Ο Θείος Παλμός της Ύπαρξης διαπερνά το «είναι» σου κάθε στιγμή που ολόκληρος στρέφεις το νου σου στη μυστηριακή εσωτερική ένωση και επαφή που με την προσευχή σου επιτυγχάνεται.
Αισθάνεσαι τότε τον Θείο κυματισμό του Παλλεύκου Φωτός να διαχέεται και να αγκαλιάζει την ύπαρξή σου, Γαλήνη Απόλυτη εντός σου απλώνεται. Νιώθεις να ανέρχεσαι, να ελευθερώνεσαι, να ανυψώνεσαι, να στροβιλίζεται το «είναι» σου σε μια δίνη και μια ταχύτητα ασύλληπτη. Το μόνο που μένει στη γη είναι το σώμα σου, που υπακούοντας σ’ αυτή τη Δύναμη βρίσκεται καθισμένο, καταγράφοντας ό,τι βιώνεις, ό,τι αισθάνεσαι, ό,τι βλέπεις και ό,τι ακούς.
Νιώθεις αλλεπάλληλους υψίσυχνους κυματισμούς να πλημμυρίζουν κάθε πτυχή, κάθε μόριο, κάθε εισπνοή και εκπνοή.
Αναλογίζεσαι! Είναι η αύρα της Θείας Αγάπης που σε τυλίγει, σε ζεσταίνει, σε γαληνεύει, που σε ταυτίζει μαζί Της, καλώντας σε να ενεργήσεις, να εργασθείς, με κάθε τρόπο να δημιουργήσεις, να προσφέρεις και να προσφερθείς. Ένα αίσθημα ανάλαφρου αγέρα, σαν δύο χέρια μιας Υπερκόσμιας Πνοής, υφαίνουν τον Άρραφο Χιτώνα του Φωτός, και ξαφνικά βλέπεις τον εαυτό σου ενδεδυμένο με Φως να καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια και σεβασμό την Υπέρτατη και Μυστηριακή Κοσμογονία της Ψυχής. Η ψυχή σου, κεκαθαρμένη από επιθυμίες και πάθη, αφαρπάζει το νου σου και αποτείνει Δοξολογία και ευχαριστία στον Δημιουργό, την Πνοή της Ύπαρξής Σου, την Υπέρτατη Πηγή της Αέναης Τροφοδοσίας, τη Θεία Ουσία της Ζωής.
Άνθρωπε Αγαπημένε, Άνθρωπε Εαυτέ, Άνθρωπε που η Μία Ουσία ενυπάρχει εντός σου, αυτή η Ουσία τώρα σου μιλάει και σε καλεί να γνωριστείς μαζί Της. Σε καλεί να αγκαλιάσεις κάθε εμπόδιο, κάθε διαχωρισμό, κάθε αντιξοότητα, κάθε δυσκολία, κάθε ανάγκη σου και να τα καταθέσεις σαν ιδέες και κραδασμούς που εγκλωβίζουν το «είναι» σου και δεν σε αφήνουν να ελευθερωθείς.
Αφέσου, Άνθρωπε, χωρίς να σκέπτεσαι, χωρίς να επεξεργάζεσαι, χωρίς να λογοκρίνεις, στη δόνηση της έννοιας. Άφησε την καρδιά σου, το «είναι» σου να νιώσει την αγκαλιά της Ουσίας σου, όπως η Μητέρα τυλίγει με τη ζεστασιά της καρδιάς της το παιδί. Θέλει να της αφήσεις χώρο, σταματώντας την κάθε σκέψη σου, να σε αφαρπάσει και να σε τυλίξει με τη Θερμογόνο Αγάπη Της, την Πνοή. Χαμήλωσε τους τόνους σου, έλεγξε το νευρικό σου σύστημα, εισέπνευσε αργά, βαθιά και σταθερά και νιώσε την Απόλυτη Ακινησία της Γλυκύτητας και της Γαλήνης να ηρεμούν το «είναι» σου. Να σταματούν εντός σου κάθε κίνηση, κάθε παλμό, κάθε αντίσταση, κάθε δυσαρμονία, κάθε νοητική τοποθέτηση, κάθε εσωτερική φωνή. Συγκέντρωσε τις δυνάμεις του «είναι» σου και αφουγκράσου την εισπνοή σου και εκπνοή.
