Μέχρι τώρα σου απευθυνόμουνα και σε αποκαλούσα Άνθρωπο – Αλήθεια, Άνθρωπο – Φως, Άνθρωπο – Αγάπη. Αυτή τη φορά θα σου απευθυνθώ με τον τίτλο που εσύ αγωνίζεσαι να κρατήσεις, με τον τίτλο που εσύ καθημερινά σφυρηλατείς, οικοδομείς, περισφίγγεις γύρω σου με πολλούς τρόπους. Σε αποκαλώ άνθρωπο πλάνη, για να σου διδάξω μ’ έναν άλλο τρόπο την απελευθέρωσή σου. Μέσα από το νου, μέσα από την υπόσταση, μέσα απ’ τη συνείδηση, που κάθε κομμάτι του Εαυτού Μου αντιπροσωπεύει, μορφοποιούμαι έτσι όπως Με έχουν δομήσει τα πλαίσια και τα όρια του κατεστημένου νου.
Είμαι ο Θεός σου, άνθρωπε – πλάνη. Ο Θεός που μέσα απ’ τη δική σου ιδέα, απ’ τη δική σου κίνηση και το δικό σου αναπαλμό ξεπηδά. Ο Θεός που εκδηλώνεται με σκληρότητα, με διαξιφισμούς, με ιδιοτέλεια, με επιθυμία κατάκτησης, εξουσιασμού, κυριαρχίας και καταπάτησης κάθε υπόστασης. Είμαι ο Θεός, που δεσπόζει στις κινήσεις σου μέσα στην εκδήλωση, ο Θεός πλάνη, που διασκορπίζεις και διαχέεις μέσα στα πάντα. Είμαι ο Θεός που δημιούργησες, κομμένος και ραμμένος στα δικά σου μέτρα, στα δικά σου ημίμετρα, στους δικούς σου ατελείς κυματισμούς. Μιλάω σαν τη μορφοποίηση που εσύ έκανες, μέσα από σκήνωμα, για να σου δώσω να δεις πόσο ατελή Με έπλασες, πόσο ατελή Με μορφοποίησες, σε ποια πλαίσια θέλησες να Με καταβιβάσεις.
Άνθρωπε – πλάνη, με ποιο τρόπο κατασκεύασες την πλάνη σου; Από πού άντλησες τις δυνάμεις για να οικοδομήσεις τον φθαρτό διττό κόσμο σου; Από πού άντλησες όλα τα στοιχεία για να ανακυκλώσεις το διαχωρισμό; Άνθρωπε – πλάνη, πώς δημιούργησες το κέλυφος αυτό, που πλάνη ονομάζεται; Πού βρήκες τις ουσίες για να δημιουργήσεις πρίσματα, που διαθλούν την Ενότητα, διαχωρίζουν το Ένα και το απομονώνουν; Αναρωτήθηκες, Άνθρωπε, πού βρήκες τις ιδέες, για να φτιάξεις αυτόν το Θεό, τον ανάλογο με τα δικά σου μέτρα και σταθμά; Αναρωτήθηκες πού βρήκες τα συναισθήματα, για να φτιάξεις αυτή την αγάπη, τη διεπόμενη από συμφέρον, από επιθυμία να εξουσιάσει κι όχι να προσφέρει.
Από πού ξεκίνησες, Άνθρωπε, ποιά πορεία διέδραμες; Μήπως ξεκίνησες από το Ένα, το Απόλυτο, το Θείο; Μήπως η αρχική εκπόρευσή σου δεν ήταν η Ατέρμονη Τελειότητα των Κόσμων; Αντιλαμβάνεσαι ότι ο Ένας Θεός, η Μία Δύναμη, το Ένα Φως, η Μία Αγάπη, σου έδωσε το δικαίωμα και την άδεια να διαπλάσεις αυτή την πολλαπλότητα της πλάνης, για να γίνεις τόσο ενσυνείδητος, τόσο γνώστης της δυσαρμονίας, ώστε μέσα από την ενοποίησή της, μέσα από τη μετουσίωσή της, να καταστείς άμεσα, άχρονα, Θεός σε απόλυτη Ταυτότητα, Θεός Άπειρος και Τέλειος.
