Δάσκαλος Χρ. Μποζατζίδη
Γεγονότα μιας εποχής παρατίθενται με την τάξη και τη σειρά που ορίζει ο Πατέρας Θεός για να ανοιχθούν οι σελίδες της ζωής του ανθρώπου. Καταστάσεις που βρίσκονται μακριά από το γήινο χρόνο του σήμερα έρχονται να επισφραγίσουν τη διαχρονικότητα του ανθρώπου καθώς και την επανακύκλισή του ως πνευματοψυχή όσες φορές χρειάζεται μέχρι να τελειοποιηθεί, εισάγοντας ενσυνείδητα τον εαυτό του σε πορεία Θέωσης.
Παρουσιάζονται τα βιώματα του ανθρώπου με έναν και μοναδικό σκοπό να ελευθερωθεί, να μετουσιώσει, να ανάγει, να γνωρίσει τον εαυτό του και όλες του τις πλευρές. Τούτες οι μνήμες που κινούνται μέσ’ το ανθρώπινο είναι, δημιουργούν ανακατατάξεις και αναθεωρήσεις σε πολλά θέματα και πρόσωπα.
Είναι Θέλημα Θεού να φανερωθούν, είναι Έργο Θεού να αποκατασταθούν πριν την εκδήλωση του Χριστού κι έτσι η Παρουσία του Ηλία έρχεται να αποκαταστήσει τα πάντα.
Χρόνοι και τόποι βρίσκονται καταγραμμένοι μέσα στην Ουσία και η λειτουργία της αποκατάστασης εν Θεώ ελευθερώνει τα εντυπώματα της ανθρώπινης ψυχής για να τα καταστήσει Φως, Ουσία άπειρη, ελεύθερο παλμό Αγάπης μέσ’ τη Δημιουργία.
Βρισκόμενοι στον προθάλαμο της Θείας Κρίσης και της ολοκληρωτικής φανέρωσης των Θείων Αληθειών έρχεται ο άνθρωπος ενδεδυμένος με καλύμματα, φόβους, κενά, ταραζόμενος από τις δοκιμασίες και τις εσωτερικές διεργασίες που ο Ίδιος ο Λόγος κινεί μέσα στο ανθρώπινο είναι, καθώς αντιλαμβάνεται ότι η μόνη Χάρις που μπορεί να τον στηρίξει, που μπορεί να τον ανυψώσει πάνω απ’ τα ανθρώπινα, πάνω απ’ τα πέπλα των καιρών είναι η Αγάπη.
Μα όταν μιλάμε για Αγάπη τι πραγματικά εννούμε; Είναι κάτι το οποίο μεταβάλλεται, αλλάζει θέσεις και απόψεις ανάλογα με τις καταστάσεις που αντιλαμβάνεται ο καθένας ή είναι μια λειτουργία τόσο άπιαστη, αστάθμητη και απεριόριστη που ένα ανθρώπινο σκέπτεσθαι αδυνατεί να συλλάβει; Μήπως η Αγάπη χρωματίζεται ανάλογα με τον τρόπο που ο κάθε άνθρωπος τη βιώνει ή υψώνεται ως Υπέρλαμπρο Φως Αναλλοίωτο για να θεμελιώσει και να στηρίξει την πορεία του ανθρώπου προς τον Θεό;
Η Αγάπη δεν είναι αλήθεια ή ψέμα, δεν είναι καλό ή κακό, δεν είναι υπακοή ή ανυπακοή κι ό,τι άλλο ως σκέψη ή ως ιδέα μπορεί να εκπορευτεί απ’ όλες τις αντιθέσεις που υπάρχουν μέσα μας και γύρω μας αλλά είναι η ένωση των πάντων. Η ένωση των αντικρουόμενων στοιχείων που κάθε φορά γίνεται προσπάθεια ή καταναλώνεται και ενέργεια Θεία για να σταθμιστεί η μία θέση προς αντίθεση κάποιας άλλης.
