Μέσα στην αχανή Δημιουργία των άπειρων κόσμων, βρίσκεται και ο πλανήτης που ονομάζεται Γη. Ένα μόριο, μία κουκίδα, όπου όλα τα χρώματα συνθέτουν με απόλυτη αρμονία ένα υπέροχο ένδυμα που το ονομάζουμε Φύση ή Φυσικό περιβάλλον. Αν την κοιτάξει κανείς από ψηλά, αντιλαμβάνεται ότι στην επιφάνειά της καθρεφτίζονται όλα τα χρώματα της Δημιουργίας και με τη σύνθεσή τους ντύνουν σαν ένα βαρύτιμο ένδυμα το σώμα της. Ένα ένδυμα που από όπου κι αν το κοιτάξει κανείς μένει έκθαμβος. Φαντάζεται ότι μπροστά του βρίσκεται ένα πολύτιμο πετράδι, ένας μαγικός και ονειρεμένος κόσμος. Κάτι πολύ δυνατό έλκει τον ταξιδιώτη του Απείρου να την πλησιάσει, να την γνωρίσει, να την αγγίξει. Του είναι αδιανόητο να συνεχίσει το ταξίδι του στους γύρω κόσμους, χωρίς να γνωρίσει από κοντά αυτή την όμορφη κόρη που μαγνήτισε τα μάτια του και την καρδιά του. Έχει την αίσθηση ότι εκεί θα βρει ανάπαυση από το κοπιαστικό ταξίδι του, έχει την αίσθηση ότι εκεί θα βρει συγκεντρωμένα όλα όσα αντίκρισε στο πέρασμά του από τους άλλους κόσμους.
Αφήνεται ελεύθερος στη θελκτική αγκαλιά της, με την εντύπωση ότι αυτή η ομορφιά είναι ίσως πλάσμα της φαντασίας του, είναι ένα όνειρο, και χωρίς καμιά αντίσταση παραδίνεται στο μαγνήτη που τον έλκει. Βρίσκεται ανάμεσα στο θόρυβο του κόσμου της και κοιτάζοντας γύρω του απορεί. Βλέπει τους κατοίκους της να κάνουν έναν αγώνα ταχύτητας, ο ένας να προσπαθεί να προσπεράσει τον άλλον, και στη βιασύνη τους να το πετύχουν, πολλοί να συγκρούονται και ακόμη περισσότεροι να πεθαίνουν. Αρχίζει σιγά σιγά να αντιλαμβάνεται ότι στην προσπάθειά του να επικοινωνήσει μαζί τους κανείς δεν τον ακούει, κι αν κάποιος κοντοστέκεται να τον ακούσει, γρήγορα προσπερνάει και ακόμη πιο γρήγορα ξεχνάει όσα άκουσε.
Αποφασίζει τότε να μην τους ξαναμιλήσει. Άλλωστε κανείς δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα του όταν τους μιλάει για Αγάπη, για Γαλήνη, για Ειρήνη, για την Αρμονία του Απείρου. Αποφασίζει να τους κοιτάζει μόνον στα μάτια, κι αυτά που γνωρίζει από τους άλλους κόσμους, από την ομορφιά του Θεού που εκείνος γνώρισε, να την κάνει βιβλία, να ντύσει με λόγια τους ήχους, τα χρώματα, το φως. Να περιορίσει την ομορφιά του Απείρου μέσα σε λέξεις, μήπως και οι άνθρωποι καταλάβουν και κάποιοι ενδιαφερθούν να τον ακολουθήσουν, να τους μάθει το Δρόμο, ώστε κι αυτοί με τη σειρά τους άλλους να βοηθήσουν. Να τους διδάξει, να μοιραστεί μαζί τους την Αλήθεια που αυτός γνώρισε, την Αληθινή Ζωή, κι απ’ το όνειρο να τους βγάλει, να τους βοηθήσει να ξυπνήσουν από το λήθαργο των χρωμάτων και της μαγνητικής έλξης όπου εγκλωβίστηκαν.
