Αγαπημένε Αδελφέ Μου Άνθρωπε, μέσα στο νου σου έχεις οικοδομήσει ένα ολόκληρο Πνευματικό οικοδόμημα, ιδέα με ιδέα, σύλληψη με σύλληψη, δημιουργείς σταδιακά το οικοδόμημα, που θα σε οδηγήσει να φθάσεις στο Άπειρο, που θα οδηγήσει το νου σου, να διασπάσει τα όριά του και να μπορέσει να καταστεί ο Άπειρος Νους, ο Νους του Χριστού, ο Τέλειος Νους, που θα δύναται να εκφράσει τις Θείες ιδέες σε Απόλυτη Πληρότητα, σε Απόλυτη Σαφήνεια, Καθαρότητα και Αρμονία.
Όμως, Άνθρωπέ Μου, αυτό το Θείο οικοδόμημα των ιδεών και των συλλήψεων, που υπάρχει στο νου σου, έχει γίνει κατανόηση, πράξη, έχει γίνει συνείδηση και εμπράγματη καθημερινή εφαρμογή, που πρέπει να συμβαδίζουν με τη Θεία ιδέα για να μπορέσεις να εξωτερικεύσεις τις Θείες Ποιότητες; Έχει γίνει αυτή η συνταύτιση νου, καρδιάς και συνείδησης, που θα σου επιτρέψει και την εξωτερίκευση των Θείων κυματισμών, χωρίς όρια και χωρίς περιορισμούς; Έχεις πραγματώσει την ένωσή σου μαζί Μου άραγε ή βρίσκεσαι σε μια πορεία, που η πληρότητα των ιδεών Μου σε κατακλύζει, αλλά η ένωσή σου πραγματοποιείται σιγά – σιγά, ανάλογα με το ποσοστό που εσύ επιλέγεις να πραγματώσεις, που εσύ επιλέγεις να συνειδητοποιήσεις και φυσικά που Εγώ σου επιτρέπω;
Άνθρωπέ Μου, μέσα σου υπάρχουν τα σταθερά υπόβαθρα, οι σταθερές έννοιες, που σου έχω καταχωρήσει. Όμως δεν έχει δημιουργηθεί η συνείδηση η απαραίτητη, που θα εκδηλώσει την κατάσταση της Ενότητας. Σου δίδαξα και σου διδάσκω, ότι είμαστε Ένα, η Μία Ύπαρξη, το Ένα Φως, η Μία Αγάπη, η Μία Προσφορά και αναμφίβολα είμαστε όλα αυτά. Όμως στην πορεία της πλάνης, που βρίσκεσαι, δεν έχεις εμφανίσει αυτή την Αλήθεια και πρέπει να δεχτείς και να συνειδητοποιήσεις, ότι έχεις εμφανίσει ένα πάρα πολύ μικρό μέρος της Ολότητας της Αλήθειας, που λέγεται Ενότητα Φως, Ενότητα Αγάπη, Ενότητα Χριστός.
Επομένως μην αναρωτιέσαι για ποιο λόγο δεν προχωράς, για ποιο λόγο συμβαίνουν καταστάσεις γύρω σου, τις οποίες και συ αντιμετωπίζεις λανθασμένα. Σου εξήγησα και άλλοτε, ότι για κάθε κατάσταση που συμβαίνει γύρω σου, απ’ όποια οντότητα κι αν εκδηλώνεται ευθύνεσαι κι εσύ, διότι κι εσύ συμμετέχεις στην Ολότητα Άνθρωπος. Επομένως όποιες εκδηλώσεις κι αν παρουσιάζονται, δεν είσαι χωρίς ευθύνη, χωρίς συνέπεια, έχεις κι εσύ ένα μέρος στη δυσαρμονία που εκδηλώνεται.
