- Αλλεπάλληλοι κύκλοι
Ο Κόσμος είναι θεμελιωμένος και λειτουργεί με Αρμονία αυστηρή και Αναλλοίωτη. Εκφραστής της Θείας Αρμονίας είναι και ο Νόμος του Χρόνου. Η Θεία Θέληση δρα την ώρα που η δράση θα έχει σαν αποτέλεσμα την ισορροπία. Αυτή η ώρα γίνεται γνωστή εσωτερικά, για κάθε πράξη, στις οντότητες που δεν διακατέχονται από πάθος.
Η Θεία Θέληση σέβεται τις μορφές που εκπόρευσε και δημιούργησε. Τους δίνει Χρόνο να υπάρξουν και Χώρο να εκφραστούν. Τους διαθέτει ένα «χώρο» ύπαρξης, ένα πεδίο, δηλαδή, όπου μπορούν να εκδηλωθούν. Ο «χώρος» αυτός περιορίζεται – καθορίζεται με βάση τους Νόμους. Είναι ο χώρος της δραστηριότητας όπου κάθε ψυχή – οδοιπόρος μπορεί να «υλοποιήσει» ό,τι θέλει να μελετήσει. Εδώ εξασκείται, «γνωρίζει», ολοκληρώνεται.
Ο Νόμος του Χρόνου λειτουργεί με έναν τρόπο που μπορεί να περιγραφεί σχηματικά από έναν κύκλο με επτά φάσεις. Η καθεμιά είναι μια δοκιμασία και πρέπει να τελειώσει με σωστή τοποθέτηση, επιλογή και ορθή δράση. Έτσι μόνο ο κύκλος κλείνει με επιτυχία καταλήγοντας στο σημείο 7, που εκφράζει την ισορροπία. Από αυτή την κατάσταση αρχίζει ένας καινούριος κύκλος, που συμπληρώνει με λεπτότερες ποιότητες τις τοποθετήσεις, ώστε να οικοδομήσουν μια ευρύτερη Συνειδητότητα.
Αν οι δραστηριότητες ‑ ενέργειες δεν είναι εναρμονισμένες με το Νόμο του Χρόνου, τότε χωρίς να ολοκληρωθεί ο πρώτος κύκλος, αρχίζει ένας δεύτερος, παράλληλος κύκλος από την κατάσταση ανισορροπίας, με σκοπό να φέρει στη συνείδηση νέα στοιχεία συμπληρωματικά και να την οδηγήσει στην ισορροπία. Όταν ένας παράγωγος κύκλος κλείνει με επιτυχία, η Συνειδητότητα επιστρέφει στον αρχικό κύκλο, στο σημείο απ’ όπου είχε αρχίσει ο παράγωγος. Τώρα όμως, με τις νέες εμπειρίες – στοιχεία που έχει αποκτήσει, είναι έτοιμη για σωστότερες τοποθετήσεις στη ροή του κύκλου. Έτσι η παρέκκλιση του παράγωγου κύκλου, παρά τη χρονική καθυστέρηση, συντελεί στην ολοκλήρωση ενός συγκεκριμένου «μαθήματος» του αρχικού εκπαιδευτικού κύκλου.
Κάθε τομέας εκδήλωσης του ανθρώπου διέπεται από έναν βασικό κύκλο χρόνου. Οι επτά φάσεις του είναι επτά βασικές εμπειρίες και αυτές ακολουθούν τη διαδικασία λειτουργίας ενός άλλου, ειδικότερου κύκλου, για την καθεμιά, όπως φαίνεται στο Σχήμα 10.
Όλες οι εκδηλώσεις είναι έτσι οργανωμένες σε κύκλους, που περιέχουν κύκλους. Κάθε φορά που ένα γεγονός, σκέψη ή συναίσθημα προκαλέσει εσωτερική αναταραχή – ανισορροπία, σημαίνει ότι ο βασικός κύκλος εμποδίζεται να κυλήσει ομαλά και ένας παράγωγος κύκλος αρχίζει για να προσθέσει εμπειρίες, που θα μελετηθούν αναλυτικά και θα συντελέσουν στην αποκατάσταση της αρχικής ροής.