Είχε εμπειρία και Γνώση πολλή, μα προπαντός αγαπούσε· τα πάντα· δεν υπήρχε τίποτα που να μην το αγαπούσε. Με όλα ήταν ενωμένος. Ένιωθε τον Εαυτό του να είναι, να ζει μέσα σε όλα, και όλα ήταν μέσα στην καρδιά, στο νου, στο «Είναι» του. Γνώριζε πολύ καλά ότι τα μαγευτικά αυτά χρώματα που υπήρχαν γύρω του ήταν απ’ το Φως, μα δεν ήταν το Φως. Γνώριζε πολύ καλά ότι οι ήχοι που άκουγε γύρω του ήταν απ’ τις διαβαθμίσεις του Ήχου, μα δεν ήταν ο Ήχος. Γνώριζε πολύ καλά ότι τα πάντα γύρω του ήταν διαδοχικές πυκνώσεις και αραιώσεις ήχων και χρωμάτων. Συμπυκνωμένα χρωματικά μόρια, συμπυκνωμένα ηχητικά μόρια, παλλόμενα σύμφωνα με το Νόμο της κίνησης – ενέργειας και το Νόμο της έλξης και του μαγνητισμού, από τα οποία ο κόσμος γύρω ήταν σχηματισμένος.
Ναι, αγαπημένοι μου. Η Γη ολόκληρη είναι ένας κόσμος συμπυκνωμένης ενέργειας. Ολόκληρος ο πλανήτης Γη είναι αυτός που έλκει τη διάχυτη στο Άπειρο Ενέργεια και την προβάλλει. Είναι ο καθρέφτης, όπου η παλμική κίνηση της μοριακής Ενέργειας του Θεού συμπυκνώνει αυτήν και καθρεφτίζει τη μεγαλοπρέπεια της Άπειρης Δημιουργίας, της Σοφίας Του. Η μορφή της, δηλαδή, αντανακλά την ομορφιά και την Αγάπη του Θεού. Το Υπέρλαμπρο και Πάλλευκο Φως Του, οι υπέρηχοι και η Σοφία της σιωπής Του, παρουσιάζονται στη γη σαν χρώματα, σαν ήχοι, σαν φωνή. Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και με τον Υιό Του Άνθρωπο; Στα μάτια του δεν καθρεφτίζεται ο κόσμος των ιδεών του; Μία ιδέα κακότητας στα ψυχικά του κάτοπτρα καθρεφτίζεται και γίνεται ορατή στα μάτια και αντιληπτή από τους άλλους. Μία ιδέα λαγνείας ή λαιμαργίας ή εξουσίας ή κυριαρχικότητας ή υπερηφάνειας ή ταπεινότητας, αντίστοιχα καθρεφτίζεται και, μέσα απ’ τα μάτια μας, γίνεται ορατή.
Είναι συμπερασματικά δηλαδή η Γη, η Ψυχή που εκφράζει τις ιδέες του Πνεύματος. Είναι η Δημιουργία, όπου το Άμορφο Δημιουργικό Υπέρτατο Ον παίρνει Μορφή. Είναι το Άμορφο του Θεού, που πήρε άπειρες μορφές, μα εξέχουσα θέση κατέχει ο Άνθρωπος. Ο άνθρωπος – άρρεν και ο άνθρωπος – θήλυ είναι κατ’ επέκταση το ίδιο και το αυτό. Οι ίδιες δυνατότητες, τα ίδια στοιχεία σε απόλυτη αρμονία, μέσα στην κάθε μονάδα που ονομάζεται Άνθρωπος.
Συνεπώς, ο Άνθρωπος είναι ο δημιουργός των ιδεών του. Δηλαδή, οι ιδέες του δημιουργούν τον εαυτό του. Η Μονάδα – Άνθρωπος, η ιδέα του Θεού σε μορφή. Η μορφή του Ανθρώπου είναι μία Ιδέα του Θεού.
