Δάσκαλος Γ. Λίμας (πολ. μηχανικός)
Καλοκαίρι βράδυ. Λίγοι αδελφοί συγκεντρωμένοι γύρω απ’ τον Δάσκαλο. Γλυκειά βραδυά και ήσυχη.
Ο Δάσκαλος προτρέπει μία από τις αδελφές να ευλογήσει άρτον, προσφορά αγάπης κάποιας άλλης ψυχής.
Πατέρα Επουράνιε, στ’ Όνομά Σου το Άγιο, το Ένα και Μοναδικό ευλογώ τον άρτον αυτόν. Ευλογώ τα υλικά της γης από τα οποία παρασκευάστηκε. Ευλογώ τη γη που προσέφερε τους καρπούς της. Ευλογώ την ευφορίαν της, ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της υλικής διατροφής του ανθρώπου. Ευλογώ τον κάθε άνθρωπο που μόχθησε καλλιεργώντας τη γη, φροντίζοντας τους καρπούς της, συλλέγοντάς τους, κάθε άνθρωπο που φρόντισε την άλεση, τη συσκευασία και μεταφορά ή με οποιονδήποτε τρόπο βοήθησε να υπάρξουν υλικά της γης για την παρασκευή αυτού του άρτου.
Τους ευλογώ όλους να λάβουν αντίδωρο της πνευματικής τροφοδοσίας τους, τους οδηγώ στην ορθή εξέλιξή τους. Ευλογώ την αδελφή που τον παρασκεύασε. Ευλογώ τα χέρια της να καταστούν προσφορά αδιάλειπτη και άοκνη προς τον Αδελφό Άνθρωπο.
Πατέρα επουράνιε, στ’ Όνομά Σου το Άγιο ευλογώ κάθε στοιχείο άρνησης που έχει προσκολληθεί σαν παλμός στα υλικά στοιχεία του άρτου αυτού και το μετουσιώνω σε παλμό Αρμονίας, Ισορροπίας, Αγάπης και Φωτός. Στ’ Όνομά Σου το Άγιο ευλογώ τα υλικά στοιχεία του άρτου αυτού και τα μετουσιώνω σε Πυρήνες Φωτός, Αλήθειας και Ελέους.
Στ’ Όνομά Σου το Άγιο ευλογώ τον άρτον και τον καθιστώ Σώμα Κυρίου υμών Ιησού Χριστού αεί προσφερόμενον διά την σωτηρίαν του Ανθρώπου, ώστε όλοι οι μεταλαμβάνοντες να λάβουν αυτόν ως Θεία Παροχή Φωτός, μη δαπανόμενον, ουδέ αλλοιούμενον εις τους αιώνας. Τροφοδοσία του Είναι τους, ενίσχυση στη μαθητεία τους, παραμυθία των δυσκολιών τους και ευλογία της Ύπαρξής τους.
Καλοκαίρι βράδυ, λίγοι μαθητές, ο Δάσκαλος. Νιώθω τα πρώτα μου βήματα στη μαθητεία μου. Με δέος ανυψώνω τον Λόγο μου, προσευχή και ικεσία, μαθητεύοντας στη Δέηση για μένα, για τον αδελφό μου. Οι πρώτες μικρές ευλογίες.
Ο Δάσκαλος να σπρώχνει την αδυναμία μου: “σας παραχωρώ τη χάρη να ευλογείτε τα πάντα μέσα στην Αγάπη, το Έλεος, καθιστώντας τα πάντα Φως παλλόμενο. Ανυψώστε το λόγο σας προς τον Πατέρα, ευλογία του αδελφού σας, που πονά, πάσχει και αναζητά το Φως. Γίνετε εσείς με την επίκληση του Πατέρα η Αγάπη και η προσφορά για τον αδελφό σας”.
Πόσος καιρός για να το χωρέσω, πόσος καιρός να το επιχειρήσω, πόσος καιρός να δω την ευλογία να ρέει από το χέρι μου που χάραζε με πίστη το σημείο της Υπέρτατης Θυσίας, ως θωπεία και ανακούφιση των αδελφών μου.