Γιατί πιστεύεις ότι εσύ σαν δύναμη αποκομμένη δημιούργησες; Πού βρήκες αυτή τη δύναμη της δημιουργίας, μα πού βρήκες και τη θέληση να αποκοπείς, αν Εγώ δε σου παρείχα αυτή την άδεια; Εγώ ο Θεός Αλήθεια και Φως! Δε θα μπορούσες τίποτα να διαπράξεις κι ακόμα θα παρέμενες παθητικός, αμαθής, χωρίς να έχεις συλλέξει τις εμπειρίες της διττότητας, που όταν τις μετουσιώσεις, θα καταστούν κλειδιά για την πραγμάτωση της Ένωσης.
Μπαίνω μέσα στο νου σου, μέσα στα σημεία με τα οποία λατρεύεις και δοξάζεις το Θεό της εκάστοτε πλάνης σου και απορροφώ αυτή τη λατρεία, που απευθύνεται σε άλλους Θεούς εκτός από τον Ένα. Κατανόησε, Άνθρωπε, ότι όταν λατρεύεις Θεούς επιμέρους της πλάνης, που τους ανυψώνεις στην Υπερτέλεια Αλήθεια, κατασκευάζεις επιμέρους Θεότητες, απομονώνοντας ένα μέρος απ’ το Όλο της Θεότητας και δοξάζοντας αυτό σαν το Όλο.
Μα Άνθρωπε, Εγώ σου μίλησα για Ένα Θεό Ατέρμονα, Θείο και Αναλλοίωτο. Σου μίλησα για Ενιαία Θεότητα, που περιέχει τα πάντα κι όχι γι’ αυτές τις ποσότητες της Ουσίας, που συ ονομάζεις Ολότητα Θεός, ενώ δεν είναι. Άνθρωπε, αν εσύ δε φύγεις από την πλάνη σου, αν εσύ δε δεχτείς να απαρνηθείς τα εκάστοτε είδωλά σου, τις εκάστοτε πλανημένες λατρείες σου, τότε θα σου αποδείξω με τρόπους πολλούς, ότι δεν μπορείς να υπάρξεις ούτε σαν άνθρωπος – πλάνη, γιατί αυτή η ύπαρξή σου, είναι απόρροια της ύπαρξης σαν Άνθρωπος – Αγάπη, που μοναδικό σκοπό έχει να σε οδηγήσει στην επίγνωση, στη συνειδητή Ταύτιση και Ένωση με Εμένα, την Απόλυτη Θεότητα της μορφής και του Άμορφου, της εκδήλωσης και του Ανεκδήλωτου, του Άχρονου και του ενταγμένου μέσα σε χρόνο. Θα απορροφήσω την πλάνη σου αφήνοντας εσένα απογυμνωμένο από αυτήν, χωρίς όμως να σε ντύσω με την Αλήθεια Μου.
Τότε θα δεις ότι δεν υπάρχεις, δεν κινείσαι, δε ζεις. Γιατί και η πλάνη μέσα στην οποία βιώνεις, μεταφέρει Φως, μεταφέρει απόηχους της Δόνησης της Ενότητάς Μου και Μου ανήκει, δε σου ανήκει. Είναι δική σου κατασκευή, δικό σου δημιούργημα, από την άποψη ότι εσύ απέκοψες ένα μέρος από το Όλο και το απομόνωσες. Όμως είναι δική Μου, γιατί τα στοιχεία, που την αποτελούν, σ’ Εμένα ανήκουν, από Εμένα ξεκίνησαν, σ’ Εμένα καταλήγουν. Επιτρέπεται να παραμένουν σ’ αυτή τη διάθλαση, σ’ αυτή την απομόνωση, γιατί η Βουλή Μου σου δίνει την άδεια, τη Χάρη και το Έλεος, να εκπαιδεύεσαι ακόμα. Διαφορετικά αν Εγώ ήθελα, αν το Έλεος Μου δεν ήταν τόσο Απέραντο, η εσωτερική συνοχή, που υπάρχει στην Ολότητα του Εαυτού Μου, θα είχε απορροφήσει ήδη αυτά τα στοιχεία, που απομόνωσες και θα τα είχε εντάξει μέσα σ’ Εμένα σαν Ενότητα. Τότε θα έμενες εσύ μια νεκρή κατάσταση, χωρίς Φως, μια κατάσταση ανυπαρξίας, χωρίς όμως τη δυνατότητα της Αναγέννησης και της Ύπαρξης, χωρίς τη δυνατότητα διαστολής και συστολής σε Ύπαρξη και Ανυπαρξία. Θα έμενες να αναμένεις το Έλεος να σε αγγίξει πάλι και να σου δώσει τις Φωτοχυσίες, που θ’ άντεχες, για ν’ αρχίσεις πορεία που θα σου πρόσφερε τη Ζωή.