Έτσι, κάθε φορά που συναντάμε ένα «εμπόδιο» από έλλειψη ωριμότητας, κάνουμε «παράκαμψη» ακολουθώντας έναν παράγωγο κύκλο, έναν «πλάγιο δρόμο». Συνήθως όμως δημιουργούμε γύρω μας ένα μικρό ή μεγάλο χάος από ημιτελείς κύκλους, παράγωγους των παραγώγων. Όσο μεγαλύτερο το χάος των παράγωγων κύκλων, τόσο μεγαλύτερη η απόστασή μας από την κατάσταση της Ισορροπίας, της Θείας Γαλήνης.
Όσο υπάρχουν ημιτελείς κύκλοι, βρισκόμαστε κάτω από την πίεση του Νόμου 3 της Ισορροπίας. Είναι ο Νόμος, που δίνει ώθηση στους αλλεπάλληλους κύκλους, όταν υπάρχει στη Συνειδητότητα ανισορροπία – εσωτερική κίνηση – αναταραχή. Η πίεση – ώθηση του Νόμου 3 είναι ανάλογη με το ποσό της ανισορροπίας – δυσαρμονίας, που εκδηλώνουμε, ανάλογη με την απόσταση που βρισκόμαστε από τη Θεία Ουδετερότητα – Γαλήνη.
- Η ροή μέσα στον κύκλο του χρόνου
Ας εξετάσουμε τον κύκλο του Χρόνου, των «επτά τρόπων να δεις την Αλήθεια», αναλυτικά.
Έχουμε μια δεδομένη κατάσταση Συνειδητότητας για μια συγκεκριμένη στιγμή. Το μαγνητικό δυναμικό της ενεργοποιεί με συγκεκριμένο τρόπο τον κάθε Ουρανό – Κέντρο – Επίπεδο Αλήθειας και Ενέργειας.
Εξηγήσαμε, βάσει των Νόμων της επιλογής, ποια ακριβώς δόνηση θα μας «φωτίσει», θα πέσει στην αντίληψή μας, από κάθε ουρανό, στο χρόνο 0, στο Κέντρο δηλαδή του κύκλου, που συμβολίζει τη δεδομένη κατάσταση ισορροπίας της Συνειδητότητας.
Η Ενέργεια που προσφέρει – μεταφέρει η δόνηση, δονεί τη Συνειδητότητα σε μια καινούρια συχνότητα, στο σημείο (Ι). Είναι η αρχή της επιρροής του «Φωτός» από το πρώτο Κέντρο.
Όλα τα στοιχεία που περιέχονται στην ολική Συνειδητότητα συντονίζονται με το Θείο Φως του 1ου Κέντρου (κόκκινο). Εμφανίζουν τις πλευρές – όψεις τους, που βρίσκονται σε αρμονία με τη συγκεκριμένη συχνότητα του 1ου Κέντρου, που έχουμε ενεργοποιήσει. Η οντότητα εναρμονίζεται με την πρώτη όψη – ποιότητα Αλήθειας, όπως είναι καταχωρημένη στο 1ο Κέντρο, ή όπως φαίνεται όταν φωτισθεί από το 1ο Φως. Η οντότητα πολώνεται. Ενθουσιάζεται από την ομορφιά αυτής της αρμονίας και αγνοεί τη μερικότητά της. Δίνει στην πρώτη ποιότητα Αλήθειας τη «θέση» της Μίας Αλήθειας, της Ενιαίας. Και ενώ για ένα διάστημα όλα είναι αρμονικά, ξαφνικά οι εσωτερικές και εξωτερικές πληροφορίες λένε πως κάτι αλλάζει, κάτι δεν πάει καλά. Τα γεγονότα όλο και πληθαίνουν, μεταδίδοντας ένα σήμα κινδύνου στη συνείδηση. Η Αρμονία χάνεται, η Ισορροπία κλονίζεται. Όλα μιλάνε για λύπη, αδικία, προδοσία, ατυχία κλπ. Ενεργοποιείται τώρα η αντίδραση, αποφασίζοντας να διορθώσει τα πράγματα δυναμικά. Δρα, συνήθως βίαια, σπρώχνοντας τις καταστάσεις στη θέση που θα έπαιρναν αργά ή γρήγορα κατά τη φυσιολογική τους ροή. Ο νους διακατέχεται από απορία. Γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά;
