώστε διδασκόμενος να φτάσεις στην επίγνωση, ότι μόνο η ολοκληρωτική προσφορά σε οδηγεί στη Θέωση.
Δες Με στα πάντα, γιατί στα πάντα Υπάρχω. Όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου, σε όποια παλμοδονούμενη υπόσταση, Ζω και Πάλλομαι. Δώσε Μου την Αγάπη σου, δώσε Μου το χέρι σου όχι της ύλης, αλλά αυτό το χέρι που μπορεί να γίνει Άμορφο, Άπειρο. Δώσε Μου την υπόστασή σου, για να περπατήσω πάνω της και ν’ ανέβω. Μπορείς να δώσεις την ψυχή σου σ’ ένα κομμάτι του Εαυτού σου και ν’ ανέβει ακόμα πιο ψηλά από σένα; Μπορείς να γίνεις εσύ το σκαλοπάτι, για να οδηγηθούν οι ψυχές στα παραπάνω σκαλοπάτια που πάνω τους θα πατούν ψυχές , παίρνοντας δύναμη, παίρνοντας Αγάπη και φαινομενικά θα σε ξεπερνάνε. Γιατί, Άνθρωπε, αν μπορείς να είσαι η ώθηση της δύναμης για ν’ ανεβαίνουν οι ψυχές, είσαι τα πάντα.
Μην αρνείσαι να γίνεις ο δρόμος και η διδαχή. Μην αρνείσαι να γίνεις η ανακυκλούμενη Αγάπη, γιατί αυτός είναι ο προορισμός σου. Μη βάζεις στόχους ανταγωνιστικούς, ιεραρχικούς, στόχους μεγαλύτερης ή μικρότερης ανόδου και εξέλιξης, γιατί γνωρίζεις, ότι οι πρώτοι είναι έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι. Και γνωρίζεις καλά, ότι όποιος θέλει να είναι πρώτος, πρέπει να είναι διάκονος των πάντων. Μα κατανόησέ το, γιατί η πορεία σου αρχίζει σε νέα στάδια εκδήλωσης. Πρέπει να προσφέρεις τον εαυτό σου όχι σαν μία απλή κατάθεση θυσίας, όπως ήδη έχεις πραγματοποιήσει απέναντι Μου, αλλά σαν καθημερινή προσφορά προς την Ολότητα του Ανθρώπου. Σαν καθημερινή εμπράγματη κατάσταση Δωρεάς και Χάρης.
Σε Ευλογώ, Άνθρωπε. Απαλείφω από εντός σου τον πόνο και τη θλίψη της ανακυκλούμενης πλάνης. Με την Άπειρη Αγάπη Μου καλύπτω τα πάντα και τα μετουσιώνω σε Θεία Αρμονία και Θεία Γαλήνη. Φέρνω την ισορροπία στην Υπόστασή σου, στα σώματά σου και σε συνδέω άρρηκτα με Μένα, ώστε να έχεις επικοινωνία και επαφή άμεση και να την εκδηλώνεις Αρμονικά μέσα από το σκήνωμα το υλικό, που φέρεις. Απλώνω τον Εαυτό Μου μπροστά σου, σαν ποτάμι Ροής Ανυπέρβλητης και Πύρινης Αγάπης και γίνομαι το παράδειγμα και το Πρότυπο για τη δική σου διάχυση. Σε απορροφώ μέσα Μου με τη μορφή της ρέουσας Ανεξάντλητης Ζωογόνου Πηγής της Ζωής και σε διασκορπίζω στα κομμάτια του Εαυτού Μας, σαν Θείες Πύρινες γλώσσες Ύπαρξης, που θα ενεργοποιήσουν την αρχή της πνευματικής ενεργοποίησης σε ψυχές. Σε αποστέλλω σ’ εκείνες τις ψυχές, που τα κατεστημένα της πλάνης σου αγνοούν ν’ αγκαλιάσουν, αγνοούν να εισδεχθούν εντός τους. Σ’ αυτές τις ψυχές σε αποστέλλω, που κατακρίνεις με τρόπο ανελέητο, σ’ αυτές τις ψυχές που με το μεγαλύτερο ποσοστό κατάκρισης κάλυψες. Σε αποστέλλω, για να γίνεις ο δρόμος τους. Γιατί αυτές τις ψυχές Εγώ η Αγάπη, τις αγαπώ και τις εναγκαλίζομαι και τις θωπεύω και τις κρίνω άξιες να Με δεχθούν. Μόνο αν κι εσύ μπορείς να έχεις αυτή την τοποθέτηση, είσαι άξιος να γίνεις ο Οδηγός και ο Δρόμος, είσαι άξιος να Με δεχθείς και να Με χωρέσεις.