Θα αναρωτιέσαι, Αγαπημένε μου, γιατί σου αναλύονται αυτές οι έννοιες που ίσως θεωρείς ότι ήδη κατέχεις και ότι η λειτουργικότητα αυτή σου είναι ήδη γνωστή. Μα σου λέγω ότι ουσιαστικά δεν τις κατέχεις, γιατί μέχρι σήμερα στο ρήμα «συγκεντρώσου», άμεσα η εσωτερική σου τοποθέτηση λειτουργούσε σαν κατάσταση καθαρά νοητική. Συγκέντρωνες το «είναι» σου για να ακούσεις, για να μιλήσεις ή για να δεις. Σήμερα όμως σου ζητείται κάτι άλλο. Σου ζητείται να συγκεντρωθείς μέσα στο «είναι» σου, μέσα στον εαυτό σου, και ν’ αφήσεις αυτές τις έννοιες, που σήμερα ακούς, να ρεύσουν εντός σου, να τις αισθανθείς και όχι νοητικά να τις αναλύσεις και να τις επεξεργασθείς.
Ουσία Αγαπημένη, Φως συμπυκνωμένο που καθρεφτίζεται στη δική σου μορφή, Άνθρωπε Λόγε Θεέ, μην προσπαθείς να συλλάβεις τη Θεότητα που Είσαι μέσω της αντίληψης, ικανότητας καθαρά νοητικής, αλλά να την ενώσεις με την Αγάπη σου για τον εαυτό σου, το Έργο της ανάδειξης του Αληθινού Θείου Εαυτού σου. Να ωθήσεις, να οδηγήσεις την ικανότητα της αντίληψης να ενωθεί με την Πίστη ότι είσαι Υιός του Ανθρώπου, Χριστός περιπατών πάνω στη Γη.
Ξέρεις τι σημαίνει, Άνθρωπε, προσευχή; Σημαίνει ότι στρέφεις το νου σου στην Υπερτάτη Πηγή, στο κέντρο των Ουρανών σου, και η ψυχή σου, η καρδιά σου, η πνοή, αντλεί Θεία Ενέργεια και Υπερούσιο Φως από την Αρχή της Ζωής και την Πηγή της Θείας Ενέργειας, το Απόλυτο «Είναι» της Τριαδικής Θεότητος και Αρχής.
Μη βιαστείς να τοποθετηθείς ότι αυτά ήδη τα γνωρίζεις, διότι θα διαπιστώσεις πως, όσα κι αν κατέχεις, η Θεία Σοφία είναι Άπειρη και συνεχώς θα σου προσθέτει νέες ιδέες, έως ότου ομοίως Άπειρος καταστείς.
Έχεις αναρωτηθεί, Αδελφέ Άνθρωπε, πού τρέχει ο νους σου, τι αισθάνεται η ψυχή σου, πώς κινείται το σώμα σου στην καθημερινότητα, στην εργασία, στις δημόσιες και κοινωνικές επαφές σου, στη ζωή σου και στη γη; Έχεις κατανοήσει ότι ο νους, η ψυχή και το σώμα σου είναι ένα ενιαίο τρισυπόστατο σύνολο, μία ενεργειακή πύκνωση αρμονίας που εργάζεται και σε άπειρους τομείς δημιουργεί;
Το Έργο που μαθητεύεις, Άνθρωπε, στοχεύει να σου αναλύσει ποιος είσαι, από τι αποτελείσαι, πώς σκέφτεσαι, πώς ζεις, πώς κινείσαι. Να συγκροτήσει το «είναι» σου και να σε καταστήσει Δημιουργό του Εαυτού σου μέσα από κάθε μορφή.
Σου τίθεται λοιπόν μια απλή ερώτηση: Όταν με τον εαυτό σου άνθρωπο συναλλάσσεσαι ή επικοινωνείς, πώς λειτουργείς; Θεωρητικά είσαι Δάσκαλος και Εκπαιδευτής του Αδελφού της γης. Στην πράξη όμως τι κάνεις για να επιβεβαιώσεις τον τίτλο που φέρεις; Όταν στέκεσαι απέναντί του, είσαι συγκεντρωμένος; Παρατηρείς με σεβασμό και ευγένεια ταυτόχρονα τη στάση του εαυτού σου μα και της αδελφής ψυχής; Ο νους σου είναι συγκεντρωμένος στο τι θα ακούσεις και όχι στο τι εσύ θα εκδηλώσεις και θα πεις; Η καρδιά σου είναι συγκεντρωμένη, ακούει τι προσπαθεί να εκδηλώσει ο αδελφός σου; Διεισδύεις εντός του αναζητώντας τον παλμό του, το σφυγμό της ψυχής;
Αδελφέ Δάσκαλε, όχι, δεν έχεις διδαχθεί έτσι να λειτουργείς. Τυπικά προσποιείσαι ότι συνομιλείς ή ακούς τον αδελφό σου, μα ουσιαστικά μόνο το σκήνωμά σου βρίσκεται εκεί. Ο νους σου περιπλανάται άσκοπα, η ψυχή σου αδιαφορεί. Όμως θεωρείς ότι άκουσες, κατανόησες τι προσπαθούσε ο άνθρωπος να εκδηλώσει και να πει, και σπεύδεις να τοποθετηθείς, μη δίδοντας την ορθή απάντηση με ακρίβεια, κάνοντας έναρξη της παρανόησης, της σύγκρουσης και της έλλειψης επαφής.
