Στο Όνομα του Ενός Τρισυπόστατου Θεού, ευλογώ το χώρο και τις Υποστάσεις. Μετουσιώνω κάθε δόνηση που δεν είναι Αγάπη, που δεν μεταφέρει ποιότητες εκλεπτυσμένες και υψηλές Θείας Ενέργειας. Μετουσιώνω κάθε παλμό που περιέχει δέσμευση, καθήλωση, επιτίμηση, υποτίμηση, διαχωρισμό. Μετουσιώνω οτιδήποτε δεν επιτρέπει την ελεύθερη ανακύκλωση της Αγάπης, διαρρηγνύοντας τα παραπετάσματα των αποστάσεων, των νοητικών θέσεων, των συναισθηματικών και Συνειδησιακών καταστάσεων και εγκαθιδρύοντας μέσα στο «Είναι» κάθε Υπόστασης την Ανεξάντλητη ροή της Αγάπης, για να φανερωθεί η δύναμη και η Χάρη, που Αυτή εκδηλώνει.
Ευλογώ το «Είναι» κάθε Υπόστασης και το πλημμυρίζω με Θεία Γαλήνη, Θεία Αρμονία και Θείο Φως. Ευλογώ το νου, την καρδιά και τη Συνείδηση και τα συντονίζω με τη ροή του Λόγου, ώστε να πάψουν να λειτουργούν μεμονωμένα και να εκφράζονται από εκφράσεις μερικές, και να εκφραστούν ολοκληρωμένα, με Ισορροπία, απόλυτα εντασσόμενα μέσα στην Ολότητα της Προσφοράς, της Αγάπης και της Ένωσης.
Διαχέω στο χώρο την Ευλογία του Ενός Λόγου, Ευλογία Ακατάλυτη και Αδιάφθορη. Διαχέω στις Υποστάσεις την Ευλογία του Ενός Λόγου σαν Πυρήνα Ζωής, σαν Ενότητα, σαν Θεία Κάθαρση και Δωρεά Μετάνοιας, σαν Ισορροπία και συμπλήρωμα ατελειών, σαν Υπερούσια Ουσία Ζωής.
Αγαπημένε Άνθρωπε, βρίσκεσαι σε μία πνευματική πορεία. Σ’ αυτή την πνευματική πορεία έχεις διδαχθεί θεωρητικά σαν βασικές αρχές την Αγάπη και την Ένωση με τον Άνθρωπο και τον Θεό, που ταυτίζονται σε Μία Μονάδα και που παρουσιάζουν αυτή την Κοσμική περίοδο στον πλανήτη γη τη Χριστοποίηση και την έκφραση του Λόγου μέσα από πολλά σκηνώματα. Προχωράς σ’ αυτή την πορεία καθοδηγούμενος από εσωτερική και εξωτερική Καθοδήγηση. Σε κάθε στάδιό σου διαμορφώνεις καταστάσεις, γνώμες, διαμορφώνεις επίπεδα εξέλιξης, από τα οποία αντιμετωπίζεις τη γνώση που σου έχω παραχωρήσει, τις Υπερούσιες έννοιες με τις οποίες σε διαπότισα και σε διαποτίζω εξακολουθητικά, δηλαδή την Αγάπη και την Ένωση. Είναι δύσκολο να αναλυθούν λεκτικά οι τρόποι που πρέπει να εκφράζεις Αγάπη και Ένωση. Και είναι δύσκολο, για τον μοναδικό λόγο ότι είναι άπειροι, ότι δεν επιδέχονται πλαίσια, δεν επιδέχονται περιορισμούς, δεν επιδέχονται κανενός είδους οριοθέτηση, ούτε μπορούν να ενταχθούν σε κάποιους Νόμους διανόησης. Γιατί η ίδια η Αγάπη και η Ένωση είναι ο Νόμος, είναι η Απειρότητα, που περιέχει τα πάντα, τα περικλείει, τα δονεί, που περιέχεται στα πάντα, χωρίς καμία διαφορά ή απόσταση.
