Αγαπημένε Αδελφέ Μου Άνθρωπε. Γνωρίζεις ότι ο Θεός περιέχει εντός Του τα πάντα. Είναι μία Άπειρη Ουσία Άπλετης Ενέργειας και Ισχύος, που εμπεριέχει εντός Του όλες τις καταστάσεις, όλες τις εκδηλώσεις, όλες τις μορφές, όλες τις συγκρουόμενες ή αντιφατικές ιδέες και τις ενώνει μέσα σε Μία Απόλυτη Αρμονία, σε Μία Απόλυτη Ουδετερότητα. Είναι η Ουδετερότητα της Τελειότητας, που με τους Υπερτέλειους Παλμούς της συνέχει τα Σύμπαντα και οδηγεί τα πάντα στην Τελείωση.
Ο Άνθρωπος, απόρροια κι αυτός της ίδιας Τελειότητας, περιέχει εντός του όλα τα στοιχεία, το θετικό και το αρνητικό, που μέσα στη Θεότητα είναι απόλυτα εξισορροπημένο και Ουδέτερο. Όμως ο Άνθρωπος έχει επιτρέψει σε στοιχεία ξένα να εισχωρήσουν εντός του και ν’ αναπτύξουν ορισμένα σημεία περισσότερο ή λιγότερο, να τα αποκόψουν και να λειτουργούν αυτά μεμονωμένα. Έτσι ο Άνθρωπος εκδηλώνεται χωρίς Ισορροπία, χωρίς Τελειότητα, με δυσαρμονικές εκφάνσεις, έχοντας πολλές φορές εκδηλώσεις που δεν μπορούν να περιβληθούν μέσα στην Αγάπη, μέσα στην Καλοσύνη, μέσα στην Υπερτέλεια Γαλήνη, που ο Λόγος, ο Θεός εκπροσωπεί και φανερώνει με όλους τους τρόπους.
Ένα μεγάλο θέμα, που απασχολεί και απασχόλησε κατά τη διάρκεια των αιώνων τον Άνθρωπο της γης, είναι η αρνητική ενέργεια, τα αρνητικά πνεύματα και γενικά οι αρνητικές εκφάνσεις του συνόλου της Ανθρωπότητας, που ο Άνθρωπος τις μορφοποίησε και τις απέδωσε σε συγκεκριμένες καταστάσεις ή μορφές.
Θέλω να διαχωρίσω, Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, την ιδέα που έχεις σχηματίσει για την ύπαρξη του Κακού και του Καλού από την πραγματική Αλήθεια. Το καλό και το κακό υπάρχει και υφίσταται στο πεδίο που βρίσκεσαι εσύ, στο πεδίο της διττότητας, των διαχωρισμών και των αντιθέσεων, με σκοπό να σε διδάξει να συνθέσεις τα πάντα. Στη δική Μου Άπειρη Θεότητα, στην Τέλεια κατάσταση της Αρμονίας και της Ουδετερότητας το καλό και το κακό ή οι διάφορες αντίθετες καταστάσεις που αντιμετωπίζεις καθημερινά στη ζωή σου, βρίσκονται σε Απόλυτη Αρμονία και μορφώνουν την Ενότητα του Παντός, χωρίς να υπάρχουν διαχωρισμοί. Επομένως οι θεωρίες, τις οποίες κατά καιρούς διδάχτηκες από ανθρώπους, που οι περιορισμοί του νου τους δεν τους επέτρεψαν να εισχωρήσουν σε βαθύτερα επίπεδα, ότι υπάρχει μία ισχυρή δύναμη κακού, πρέπει να ανατραπούν.
Ο Θεός είναι Ένας και Μοναδικός και διέπει τα πάντα. Είναι η Αναλλοίωτη Αγάπη, η Ροή της Προσφοράς, η Ροή της Απειρότητας, της Απεραντοσύνης, του Ελέους. Η δική σου επιλογή διαμόρφωσε συνθήκες διττότητας, διαμόρφωσε συνθήκες ύπαρξης καλού και κακού και γενικά αντιφατικών καταστάσεων, που υπάρχουν στο νου σου και μέσα στην καρδιά σου, μέσα στα συναισθήματά σου. Είναι, δηλαδή, μία δική σου δημιουργία ο κόσμος των αντιφάσεων τον οποίο βιώνεις, στον οποίο καθημερινά αντιμετωπίζεις καταστάσεις που σου προξενούν αντιφατικά συναισθήματα και σε αναγκάζουν να περνάς από δύσκολες συνθήκες, ακριβώς για να διδαχτείς την Ενότητα του παντός.
Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, είναι φυσικό ν’ αναρωτιέσαι αν, εφόσον εσύ δημιούργησες τη διττότητα, είναι δική σου δημιουργία και η ύπαρξη αρνητικών πνευμάτων, η ύπαρξη πνευμάτων που έχουν ενεργοποιήσει την αρνητική τους πλευρά μόνο, και έχουν εντελώς αδρανοποιήσει τη θετική πλευρά, οπότε δεν υπάρχει καμιά Ισορροπία, αλλά μόνο μία μονομερής εκδήλωση.
Δε θα πρέπει να σε τρομάζει το γεγονός, ότι κι εσύ, Άνθρωπε, ευθύνεσαι γι’ αυτή την ανισορροπία. Εσύ ο ίδιος τη δημιούργησες. Οι διδασκαλίες που έχεις ακούσει σ’ έχουν διδάξει ότι είσαι Ένας, Μοναδικός, Ενιαίος. Ότι εκπορεύτηκες σαν Ολότητα μέσα από τον Πατέρα, έχοντας όλα τα στοιχεία και τις δυνατότητες του Θείου, για να εκδηλωθείς ως Θεός, ως συνειδητός Θεός, Συνεργάτης και Συγκυβερνήτης των Συμπάντων. Η πορεία της περισυλλογής των εμπειριών σε διαμοίρασε, σε κατέτμησε σε διάφορα κομμάτια και σε ώθησε στην απομόνωση, στη μερική ανάπτυξη των στοιχείων σου. Τα στοιχεία που παρουσιάζεις εσύ, η μεμονωμένη υπόσταση Άνθρωπος, η απομονωμένη, είναι στοιχεία που αποκόβεις και αποκλείεις από κάποια άλλη μεμονωμένη υπόσταση Άνθρωπος. Επομένως κι Εσύ φέρεις την ευθύνη σου για οποιαδήποτε ανισορροπία, όχι μόνο δική σου ατομική, της υπόστασής σου μέσα στους αιώνες, αλλά και τη γενική ανισορροπία της Ολότητας Άνθρωπος. Γιατί ο διαμερισμός σου έγινε με επιλογή από το Ένα και συνεπώς η ευθύνη διαμοιράζεται σε όλους, γιατί ως Ενότητα ξεκίνησες.
Όταν, Άνθρωπε, αναπτύσσεις θετικά στοιχεία από το «είναι» σου χωρίς και πάλι να υπάρχει Ισορροπία, επιδράς άσχημα στην Ισορροπία των Κόσμων; Φυσικά εφόσον τα πάντα είναι Ουδετερότητα, Αρμονία, Φως, όταν αναπτύσσεις θετικά στοιχεία μέσα σου από το «είναι» σου μόνο, χωρίς να φροντίζεις να εξισορροπήσεις τις καταστάσεις των αντιφάσεων, αλλά προσπαθώντας να διαλύσεις κι όχι να μετουσιώσεις τις καταστάσεις που θεωρείς αρνητικές κι άσχημες, τότε προκαλείς δυσαρμονία. Δημιουργείς την ανάγκη ύπαρξης πλήρως αρνητικών πνευμάτων, που θα καλύψουν το θετικό σου, γιατί η μονομερής εκδήλωση δεν είναι δυνατόν να υπάρχει μέσα στον κόσμο της διττότητας, που ζεις. Οτιδήποτε εκδηλώνεται θετικά, έχει και το ανάλογο αρνητικό, κι εφόσον εσύ σαν Οντότητα δεν προσπαθείς να ισορροπήσεις το θετικό με το αρνητικό, για να αναμορφώσεις την Ουδετερότητα, είναι φυσικό να έλκεις υποστάσεις, που είναι το αρνητικό σου, οι οποίες υπάρχουν πάνω στη γη.