Δάσκαλε Άνθρωπε και Πρωτοπόρε του Έργου της Ζωής, διδάσκεσαι και οφείλεις να διδάξεις συγκροτημένα και ενιαία πώς ο άνθρωπος να λειτουργεί.
Ξέρεις τι είναι το Πνεύμα του Θεού να κατοικεί εντός σου και στον κόσμο της ύλης να περιπατεί; Σημαίνει ότι είσαι Φως που κατευθύνεται συνειδητά, εστιάζεται και διαχέεται συντονισμένο με την Ουσία σου, το Θείο «Είναι», τροφοδοτώντας με Καλοσύνη και Στοργή τα εγκλωβισμένα τμήματα του Εαυτού σου.
Ο Άνθρωπος, Δάσκαλε, έχει κουρασθεί απ’ την πολυποίκιλη και περιττή γνώση που αιώνες τροφοδότησε το νου του, και λησμόνησε την καρδιά του, την ψυχή του, και δεν κατανοεί όταν του λες να νιώσει ή να αισθανθεί. Πώς να τον κάνεις να νιώσει, όταν μιλώντας του για το Μήνυμα του Έργου, δεν τον έχει περιβάλλει το διαχεόμενο Φως της Αγάπης σου, δεν τον έχει διαπεράσει σαν κεραυνός ο δικός σου παλμός που θα διαχέεται από το «είναι» σου σαν αποτέλεσμα της τοποθέτησης ότι είσαι Λόγος Δημιουργικός; Ξέρεις τι σημαίνει ο λόγος σου να διαχέεται και να δημιουργεί; Πρέπει οι Ιδέες της Θείας Αγάπης να διέρχονται από το κέντρο της καρδιάς σου και διά του λόγου σου να γίνονται ορατές. Τότε είσαι ενωμένος με την Τριαδική Δύναμη της Υπερούσιας Ουσίας. Του Θεού. Ο νους σου τότε κινείται στην ταχύτητα της Ροής του Φωτός. Ο Παλμός της ψυχής σου αφαρπάζει την καρδιά του αδελφού και η εκπόρευση αυτής της Δύναμης διά του λόγου σου γίνεται ορατή, ανοικοδομεί, κτίζει και δημιουργεί.
Εκείνη τη στιγμή Είσαι ο Δάσκαλος που δημιουργεί και πλάθει σε όλα τα πεδία της Ύπαρξης. Ο νους σου δρα και ενεργεί σε όλα τα πεδία της νόησης. Η ψυχή, η ουσία σου, το «είναι» σου, ενωμένο στο Απόλυτο με το Θείο «Είναι», την Πηγή του Φωτός μέσα σου, δρα ομοίως και ενεργεί, διασπώντας τους κραδασμούς των περιορισμών και της ατέλειας που κρατούν δέσμια την Ψυχή του Εαυτού, και ο λόγος σου, διαχεόμενος σαν ωστικό κύμα, διαπερνά την Ύπαρξη, μετουσιώνει και Δημιουργεί.
Θέλω να κατανοήσεις ότι άλλο η Δύναμη της Φωνής και άλλο ο Κραδασμός της Ψυχής μέσα από την έκφραση της Φωνής. Θέλω να καταλάβεις ότι η Δόνηση της Αγάπης, ο διαχεόμενος Παλμός της Ουσίας σου δημιουργεί, διαφορετικά η φωνή σου διαχέεται κενή. Γιατί ένωση με τον Λόγο έχει να πει να διαχέεις τη Δόνηση του «Είναι» σου και η φωνή σου να συντονίζεται με τον Παλμό της Ουσίας σου.