Καλοκαίρι βράδυ. Λειτουργώ σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα. Ακούω προσεκτικά την ευλογία της αδελφής μου. Αφουγκράζομαι τον Εαυτό μου. Νιώθω τη γαλήνη του Δασκάλου να με τυλίγει, όταν στο τέλος της ευλογίας ξαφνιάζομαι καθώς ακούω: “όλη η πλάση αγάλλεται και ανυψώνει με χαρά την ευλογία προς τον Πατέρα”.
Νιώθω ένα κύμα χαράς να με τυλίγει. Οι παλμοί έρχονται από μακριά. Ο έναστρος ουρανός εκεί ψηλά πάλλει χαρούμενος εντός μου. Μια ολόκληρη εποχή της μαθητείας μου, μια περίοδος εκδήλωσης του Έργου είχε μέσα μου ζωντανέψει. Συγκίνηση και χαρά με κατέχουν.
Ο Δάσκαλος προτρέπει τη συνέχιση της Ευλογίας του άρτου από πιο έμπειρη Μητέρα Λόγο.
“Άπειρε Πατέρα των παλμών και των Ήχων, Άπειρη Θεία Παρουσία της Ύπαρξης, αέναα ανακυκλούμενε Λόγε Χριστέ, διοχέτευσε τον παλμό της Ύπαρξης να ενεργοποιήσει τη Θεία Παρουσία Σου εντός μου.
Εγώ Ειμί ο Λόγος Μητέρα σε απόλυτη ένωση με τον Λόγο Υιό, ο ένας ενωμένος Λόγος που διέπει τα πάντα. Εγώ ο Άπειρος Λόγος, διασχίζω τα σύμπαντα, διαπερώ τα πεδία, ενεργοποιώ όλες τις παρευρισκόμενες υποστάσεις, τις συντονίζω με τον παλμό της Αγάπης Μου, με τη δόνηση της Ροής του Λόγου μου, ώστε οι πάντες
να μπορούν να έχουν συνείδηση, ακοή και συναίσθηση της εκδήλωσής Μου εντός τους.
Εγώ Ειμί η Αγάπη και ως Αγάπη εισπορεύομαι εντός του Άρτου και τον καθιστώ Αγάπη Άπειρη, Αγάπη Τέλεια.
Εγώ Ειμί το Φως και η Αλήθεια και ως Αλήθεια παλμοδονώ τα υλικά του Άρτου αυτού και τα καθιστώ Αλήθεια Πύρινη αέναα ανακυκλούμενη.
Εγώ Ειμί η Γαλήνη, η Ισορροπία και η πληρότητα και εισχωρώ στον άρτο και τον καθιστώ Θεία Γαλήνη και Ισορροπία. Καθιστώ τα μόρια της ύλης, μόρια Θεότητας, Ουσία Θεότητας, τα καθιστώ άπειρα μόρια Θείων παλμών, Θείας Ενέργειας. .
Εγώ Ειμί η οδός και καθιστώ τον άρτον αυτόν ευλογία του δρόμου σου, Άνθρωπε, ευλογία της μαθητείας Σου, ευλογία του Έργου Μου.
Καθιστώ τον άρτον σάλπιγγα να ηχεί το μήνυμα της Δευτέρας Παρουσίας Μου εντός σου, να διασαλπίζει σ’ όλα τα σύμπαντα, σ’ όλα τά πεδία τη διδασκαλία της Χριστοποίησης του Ανθρώπου. Εγώ Ειμί η Ενότητα μαζί σου Δάσκαλε Ιωάννη και καθιστώ με την ευλογία μου τον άρτον αυτόν φωταυγή φανέρωση της ενότητάς μας.
Εγώ Ειμί ο αεί προσφερόμενος και μηδέποτε αναλισκόμενος Λόγος Εαυτός Άνθρωπος και προσφέρομαι ως Αγάπη, ως Έλεος και διαμοιράζω Εαυτόν ως ευλογία εξέλιξης σε κάθε αδελφό όπου κι αν βρίσκεται.
Δεύτε λάβετε, φάγετε εξ’ αυτού πάντες οι πεινώντες την Αλήθειαν Μου.