Όμως, Άνθρωπε, σου επιτρέπω ακόμα να διδάσκεσαι από τα στοιχεία Μου, έστω κι αν τα διαχωρίζεις, έστω κι αν αυτός ο διαχωρισμός Με πονά, Με πληγώνει κι απαιτεί από Εμένα διαρκή Θυσία της Ολότητάς Μου, διαρκή Θυσία του «Είναι» Μου, γιατί Είμαι η Προσφορά, Άνθρωπε, η Ατέρμονη Αγάπη και το Έλεος. Μέχρι πότε όμως τα στοιχεία της Ολότητας του Θεού, θα τα χρησιμοποιείς μ’ αυτό τον τρόπο; Μέχρι πότε τα στοιχεία της Αγάπης του Θεού θα τα παρουσιάζεις τόσο παραποιημένα; Μέχρι πότε θα Με παρουσιάζεις με μάσκες θλίψης και πόνου, όταν Εγώ Είμαι η Απόλυτη Ευτυχία της Ενότητας; Μέχρι πότε θα Με παρουσιάζεις με μάσκες διαχωρισμού, όταν Εγώ Είμαι η Απόλυτη Συνύπαρξη των Κόσμων; Μέχρι πότε θα Με παρουσιάζεις με τη μάσκα της πτώσης, τη μάσκα του διαχωρισμένου Θεού, που μέσα στο νου σου πλάθεις, όταν Εγώ ουδέποτε έπεσα, ουδέποτε περιορίστηκα, ουδέποτε καθηλώθηκα, αλλοιώθηκα ή εξαντλήθηκα. Μέχρι πότε με τέτοιους τρόπους θα κακοποιείς τον Εαυτό σου, γιατί τον Εαυτό σου κακοποιείς.
Εγώ δεν έχω ανάγκη από τίποτα και τίποτα δε Με αγγίζει. Όμως η πλάνη του νου σου δεσμεύει τις Θείες παρακαταθήκες σου κι οι δεσμευμένες Θείες παρακαταθήκες αφήνουν να εκδηλωθεί Ένας Θεός σύμφωνος με την πλάνη σου, που δεν εκφράζει την Ολότητα, το Φως, την υπερυψωμένη Πίστη, την υπερυψωμένη Αγάπη, αλλά τα παραπετάσματα και τα όρια του κάθε νου, της κάθε ψυχής, της κάθε υπόστασης.
Έχεις το θράσος, Άνθρωπε, παρ’ όλη αυτή την πλάνη να υψώνεσαι και να λες ότι είσαι Ένα μ’ Εμένα. Ένα μ’ Εμένα ή με το Θεό της πλάνης, που εντός σου κατασκεύασες; Ένα μ’ Εμένα ή με τα είδωλα, που κατά καιρούς λάτρεψες; Για διαχώρισε και δες την Αλήθεια. Γιατί αν τα πέπλα από τα μάτια σου δεν πέσουν κι αν δεν καταθρυμματιστούν μεμιάς οι σκιές του νου, ποτέ δε θα μπορέσεις να αποδώσεις την πραγματική λατρεία σαν Ατέρμονη και Απέραντη Ευλογία προς τον Ένα Θεό. Ποτέ δε θα μπορέσεις να ρεύσεις ως Αγάπη μέσα στους Ασύλληπτους Κόσμους και να δημιουργήσεις παλμούς και συνθέσεις Τελειότητας σ’ όλα τα πεδία.