Έτσι η γη κατακλύζεται από υποστάσεις πνευμάτων, που αναπτύσσουν με πείσμα, με επιμονή τη θετική πλευρά, προσπαθώντας να εξακοντίσουν την αρνητική, χωρίς να συμβάλλουν στην Αρμονία του Σύμπαντος και με υποστάσεις που αναπτύσσουν την αρνητική τους πλευρά, εξακοντίζοντας τη θετική, χωρίς ούτε κι αυτές να συμβάλλουν στην Αρμονία του Σύμπαντος. Ουσιαστικά αν κι οι αρνητικές εκδηλούμενες υποστάσεις φαίνεται να διαπράττουν μεγαλύτερη δυσαρμονία και οι θετικά εκδηλούμενες υποστάσεις προκαλούν δυσαρμονία, γιατί με τη δική τους μη εξισορρόπηση των καταστάσεων, τροφοδοτούν υποστάσεις κι ενισχύουν αρνητικά στοιχεία.
Θα σου αποκαλύψω ένα Μυστικό και Μυστηριώδη Νόμο, ο οποίος διέπει το πεδίο της διττότητας, στο οποίο βρίσκεσαι. Οτιδήποτε συμβαίνει εντός σου, διαχέεται και στο περιβάλλον που ζεις και στον πλανήτη που κατοικείς και βιώνεις. Οποιαδήποτε κατάσταση διαδραματίζεται μέσα σου, έχει απήχηση σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Τον καλύπτει δονητικά και κραδασμικά σαν περιβάλλον, σαν ατμόσφαιρα. Όταν προσπαθείς να καταπιέσεις, να σκοτώσεις κατά μία έννοια, στοιχεία του «είναι» σου, που πρέπει να μετουσιώσεις, για να συνθέσουν την Ενότητα, τότε αυτά τα στοιχεία διαχέονται από εντός σου με έντονες εκρήξεις ενέργειας και καλύπτουν τη γη, διαχέουν τους κραδασμούς της αρνητικότητας, του απομονωμένου μέρους του ανθρώπου, του μέρους που δεν έχει Ισορροπία και μεταφέρει στοιχεία αναλήθειας, στοιχεία πλάνης. Αυτά τα στοιχεία τα απομονωμένα έρχονται κι εγκολπώνονται στις υποστάσεις, που φανερώνουν αρνητικές εκφάνσεις και τις δυναμοποιούν, οδηγώντας τες συνεχώς σε νέες εκδηλώσεις μεγαλύτερης αρνητικότητας, μεγαλύτερης πλάνης. Αν όμως εσύ εξισορροπούσες τις καταστάσεις σου, τις ένωνες, τις έφερνες σε Αρμονία, σε Ουδετερότητα, τότε η ενεργειακή κατάσταση που από εντός σου θα διαχεόταν στα Σύμπαντα, όχι μόνο δε θα ενίσχυε την αρνητικότητα, αλλά θα πόλωνε τις αρνητικές καταστάσεις θέτοντας με τη θετική και την αρνητική Ισορροπημένη Ροή, φραγμούς στην εκδήλωση της μεμονωμένης αρνητικότητας και επιβοηθώντας στη γενική εξισορρόπηση των αρνητικών ρευμάτων, που διέπουν τον πλανήτη.
Γνωρίζεις ότι το αρνητικό και το θετικό δε συμβολίζουν το Κακό και το Καλό, όμως στο πεδίο το δικό σου έτσι έχουν φτάσει να εκδηλώνονται, ως Κακό και Καλό, γιατί η δική σου τοποθέτηση του νου τα θέτει σ’ αυτή τη θέση και προσπαθεί να τα αποχωρίσει. Ένωσέ τα και τότε θ’ αρχίσει να επέρχεται η Αρμονία, θ’ αρχίσει η Αγάπη η πραγματική, η Αναλλοίωτη Αγάπη, η Αγάπη του Λόγου, να διαχέεται από εντός σου και να καλύπτει τα πάντα.