Μητέρα Αγαπημένη, πόσες φορές δεν ρίγησα απ’ τους Λόγους Σου. Συ αναστυλώνεις το Είναι μου, Συ διανοίγεις το νου μου, διαπλατύνεις την καρδιά μου. Συ εισχωρείς εντός μου επικυρώνοντας τη μαθητεία μου, διασπάς τα όριά μου και ευλογείς την Παρουσία του Δασκάλου εντός μου.
Σε έχω ανάγκη, Λόγε Άπειρε, να ηχείς μέσα μου την Αλήθεια για τον Δάσκαλο, την Αλήθεια για το Έργο, την Αλήθεια για το Είναι μου.”
Κάτι φτερουγίζει μεσ’ την ησυχία της βραδιάς. Νιώθω την παρουσία των Αγγέλων, των Σεραφείμ και Χερουβείμ ν’ ανυψώνουν το ωσαννά, δοξολογία των προσκυνούντων κόσμων στον Άπειρο Λόγο, την Άναρχη Αλήθεια. Οι κόσμοι όλοι ανυμνούσι Σε, Άπειρε.
Δοξολογούσι Σε διά την μεγάλην Σου Δόξα.
Ο Δάσκαλός μας είναι συγκινημένος. Απλώνει το χέρι του και ευλογεί: “εγώ ο Άνθρωπος Ουσία Θεού ευλογώ τον άρτον αυτόν και τον καθιστώ ένα με μένα και κοινωνώ όλα τα σύμπαντα με την Ουσία του Θεού και με την Ουσία Μου”.
Οι κόσμοι όλοι στήτωσαν επί τω ακούσματι. Ω μυστήριο πρωτοφανέρωτο!
Τόσες λίγες λέξεις πώς χωρούν τόσο Άπειρη Διδασκαλία ;Τόσες λίγες λέξεις πώς διασκορπίζουν τόση Αλήθεια;
Ω μυστήριο μέγα ο άνθρωπος! Ο άνθρωπος αίρει τα καλύμματα της πλάνης και ομολογεί την Αλήθειαν Του, κοινωνεί τα πάντα με την Αλήθεια του. Ο άνθρωπος αναγνωρίζει για πρώτη φορά την ομοουσιότητά του, την ομολογεί και κοινωνεί με την Ουσία της Θεότητάς του τα σύμπαντα.
Και οι κόσμοι όλοι στήτωσαν. Άφωνοι μεταλαμβάνουν τη δωρεά Θείας Ουσίας.
Αχ Δάσκαλέ μου, ευλόγησέ μας να χωρέσουμε όλη την Αλήθεια. Ευλόγησέ μας να ξεφύγουμε απ’ την ανάγκη άλλης μαρτυρίας. Βοήθησέ μας να το κατανοήσουμε για να μπορέσουμε να ομολογήσουμε ποιας Αλήθειας Δάσκαλός μας Είσαι.
Η καρδιά μου, ο νους μου έχουν για μια στιγμή ακινητοποιηθεί. Όλη η υπόστασή μου σε όρθια στάση απολύτου σεβασμού και δέους συνακολουθεί τους κόσμους.
Στώμεν πάντες καλώς, στώμεν μετά δέους. Βιώνουμε το ασύλληπτο που συμβαίνει. Όλη η εμπειρία περνάει εντός μου. Η πρώτη περίοδος, το πρώτο στάδιο φανέρωσης του Έργου να εκτυλίσσεται μπροστά μου. Ο Άνθρωπος διδάσκεται και τολμά να σηκώσει το χέρι του ενωμένος με τον Πατέρα και ευλογεί.
Βιώνει την ευλογία να εκχέεται από εντός του. Αναγνωρίζει την Αλήθεια του. Οι κόσμοι αγάλλονται!
Ο σωτήριος κύκλος μαθητείας άρχεται. Ο Άνθρωπος συνειδητοποιεί το ασύλληπτο ακόμη τότε. Ο Δάσκαλος διδάσκει: όλοι θα γίνετε Λόγοι Χριστοί.