Δεν είναι βέβαια «οι άλλοι» η αιτία της καταστροφής. Είναι απλώς η Ανατολή του Φωτός από το 2ο Κέντρο (πορτοκαλί). Η συνολική μας εμπειρία συντονίζεται τώρα με το Φως του και έλκει τα αντίστοιχα εξωτερικά γεγονότα για να εκδηλωθεί. Οι μορφές του 1ου Κέντρου απομακρύνονται και παρουσιάζονται οι ίδιες εμπειρίες μας με τις όψεις που είναι σε αρμονία με το Φως του 2ου Κέντρου.
Βρισκόμαστε στο σημείο (2). Η προηγούμενη ισορροπία μας, που στηριζόταν στα στοιχεία τα εναρμονισμένα με το 1ο Φως, καταρρέει. Βιώνουμε καταστροφή, απογοήτευση, λύπη και αγανάκτηση, λόγω άγνοιας των Νόμων, που διέπουν τη λειτουργία μας.
Για να μη βιώσουμε την κατάρρευση, δεν πρέπει να δώσουμε στο μέρος τη θέση του Όλου. Δεν πρέπει να «οικοδομήσουμε» θέσεις στηριζόμενοι στο Φως ενός μόνο από τα επτά Κέντρα. Μπορούμε μόνο να κάνουμε ένα σχέδιο «οικοδομήματος», που θα εκφράζει την 1η Αρμονία. Έτσι, καθώς φωτιζόμαστε διαδοχικά από τα Κέντρα, θα έχουμε «χώρο» για να διορθώσουμε, να εναρμονίσουμε το σχέδιο – οικοδόμημα με το Ανώτερο επίπεδο Αλήθειας κάθε φορά.
Το 2ο Φως «φωτίζει» τα ίδια στοιχεία της εμπειρίας μας, που «φώτισε» και το 1ο, αλλά τα παρουσιάζει σε διαφορετικό ύψος, τα ανάγει σε υψηλότερες δονήσεις – ποιότητες. Το 2ο Φως μπορεί να στηρίξει ένα «οικοδόμημα» τοποθετήσεων, που δεν κλονίζεται ούτε από το 1ο, ούτε από το 2ο Φως. Κλονίζεται όμως από το 3ο.
Έτσι βιώνουμε διαδοχικές ισορροπίες και καταστροφές – κλονισμούς. Κλονιζόμαστε λιγότερο, στο βαθμό που έχουμε αφήσει «χώρο», για μια καινούρια μορφή Αλήθειας, στο βαθμό που δεν είμαστε απόλυτοι.
Ας θυμηθούμε, ότι η Σοφία του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος είχε «χώρο» λατρείας για τον Άγνωστο Θεό. Το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα δεν περιοριζόταν στο Κατεστημένο, είχε πάντα «χώρο» για το νέο, το άγνωστο ακόμα.
Έτσι ανατέλλουν με τη σειρά το 3ο Φως από το 3ο Κέντρο (κίτρινο), το 4ο Φως (πράσινο), το 5ο Φως (μπλε), το 6ο Φως (μωβ), που ολοκληρώνει τις συχνότητες των χρωμάτων από το κόκκινο ως το μπλε, εφόσον προκύπτει σαν σύνθεση κόκκινου και μπλε. Είναι το Φως του Δημιουργού, το Φως που περιέχει όλες τις συχνότητες που εκδηλώθηκαν.