Πολλές φορές στην πορεία σου δημιουργούνται προβληματισμοί στον τρόπο που αντιδράς, δημιουργούνται απορίες και αμφιβολίες αν και κατά πόσον είσαι σύμφωνος με τη διδαχή της Αγάπης και της Ένωσης, αν και κατά πόσον παρέχεις, προσφέρεις, εκδηλώνεσαι. Κι αυτές οι αμφιβολίες και οι προβληματισμοί συνήθως σου δημιουργούνται, όταν βρίσκεσαι πιεσμένος κάτω από συγκεκριμένα γεγονότα της εξωτερικής ζωής, που δρουν σ’ ένα ορισμένο σημείο του «Είναι» σου και το κρούουν, προκαλώντας σου την επίγνωση της ανισορροπίας που υπάρχει μέσα σου και επομένως τον προβληματισμό πάνω σ’ αυτή την ανισορροπία. Όμως, Αγαπημένε Άνθρωπε, σίγουρα στην καθημερινή σου πορεία έχεις εκδηλώσει και εκδηλώνεις πάρα πολλές αμέλειες. Αμέλειες όχι μόνο στο θέμα της Αγάπης, αλλά και σε άλλα θέματα, που θα έπρεπε να είχες ήδη βιώσει και εκδηλώσει σωστά. Αμέλειες στη χρήση του λόγου, στη χρήση της σκέψης, στη χρήση των εκδηλώσεων. Αμέλειες στη διάχυση της Ευλογίας, στην εκδήλωση της Χάρης, αμέλειες στην επίγνωση και στην ενσυνείδητη πίστη. Πληθώρα αμελειών, που όμως αν δεν ενεργοποιηθούν από κάποιο εξωτερικό παράγοντα, ίσως περνάνε απαρατήρητες, ίσως δεν τις αντιλαμβάνεσαι. Θέλω να σου τονίσω, ότι πολλές φορές, αυτό που αντιλαμβάνεσαι σαν μέγιστη αμέλεια, είναι η μικρότερη που έχεις διαπράξει. Είναι αυτή που προβάλλεται για να δικαιολογήσει και να καλύψει όλες τις άλλες, τις οποίες η ενσυνείδητη κατάσταση του «Είναι» σου δεν θέλει να δεχτεί, δεν θέλει να χωρέσει, δεν θέλει ν’ αφομοιώσει. Ο φόβος της ανάληψης των ευθυνών ντύνεται την ενοχή για μία αμέλεια, την οποία εξυψώνει σ’ ένα μεγάλο βάθρο και συσσωρεύει πάνω σ’ αυτήν ολόκληρη την αρνητικότητα και δυσαρμονία, αποδίδοντας σ’ αυτήν την κινητήρια δύναμη, την κινητήρια ουσία, για να καλυφθεί. Όμως αυτό είναι λάθος. Είναι επιφανειακή ταξινόμηση των πραγμάτων, είναι μια κατάσταση παθητικής εκδήλωσης, μια κατάσταση έλλειψης επαγρύπνησης και εσωτερικής εγρήγορσης. Είναι δικαιολογία πλάνης, που έρχεται να καλύψει τα κενά της ανισορροπίας, να αποδυναμώσει την εσωτερική προσπάθεια εξισορρόπησης, στρέφοντάς την και συντονίζοντάς την προς ένα σημείο, που είναι ουσιαστικά τελείως επιφανειακό και χωρίς σημασία.
Ο Πνευματικός Άνθρωπος, που ενσυνείδητα Χριστοποιείται, είναι απαραίτητο να μάθει να ενεργοποιεί Αγάπη και Ενότητα. Να μάθει να τα ενεργοποιεί όχι με ενοχές που συσπειρώνονται γύρω από αμέλειες, αλλά με συνεχή προσπάθεια, με συνεχή πορεία, που θα καλύπτει την Ολότητα του Ανθρώπου, που δεν θα φοράει ιδιαιτερότητες οικειότητας ή μεγαλύτερης γνωριμίας, αλλά θα μπορεί να επεκτείνεται πέρα απ’ αυτά, να απευθύνεται προς όλα τα τμήματα του Εαυτού Ανθρώπου, χωρίς καμιά διάκριση, ή ν’ απευθύνεται με ένταση και προς τμήματα του Εαυτού, που δεν έχουν οικεία σχέση, επειδή προς αυτά υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη, μεγαλύτερη έλλειψη, μεγαλύτερη σκοπιμότητα εκδήλωσης της Αγάπης.