Πώς να νιώσεις την Απειρότητα του «είναι» σου, Άνθρωπε, όταν ο νους σου σπαταλά την πολύτιμη Θεία Ενέργειά σου σε άσκοπες λογομαχίες, συνθέσεις ή αναλύσεις, θεωρώντας ότι διάγεις Πνευματική Ζωή;
Πνευματικός Άνθρωπος, Ηγέτης και Εκπαιδευτής σημαίνει ότι συνειδητά αφοσιώνεσαι στην εμβάθυνση του Θείου Εαυτού σου και δεν επιτρέπεις καμιά παρέκκλιση, καμιά παρείσφρηση, καμιά επιλογή. Αυτός είναι ο Δάσκαλος Ιωάννης, και Δάσκαλος Ιωάννης είναι ο Άνθρωπος που επωμίζεται τις ευθύνες του, ελέγχει τον εαυτό του και εκδηλώνει το Ένα Θέλημα, τη Μία Βουλή. Ιωάννης σημαίνει Δύναμη, Πίστη, Αγάπη και Αυταπάρνηση. Έχει να πει Θεία Φωτιά και ασίγαστος Παλμός Ζωής.
Ποιος δύναται να σταματήσει τον Παλμό σου, Δάσκαλε Ιωάννη; Ποιος δύναται να σταθεί εμπόδιο στη διαχεόμενη Πίστη σου και προσφορά για την ανύψωση του Ανθρώπου; Ποιος δύναται να εμποδίσει την Πύρινη διάχυσή Σου, ακόμη κι αν ολόκληρη η γη ενάντιά σου στραφεί; Πού προσκολλάται ο νους σου, τι υπάρχει στην ψυχή σου και πού σπαταλάς το Θείο Δυναμικό σου; Ή θεωρείς ότι με το να κρύβεσαι από το Έργο σου, από τον Εαυτό σου, θα απαλλαγείς από αυτό που προορίσθηκες να καταδείξεις, σαν υποχρέωση του Ανθρώπου να Θεωθεί; Γιατί σου λέγω, ότι παρήλθε οριστικά η εποχή που άκουγες τον Διδάσκαλο Χριστό να σου μιλά και να σε προετοιμάζει σταδιακά για το Δικαίωμα της Θέωσης.
Εισήλθες, Ιωάννη, στην ταχύρρυθμη εκπαίδευση της Χριστοποίησής σου σήμερα, τώρα, άμεσα, χωρίς αντίρρηση και άνευ ουδεμίας αναβολής. Δεν αντελήφθης ακόμη, Ιωάννη, ότι σου αυξομειώνεται η ταχύτητα της Διδαχής, της Θείας Ροής που σαν δόνηση σε διαπερνά, για να δυνηθεί ο νους σου, το «είναι» σου στον νέο ρυθμό, στον παλμό της Θείας Ασίγαστης Φωτιάς, να συντονισθεί; Δεν έχεις ακόμη κατανοήσει ότι, όσο και να θεωρείς ότι εσύ κατευθύνεις και ορίζεις το χρόνο ή τον τρόπο της εκδήλωσής σου, έχεις πολύ μικρή αντίληψη της Θείας Νομοτέλειας και Πατρικής Βουλής; Γιατί ποτέ δεν θα ισορροπήσεις, αν δεν αφήνεσαι από την Ουσία σου να καθοδηγείσαι, αλλά εξ ιδίας βουλήσεως εκδηλώνεσαι και από την παρότρυνση της στιγμής.
Πρέπει, Άνθρωπε, να απαλλαγείς από την ιδέα της επιλογής. Διότι αυτή η ιδέα σαν ενέργεια δρα διαχωρίζοντας τη Μία Βούληση του Ενός Εαυτού, στην ανθρώπινη ατελή βούληση και στη Βούληση του Θεού. Όσο καθυστερείς, Άνθρωπε και μαθητή εκπαιδευόμενε, να ενστερνισθείς τις Διδαχές που σου έχουν προσφερθεί, το μόνο που κάνεις είναι να απορροφάς Θεία Ενέργεια από την Ολότητα του Εαυτού σου και Διδασκάλου Ιωάννη, του Πανσυμπαντικού και Παγκόσμιου Καθοδηγητή. Εκείνος εκπροσωπεί τη Ζωοδόχο Πηγή στη Γη. Ένωση μαζί Του σημαίνει ενεργειακή ανακύκλωση Ουσίας, Αγάπης και αδιάκοπη διάχυση Αρμονίας, Ισορροπίας και Ζωής.