Πώς να συλλάβει ο άνθρωπος μία ιδέα του Αμόρφου, μία παλμοδονούμενη δηλαδή ενέργεια; Μα φυσικά με το νου του, αυτό το υπερτέλειο ομοίωμα μοριακής δομής, που αποτελείται από ένα άτομο, θετικά και αρνητικά φορτισμένο. Ναι, αγαπημένοι μου, αυτό το απειροελάχιστο μόριο του Απείρου που ονομάζεται Άνθρωπος, δεν είναι παρά ένα άτομο συμπυκνωμένης θετικο-αρνητικής ενέργειας σε ισόποση και αρμονική συνύπαρξη. Αυτό το μόριο, δηλαδή, έχει δύο αγωγούς εισροής ενέργειας. Έναν θετικό κι έναν αρνητικό, που ανακυκλώνονται ο ένας μέσα στον άλλον, αναπαράγοντας ενέργεια της αυτής ισχύος, της αυτής έντασης και δυναμικού με την κοσμική ενέργεια του Σύμπαντος. Οι δύο αυτοί σπειροειδείς έλικες, που τους ονομάζουμε αγωγούς θετικής και αρνητικής ενέργειας, περιβάλλουν το Σπινθήρα ή Πυρήνα ή νου του ανθρώπου. Εάν η ποιότητα ενέργειας που εισρέει στο νου του είναι χαμηλή, δηλαδή αυτή η ποιότητα ενέργειας δεν περιέχει αγάπη, μα κι αν ακόμα περιέχει, αλλά η ποιότητα της αγάπης είναι εξίσου χαμηλή, ενέχει δηλαδή στοιχεία κτητικότητας, στοιχεία που την περιορίζουν, η ιδέα που αντίστοιχα σχηματίζεται μέσα στο νου του είναι χαμηλού ύψους, η ποιότητά της και τα αποτελέσματά της, σε σχέση με το Απόλυτο, είναι κατώτερα.
Συνεπώς, το ύψος της ενέργειας οριοθετεί το ύψος της Ιδέας, και το αντίθετο. Όσο πιο περιεκτική σε Αγάπη είναι η ενέργεια, τόσο πιο περιεκτική σε Αγάπη γίνεται και η ιδέα. Καθαρή και διαυγής ενέργεια, όπου κανένα στοιχείο δεν υπάρχει που να μην είναι Αγάπη, συνεπάγεται καθαρές ιδέες, εκ της Αγάπης προερχόμενες.
Συνεπώς, Αγάπη σημαίνει καθαρότητα, διαύγεια, φωτεινότητα, και βεβαίως οι εκπορευόμενες ιδέες έχουν το δικό της ύψος, τη δική της κρυσταλλικότητα, τη δική της ακρίβεια, σοφία, εκλέπτυνση και ομορφιά. Το Φως της πλημμυρίζει τα πάντα, υπάρχει παντού, αναγεννά τα πάντα, ενυπάρχει και κατοικεί παντού, γιατί η Αγάπη είναι Φως, είναι Πηγή, είναι Ζωή, είναι Σοφία και Δύναμη και Εξουσία, γιατί είναι αυτή που είναι, είναι Θεός. Είναι ο Νόμος του Θεού.
Φως σημαίνει ταχύτητα – κίνηση, δηλαδή ενέργεια. Συνεπώς, Ιδέα – Φως σημαίνει Θεός, γιατί Θεός σημαίνει Αγάπη Απόλυτη· γιατί Απόλυτη σημαίνει ότι από το Όλον προέρχεται και στο Όλον απευθύνεται και ότι, σαν Όλον, περιέχει το μέρος, το τμήμα, το μόριο, το ελάχιστο κάθε μορφής της, της δικής της Μορφής.