Το 7ο Κέντρο παρουσιάζεται με Φως βιολέ. Είναι το Πάλλευκο Φως της Αλήθειας, όπως φαίνεται μέσα από το κόκκινο «φίλτρο» του φυσικού κόσμου. Είναι το Φως του Πατέρα, που περικλείει μέσα Του όλες τις συχνότητες που εκδηλώθηκαν και εκείνες που δεν εκδηλώθηκαν. Είναι το Φως της Ύπαρξης, της Ισορροπίας των επτά βασικών τρόπων εκδήλωσης, ακριβώς όπως το λευκό φως του Ήλιου, περνώντας μέσα από ένα πρίσμα, φανερώνει τα επτά βασικά χρώματα, από τα οποία αποτελείται. Το Ηλιακό λευκό φως περιέχει και αυτό συχνότητες, που δεν μπορούμε να δούμε, όπως ο Πατέρας «περιέχει» ιδιότητες, που δεν έχουν εκδηλωθεί.
Όταν τα εσωτερικά μας «μάτια» εξυψωθούν με καθάρσεις πάνω από το φυσικό πεδίο, το Φως του 7ου Κέντρου παρουσιάζεται Λευκό, άπειρα Λαμπερό, ώστε να εμφανίζεται ή να περιγράφεται μερικές φορές σαν χρυσό ή ασημένιο. Αυτά είναι τα τελευταία φίλτρα, που προστατεύουν από την Ένταση του Λευκού Φωτός. Για να «ταξιδέψουμε» στην Περιοχή του Λευκού Φωτός, Του Πατέρα, αφυπνίζονται εσωτερικά «όργανα» αντίληψης – γνώσης δονήσεων – όχι πια χρωμάτων. Και αρχίζουμε να εξερευνούμε τις περιοχές του υπεριώδους, των μικροκυμάτων, των ακτίνων Χ κλπ.
Οι εμπειρίες από τις περιοχές αυτές δεν εκφράζονται με λέξεις ή εικόνες, γιατί είναι ανεκδήλωτες δονήσεις, παρά μόνον αν κατέβουν και, περνώντας μέσα από τα επτά Φίλτρα – Κέντρα, εκφραστούν συμβολικά. Συνήθως στις σπάνιες αυτές εμπειρίες μένει στη μνήμη μια περίεργη, τρομερά βαθιά γαλήνη και μία αίσθηση μηδένισης του εαυτού σ’ όλα τα επίπεδα, που εκφράζεται. Είναι μία πρώτη «γεύση» από τη «Διάχυση». Η συνείδηση βέβαια δεν μπορεί να ταξιδέψει εκεί, εκτός αν είναι μία συνείδηση χωρίς συγκεκριμένο «εαυτό», εκτός αν είναι η Μία Συνείδηση του Ενοποιημένου Όντος, του Ανθρώπου – Λόγου.
Είναι η Ενότητα των επτά μορφών Αλήθειας, που εκφράζεται διαδοχικά από το Φως των Κέντρων. Κάθε φορά το Φως ανατέλλει «κάθετα» προς το προηγούμενο. Η καθετότητα συμβολίζει τη σύγκρουση. Διαχωρίζει, διασπά, αποδιοργανώνει την προηγούμενη ισορροπία, λόγω της ατέλειας, της μερικότητας της δομής της.
Ο χώρος που διατίθεται στο κάθε Κέντρο είναι ένας κυκλικός τομέας με επίκεντρη γωνία εξήντα μοιρών. Αυτό εκφράζει τη μερικότητα της αλήθειας που μας δείχνει. Ο κύκλος αποτελείται από 6 τέτοιους τομείς και η ολοκληρωμένη Αλήθεια από 6 μορφές, που συνθέτουν την 7η, την Ανώτατη μορφή Αλήθειας, που μπορούμε να συλλάβουμε στο επίπεδο Συνειδητότητας που βρισκόμαστε. Αυτή απεικονίζεται στο κέντρο του κύκλου, στο σημείο – Μονάδα, που συμβολίζει την Αλήθεια – Ουσία. Έτσι το κέντρο του κύκλου αποτελεί τον 7ο «τομέα», που ολοκληρώνει τους άλλους έξι.