Άνθρωπε – πλάνη, αν παραμείνεις στο πλανημένο σου στάδιο, θ’ αναγκαστώ να εκδηλωθώ από εντός σου, από το νου σου, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που εσύ Μου έχεις βάλει. Αυτό θα το κάνω όχι γιατί περιορίζομαι, αλλά γιατί Άπειρος όπως Είμαι αυτή η εκδήλωση καθόλου δε Με αλλοιώνει, αλλά αντίθετα φέρνει εσένα σε επίγνωση. Θα γίνω σκληρός για κάθε σημείο του Εαυτού σου που δεν είναι Φως. Θα γίνω εξουσιαστής για κάθε σημείο της υπόστασής σου που δεν είναι Αγάπη. Θα γίνω καταπατητής σε καθετί που υπάρχει μέσα σου, που υπόκειται και υπακούει στο Θεό πλάνη. Θα γίνω άδικος στις πράξεις σου και στην αγάπη που εκδηλώνεις, θα ανταποδίδω μη αγάπη, στην καλοσύνη μη καλοσύνη, στη δικαιοσύνη μη δικαιοσύνη, για να αντιληφθείς πως εσύ ανταποδίδεις στην Υπερτέλεια Αγάπη Μου όλα αυτά τα αντίθετα, μα και για να έλθεις στην πλήρη συνειδητότητα και να ενώσεις, ώστε να μην υπάρχει πλέον ο οριοθετημένος Θεός του Κατεστημένου, αλλά Εγώ.
Μην αρκείσαι, Άνθρωπε, στα όριά σου. Μην αρκείσαι στα μέρη της Ολότητας, στα μέρη της Αλήθειας. Είσαι τόσο Άχρονος, τόσο Απέραντος, τόσο Φωτεινός, που αυτή η καθήλωση και τα δεσμά, που στον εαυτό σου υποβάλλεις, είναι κάτι απαράδεκτο και θα έπρεπε να ήταν αυτό αδιανόητο από το νου σου κι όχι τα Μηνύματα που Εγώ σου μεταφέρω. Είσαι με τέτοιο Κάλλος στολισμένος, μα εσύ ενώ μ’ αυτή την ωραιότητα που φέρεις, θα μπορούσες Πύρινα να κάνεις τα δεσμά και να γίνουν προωθητήρες Ανάστασης, επιμένεις στα όρια και στην επισφράγιση τη συνεχή της στασιμότητας και της καθόδου.
Άνθρωπε, ανυψώσου πάνω από τα όριά σου κι αν ανυψωθείς πάνω απ’ αυτά, δε θα έχεις ανάγκη πλέον ν’ ανυψώνεσαι. Θα είσαι το Παν. Θα έχω διαχυθεί μέσα σου και θα έχεις διαχυθεί εντός Μου, χωρίς διαφοροποιήσεις. Μη με αναγκάσεις να σε αφήσω όχι γυμνό Άνθρωπε, γιατί να μείνεις γυμνός, είναι Θεία Δωρεά, Θείο Χάρισμα, γιατί μόνο αν απογυμνωθείς από καθετί θα μπορέσεις να ντυθείς μ’ Εμένα. Μη Μ’ αναγκάσεις να σε αφήσω έστω και στιγμιαία απονεκρωμένο με μόνη δόνηση την ικεσία για Έλεος, την ικεσία για Ζωή. Μη Μ’ αναγκάσεις μέσα από τα πλανημένα κατασκευάσματα του νου σου, να εκδηλωθώ και να σου μιλήσω σκληρά και ανελέητα. Μα κι αν αυτό γίνει, θα είναι η Υπέρτατη εκδήλωση του Ελέους Μου, γιατί αν σ’ αυτό το σημείο επιμένεις, με κάποιο τρόπο πρέπει να σε ταρακουνήσω και να συνθλίψω την προσωπικότητά σου, για να γεννηθώ Εγώ.
Μέσα από τα πάντα η Πνοή Μου θα βγει και για να βγει η Πνοή Μου πρέπει να γκρεμιστεί κάθε φθαρτό. Μέσα από το γκρέμισμα του φθαρτού θα γεννηθεί η Αφθαρσία.