Είναι η Μορφή της μέσα στην Ύπαρξη, κι αν θέλει να την βρει ο άνθρωπος, εντός της πρέπει να κοιτάξει. Εντός της βρίσκεται η καρδιά του, η Ψυχή του, ένα απειροελάχιστο τμήμα της Άπειρης Ψυχής, της Πάναγνης Αρχής των Κόσμων, της Αγάπης Μητέρας – Υιού – Λόγου, που Πρότυπο την έχει ο άνθρωπος και μιμητής της καλείται να γίνει. Για να συλλάβει το ύψος της, οφείλει το δικό της ύψος να φθάσει. Το ύψος των ιδεών του να είναι του Ύψους της Αγάπης.
Το Φως των ιδεών του να ντύσει το νου, την ψυχή, το «Είναι» του. Να ενδυθεί της Αγάπης το Φως, που δεν διαχωρίζει, δεν εγκλωβίζει, δεν οριοθετεί, γιατί δεν έχει όρια, δεν έχει μορφή, αγκαλιάζει τα πάντα και δίνει Πνοή στα δημιουργήματά της. Πώς να νιώσει ο Άνθρωπος την Πνοή της Αγάπης, να την αφήσει να ρεύσει εντός του, να απορροφηθεί από εκείνον και να τον απορροφήσει, αφού αντιστέκεται, αντιδρά και δεν αντιλαμβάνεται ότι Εκείνη περιμένει πότε ο άνθρωπος θα κουραστεί να την διώκει, να την αρνείται και να την πολεμά; Με τι λόγια να ντύσει και να παρουσιάσει ο άνθρωπος την Αγάπη, χωρίς να την περιορίσει; Πώς να αισθανθεί τον Παλμό και τη Δόνησή Της να κυριεύει και να πλημμυρίζει τα κύτταρά του; Θεώρησε ότι ο Παλμός της Αγάπης είναι η εκδήλωση του έρωτα. Σ’ αυτό αρκέστηκε, εγκλωβίστηκε και προσκολλήθηκε, μετατρέποντας την Αγάπη σε υπόθεση αυστηρά και προσωπικά δυαδική.
Η ψυχή του, η καρδιά του σταδιακά καλύφθηκε. Το Φως έμεινε ένας σπινθήρας εντός του, που πολλές φορές τρεμόσβηνε. Σκέπασε την ουσία του καλύπτοντας το Φως της Αγάπης εντός του. Βυθίστηκε στο σκοτάδι, την απομόνωση, τη μοναξιά. Ο νους του τώρα εκινείτο επιφανειακά, πώς θα ανακάλυπτε τρόπους που να τον κάνουν να αισθανθεί ευτυχία – πληρότητα. Εκινείτο γύρω του σε μια μάταιη και πρόσκαιρη αναζήτηση. Δεν γνώριζε ότι εντός του ήταν καλυμμένος, φυλακισμένος ο αληθινός εαυτός του. Όποτε τολμούσε ν’ αφήσει την ψυχή του ελεύθερη να του ψιθυρίσει, απ’ το φόβο του πόνου τη φωνή της σκέπαζε ακόμη πιο βαθιά.
Τα αποτελέσματα του σημερινού ανθρώπου είναι σε όλους μας εμφανή και ορατά. Ο πολιτισμός και η τεχνολογική εξέλιξη έφθασαν στο φεγγάρι με ταξίδια διαστημικά και ο άνθρωπος εγκλωβισμένος και μόνος του, αναζητώντας στο λαβύρινθο της ακόρεστης ύλης ειρήνη και αγάπη, αντιλήφθηκε κάτι που συντάραξε την ψυχή του. Ο νους του είχε περιορισθεί να υλοποιεί τις ιδέες που συνελάμβανε, αλλά η Ιδέα της Αγάπης του Θεού, η Ιδέα της Αγάπης του πλησίον, ήταν ιδέες κυριολεκτικά νέες. Όφειλε ν’ αγωνιστεί γι’ αυτές, μα ήθελε πρώτα να γνωρίσει την Πηγή της προέλευσής τους. Είχε μάθει όλα να τα ερευνά και με μαθηματική ακρίβεια να προχωρά. Έβαλε όλη τη δύναμη που του είχε απομείνει και παρακάλεσε τον Πατέρα, το Φως Του, έναν νέο κόσμο να γνωρίσει. Ένιωσε το νου του ν’ ανοίγει, να βγαίνει από τα όρια που μέχρι τώρα εκινείτο. Κολυμπούσε τώρα μέσα στο Φως· υπήρχε τόση ομορφιά γύρω, τόση γλυκύτητα, τόση Αγάπη, που δεν θέλησε από εκεί να φύγει. Είχε αφεθεί σαν παιδί στη Στοργική Αγκαλιά της Μητρικής Αγάπης Της. Ήταν ένα αίσθημα που πλημμύρισε ευγνωμοσύνη το «Είναι» του. Θέλησε να ευχαριστήσει το Θείο Φως· μόλις η ιδέα κινήθηκε μέσα στο Φως, ήρθε πάλι απ’ το Φως η απάντηση.