Η Αγάπη δεν σταθμίζεται, δεν οροθετείται, απλά ο ίδιος ο άνθρωπος κυριολεκτικά προσπαθεί να νιώσει ξεκούραση, προσωρινή αγαλλίαση λέγοντας στον εαυτό του “να, βρήκα τι σημαίνει Αγάπη. Βρήκα τον Θεό μέσα μου. Βρήκα πώς λειτουργεί”. Κι έρχονται κατόπιν τα γεγονότα, το ζύμωμα με την Ουσία, η τριβή με τη φωτιά να ξεσηκώσει εκ νέου τον άνθρωπο λέγοντάς του “μην σταματάς”. Δεν υπάρχουν σταθμοί ξεκούρασης, δεν υπάρχει τίποτε αληθινό στο δρόμο σου παρά μόνο η ολοκληρωτική σου ένωση με τον Λόγο όχι αυτό που εσύ θεωρείς ολοκληρωτικό αλλά το όντως Είναι.
Είναι η αγωνία του ανθρώπου, οι γεύσεις που λαμβάνει μέσα του καθώς οι στιγμές του Γολγοθά του πλησιάζουν, καθώς τα καλύμματά του έρχεται η ώρα να καούν, κι ό,τι πήρε μαζί του ως προστασία, όποια στοιχεία αφομοίωσε και ενσωμάτωσε μέσα του ως αλήθειες. Καθετί που υπάρχει στατικό μέσα στον άνθρωπο δημιουργεί εστία μολύνσεως, ακόμη κι αν αυτό το έχει ονομάσει Αγάπη, Αλήθεια, Θεό. Δημιουργεί πρόσβαση για να εισχωρήσουν στοιχεία από το σύνολο του ανθρώπου, χωρίς νάχουν συγκεκριμένο όνομα ή ταυτότητα, που υπάρχουν ως ενέργεια από προσπάθειες ανύψωσης ή υπέρβασης χωρίς όμως να έχουν φτάσει στο Θείο, στην Τελειότητα, την εν εκδηλώσει Τελειότητα που είναι ο Λόγος.
Το Έργο του Ηλία – Ιωάννη δύσκολο και βαρύ, γιατί οι πτυχές του είναι πολύπλευρες, νέες και ταυτόχρονα αρχέγονες.
Ποια χείλη μπορούν να πουν, και τα λόγια αυτά νάχουν ειλικρίνεια και σεβασμό, “κατανοώ το Έργο του Δασκάλου, κατανοώ τις λειτουργίες Του, κατανοώ την Απειρότητά Του”. Μα για να γίνει αυτό το βήμα, το οποίο είναι καθοριστικό πρέπει να αφήσεις κάθε προσωπική σου άποψη, κάθε θεώρηση, κάθε αλήθεια, κάθε πείρα, κάθε γνώση και ν’ ανοίξεις τα φτερά της ψυχής σου, της ψυχής που γνωρίζει τη διαδρομή της επιστροφής και να πεις: “έρχομαι μαζί σου Δάσκαλε. Κρατώ το χέρι Σου, χωρίς να ανιχνεύω τον τύπο των ήλων, χωρίς να ζητώ αποδείξεις, χωρίς να φοβάμαι να υψώσουμε μαζί Ευλογία Αγάπης μέσα στον καθέναν που συναντάμε”.
Η ψυχή μου κλαίει, Αγαπημένε μου Δάσκαλε, που προσπάθησα να σε κάνω όνομα, να σε κλείσω σε μια πατρίδα που αγάπησα, να σου δώσω μια μορφή για να κρατηθώ στον κόσμο τούτο. Κι εσύ είπες απλά, “να ζείτε μέσα στον κόσμο αλλά δεν είστε εκ του κόσμου τούτου”. Τούτους τους λόγους Σου τους ανυψώνω μέσα μου πυροδοτώντας το είναι μου για να ανακτήσει το Θάρρος του Μαχητή που ήρθε ως ο νικών για να νικήσει.