Πρέπει να το κατανοήσεις σε βάθος, γιατί πολλές φορές, παρόλο που έχεις παρακολουθήσει σειρά διδασκαλιών και παρόλο που έχεις κάνει και κατεργασία εσωτερική, παρόλο που Εγώ ο Ίδιος σ’ έχω διδάξει, με εσωτερικά και εξωτερικά δείγματα, με εσωτερικές και εξωτερικές καταστάσεις διδασκαλίας και κατανόησης, παρουσιάζεις έναν άνθρωπο, που ούτε τα πρώτα στοιχεία της Θείας του υπόστασης δεν έχει κατορθώσει να συνειδητοποιήσει και να εκφράσει. Παρουσιάζεις εκείνο τον άνθρωπο, που μέσα στα πέπλα της άγνοιας και της αναλήθειας, πιστεύει ότι κατέχει τα πάντα, πιστεύει ότι συνειδητοποιεί τα πάντα, πιστεύει ότι μπορεί να εκφράσει τα πάντα σε μία δική του ατομική προσπάθεια και ότι μπορεί να ανέλθει μόνος του, χωρίς την Ολότητα του συνόλου Άνθρωπος. Εμφανίζεις εκείνον τον άνθρωπο, που τα πέπλα της άγνοιας και της πλάνης δεν έχουν τραβηχθεί ακόμα από τα μάτια του, αλλά σκιάζουν την υπόστασή του, χωρίς να επιτρέπουν να αναφανεί ούτε στο ελάχιστο το Θείο Φως, αλλά εμφανίζεται σε ολότητα η ημιμάθεια και η άγνοια και οδηγεί στην υποτιθέμενη εμπέδωση των Θείων διδασκαλιών στο Απόλυτο και την υποτιθέμενη σταθερότητα της ένωσης ανθρώπου και Θεού.
Αδελφέ Μου Άνθρωπε, η ένωσή σου υπάρχει. Είναι αδιάσειστο το γεγονός της ένωσής σου, της ταύτισής σου, μα αυτό το αδιάσειστο γεγονός, υπάρχει και υφίσταται έξω από τα δικά σου όρια, έξω από το δικό σου περιορισμένο χωρόχρονο, έξω από τη δική σου περιορισμένη διάσταση. Υπάρχει και υφίσταται στο Πανταχού, στο Παντόχρονο, σ’ εκείνη τη διάσταση που τα πάντα είναι Ενότητα, είναι Αγάπη, είναι Φως. Στο δικό σου κόσμο που δημιούργησες, των περιορισμών, δεν έχεις επιτεύξει ακόμα την Ενότητα. Αν είχες εκδηλώσει την Ενότητα, οι εκδηλώσεις σου δε θα ήταν αυτή η πληθώρα των αντιθέσεων και των αντιφάσεων, δε θα ήταν οι εκδηλώσεις μη αγάπης, μη καλοσύνης, μη γλυκύτητας, αλλά όλο το «Είναι» σου θα παλλόταν στη δόνηση της Ενότητας και η εμφάνισή σου θα ήταν η εκπροσώπηση του Ίδιου του Θεού, που περπάτησε στη γη και φανέρωσε την Τελειότητα με άπειρους τρόπους, χωρίς κανένα περιορισμό.
Μη πέφτεις στην παγίδα της πλάνης και πιστεύεις ότι διεύρυνες τους ορίζοντές σου σε τέτοιο σημείο, ώστε να χωράς τα πάντα, να κατέχεις τα πάντα, ώστε να μην έχεις ανάγκη από τίποτα κι από κανένα. Μη φθάσεις σ’ αυτό το σημείο της πλάνης, γιατί είναι ο μεγαλύτερος περιορισμός, που θα μπορούσες να χωρέσεις εντός σου κι ο πιο δύσκολα καταθρυμματιζόμενος.
Στη σωστή κατάσταση της Ενότητας που διδάσκω, όχι απλώς δεν αποκόβεσαι από τα πάντα, όχι απλώς δεν προχωράς μόνος σου, αλλά έχεις ανάγκη από τα πάντα, έχεις ανάγκη να βιώνεις τους κραδασμούς και τις μεμονωμένες υποστάσεις που υπάρχουν γύρω σου, όχι των αδελφών σου μόνο, που συναναστρέφεσαι, αλλά της ολότητας του ανθρώπου, γιατί όλα αυτά, είναι ο Εαυτός σου, γιατί όλοι αυτοί οι επιμέρους κραδασμοί, είναι τα στοιχεία σου, που σου επιτρέπουν να αναχθείς, που σου επιτρέπουν να μορφώσεις την Ουδετερότητα και την Αρμονία.