Η ενέργεια που υπάρχει εδώ είναι πολύ λεπτοφυής και υψίσυχνη. Είναι τόσο μεγάλη η ταχύτητα, που αισθάνεσαι ότι τα πάντα είναι ακίνητα. Αυτό που αντιλαμβάνεσαι και ονομάζεις ήχο, είναι η παλμική δόνηση του Φωτός που είναι πάνω απ’ τον ήχο και ονομάζεται υπέρηχος. Τα μόρια του νου σου διαποτίζονται με το Φως των Θείων Ιδεών, καθίστανται λεπτοφυή και ευαίσθητα και συλλαμβάνουν έτσι και την πλέον άυλη παλμική δόνηση Φωτός, που άμεσα την μεταφράζουν σε ήχο. Για να σας γίνει πιο κατανοητό, όσο πιο συχνά έρχεται ο νους σας σε επαφή με φωτεινές Θείες Ιδέες, ο σπινθήρας σας, που είναι ουσία Φωτός, μα που γύρω του από τις λανθασμένες σκέψεις δημιουργήθηκε σώμα ύλης, μορίων δηλαδή που η πυκνότητά τους είναι συμπαγής ενέργεια χαμηλότερης φωτεινότητας του Παλλεύκου και Απολύτου του Φωτός, αυτά τα μόρια που αντιστοιχούν στα τρία κατώτερα κέντρα του ανθρώπου, στην ανελλιπή προσπάθειά σας να έλξετε Φως, ερχόμενα σε επαφή με τα φωτόνια, διασπάται η συμπυκνωμένη ενεργειακή – χρωματική στιβάδα που περιβάλλει το άτομο. Το θετικό-αρνητικό ηλεκτρομαγνητικό φορτίο τους απελευθερώνεται ενωμένο σαν ομοιογενές με το ομοούσιο φωτόνιο. Έτσι γίνεται η μετάλλαξη των τριών κέντρων – σωμάτων του ανθρώπου.
Τα μόρια της ύλης, με τη βοήθεια του Νόμου της βαρύτητας, κυριολεκτικά αγωνίζονται να έλξουν ενέργεια – ιδέες από χαμηλότερα πεδία – κέντρα. Δεν παραδίδονται εύκολα να μεταλλαχθούν σε Φως, και συνεπώς όσο ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται ότι διά της σκέψης και των ιδεών του ουσιαστικά απομακρύνεται από το Φως, δεν παραδίδει δηλαδή την κίνηση του νου του στο καθαρό και διαυγές Φως, επικρατούν οι υλικές ιδέες και όχι οι ιδέες Φωτός.
Θ’ αντιλαμβάνεσθε, βέβαια, ότι «παραδίδω το νου μου στο Φως» σημαίνει ότι η οριζόντια κίνηση, η υλική δηλαδή κίνηση του νου, με τη θέλησή μας σταματά, οπότε ακινητοποιείται, δεν έλκει εκ των αγωγών ροής ούτε αρνητικό – καθοδικό ρεύμα, ούτε θετικό – ανοδικό, δεν κινείται δηλαδή διττά, και κατά συνέπεια η ηρεμία, η μη κίνηση, ισορροπεί αφενός το νευρικό σύστημα και αφετέρου η μετάλλαξη, η μετουσίωση είναι ήδη γεγονός.