Οι συνηθισμένες εκδηλώσεις σου, Άνθρωπε, είναι να περιμένεις, να απαιτείς. Αντιλαμβάνεσαι την Αγάπη μέσα από την Προσφορά. Μα την αντιλαμβάνεσαι μέσα από την Προσφορά, όχι που παρέχεις, αλλά που σου παρέχουν. Είναι μία βασική κατάσταση, που πρέπει να διαχωρίσεις μέσα σου. Στην πραγματική Αγάπη, στην Ολοκληρωμένη, στη Θεία, στην εκπηγάζουσα από τη Μία Πηγή, δεν υπάρχει απαίτηση, δεν υπάρχει ανάγκη απορρόφησης, υπάρχει μόνο διάθεση Προσφοράς, διάθεση διάχυσης παλμών προς κάθε σημείο, προς τα Σύμπαντα και προς τον Άνθρωπο. Όταν εντός σου δημιουργείται η έννοια απαίτηση, η έννοια πίκρα, η έννοια κάποιας απογοήτευσης, τότε πρέπει να κατανοείς, ότι αυτό που εκδηλώνεις από εντός σου δεν περιέχει Ισορροπία, Αγάπη, Ενότητα, του λείπουν στοιχεία που τα αναζητά στους εξωτερικούς παράγοντες, τα αναζητά σε άλλα τμήματα του Εαυτού, όταν βρίσκονται μέσα σου και μόνο από κει μπορείς να τ’ αντλήσεις αδιάρρηκτα και ισορροπημένα.
Αγαπημένε Άνθρωπε, η ανακύκλωση της Αγάπης, για να συντελείται εντός σου, πρέπει να υπάρχει ενεργοποίηση του Κέντρου της Αγάπης. Διαφορετικά οι αποστολές Αγάπης, η ενέργεια της Αγάπης, δεν ανακυκλώνεται μέσα σου. Σε αγγίζει, αλλά δεν σου προσφέρει, δεν παραμένει, δεν πολλαπλασιάζεται, δεν εκτελεί την κίνηση της Ζωής, την Πνοή της Δημιουργίας, την Ανάσα του Θεού. Όταν το Κέντρο της Αγάπης υπολειτουργεί, τότε συντελείται ανακύκλωση, αλλά λόγω των μη καθαρών καταστάσεων, που εκπέμπει, η ποιότητα της Αγάπης, που εκδηλώνεται απ’ αυτό, περιέχει στοιχεία συναισθηματικά χαμηλά, ανάλογα με το βαθμό της κάθαρσης και της δραστηριοποίησης του Κέντρου της Αγάπης. Είναι απαραίτητο, για να μπορέσεις να νιώσεις Αγάπη, για να μπορέσεις να εισχωρήσεις στην ολοκληρωμένη ανακύκλωσή Της, να είσαι ενεργοποιημένος σ’ Αυτήν, να είσαι καθαρός, να εκπέμπεις μέσα στους παλμούς της Ενότητας και της Μετουσίωσης. Διαφορετικά, όλες οι αποστολές και όλες οι ενεργειακές κρούσεις, που θα διέρχονται μέσα από το μη καθαρό ή αδρανές Κέντρο σου, θα σου φαίνονται προσποίηση. Θα σου φαίνονται χωρίς δόνηση, χωρίς παλμό και θα εκδηλώνονται μ’ αυτό τον τρόπο από εντός σου. Δηλαδή, ενώ θα δέχεσαι ενεργειακές ποσότητες Αγάπης, θα ανακυκλώνεις προς το τμήμα του Εαυτού που σου την απέστειλε, προσποίηση, αντίδραση, δυσαρμονία. Βέβαια αυτό το τμήμα του Εαυτού που εκδήλωσε την Αγάπη, πρέπει να είναι και σε θέση να μετουσιώσει οτιδήποτε ανακυκλωθεί. Και εφόσον βρίσκεται σε Ισορροπία, θα το μετουσιώσει και θα το αποστείλει πάλι σαν Ισορροπία, σαν Ενότητα, σαν συμπλήρωμα Αρμονίας και στοιχείων Θείων, προς το τμήμα του που παρουσίασε δυσαρμονία. Όμως όσες φορές κι αν γίνει αυτή η ανακύκλωση, αν το τμήμα του Ανθρώπου που δεν έχει καθαρθεί στο Κέντρο της Αγάπης, δεν προσπαθήσει να συμμετάσχει συνειδητά στην ενεργοποίηση του εαυτού του στην παραγωγή της Αγάπης, τότε η πορεία της ανόδου του θα είναι πάρα πολύ αργή, σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ ταυτόχρονα θα συσσωρεύονται μέσα του εντυπώσεις πίκρας και απογοήτευσης, εντυπώσεις αδιαφορίας. Θα συσσωρεύονται δηλαδή τείχη διαχωρισμού, που συνεχώς θ’ απομακρύνουν το τμήμα της Υπόστασής του από τα άλλα τμήματα.