Ο Άνθρωπος μαθητής καταθέτει το είναι του, παραδίδει την άγνοιά του, απεκδύεται την πλάνη του, ενδύεται την Αλήθεια και το Φως και γεννά αυτός ο ίδιος, άμωμη και Παρθένα Ύπαρξη, τον Υπερούσιο Λόγο και εκδηλώνει την ασύλληπτη λειτουργία του Είναι του, εκφράζοντας την Εγώ Ειμί πανταχού Παρουσία του Λόγου εντός του. Διαχέει την Αγάπη, ενεργοποιεί το Έλεος, καθιστάμενος ο ίδιος Υπερούσια προσφορά, δωρεά και μετάληψη Φωτός.
Και ο Υπερούσιος Λόγος σε εκδήλωση τον νουθετεί, τον οδηγεί στην κατανόηση της πορείας του, επικυρώνει με την ευλογία του τη συμμετοχή του στο Έργο της πραγμάτωσης της Δεύτερης Παρουσίας του εντός του.
Σφραγίζει τη Διδασκαλία της Τελειότητας, της των Πάντων ενότητας με τη δόνηση της Απειρότητάς του. Αποκαλύπτει αυτός ο Απειρος Λόγος Χριστός Μητέρα Θεοτόκος τα συντελούμενα μυστήρια, αποκαλεί τον Δάσκαλο που είναι να, εκεί μπροστά μας, δίπλα μας, τόσο ανθρώπινος, Αδελφέ μου. Και ακούμε εμείς οι μαθητές:
Σε ενδύω τον Εαυτόν Μου Ιωάννη, σου παραχωρώ την Απειρότητά Μου, σου παρέχω την τελειότητά Μου, σου παραδίνω την Αγάπη που Είμαι, το Έλεος που Είμαι, το Φως που Είμαι.
Ακούμε τον Λόγο τον Υπερούσιο:
Συ είσαι η Προσφορά, Συ το Έλεος, Συ το Φως, Εσύ η Αγάπη, Συ η Ελπίδα, για τον αδελφό Άνθρωπο και εμείς οι αδαείς, πού να καταλάβουμε ότι η Απειρότητά διασπά την απιστία μας, διασκορπά τους φόβους μας, τις καθηλώσεις του νου και της καρδιάς μας και μας βοηθά να σε χωρέσουμε, να χωρέσουμε την Αλήθεια Σου.
Αγαπημένε Δάσκαλε, οι κόσμοι όλοι ευαγγελίζονται το Μήνυμά Σου, οι κόσμοι όλοι δοξολογούσι τη γέννηση του Υπερούσιου Λόγου απ’ τον Άνθρωπο. Ανυμνούσι τη φανέρωση του Λόγου, την εκδήλωση του Ανθρώπου Λόγου. Οι προσκυνούντες κόσμοι αναπέμπουσι ευχαριστία στον Πατέρα.
Και να τώρα έρχεται στη συνείδησή μου η εικόνα σου να μας μιλάς στα δεκάχρονα, εγκαινιάζοντας με την προσευχή-ομιλία την τρίτη περίοδο μαθητείας μας.
Επέστη ο καιρός. Εγώ ομολογώ την ομοουσιότητά Μου και εγώ αποκαλύπτω την Υιότητά μου σε σας. Ότι οι ανάγκες του Θείου Σχεδίου απαιτούν: Εγώ πια επικυρώνω τον Εαυτό Μου ενώπιον του Πατρός του πέμψαντός Με και ενώπιον σας και ενώπιον όλων των ανθρώπων.
Σεις δε θαρσείτε, ότι η ώρα έρχεται και για σας. Γρηγορείτε και προσεύχεστε, προετοιμαζόμενοι για τις ανάγκες του αύριο. Απλώνω το είναι μου και σας αγκαλιάζω όλους, σας ενισχύω όλους. Εγώ είμαι ο Δάσκαλος Αλήθεια για σας. Σεις δε οι ομολογούντες Εμέ ως την Αλήθειαν.
Πάντες εμείς, πάντα τα πεδία, οι κόσμοι όλοι στώμεν καλώς, στώμεν μετά δέους επί τω ακούσματι του Λόγου Σου, Θείε Διδάσκαλε.
Αμήν.