Ο διακαής πόθος να γνωρίσει τον εαυτό του, τον Θεό και το Μυστήριο της Θείας Παγγνωσίας και Σοφίας, γίνεται η ώθηση για να επιτείνει τις προσπάθειές του και να αφεθεί πλήρως να τον καθοδηγήσει Εκείνος που Τέλεια τον έπλασε και είναι η Αγάπη, ο Θεός. Ο νους του ανθρώπου τότε πλημμυρίζει Φως και ελεύθερος δύναται να διατρέξει το Άπειρο και να γνωρίσει τα τμήματα του Εαυτού του, όπου κι αν βρίσκονται διασκορπισμένα. Έχει με τη Βοήθεια του Πατέρα ξεπεράσει το χώρο και το χρόνο. Έχει άπειρες δυνατότητες, όχι μόνο να συνομιλήσει, μα και να φωτογραφήσει ό,τι είδε, να συλλάβει δηλαδή όλων των ποιοτήτων τις ενέργειες – ιδέες, να διαχύσει Φως, όντας ενωμένος με την Πηγή του Φωτός, και σαν μονάδα εκ του Όλου του Απολύτου να ενεργήσει.
Τότε έγινε Ήλιος – Λόγος – Φως. Ένα με την Πηγή την Άναρχη του Φωτός. Τα χρώματα που τον μαγνήτισαν, έγιναν Πάλλευκο Φως. Μόνο όταν ο άνθρωπος αντικρίσει το Φως, αντιλαμβάνεται ότι η μικρή γήινη ζωή ήταν ένα όνειρο· αληθινά, ζει μόνο μέσα στο Φως. Εκεί ζούσε πάντα, γιατί απ’ το Φως προήλθε. Δεν γνώριζε ότι η ιδέα και μόνο που κινήθηκε μέσα στο νου του ότι είναι Θεός, Υιός Θεού, αλλά ανεξάρτητος, με δικές του δυνάμεις, από εκείνη τη στιγμή ήταν η ανυπακοή του, που βάρυνε σαν προδοσία και αχαριστία. Η ενέργεια που παρήχθη από αυτήν τη μία και μοναδική σκέψη του, προδιέγραψε και την περαιτέρω πορεία του.
Συνεπώς, μία ιδέα – ενέργεια – σκέψη τον απομάκρυνε απ’ το Φως, μία ιδέα – ενέργεια – σκέψη θα τον επαναφέρει στο Φως. Η πρωταρχική αυτή ιδέα της ανεξαρτητοποίησης και αυτοδύναμης εξουσίας, δημιούργησε το χώρο – σώμα τού εγώ, τη βούληση. Η ατομική βούληση, η ατομική συνείδηση ήταν το πρώτο πρίσμα μέσα από το οποίο αισθανόταν, έβλεπε, αντιλαμβανόταν την Αγάπη και τη Θεία Πατρική καθοδήγηση. Αλλά δεν υπάκουσε όταν ο Πατέρας τον δοκίμασε παρουσιάζοντάς του δύο δρόμους, τη Βούληση του Θεού και την ατομική του βούληση, σε μετάφραση το δρόμο του καλού και του κακού.