Φυσικά για να φτάσεις σ’ αυτό το σημείο χρειάζεται προσπάθεια. Δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί από τη μία στιγμή στην άλλη. Είναι πολύ δύσκολο και απαιτεί πολύ αγώνα. Όμως δεν πρέπει να εγκλωθισθείς στην κατάσταση της υποτιθέμενης γνώσης και της υποτιθέμενης απόλυτης ανεξαρτητοποίησής σου από τον Αδελφό Άνθρωπο. Άλλο ελευθερία, άλλο εξάρτηση, κι άλλο απομόνωση. Η απομόνωση είναι το ίδιο λανθασμένη, όσο και η εξάρτηση. Εγώ δε σου μιλώ για εξαρτήσεις. Σου μιλώ για την ελεύθερη ένωση του Εαυτού Ανθρώπου με τον Εαυτό Άνθρωπο, που είναι το κύριο αρχικό στοιχείο για τη δόμηση της Ενότητας, για τη δόμηση της πραγματικής πνευματικής οντότητας. Σου μιλώ για κείνη την ελεύθερη ένωση, που παρέχει ποσότητες ενέργειας και που μετουσιώνει με ισχύ και ένταση απειράριθμη, καταστάσεις αρνητικότητας, για να τις φέρει σε Αρμονία.
Πέφτεις πάρα πολύ συχνά στο λάθος του απομονωμένου διαχωρισμού, πιστεύοντας ότι αυτός είναι ο δρόμος, που θα σε οδηγήσει, αφού αναλάβεις δυνάμεις, σε κάποια ενότητα. Μα πώς είναι δυνατό, ξεκινώντας πορεία διαχωρισμού, πορεία απομόνωσης, πορεία αποκοπής από την ολότητα Άνθρωπος, να γίνεις η Ολότητα Άνθρωπος. Μέσα απ’ αυτή την κατάσταση θα διδαχθείς, ότι πρέπει να ενώνεις, ότι πρέπει τα πάντα να τα φέρνεις σε σύνθεση, σε Αρμονία, σε Ισορροπία και να τα καλύπτεις με τη Μία Παντοδύναμη Δόνηση της Αγάπης. Ο δρόμος είναι Ένας, η Ενότητα, σ’ όλες τις βαθμίδες, σ’ όλες τις κλίμακες, σ’ οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει εκδηλωθεί η ατέλειά σου, δεν έχει σημασία. Σ’ όποιο στάδιο ατέλειας, ή λανθασμένης εκδήλωσης κι αν βρίσκεσαι, υπάρχει το ανάλογο στάδιο Ενότητας, Φωτός, Αγάπης.
Αδελφέ Μου, σε διαποτίζω συνεχώς με γνώσεις, με αποκαλύψεις, με Θεία στοιχεία, με Θεία Ενέργεια, όχι μόνο μέσα από αυτές τις ομιλίες, καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας και της νύχτας, σε συνειδητό ή υποσυνείδητο επίπεδο. Γι’ αυτό και οι έννοιες που ακούς, εκφραζόμενες από έναν φορέα, είναι σε σένα γνωστές, μα δεν είναι βίωμα, δεν είναι συνείδηση. Βίωμα και συνείδηση θα γίνουν με τη συνεχή σου διαπότιση, με τη δική σου προσωπική, εσωτερική διεργασία, αλλά και την εξωτερική επανάληψη.
Ζητάς Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, από Μένα αποκαλύψεις, λες και η αποκάλυψη είναι αυτή που θα σε οδηγήσει στη Θεότητα, στην Ένωση. Λες και η Γνώση είναι η μόνη οδός, που θα σε κάνει Χριστό, περιπατούντα Λόγο. Δεν έχεις ακόμα συλλάβει, ότι αυτό που θα σε κάνει να εισχωρήσεις μέσα στη Γνώση και μέσα στην Αποκάλυψη είναι η φανέρωσή σου σαν Λόγος, σαν Αγάπη, σαν Προσφορά, μέσα στα καθημερινά στοιχεία της ζωής σου. Ζη-τάς από Μένα Αποκαλύψεις και δεν έχεις ακόμα δει την Αποκάλυψη, που έχω παραχωρήσει μπροστά στα μάτια σου, γιατί η άγνοιά σου είναι τέτοια, που δε σε βοηθά να εισχωρήσεις στην Αποκάλυψη, που σου έχω παρουσιάσει.