Ποια είναι η ψυχή σου, άραγε; Υπάρχει κάποια ψυχή που δεν είναι δική σου; Υπάρχει κάποιος που δεν είναι ο Εκλεκτός σου; Υπάρχει κάτι στη Δημιουργία ολόκληρη που δεν αγαπάς;
Λατρεμένε μου Δάσκαλε, κινώ τους μηχανισμούς της Μετάνοιας χωρίς φόβο στην ψυχή μου γιατί ήρθα για να Σε γνωρίσω, ήρθα να μαθητεύσω, ήρθα να θυμηθώ ότι η μόνη Χάρις που μπορεί να κοσμήσει τον άνθρωπο είναι η Αγάπη. Και τούτη η λειτουργία δεν έχει διακριτικά, δεν έχει τιμές και δόξες, δεν έχει προνόμια γιατί υφαίνεται από την Ταπεινοφροσύνη, απ’ την κατ’ ουσίαν γνωριμία του Είναι προς το Είναι. Πώς να σου εκφράσω την Αγάπη μου, την ομολογία της πίστεως και της Θείας Διάκρισης της ψυχής χωρίς να σκεφτώ το πριν ή το μετά αλλά επιτρέποντας στον εαυτό μου να δει και να βιώσει τη Μεταμόρφωσή σου ως Ήλιος μέσα και πάνω απ’ όλα;
Είδα ψυχές νάρχονται να Σε δουν, είδα τα χείλη σου και το πρόσωπό σου να λάμπει από Αγάπη, να φεγγοβολά σ’ αυτή τη συνάντηση και οι λόγοι Σου ν’ ανυψώνουν ύμνο ευλογίας και ελευθέρωσης μέσα στο κάθε είναι. Ποιος ήρθε κοντά σου και δεν έλαβε; Ποιος άγγιξε τα χέρια σου και δεν κάηκαν από τη θέρμη και τον πόθο σου να δώσεις, Συ ο μη έχων τίποτε δικό σου μα ταυτόχρονα έχεις τα πάντα. Σε ποια καρδιά δεν άλλαξες τους χτύπους της και τα ενδύματα της παίρνοντας μέσα σου τον πόνο της, τους φόβους της, τα βάρη της χωρίς να νοιάζεσαι για τις πληγές που κείνη τη στιγμή άνοιγαν στο δικό σου’ σώμα, χωρίς να μετράς και να ζυγίζεις πού θα δώσεις και πόσο;
Όμως γιατί όλοι στέκονται με φόβο προς Εσέ; Ποια λειτουργία κινείται μέσα στο είναι και δημιουργεί αποστάσεις, φαινομενικές ευγένειες και τακτικές που δεν επιτρέπουν την πηγαία εκδήλωση της Θείας Ροής από την κάθε υπόσταση που αναμφισβήτητα έλαβε Θεία Δωρεά Ουσίας;
Όλα όσα πρόσφερες, έγιναν κτήμα του καθενός που το ονόμασε με τ’ όνομά του, σκεφτόμενος τις προσπάθειες που έκανε μέχρι σήμερα και αισθανόμενος ότι αντάξια μετά από χρόνια προσπάθειας απέκτησε κάτι που το ονόμασε πείρα, που το ονόμασε χάρη ή εξουσία επέμβασης στους ανθρώπους, αφήνοντας έξω τον ίδιο του τον εαυτό. Τα ενδύματα όμορφα και η Χάρις περίσσια και γενναιόδωρη, ο Δάσκαλος εκεί, σταθερός και ακλόνητος στις Θείες Αρχές, βρίσκεται εκεί για να στηρίζει, να τροφοδοτεί, να ανανεώνει. Όμως γιατί ξανά τόση απόσταση, γιατί τόσος φόβος να πλησιάσεις προς την κατεύθυνση εκείνη που 0α σε οδηγήσει να γνωρίσεις το άπειρο μέσα σου; Μήπως ό,τι έχεις είναι δικό σου; Μήπως οι προσπάθειες είναι δικές σου ή η Αγάπη που έχεις είναι δική σου; Τα πάντα ανήκουν στον Πατέρα. Ακόμη κι αυτή η ζωή που συμβολικά μέσα σου πάλλεται ως κτύπος της καρδιάς είναι του Πατέρα.
