(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)
Οι ενωμένες Θείες Δυνάμεις αποκτούν τεράστιες δυνατότητες. Ομαδοποιημένη, δηλαδή, δύναμη δέκα ατόμων δεν έχει την ένταση του αθροίσματος των δέκα μεμονωμένων δυνάμεων, αλλά έχει μια ένταση πολλαπλάσια αυτής. Ο συντελεστής δε αυξήσεως αυτής είναι εξάρτηση του ύψους του επιπέδου, που το σύνολο έχει επιτύχει. Δέκα, δηλαδή, συντονισμένα άτομα, τα οποία ευρίσκονται σε ένα επίπεδο Α, έχουν ασφαλώς πολύ μικρότερα αποτελέσματα από πέντε συντονισμένα άτομα, τα οποία υπάρχουν σε ένα υψηλότερο επίπεδο Β. Όμως σε όσο χαμηλό επίπεδο και αν ευρίσκονται οι συντονισμένες δυνάμεις, είναι λειτουργικές.
Όσο πιο πολλά άτομα συντονιστούν, τόσο πιο έντονα αποτελέσματα φέρνουν. Τώρα για να βοηθήσουν αυτές οι ενέργειες στην εις ύψος εξέλιξη, πρέπει: α) Σαν πρώτη και απαραίτητη προϋπόθεση να καθαρίσουν το Πνεύμα τους και από τα πιο ελάχιστα υπολείμματα αρνητικής σκέψης. β) Να ηρεμήσουν, κατεβάζοντας τις διακυμάνσεις τους στο ελάχιστο (στις οριακές θέσεις του αυτό φτάνει στο να μειώσει στο ελάχιστο το ρυθμό της αναπνοής, μεγαλώνοντας τις διακοπές της). Και γ) Να προσπαθήσουν να κατευθύνουν τη σκέψη τους, αποσύροντάς την από το εξωτερικό περιβάλλον, σε μια Ιδέα όσο γίνεται πιο Υψηλή.
Φωτεινό παράδειγμα συγκεντρώσεως μίας ομάδας Ανθρώπων, που πληρούν τις προϋποθέσεις α΄ και β΄ σε μια Ιδέα όσο γίνεται πιο Υψηλή, είναι η Ομαδική Προσευχή. Η προσευχή αποσπώντας την προσοχή από τον γύρω χώρο, την κατευθύνει εσωτερικά και υψηλά βρίσκοντας το σημείο επικοινωνίας του Πυρήνα του Ανθρώπου με το Θείο. Αυτό και μόνο του δημιουργεί ανέβασμα. Πολύ δε περισσότερο όταν τα Πνεύματα που συμμετέχουν είναι αγαθά και σε υψηλό σημείο εξέλιξης. Τότε η συμφωνία επιτυγχάνεται σε πολύ πιο υψηλά επίπεδα και οι ψυχές τους εναρμονίζονται σε πολύ πιο υψηλές δονήσεις.
Αυτό λειτουργεί διττά: 1) Με αποτελέσματα στην εξέλιξη των προσευχομένων Πνευμάτων. Και 2) Με την επιτυχία του σκοπού της δεήσεως. Δηλαδή, και τα μεμονωμένα άτομα ωφελούνται, γιατί πλησιάζοντας το Φως εξελίσσονται εις ύψος και η συγκέντρωση όλων σε προσευχή για ένα συγκεκριμένο αγαθό σκοπό, και μόνο μ’ αυτή την προϋπόθεση ασχολούμεθα, διοχετεύει τις ανεβασμένες πια ομαδοποιημένες και δυναμωμένες Θείες Δυνάμεις σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, στην επιτυχία ενός αγαθού σκοπού.
Ακόμη και στη χειρότερη περίπτωση, που το δυναμικό των ατόμων δεν είναι αρκετό για να επιτύχει ουσιαστικά αποτελέσματα, και μόνη η προσπάθεια συγκεντρώσεως σε κάτι αγαθό αρκεί για το Πνευματικό ανέβασμα αυτών, που συμμετέχουν στην προσευχή. Σ’ αυτόν το Νόμο λοιπόν της Εξέλιξης, χαριστικά, η Θεία Χάρις επέτρεψε να ενταχθεί και πάλι ο Άνθρωπος. Η Θεία Νομοτέλεια λειτουργεί υπέρ αυτού, όταν ο Άνθρωπος εντάσσεται στους Νόμους της Εξέλιξης.
Η επίγνωση της Χάριτος αυτής, φέρνει αυτόματα από τα βάθη της ψυχής, εκφράσεις Ευχαριστίας του Θεού, για τη Χαριστική Ευκαιρία που δόθηκε στον Άνθρωπο, παρ’ όλες του τις αντίθετες προς το Θείο Ενέργειες, να επωφεληθεί της λειτουργίας των Θείων Νόμων.
Αυτές λοιπόν οι Εκφράσεις Ευχαριστίας δεν είναι πια απλή συγκέντρωση σ’ ένα αγαθό σκοπό, αλλά αναφορά στον ίδιο το Θεό. Και αν τα αποτελέσματα της «συγκέντρωσης σε ένα αγαθό σκοπό», όπως πιο πάνω αναφέρθηκε, έχουν τόσο θετικά αποτελέσματα για την αύξηση της Θείας Σπίθας του Ανθρώπου, τότε, διανοηθείτε τι αποτελέσματα θα έχει η αναφορά και η Ευχαριστία απευθείας στο Θεό.
Οι δονήσεις ανεβαίνουν κάθετα και η εξέλιξη σε ύψος εντονοποιείται. Όχι πως έχει όμως καμιά αξία να χρησιμοποιεί κανείς την προσευχή και την Ευχαριστία στο Θεό σαν μέσον για να επιτύχει την άνοδο. Αυτή και μόνο η πραγματική και πηγαία αναγνώριση των Θείων Προσφορών είναι εκείνη, που αγκαλιάζοντας το Πνεύμα το ανεβάζει ως τα όρια του Θείου.
Αλίμονο αν η Θεία Ευχαριστία υπέκειτο στο νόμο του «δίνω για να δώσεις». Μόνο πηγαίες, καθαρές και βαθιά συνειδητοποιημένες εκφράσεις σε σκέψη, σε λόγο και σε έργα, εντάσσουν τον Άνθρωπο στο Θείο Νόμο της Χάριτος. Οι κούφιες εκφράσεις και οι υστερόβουλες σκέψεις, μόνο αντίθετα αποτελέσματα φέρνουν.
Η Ειλικρίνεια πρώτα του ίδιου του Ανθρώπου απέναντι στον Εαυτό του και στις σκέψεις του είναι αυτή, που θα τον φέρει πρώτα κοντά στη δίκιά του Αιώνια Σπίθα, και αυτή θα τον οδηγήσει στην Πηγή της Εκπόρευσής της, το Θείο.
Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ», της σειράς «Εσωτ. Χριστιανισμός», του Διον. Δώριζα.