Η ατομική βούληση ή ατομική συνείδηση είναι το σώμα – φίλτρο της ψυχής που αντιδρώντας δημιούργησε την πτώση. Είναι δηλαδή, σε εσωτερική ανάλυση, ο αριστερός σπειροειδής έλικας και αγωγός ρεύματος στο νου του, που δημιουργώντας ενέργεια – κίνηση μονομερώς γέννησε την άρνηση ή αρνητική θέση ή αρνητική φλόγα. Ο Πυρήνας – νους του, αποκομμένος από τον Πατρικό Θείο Ουδέτερο νου, διεσπάσθη σε αρνητική και ισόποση θετική ενέργεια. Ο αριστερός σπειροειδής έλικας και ο δεξιός σπειροειδής έλικας, με ισοδύναμο φορτίο και ενεργειακό δυναμικό, είναι ο σημερινός εγκέφαλος του ανθρώπου. Η αρνητική ενέργεια – ιδέα της ατομικής βούλησης πυροδοτεί το αριστερό μέρος του εγκεφάλου, και αυτή η τοποθέτηση κυοφόρησε το σημερινό εξουσιαστικό, διατακτικό, ενεργειακά δραστήριο, δυναμικό αλλά ανυπάκουο άτομο, σε αντίθεση με το σημερινό εξουσιαζόμενο, υποτακτικό, ενεργειακά αδρανές και παθητικό άτομο.
Συμπερασματικά ο νους του ανθρώπου που κινείται με περισσότερη αρνητική ενέργεια έναντι της θετικής, είναι ενεργοποιημένος μόνο κατά το ήμισυ, μόνο δηλαδή η αριστερά πλευρά του νου του κινείται, παράγει και λειτουργεί. Αρνητικές ιδέες, συνεπώς, είναι όλες οι ιδέες που ο νους του τις ιδιοποιείται, η ατομική δηλαδή βούληση, ή συνείδηση, τις προβάλλει ως δικές του. Έχει λησμονήσει ότι κατά το ήμισυ αντιλαμβάνεται και σκέφτεται και ότι το άλλο ήμισυ του νου του παραμένει παθητικό και ανενεργές. Ο Πατέρας όμως, θέλοντας να τον κάνει να αντιληφθεί την Ολότητα του Εαυτού του, τον δοκιμάζει μέσα από τις μορφές. Η παραδοχή εκ μέρους του ανθρώπου ότι η ύπαρξη καλού και κακού μέσα στο νου του προέρχεται από την ατομική του βούληση και ανυπακοή, θα τον απαλλάξει από πολλές ανακυκλώσεις στο διττό και γήινο πεδίο, συντομεύοντας έτσι το Δρόμο της Επιστροφής στο Φως Του. Χρειάζεται σθένος και ριζική μετατόπιση και αλλαγή για να παραδεχθεί ότι είναι πολύ αδύναμος σε σχέση με τη Δύναμη του Θεού και ότι όσο θα προβάλλει την ατομική του βούληση και ανυπακοή, τόσο θα διαιωνίζει την προδοσία του προς τον Πατέρα, κι ας υποστηρίζει ότι για το Θέλημα του Θεού εργάζεται. Παράδοση της βούλησης σημαίνει κάθαρση επιθυμιών, γιατί απλώς οι επιθυμίες μας είναι ιδέες που χρωματίζουν και συμπυκνωμένες σκεπάζουν τα ψυχικά φίλτρα, το κρύσταλλο δηλαδή της ψυχής μας, του Παλλεύκου της Αγάπης του Φωτός, με το οποίο ομοούσιος ο πυρήνας μας είναι.
Άρα συμπεραίνουμε ότι όταν η ατομική βούληση, το εγώ, παραδοθεί στον Πατέρα, παραιτούμεθα από τις επιθυμίες, δηλαδή από κάθε άλλη ιδέα που δεν έχει το ύψος της Ιδέας της Αγάπης του Θεού.
Η ψυχή – σώμα ή τα κάτοπτρα που περιβάλλουν τον πυρήνα μας δεν υφίστανται πλέον. Η ψυχή μας, απεκδυόμενη τις υλικές επιθυμίες, ενώθηκε με το Πνεύμα. Αυτό δίδαξε και ο Κύριος με το πρώτο θαύμα στο Γάμο της Κανά. Ήταν το πρώτο θαύμα, σημάδι της Αγάπης και της Σοφίας Του.