Σε ενέδυσε, Ιωάννη, δίδοντας σε εσένα το Όνομά Του, την Ουσία Του, ενδύοντας το τμήμα του «είναι» σου με κομμάτι του Θείου Άπειρου Εαυτού Του. Επομένως, αν δεν ανδρωθείς, αν δεν σταθείς στο ύψος που σε τοποθέτησε, αν δεν ενεργοποιήσεις τον Πυρήνα του «είναι» σου, εσύ ο ίδιος εκπίπτεις και του Ονόματος και της Ουσίας, διότι επέλεξες σαν απλός άνθρωπος να εκδηλωθείς και όχι σαν Ομοούσιος Συνειδητός Συνεργάτης και Αδελφός το Δρόμο της Θέωσης να πορευθείς.
Εκείνος είναι πάντα Πρωτοπόρος, Επαναστάτης, Αγωνιστής και Μαχητής, πάντα Ηγείτο. Όμως σήμερα σε ονομάζει κι εσένα Πρωτοπόρο, που σημαίνει ότι είσαι άξιος δίπλα του να σταθείς και να ανασηκώσεις το Έργο, τον δικό σου Σταυρό, και να ελευθερώσεις τον άνθρωπο από τα δεσμά της ύλης.
Σε καλεί να γίνεις ένα μαζί Του και στήθος με στήθος, σαν γνήσιος και τίμιος στρατιώτης της Αλήθειας, να αφιερωθείς με ζήλο και πίστη, και όσα διδάχθηκες από το Σύμβολο, Εκείνον, ομοίως να πράξεις και να αγωνιστείς.
Τι περιμένεις λοιπόν, Άνθρωπε; Γιατί χρονοτριβείς; Ή μήπως φαντάστηκες ότι δεν επιβαρύνεσαι; Γιατί καθυστερεί ο νους σου να αποφασίσει και να επιλέξει το δρόμο που πριν ακόμη κατέλθεις στη γη ως προορισμός σου είχε προδιαγραφεί;
Έχεις κατανοήσει ότι Εκείνος, ο Διδάσκαλος Ιωάννης, δεν θα σταματήσει μπροστά στους ανθρώπινους περιορισμούς, τις αναβολές και επιλογές σου και θα δεχθεί Πρώτος την ανθρώπινη ειρωνεία και προσβολή; Είναι ο Ανερχόμενος Άνθρωπος, η Μορφή που θα καταδείξει σε όλους ότι ο Άνθρωπος είναι Λόγος Θεός.
Αν ονομάζεις τον εαυτό σου μαθητή, γιατί διστάζεις; Γιατί καθυστερείς; Εσύ, μαθητή, είσαι τα μάτια, τα χέρια, τα πόδια, το σώμα του Έργου, κι Εκείνος είναι ο Παλμός της καρδιάς σου, η Πνοή της Ουσίας σου που σε καθοδηγεί, και εσύ ακόμη σκέφτεσαι και αναμασάς τι θα εκδηλώσεις και πώς θα σταθείς! Όρθωσε το «είναι» σου λοιπόν, μαθητή, Δάσκαλε και Εκπαιδευτή, και τοποθετήσου, όπως αρμόζει, στο πλευρό του Διδασκάλου Ιωάννη, Εκείνου που τολμά και σε ονομάζει Δάσκαλο Εαυτό, Ιωάννη Αδελφό, Συνοδοιπόρο, Συναγωνιστή και Πρωτοπόρο Μαχητή, Επαναστάτη των Ιδεών.
Επομένως, δεν σου απομένει παρά να συντονίσεις το βήμα σου, το νου, την καρδιά και το «είναι» σου στον Ασίγαστο Θείο Παλμό. Εάν όμως δεν συμφωνείς, σου λέγω, ότι επέλεξες από μόνος σου στο κοσμικό φρόνημα της ύλης να ζήσεις και να προσκολληθείς και, όταν πληρώσεις τα κενά σου, τότε ν’ αποφασίσεις μιμητής Εκείνου να καταστείς. Όμως τότε θα είναι αργά, γιατί σήμερα, που Εκείνος είναι στη γη, σου δίνεται η ευκαιρία να λάβεις έτοιμη πείρα από τη δική Του εκπαίδευση, τον αγώνα και την προσπάθειά Του, ώστε ανώδυνα να περάσεις στάδια εκπαίδευσης, τα οποία μόνος σου θα πρέπει να πονέσεις πολύ για να τα κατακτήσεις.
Γι’ αυτό σε διδάσκει σήμερα να τελειοποιηθείς. Δική σου επιλογή πότε χρονικά εσύ θα ορίσεις την έννοια του σήμερα και θα επιλέξεις για την εξέλιξή σου να εργασθείς, γιατί, αδελφέ Ιωάννη, η εξέλιξή σου περνάει μέσα από την ανύψωση του πλησίον, κι αυτό σαν άνθρωπος δεν το ’χεις γνωρίσει.