Ζητώ κι Εγώ, Άνθρωπε, Αποκάλυψη από σένα. Ζητώ ν’ αποκαλύψεις αυτά τα στοιχεία, που σου έδωσα μέσα σου. Ζητώ να αποκαλύψεις ό,τι σου έδωσα μέχρι τώρα και να το κάνεις πράξη, φανέρωση, να το κάνεις Φως και Αλήθεια. Ζητώ ν’ αποκαλύψεις τον Εαυτό σου Άνθρωπε. Αυτό τον Εαυτό, που υποστηρίζεις ότι έχεις, που μάχεσαι ότι βρίσκεται σε ένωση, που μάχεσαι ότι ρέει σε Αγάπη κι όμως τον εμφανίζεις μέσα σε διττότητα, μέσα σε πλάνη, μέσα σε εκδηλώσεις μη Αγάπης και δυσαρμονίας. Ζητώ ν’ αποκαλύψεις την Αλήθεια που υποστηρίζεις ότι έχεις κι όμως την εμφανίζεις με άπειρα ενδύματα πλάνης και αναλήθειας. Αυτή την αποκάλυψη σου ζητώ. Κάνε την πραγματικότητα και τότε η αποκάλυψη που εσύ ζητάς, θα δεις ότι θα σε πληρώσει, γιατί εσύ θα είσαι η αποκάλυψη και το Φως και τίποτα δε θα υπάρχει, που να είναι καλυμμένο μέσα σου.
Προσπάθησε να κατανοήσεις, όχι τις έννοιες, όχι τις εξωτερικές λέξεις, μα τη δόνηση. Όχι τη δόνηση που σε δονεί για στιγμιαία χρονικά διαστήματα, αλλά αυτή τη δόνηση, που πρέπει να γίνεις και που πρέπει να σε διαχέει στο παν.
Πώς να σου μεταφέρω αυτή τη γνώση, που την έχεις βιώσει στις στιγμές της έξαρσής σου και που όμως παρεμποδίζεσαι όλες τις άλλες στιγμές να την εκδηλώσεις, παραγκωνίζοντάς την σ’ ένα σημείο του «Είναι» σου και αφήνοντάς την ανεκδήλωτη; Πώς να σου μεταφέρω την υπέρτατη έννοια της Ύπαρξης, όταν κι εσύ ο ίδιος την έχεις βιώσει, μα παρ’ όλα αυτά δεν την έχεις κατανοήσει, δεν την έχεις συλλέξει, δεν την έχεις κάνει πράξη και βίωμα. Σου δίνω καθημερινά και αλλεπάλληλα με το Λόγο Μου ερεθίσματα, σαν δόνηση και σαν εξωτερική σύνθεση λέξεων. Σου τα δίνω μέχρι να πάψεις να έχεις την ανάγκη αυτών των εξωτερικών ερεθισμάτων. Μα να πάψεις να την έχεις όχι πλασματικά, πιστεύοντας ότι βρίσκεσαι στο ύψιστο στάδιο της Ενότητας – Θεός, αλλά πραγματικά, διαχέοντας αυτή την Ενότητα – Θεός στα πάντα. Να πάψεις να την έχεις όχι βουτηγμένος μέσα στα λάθη των εγωιστικών στοιχείων της προσωπικότητας, που θέλουν να σε ανυψώσουν σε μία θέση, αλλά μέσα στην ταπεινοσύνη του Άπειρου, μέσα στην ταπεινότητα του Παντόχρονου της Προσφοράς και της Αγάπης.
Υψώνω τα χέρια Μου, Άνθρωπε, Εγώ ο Λόγος και δέομαι για σένα. Δέομαι για την πλάνη σου, για την ατέλειά σου. Δέομαι για τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις, για τις αλλεπάλληλες επικρίσεις και κατακρίσεις, που πληγώνουν τον Εαυτό σου και τον δεσμεύουν στις τροχιές του χρόνου, στις τροχιές του γήινου αιώνα, στις τροχιές της ύλης. Δέομαι για να σταματήσει η αλλεπάλληλη μάχη του ανθρώπου με τον άνθρωπο και να φανεί η ενωμένη Γαλήνη του Ενός Εαυτού. Να φανεί η ειρήνη σου Άνθρωπε, η Ειρήνη της Ύπαρξης και της Αγάπης.