Αγαπημένε Άνθρωπε, είναι καιρός ν’ αντιμετωπίσεις την Αλήθεια, είναι καιρός να πάψεις να επιρρίπτεις τις ευθύνες που εσύ έχεις, στα άλλα τμήματα του Εαυτού σου. Αν έχεις διδαχθεί ότι για οτιδήποτε συμβαίνει πάνω στη γη φέρεις ευθύνη όμοια με κάθε τμήμα, τότε ακόμα περισσότερο φέρεις ευθύνη γι’ αυτά που νιώθεις, γι’ αυτά που βιώνεις, γι’ αυτά που ζεις, και για να μπορέσεις να ξεφύγεις από την κατάσταση που ζεις και βιώνεις, δεν πρέπει ν’ αναζητήσεις το λάθος στο περιβάλλον σου. Πρέπει ν’ αναζητήσεις το λάθος μέσα σου, να ταξινομήσεις την κατάσταση που υπάρχει εντός σου, να καθαρίσεις τα Κέντρα σου, να συντονίσεις τους παλμούς σου με τους παλμούς του Λόγου, ν’ αρχίσεις να κρίνεις τον εαυτό σου κι όχι τα άλλα τμήματα, που κατοικούν σε άλλα σκηνώματα. Να γίνεις ο Κριτής Λόγος για σένα και να εκδηλώσεις αυτόν τον Κριτή Λόγο με δονήσεις Αγάπης και Προσφοράς προς τα άλλα τμήματά σου, χρεώνοντας μόνο τον εαυτό σου και κανέναν άλλον, για ό,τι συμβαίνει, για ό,τι εκδηλώνεται σε σένα. Σαν πνευματικός Άνθρωπος, σαν Άνθρωπος που πορεύεσαι στην πορεία της Χριστοποίησης, κατέχεις καλά, ότι δεν πρέπει να χρεώνεις, γιατί ό,τι χρεώνεις το δένεις, το παγοποιείς, το καθιστάς στάσιμο, δεν του επιτρέπεις να εξελιχθεί, δεν του επιτρέπεις ν’ αναπτυχθεί και να εκλεπτυνθεί. Όταν χρεώνεις έναν Αδελφό σου, ένα τμήμα του Εαυτού σου, δένεις αυτό το τμήμα και δένεις κι εσένα. Άρχισε τουλάχιστον χρεώνοντας μόνον εσένα, και μετά ξεπέρασέ το κι αυτό, γιατί τίποτα δεν πρέπει να χρεώνεις και κανένα χρέος δεν πρέπει να υπάρχει πάνω σου σαν καθηλωτικός δεσμός. Είναι αναγκαίο να υπάρχει επίγνωση και συνεχής διάθεση μετουσίωσης, όχι κατακτήσεις, όχι ενοχές, όχι παγοποιημένες καταστάσεις φόβων, ατολμιών, αμελειών.
Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, εκδηλώνεσαι μέσα από διαφορετικά σκηνώματα, με διαφορετικές ιδιαιτερότητες, με διαφορετικά στοιχεία προσωπικότητας. Έχεις την ίδια Ουσία, αλλά στην επικοινωνία σου διασταυρώνονται τα εξωτερικά καλύμματα και όχι η Ουσία, που παραμένει Ενωμένη ανά τους αιώνες μέσα στο Άχρονο και στο Άχωρο. Μάθε να εμβαπτίζεις κάθε σύγκρουση προσωπικότητας μέσα στην ενωμένη Ουσία σου. Μάθε καθετί να μπορείς να το εντάσσεις μέσα στην ενιαία κατάσταση του Ανθρώπου, που η επίγνωση της πίστης της ενσυνείδητης σου παρέχει. Μάθε καθετί να το λούζεις με τη δόνηση του Λόγου, με τον ήχο του Λόγου. Να το λούζεις με τον Λόγο σ’ όλα τα επίπεδα και σ’ όλα τα πεδία, για να μπορεί να ενταχθεί ενοποιημένο μέσα στην Παντόχρονη και Παντόχωρη Παρουσία της Μίας Ύπαρξης. Κατανόησε ότι, όπου βλέπεις τοίχους, είσαι εσύ που τους υψώνεις. Κατανόησε ότι, όπου βλέπεις αποστάσεις, είσαι εσύ που τις διατηρείς. Κατανόησε ότι, ό,τι κρίνεις και αποζητάς από τ’ άλλα τμήματα του Εαυτού σου, είναι εσύ που, βρισκόμενος σε έλλειψη και ανισορροπία, δεν μπορείς να το δεχτείς, το παραποιείς και απομονώνεσαι μέσα στην παραποίηση και στη μορφοποίηση της πλάνης που δημιουργείς.