Θέλω ν’ αναφερθώ με λίγα λόγια και σ’ ένα άλλο θέμα, που απασχολεί την ανθρωπότητα από την αρχή των αιώνων. Είναι η συσσώρευση της άρνησης, που ο άνθρωπος αποκαλεί με τη λέξη διάβολος. Θα ήθελα να εξηγήσω κι αυτή την κατάσταση. Διότι εφόσον σου έχω διδάξει, Άνθρωπε, ότι στα πάντα υπάρχει Θεός, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει μία υπόσταση η οποία να ‘ναι τόσο ξεχωριστή από Μένα, που να Με αντιμάχεται συνεχώς. Είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο Θεοί, που να προσπαθεί ο ένας να επικρατήσει πάνω στον άλλον; Μα τότε ποια η Ενότητα, ποια η Αγάπη, ποια η εκδήλωση της Μίας Ενωμένης Ύπαρξης; Αυτό είναι καθαρά πλάνη. Κάτι άλλο υπάρχει σκεπασμένο πίσω απ’ αυτή την οντότητα, που ονομάζεις μ’ αυτό τον τρόπο, πίσω από αυτή τη δύναμη, που τη θέτεις να Με αντιμάχεται και να προσπαθεί να Με κατατροπώσει.
Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, Εγώ κι εσύ στην εκπόρευσή σου υπήρχαμε ενωμένοι για ένα πολύ μεγάλο στάδιο, το οποίο χρονικά δεν περιοριζόταν μέσα στους γήινους αιώνες, που εσύ δημιούργησες. Υπήρχαμε σε πλήρη Ενότητα, σε πλήρη Αγάπη, μα κι εσύ υπήρχες εντός Μου σε πλήρη παθητικότητα. Τότε δεν υπήρχε η έννοια της ξεχωριστής μεμονωμένης συσσωρευμένης αρνητικής οντότητας. Δεν υπήρχε η έννοια του αντιμαχόμενου, η έννοια γενικά της αντίφασης. Από τη στιγμή όμως που δημιουργήθηκε εντός σου η επιθυμία ν’ αποκτήσεις εμπειρίες και κυρίως η επιθυμία να αποκοπείς, δημιουργώντας ανεξάρτητη θέληση, ανεξάρτητη προσωπικότητα, αποκόβοντας τη δύναμή σου από τη Δύναμη του Θεού, άρχισαν να δημιουργούνται οι αντιφάσεις. Πριν ακόμη αρχίσεις να διαδράμεις την πορεία του διαχωρισμού, όταν σαν σκέψη, σαν κίνηση του νου, υπήρξε εντός σου η διάθεση για διαχωρισμό, διασπώντας την παθητική Ουδετερότητα, που βρισκόσουν, απέκοψες ένα μέρος συσσωρευμένης αρνητικότητας και δημιούργησες ένα τμήμα της υπόστασής σου απομονωμένο πλήρως, που εξέφρασε την πρώτη κίνηση του νου σου για απόλυτη αποκοπή, για απόλυτο διαχωρισμό από την Ενότητα. Αυτή η κίνηση, αυτή η απολυτότητα του διαχωρισμού, διαμόρφωσε το άκρως αντίθετο της Ενότητας, το άκρως διαχωριστικό, αυτό που στη γήινη γλώσσα σου το ονομάζεις διάβολο. Από κει και πέρα άρχισες να κατανέμεσαι και να διαχωρίζεσαι, εκδηλώνοντας διάφορα στάδια ανισορροπίας.