Άνθρωπε, Αγαπημένε, Άπειρε, Απέραντε, η Αγάπη Μου εντός σου όλες τις ώρες. Το Μήνυμά Μου δυνατό και Άπειρο, καταχωρημένο όχι μόνο στα απύθμενα βάθη σου, αλλά σε κάθε πόρο της υπόστασής σου, του νου, της καρδιάς και της συνείδησής σου. Ακολούθησε το Μήνυμα της Ελευθερίας, της Αγάπης, της Ενότητας, της Χριστοποίησης, της Ταυτότητάς σου με το Παν. Είναι ο μόνος δρόμος που διανοίχθηκε για σένα και ανακυκλώνεται αναμένοντας όλα τα κομμάτια του Εαυτού, να επιστρέψουν στην Πύρινη Πηγή του Άμορφου Θεού. Ό,τι και να κάνεις, με όποιο τρόπο κι αν αντιδράσεις, αυτή η Θεία Ουσία, το Θείο κομμάτι, θα σε οδηγήσει στην ανακύκλωση. Γιατί η δομή του είναι η ανακύκλωση της επιστροφής και της Ένωσης. Μη μακραίνεις το χρόνο και μη ζητάς συνεχώς σκληρότερες εξωτερικές συνθήκες. Η διδαχή σου είναι αρκετή για να σε οδηγήσει σε επίγνωση, αρκετή για να σε κάνει να συμμετάσχεις, με τη θέλησή σου πια, στην ανακύκλωση της επιστροφής. Απομακρύνσου από τα όρια του νου και τις τοποθετήσεις που μέχρι τώρα είχες, που σε καλούσαν να επιδείξεις κρίση και κατάκριση, που σε καλούσαν να αποστείλεις κυματισμούς καθηλωτικούς σε υποστάσεις. Όπου αισθάνεσαι εντός σου αυτή τη ροπή, μετάλλαξε την σε ροπή αποστολής δονήσεων ανύψωσης, κατανόησης, Φωτός.
Μάθε να διδάσκεσαι σαν συνειδητός μαθητής που έχει επίγνωση της πορείας και της Ύψιστης τιμής που λαμβάνει, να είναι μαθητής του Λόγου. Αλλά αυτή τη μαθητεία μάθε να την τιμάς ανάλογα τιμώντας τον Άνθρωπο, όπου τον συναντάς, μα τιμώντας και το σκήνωμα που Εγώ επέλεξα σαν Πνευματικό Καθοδηγητή σου να σε οδηγεί και να σε κατευθύνει. Μάθε μέσα από Αυτό το Σκήνωμα που Εγώ διέπω, να γίνεις Αγάπη. Διδάξου και απαρνήσου τις θέσεις για δόξα και επιβολή, τις θέσεις του νου που έρχονται να σε οδηγήσουν να γίνεις ηγέτης, αλλά στον κόσμο των ανθρώπων. Διδάξου πώς γίνεσαι ηγέτης στα Ουράνια Πεδία και πώς αγκαλιάζεις με Ατέρμονη Αγάπη τα πάντα. Διδάξου πώς γίνεσαι ηγέτης στην Ολότητα του Ανθρώπου κι όχι στον κατεστημένο κόσμο της πλάνης. Διδάξου πώς γίνεσαι ηγέτης του Εαυτού, υπηρετώντας τα πάντα και προσφέροντας στα πάντα την Ολότητα του Εαυτού σου. Διδάξου πώς η Αγάπη στέκεται τόσο ψηλά, που τίποτα δεν την αγγίζει, αλλά αντίθετα ο εξευτελισμός και η προσβολή μόλις την αγγίξουν, μόλις προς αυτήν αποταθούν, μόλις διαγραφούν μέσα στο νου, έστω και σαν σκέψη, ανυψώνονται και μεταλλάσσονται, γιατί οτιδήποτε έρχεται σ’ επαφή με την Αγάπη, μέσα σε έκρηξη Φωτοχυσίας γίνεται Φως και Ροή Ατέρμονη. Διδάξου για να γίνεις Εγώ, για να γίνεις η εκπροσώπησή Μου η Τέλεια. Διδάξου ώστε να μην παρασύρεσαι από την πλάνη του κόσμου σου και να ζητάς ν’ αποκτήσεις τιμές μέσα σ’ αυτόν, αλλά να ζητάς τιμές στον κόσμο της Ενότητας, εκεί που Ύψιστη Τιμή είναι η Προσφορά και Ύψιστη Δόξα η Ένωση. Εκεί που η Ύψιστη επικράτηση είναι η Αγάπη.