Είναι απίστευτο κι απίθανο για σένα, Άνθρωπε, όμως τα περισσότερα σκηνώματα που κυκλοφορούν πάνω στη γη και μεταφέρουν εντός τους Ουσία Θεού, τον Έναν Άνθρωπο σε διάφορα τμήματα, βρίσκονται εγκλωβισμένα μέσα στην παραποίηση που δημιουργεί ο μη συντονισμός της λειτουργικότητας των Κέντρων τους, μέσα στην ψευδαίσθηση της δυσαρμονίας, που δεν προέρχεται από τα άλλα τμήματα του Εαυτού, αλλά από το ίδιο το τμήμα που κατοικεί μέσα στο σώμα τους. Αλλά δεν έχουν κατανοήσει την κατάσταση αυτής της λειτουργίας και την αναγκαιότητα της συμμετοχής μέσα στην Αγάπη με δράση, με παρουσία, με ανοιχτό νου, καρδιά και Συνείδηση, χωρίς προκαταλήψεις ή φόβους. Οτιδήποτε κι αν εκδηλώνεται με φόβο ή προκατάληψη, είναι αδύνατον να χωρέσει την Ολότητα της Αγάπης και της Ένωσης. Θα χωρέσει τόσο μόνο, όσο να οδηγήσει το φόβο και την προκατάληψη σε κάποιο πιο εκλεπτυσμένο σημείο, αλλά, αν δεν έρθει η επίγνωση της κατάρρευσης όλων αυτών, η Ολοκληρωμένη Αγάπη δεν μπορεί να κατοικήσει μέσα στο «Είναι» της Υπόστασης του Ανθρώπου.
Είναι βασική λειτουργία των Συμπάντων, βασική λειτουργία ολόκληρου του Ανθρώπου, η ενεργή ανακύκλωση. Και σαν βασική λειτουργία, διέπεται από τους Νόμους της, από τις Θείες καταστάσεις που την κινούν και δημιουργούν τις ανάλογες επιπτώσεις, μέχρις ότου το τμήμα Άνθρωπος μάθει να λειτουργεί με Αρμονία και Ισορροπία, συντονισμένος με την Ανάσα των Συμπάντων. Η ανακύκλωση της Θεότητας παρέχει συνεχώς και μετουσιώνει συνεχώς, οποιαδήποτε δυσαρμονία προέρχεται από μη συμμετοχή των τμημάτων του Ανθρώπου μέσα σ’ Αυτήν. Όμοια θα δράσει ο Χριστοποιημένος Άνθρωπος. Όμοια θα δράσει ο κάθε Πνευματικός αναζητητής, που θέλει να πιστεύει ότι θα φτάσει κάποτε στην εκδήλωση της Ένωσης, στην Παρουσία του Λόγου από εντός του. Κι αυτή η ανακύκλωση και λειτουργία δεν υπάγεται σε κανέναν περιορισμό εκδήλωσης, δεν ζητά απαραίτητα έντονες εξωτερικές εκδηλώσεις, δεν ζητά θωπείες ή καλοπροαίρετες κουβέντες πάντα, εκδηλώνεται όχι ανθρώπινα, αλλά Θεϊκά, κατέχοντας τους Νόμους της Θείας Βουλής, κατέχοντας την Ισορροπία όλων των πεδίων και μετουσιώνοντας μ’ αυτή τη γνώση την οποιαδήποτε ανισορροπία και δυσαρμονία, που εκπέμπει το τμήμα στο οποίο απευθύνονται.
Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, σε Ευλογώ να αντικρίσεις τα τείχη που έχεις υψώσει γύρω σου. Σε Ευλογώ να νιώσεις την Αγάπη μέσα σου να ρέει, να συμμετάσχεις ενεργά στην ανακύκλωση της Ζωής και της Ανάσας Μου. Σε Ευλογώ να πάψεις να διαχωρίζεις, πιστεύοντας ότι αδικείσαι. Σε Ευλογώ να πάψεις ν’ αποζητάς, πιστεύοντας ότι δεν έχεις. Σε Ευλογώ να πάψεις να βρίσκεσαι σε κατάσταση πλάνης και ημιμάθειας, όταν η Αλήθεια εδρεύει εντός σου. Σου διαχέω τη Ζωή Μου, την Απειρότητά Μου, τους παλμούς της Αγάπης Μου. Σου διαχέω το «Είναι» Μου σαν τροφοδοσία Ζωής, σαν Ισορροπία των Κέντρων σου. Καθαρίζω τα Κέντρα σου όλα και τα συντονίζω με τον Έναν Παλμό του Θείου Λόγου. Καθαρίζω το Κέντρο της Αγάπης σου και εισέρχομαι σ’ αυτό σαν Θεία Αγάπη. Πραγματώνω την ανακύκλωση και σε συντονίζω με τη δράση της Αγάπης, τη δημιουργία της Αγάπης, την ολοκλήρωση της Προσφοράς αυτής προς τα πάντα.