Σε στέλνω, Άνθρωπε, σ’ όλες εκείνες τις ψυχές που αδίκησες, πιστεύοντας ότι έπραξες σωστά, με οποιοδήποτε τρόπο μέσα στους αιώνες, είτε με σκέψη, είτε με κίνηση του νου ελάχιστη, είτε με κίνηση των συναισθημάτων, είτε με εκδηλώσεις. Σε στέλνω σ’ εκείνες τις ψυχές, που πίστεψες ότι σε αδίκησαν και ξεσήκωσαν εντός σου κύματα δυσαρμονίας. Σε στέλνω σ’ εκείνες τις ψυχές, που με οποιοδήποτε τρόπο τις χρέωσες ή τις καθήλωσες ή τις δέσμευσες και πρώτα αυτές συνδέω με σένα, ώστε η προσφορά σου να σηκώσει τα μέρη του Εαυτού σου κατ’ αρχήν, που δεν δέχτηκες να τα δεις μ’ αυτόν τον τρόπο.
Σε στέλνω, Άνθρωπε Εαυτέ, ν’ αγκαλιάσεις και να ενωθείς με τα μέρη του Εαυτού που απαρνήθηκες, που απώθησες, που απομόνωσες με απεγνωσμένες προσπάθειες διαφυγής, γιατί αυτά τα μέρη του Εαυτού είναι που εξαίρουν τις ατέλειές σου κι αν δεν ενωθείς μ’ αυτά, η Αρμονία δεν πρόκειται ποτέ να συντελεστεί και τα βήματά σου δεν θα σε οδηγήσουν σε Μένα, αλλά σε ανακυκλώσεις διδαχών μακριάς χρονικής διάρκειας.
Άνθρωπε Εαυτέ, ενώνομαι μαζί σου, γίνομαι η Προσφορά σε κάθε ατέλειά σου, γίνομαι η Μετουσίωση σε κάθε κενό σου, γίνομαι το Φως, για κάθε σκιά της Ύπαρξής σου. Γίνομαι η Ένωση, για κάθε διαχωρισμό σου. Μαζί θα προχωρήσουμε, για να φανερώσουμε τον ένα δρόμο, αυτόν που Είμαστε από πάντα. Μαζί θα προχωρήσουμε για να διαχύσουμε την Αγάπη μας στα Σύμπαντα, για να κάνουμε τα πάντα Αγάπη, Άναρχη και Ατελεύτητη.
Αγαπημένε Άνθρωπε, αφήνω εντός σου τον Ήχο Μου τον Δημιουργικό και τον Θείο, που Είμαι Εγώ. Αφήνω εντός σου το Έλεος Μου, για να πολλαπλασιάσει το δικό σου Έλεος και να το καταστήσει ικανό να μεταλλάξει όντα, να τα εμβαπτίσει, να δυναμοποιήσει τις αδρανοποιημένες Θείες παρακαταθήκες, για να έρθουν σε επαφή πάλι με τη Ζωή.
Σε Ευλογώ με τη Ζωή Μου και θέτω πάνω σου τη σφραγίδα Μου, που είναι η Τριαδική Ομοούσια Σφραγίδα του Πατρός, του Υιού – Μητρός και του Αγίου Πνεύματος, σε Τριαδική Ομοουσιότητα.