Αγαπημένε Μου, ακολούθα το δρόμο που σου άνοιξα και σου ανοίγω, που σου διδάσκω διαμέσου του Σκηνώματος που επέλεξα, για να Με εκδηλώσει στη γη τη Νέα αυτή Κοσμική Περίοδο. Μάθε να εισχωρείς πιο βαθιά από την επιφάνεια, γιατί κι όταν Εγώ περπάτησα στη γη Με κατέκρινες, γιατί δεν μπόρεσες να εισχωρήσεις στο βάθος. Τώρα είσαι πιο ψηλά και περηφανεύεσαι ότι μπορείς να κάνεις εμβαθύνσεις, μα πάλι διαπράττεις τα ίδια λάθη, μένοντας στην επιφάνεια, χωρίς να μπορείς να δεις το βάθος της Πνευματικής Μου Διδασκαλίας. Μετακινήσου από τη θέση που βρίσκεσαι, την υπερυψωμένη σε βάθρο. Κατέβα από το βάθρο σου, γιατί αυτό το υποτιθέμενο ύψος, που εσύ προσέδωσες στον εαυτό σου, στερεί από τα μάτια σου την Αλήθεια. Γίνεται παραπέτασμα που σε τυφλώνει. Γίνεται σκιά, που καλύπτει την Άπειρη Φωτοχυσία, τον Άπειρο Παλμό της Ενότητάς Μου μέσα στο «είναι» σου. Κατέβα από το βάθρο σου, χαμήλωσε και σκύψε. Ντύσου την ταπεινότητά Μου την τόσο Απέραντη και τότε το ύψος σου θα είναι τόσο μεγάλο, που θα καλύπτει όλα τα Σύμπαντα, που θα διατρέχει τα πεδία, που θα χαράζει δονήσεις Φωτός σ’ όλες τις κλίμακες και τις διαστάσεις των Συμπάντων.
Διδάξου, Άνθρωπε, για να μη διαπράξεις πάλι την ίδια ανακύκλωση λαθών. Έφθασε το πλήρωμα του χρόνου τα λάθη να συμπυκνωθούν μέσα στη Μετάνοια, η Μετάνοια να συμπυκνωθεί μέσα στο Έλεος, το Έλεος μέσα στην Αγάπη και τα πάντα να γίνουν Ενότητα. Εσύ πού είσαι; Απαρνείσαι τη συμπύκνωση, απαρνείσαι τον Εαυτό σου; Απαρνείσαι Εμένα; Μένεις να ανυψώνεις τα είδωλά σου, ενώ η Αλήθεια είναι στα πόδια σου; Η Αλήθεια βρίσκεται κάτω από το βάθρο σου, εκεί που τα πάντα είναι Ένα, που δεν υπάρχουν ιεραρχίες, αλλά μόνο ο Ένας Άνθρωπος – Θεός – Λόγος – Χριστός – Θεοτόκος Μαρία.
Σου δίνω την Αγάπη Μου, Άνθρωπε, Αμέριστη, Ολοκληρωμένη, αυτή την Αγάπη που πάντα σου έδινα. Σου δίνω τον Εαυτό Μου Ολόκληρο, Θυσία και Προσφορά, για τη μετουσίωση της πλάνης, για τον καταθρυμματισμό των βάθρων. Σου δίνω τον Εαυτό Μου στο Ύψος της ταπεινότητας, για να γίνεις Άπειρος και Θείος.
Σε Ευλογώ με όλους τους ήχους της Θεότητας, μ’ όλους τους παλμούς της Αγάπης, μ’ όλα τα χρώματα της Υπερούσιας Ακτίνας του Λόγου, με όλες τις συνθέσεις της Υπερτέλειας Ύπαρξης. Σε Ευλογώ για ν’ αναδυθείς, σε Ευλογώ για να εμβαπτισθείς μέσα Μου. Σε Ευλογώ για ν’ απεκδυθείς την πλάνη και να ενδυθείς την Αλήθεια. Σε Ευλογώ για να καταστείς Θεός μέσα στη Θεότητα.