Ως νους παθητικός, αλλά απόλυτα ενωμένος με το Θείο, δημιούργησες την απόλυτη κατάσταση της αντίφασης και από κει και πέρα αποκοβόμενος σταδιακά, άρχισες να δημιουργείς στάδια αντιφάσεων και διαχωρισμών, στάδια συγκρούσεων των αντιθέτων, μέχρι να αποκτήσεις τις εμπειρίες, που χρειάζεσαι για να τα ενώσεις. Τώρα βρίσκεσαι στην πορεία της ένωσης. Μέσα στους αιώνες έχεις διδαχτεί το λάθος του διαχωρισμού, τον πόνο, τη θλίψη, τη ματαιότητα που πηγάζει από τις συνεχείς αντιφάσεις των διαχωρισμών και την αποκοπή από τη Μία και Μοναδική Ουσία, που τροφοδοτεί τα πάντα. Διδάσκεσαι να επιστρέψεις στην Πηγή σου, να ενώσεις ένα προς ένα όλα τα αντίθετα μέσα στην Αρμονία και στο Φως. Διδασκόμενος όλα αυτά, ταυτίζεσαι μαζί Μου και εκδηλώνεσαι ως Λόγος μέσα από την ύλη φέρνοντας Ισορροπία στον πλανήτη σου, μα και στα Σύμπαντα, όπου τη διατάραξες, όχι μόνο σαν μεμονωμένη υπόσταση, αλλά και σαν συνολικά ενωμένη, ολοκληρωμένη υπόσταση Άνθρωπος. Το τμήμα εκείνο που απέκοψες και απομόνωσες με την κίνηση του νου σου, θα το ενώσεις τότε μόνο, όταν ο νους σου φτάσει σ’ εκείνη την απόλυτη κατάσταση, που ήταν στην αρχή της εκπόρευσης. Μόνο που τώρα θα ‘ναι σε απόλυτη συνειδητή κατάσταση Ενότητας κι όχι διαχωρισμού.
Όταν θα φτάσεις στο σημείο του Τέλειου Θείου Νου, που θα ενεργεί συνειδητά μέσα στα πάντα, θα ενώσεις και τη δυσαρμονία τη μέγιστη του διαχωρισμού, που εξέπεμψες και θα την αφομοιώσεις μέσα στην Ολότητά σου. Γιατί είναι στοιχείο δικό σου και χωρίς αυτό δεν πρόκειται να μορφώσεις την Απόλυτη Ουδετερότητα, στην Απόλυτη Αρμονία.
Σου διανοίγω τους ορίζοντές σου μ’ αυτόν τον τρόπο, Αγαπημένε Μου Αδελφέ, για να καταλάβεις, ότι οτιδήποτε αντικρίζεις πάνω στη γη, οποιεσδήποτε εκδηλώσεις υποστάσεων κι αν έχεις να αντιμετωπίσεις δεν είναι ανεξάρτητες από σένα. Φέρεις και συ, άμεσα θα μπορούσα να σου πω, την ευθύνη γι’ αυτές τις εκδηλώσεις κι όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά την υποχρέωση ν’ αποκαταστήσεις αυτές τις εκδηλώσεις. Επομένως αυτό που ως τώρα ονόμαζες θυσία για τον Αδελφό, θυσία για την αναγωγή του, θυσία για τη μετουσίωσή του, δες το και από μία άλλη πλευρά. Αντιμετώπισέ το σαν εσωτερική σου ανάγκη, γιατί στην πραγματικότητα αυτό είναι, η εσωτερική σου ανάγκη να μορφώσεις Ολότητα, Ουδετερότητα, Τελειότητα. Αν δεν παρέχεις από το «είναι» σου στο «είναι» σου, όποια μορφή κι αν έχει, ποτέ δε θα κατορθώσεις να οδηγηθείς στην Τελειότητα. Θα διαιωνίζεις, τη μάχη ανάμεσα στον Εαυτό και στον Εαυτό, χωρίς να οδηγηθείς στη Γαλήνη. Η προσφορά σου, η διαδικασία της Μετουσίωσης των αρνητικών στοιχείων και της ένωσης αυτών μέσα στο «είναι» σου, είναι ο μόνος δρόμος, που σε οδηγεί να αποκτήσεις τον Εαυτό σου και να εισέλθεις πάλι στη Γαλήνη της Ενότητας, της Αρμονίας και του Φωτός, εκφράζοντας την Τελειότητα του Εαυτού σου μέσα στα πάντα, σιγώντας τον πόνο του διαχωρισμού, που θα υπάρχει εντός σου, μέχρις ότου κάθε τμήμα του Εαυτού σου ενωθεί, μέχρις ότου αποτελέσεις και πάλι, την Ενότητα Άνθρωπος, σε πλήρη συνείδηση, σε πλήρη εκδήλωση Αγάπης, σε πλήρη εκδήλωση Ταύτισης με το Λόγο Χριστό, με τον Ένα και Μοναδικό Θεό, με τη Ροή την Αέναη της Δημιουργικής Ενέργειας, που διέπει τα πάντα.