Στη γη λοιπόν, σ’ αυτόν τον όμορφο πλανήτη, προβάλλονται οι επιθυμίες του ανθρώπου, οι επιθυμίες της Ολότητας – Άνθρωπος, που είναι κάτοικος του Απείρου. Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί η Γη από πολύ ψηλά έχει δύο χρώματα, μόνο το μπλε και το λευκό, και όσο πλησιάζουμε διακρίνουμε το πράσινο, το κόκκινο και άλλες αποχρώσεις; Γιατί τα πεδία των υλικών επιθυμιών ή χαμηλών ιδεών είναι τα τρία σώματα – σφαίρες που δημιουργούν τρία ομοιογενή και ομοιοκραδαστικά στρώματα – πεδία, που λόγω του πεδίου της βαρύτητας συμπυκνώνονται και είναι ορατά και εμφανή σαν γεωλογική και γεωγραφική διαμόρφωση.
Υπάρχουν άπειροι Γαλαξίες, Πλανήτες και Γαλαξιακά νεφελώματα, καθώς και μορφές οντοτικής ζωής, από τα οποία η εκπόρευση, η κίνηση των ιδεών δημιουργεί τα πέριξ της γης ενεργειακά πεδία, ακριβώς γιατί είναι το βαρύτερο πεδίο, αν διαγράψουμε μια υποθετική νοητική γραμμή κάθετα στην Πηγή του Φωτός. Η συμπυκνωμένη ύλη – χώμα της γης είναι τα άχρονα μόρια ενέργειας συσσωρευμένης. Σε πολλά μέρη μάλιστα κοκκινίζει ευκρινώς. Οι διάφορες μορφές κακότητας διαμόρφωσαν αντίστοιχα και διαφορά στην ποιότητα του χώματος, καθιστώντας το καλλιεργήσιμο ή πετρώδες, άγονο. Τα δάση, και σε προέκταση τα φυτά και τα άνθη, δεν είναι παρά συσσωρευμένη ενέργεια Αγάπης του Πατέρα Θεού, που στο πεδίο της γης φαντάζει πράσινο. Το μπλε των θαλασσών είναι μόρια Φωτός που συμπυκνώθηκαν με άλλες μάζες μορίων αέρος και δημιούργησαν το νερό που περιβάλλει τη γη, δίνοντας την εντύπωση του μπλε των θαλασσών. Είναι ενέργεια άχρονων ιδεών, θετικών και αρνητικών πράξεων, αισθημάτων ή λόγων, που άχρονα ο άνθρωπος εκπόρευσε, διαγράφοντας αντίστοιχα και τις ονομαζόμενες εποχές ειρήνης, δηλαδή Ισορροπίας, και που βεβαίως ήταν πολύ περισσότερες σε διάρκεια από τις αντίστοιχες πράξεις κακότητας και εχθροπραξιών. Γι’ αυτό άλλωστε καλύπτονται και τα τρία τέταρτα του πλανήτη γη.
Ολόκληρος ο πλανήτης Γη και ο γήινος άνθρωπος είναι κυριολεκτικά η Βίβλος της Παγγνωσίας και Σοφίας του Θεού. Είναι η παραδοθείσα μέχρι σήμερα Διαθήκη του Θεού. Κάθε πέτρα, κάθε κράτος, κάθε πολιτισμός, κάθε μνημείο αυτού του πλανήτη, είναι η απόδειξη σε εκδήλωση, σε εφαρμογή, της Αγάπης του Θεού. Η Γνώση, η Ύπαρξη και η Ιστορία του Ανθρώπου, σύμφωνα με το Θέλημά Του, θα φανερωθεί και θα παραδοθεί στον Υιό Του τον Άνθρωπο, κλείνοντας έτσι και ολοκληρώνοντας τον κύκλο της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, φέροντας το όνομα Νέα Διαθήκη, που θα προσφερθεί από την Τελειότητά Του στον ατελή και περιορισμένο άνθρωπο της ύλης. Η Νέα Διαθήκη θα είναι η πλήρης αποκάλυψη από τη Γένεση – Ιδέα – Υιός – εκπνοή – εκπόρευση, έως τη Γένεση – Ιδέα – Θεός – εισπνοή – εισπόρευση.