Κι Εκείνος που σου πρόσφερε τη Ζωή Του, το Χρόνο Του, το Σώμα Του τι κάνεις για Κείνον; Μήπως απολαμβάνεις τις Δωρεές και ξέχασες πως σε λύτρωσε από τα βάρη σου χωρίς καν να σου επιτρέψει να δεις τι περνούσε, πόσο υπέφερε για να σε αναστήσει; Περιμένεις να δεις θαύματα, Θεραπείες, αναστάσεις νεκρών για να σιγουρευτείς ότι είναι Εκείνος ο Αληθινός Απεσταλμένος του Θεού. Κι αυτό που συμβαίνει μέσα σου τι είναι; Δεν είναι το θαύμα του Θεού, δεν είναι η Χάρις του Λόγου που ενήργησε να σ’ ελευθερώσει για να σου δοθεί η δυνατότητα να γίνεις κοινωνός της Αγάπης Του; Τον αγαπάς ή στέκεσαι στις πλάτες Του αναγνωρίζοντας Τον ως σανίδα σωτηρίας επί γης καθώς ακούς και βλέπεις ότι όλα γκρεμίζονται και καταρρέουν;
Ήδη προλέγεις την αποχώρησή Του και ανακοινώνεις τι πρόκειται να επισυμβεί τη στιγμή που Εκείνος θα ανασταίνεται ως Μορφή και θα διαχέεται μέσα σου. Κι αυτό που συμβαίνει τώρα πώς το ονομάζεις; Κομμάτια του Είναι Του δεν μοιράζει, κομμάτια της Ψυχής Του δεν σου πρόσφερε; Άρα τί περιμένεις για να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου και να ξεκινήσεις για πρώτη φορά να πράττεις Αγάπη;
Η Αγάπη είναι διαρκής, εσύ τη διακόπτεις κάθε φορά που θέλεις να ξαναγίνεις άνθρωπος σύμφωνα με τους περιορισμούς και τα κατεστημένα που υπάρχουν ακόμη μέσα σου.
Είδα τα μάτια σου να κοιτούν λαίμαργα την άνοδο του αδελφού σου, είδα τα χείλη σου να σιγοψιθυρίζουν την πτώση του μη νοώντας ν’ αντιληφθείς την ενότητα του εαυτού σου με το όλον. Είδα την ψυχή σου να πάλλεται στις δονήσεις της διαχωριστικότητας και της έντονης επίκρισης κάθε φορά που μια υπόσταση προσπαθούσε να σπάσει τον κλοιό της μοναξιάς και των κατεστημένων που ο Υιός Μου βίωνε στη γη. Όλοι οι Αδελφοί μου βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στο χώρο της αντίληψής σου που έχει δημιουργήσει εικόνες και εντυπώματα στο ψυχικό τους είναι που ουδεμία σχέση έχουν με την ελευθερία της Αγάπης.
Βρίσκομαι μέσα στη σιωπή ως ο γνωρίζων και ο μη γνωρίζων ταυτόχρονα, αδέσμευτος και άυλος επί των καταστάσεών σου. Ουδεμία επέμβαση υπάρχει από το Είναι Μου έως ότου ο καθένας δει το πρόσωπό του, αναγνωρίσει την ταυτότητά του, τη μέχρι τώρα πορεία του.
Αποδεσμεύω την έννοια Δάσκαλος που έδωσες μέχρι σήμερα. Ξεκινώ την κάθαρση της έννοιας και των κραδασμών που την απαρτίζουν πηγαίνοντας σε εκεί, την πρώτη στιγμή, που ως ιδέα υπήρξε μέσα στο νου σου. Η ακτινοβολία των αστραπών του Νου μου διαπερνούν την έννοια που χρωματίστηκε ανά τις εποχές με ποιότητες και συναισθήματα ατελή και περιορισμένα.