Υψώνω τα χέρια Μου στον Εαυτό Μου τον Άπειρο. Μια Άπειρη Φωνή που διατρέχει τα Σύμπαντα, που διατρέχει τις Ενότητες όλων των Κόσμων κι όλων των πεδίων, που διατρέχει όλα τα σημεία Ενότητας εντός σου κι όλα τα σημεία διαχωρισμών και παρακαλώ για τις εκφράσεις τις δυσαρμονίας, για τις εκφράσεις που εκδήλωσες και σε καθήλωσαν και σε καθηλώνουν μέσα στην αέναη ανακύκλωση της πλάνης. Παρακαλώ στην Απειρότητα για ν’ αναφανείς ως Άπειρος Άνθρωπος Θεός, που δε διψά για αναγνώριση, που δε διψά για επιφανειακή δόξα, αλλά που επιζητά την Προσφορά, που επιζητά την πραγματική Αγάπη, τη Ροή της Ελευθερίας.
Υψώνω τα χέρια Μου και δέομαι για την πλάνη σου, να γίνει Αλήθεια. Διαλύω τις σκιές της αναλήθειας και θέτω μπροστά σε καθένα τον Ήλιο του Φωτός, της Αγάπης, οδηγό και σύμβουλο και προστάτη. Θέτω μπροστά σε καθένα τον Ήλιο της πνευματικής διάκρισης, για να οδηγεί σ’ επιλογές συνειδητές, που προέρχονται από την επίγνωση της πλάνης και την επίγνωση της ανάγκης για Αλήθεια, που προέρχονται από την επίγνωση της μερικότητας που εκφράζεις, Άνθρωπε, και τη διάθεση για Ενότητα.
Εναποθέτω μέσα σου και γύρω σου το Θείο κυματισμό του Άπειρου, Αστάθμητου και Άμορφου Σώματός Μου, για να διαχέει και να διατρέχει με παλμούς το σώμα σου και να σε ωθεί να κατευθύνεσαι στην πνευματική οδό της καλλιέργειας του «Είναι» σου, χωρίς να κρίνεις ανελέητα, χωρίς να κατατροπώνεις υποστάσεις, χωρίς να μάχεσαι τον ίδιο σου τον Εαυτό, όπου τον αντικρίζεις να εκδηλώνεται με περισσότερο Φως, με περισσότερη Αλήθεια ή Αγάπη.
Μάθε να μην αντιμάχεσαι τον Φωτεινό Εαυτό σου, όταν τον αντικρίζεις σ’ εκδήλωση, αλλά να αντιμάχεσαι εσωτερικά τη Θεία σου κατάσταση και να προσπαθείς αυτή την κατάσταση τη Θεία που έχεις, να την εκδηλώνεις προς τα έξω, μετουσιώνοντας αρνητικότητες μέσα στο Φως, μετουσιώνοντας μέσα στην Απειρότητα τα λάθη και τις ατέλειες.
Σε Ευλογώ, Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, με την Ευλογία του Απείρου Φωτός και μέσα στους Κόλπους Μου σε εμβαπτίζω, όπως κι αν είσαι, όπως κι αν εκδηλώθηκες μέσα στο Έργο Μου, που υφίσταται αυτή τη στιγμή σαν προετοιμασία στελεχών, ικανών και άξιων να μην παρατήσουν την προσπάθειά τους στην πρώτη αντιξοότητα και να μην επηρεασθούν στις ιδέες τους, στην πρώτη έστω και εμπεριστατωμένη αρνητική εκδήλωση, που θα ακούσουν. Στο Έργο Μου που εκδηλώνεται την περίοδο αυτή, με σκοπό να εδραιώσει στελέχη τέτοια, που να παραμένουν σταθερά και ακλόνητα στις πιο έντονες σεισμικές δονήσεις, στις πιο έντονες δυσαρμονικές καταστάσεις και να υπερβαίνουν κάθε κατάσταση, για να διαχέουν Αγάπη.
Ευλογώ όλους όσους πέρασαν απ’ αυτό το Έργο, όπου κι αν βρίσκονται, ό,τι μηνύματα κι αν έλαβαν, όποιες καταστάσεις διδαχής κι αν διαβιώνουν, να εξελιχθούν στα στελέχη τα σταθερά, στα στελέχη τα ακλόνητα, που θα κοσμήσουν την ανθρωπότητα με τη δύναμη της θέλησης που απαιτείται να υπάρχει στους Πρωτοπόρους, που έρχονται να διαρρήξουν τα κατεστημένα και να εμφανίσουν τις Αλήθειες του Φωτός, μέσα από νέες εμβαθύνσεις, μέσα απ’ την Ολότητα.