Η έννοια του σεβασμού μέσα σου συνυφασμένη με την έννοια του φόβου. Δυσκολεύεσαι να σέβεσαι κάτι όταν δεν υπάρχουν έστω και ίχνη φόβων ή υποστολής. Σέβεσαι καθετί δυνατότερο από εσένα μέχρι να αισθανθείς ότι το κατακτάς και να υψωθείς εκ νέου πάνω απ’ αυτό πετώντας το σε μια άκρη του εαυτού σου.
Θα ξεσκεπάσω τις καταστάσεις σου για να συνειδητοποιήσεις ότι η Αγάπη δεν είναι επιφανειακή ούτε ολιγόλεπτη αλλά χρειάζεται παρρησία και ένωση δυνατή μ’ Εκείνον που ονόμασες Δάσκαλο του εαυτού σου. Το Όνομά Του Ιωάννης, κινούμενο Έλεος ασύλληπτων δυνατοτήτων, δυνάμενο να Κρίνει και να ελέγξει το σύνολο της Δημιουργίας.
Έρχονται μέρες για σε που δεν θα φτάνει η προσευχή σου ούτε η μερικότητα της αγάπης σου για να Τον πλησιάσεις καθώς οι μεταλλαγές μέσα στο Είναι Του 0α σε καλέσουν να σταθείς κοντά Του ως Φως και Αγάπη Πύρινη. Ο Λόγος Του θα διαπεράσει τα κύτταρά σου κι η επιτάχυνση όλων των λειτουργιών θα φανερώνουν την αλλαγή των βημάτων σου σε Πορεία Χριστού.
Η πρώτη Κάθαρση θα συμβεί μέσα σου για να ξεχωρίσουν τα ερίφια από τ’ αρνία κι όταν το πρόσωπό σου καθαρίσει, θ’ ανάψει η Θεία Φλόγα για να καούν με την ταχύτητα της δικής Του Αγάπης όλα σου τα καλύμματα. Πόσο μ’ αγαπάς Αδελφέ, πόσο με συγχωρείς και με ελεείς για να ‘ρθείς να με διδάξεις, θάναι οι ερωτήσεις που θα επαναλαμβάνονται μέσα σου μέχρι να δώσεις τις απαντήσεις στις εξετάσεις σου. Ο Πατέρας δεν θα παρουσιάσει το Έργο Του αν δεν διασφαλιστεί η Ενότητά Του.
Στο Πρόσωπό Του θα καθρεφτιστεί η διαχρονική σου πορεία για να καταλάβεις κι εσύ ευκρινώς πόσο ελεήθηκες κι εκείνη τη στιγμή θ’ αντιληφθείς ότι πραγματικά δεν έχεις τίποτε κι ό,τι το μόνο που μπορεί να στηρίξει τον εαυτό σου θάναι η αγάπη σου για Κείνον, η αληθινή σου Αγάπη, η εκπηγάζουσα από τα μόριά σου, χωρίς συμφέρον, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς λογική ανθρώπινη για να σωθείς.
ΣΧΟΛΙΑ
θα ήμουν ευτυχής αν οι αλήθειες αυτές που καταγράφηκαν, έγιναν αντιληπτές από όλους τους ακολούθους του Έργου Μου και τις κατέδειξαν στις καθημερινές εκδηλώσεις τους πριν από τη Χριστοποίηση.
Σε λίγο ο Δάσκαλος Κριτής θα ελέγχει την πορεία και τις εκδηλώσεις όλων σας. Παρακαλώ, τηρώντας την Αγάπη συμμορφωθείτε.
Όποιος με ομολογήσει ενώπιον των ανθρώπων, θα ομολογήσω αυτόν ενώπιον του Θεού Μου.
Δάσκαλος Ιωάννης