Έτσι, λοιπόν, καθώς κυλά ο κύκλος του χρόνου, η Αλήθεια περνάει μέσα από τα 7 Κέντρα διαδοχικά, που λειτουργούν σαν φίλτρα και αφήνουν σε καθέναν από τους επτά τομείς να φανεί μια ποιότητα – έκφραση της Αλήθειας.
Η Συνειδητότητα καλείται να πάρει θέση πάνω στη συγκεκριμένη μορφή της Αλήθειας που αντιλαμβάνεται και να «δράσει» στα εξωτερικά γεγονότα συντονισμένη με αυτήν. Στο τέλος δηλαδή της κάθε φάσης έχει πάρει όλες τις πληροφορίες, έχει «δει» όλες τις εμπειρίες της κάτω από το συγκεκριμένο Φως και καλείται να δράσει σύμφωνα με αυτά. Το πόσο έχει συντονισθεί η Συνειδητότητα στο Φως του αντίστοιχου Κέντρου, εξαρτάται από τη δεκτικότητά της. Έτσι και το αποτέλεσμα της δοκιμασίας εξαρτάται από τη δεκτικότητα.
Αν περάσει τη δοκιμασία και στα επτά στάδια με επιτυχία, σημαίνει ότι συντονίσθηκε επαρκώς, ώστε να δράσει κατάλληλα, και έτσι αποκαθίσταται η ισορροπία εξωτερικά και εσωτερικά. Ο κύκλος κλείνει και το σημείο 7 γίνεται το σημείο 0, της εκκίνησης του νέου κύκλου.
Σ’ αυτόν δίνεται η ευκαιρία να συμπληρωθούν οι ελλείψεις, ώστε κάποια «στιγμή» στην ιστορία της συνείδησης να κλείσει ένας κύκλος με πλήρη ταύτιση της οντότητας με την Ολοκληρωτική Αλήθεια, να κλείσει ένας κύκλος με ολοκληρωτική επιτυχία – αποδοχή – συντονισμό και στα επτά επίπεδα – στάδια. Τότε δεν υπάρχει πλέον λόγος να παραμένει η Συνειδητότητα στη λειτουργία κάτω από τους Νόμους 3 και 7 (της ισορροπίας και του χρόνου – των επτά τρόπων να δεις την αλήθεια), γιατί είναι η ίδια η Ουσία – Αλήθεια δοκιμασμένη στα Επτά επίπεδα Φωτός. Είναι το Φως. Είναι ταυτισμένη με τους Νόμους… Δονείται στην περιοχή του Απόλυτου II. Είναι ο Λόγος, η Άπειρη Αρμονία.
Είναι το αποτέλεσμα του συντονισμού της θέλησης της προσωπικότητας με τη Θεία Θέληση, την εκφραζόμενη από τους Νόμους.
- Οι Νόμοι οδηγούν στο δρόμο της τελείωσης
Οι Νόμοι είναι επιφορτισμένοι με το να εκφράζουν την Αλήθεια με δυο τρόπους: Ο πρώτος είναι να διοχετεύουν το Φως των Ουρανών, των Ανώτερων Κέντρων, στη Συνειδητότητα με σκοπό να την εναρμονίσουν με την Πλήρη Αλήθεια, να την απομακρύνουν από την πόλωση, τη μερικότητα της λειτουργίας της μέσα από τα Κατώτερα Κέντρα. Όταν το Φως γίνεται αποδεκτό, το αποτέλεσμα είναι Ισορροπία – Αρμονία – Ουδετερότητα.
Ο δεύτερος τρόπος τίθεται σε λειτουργία όταν το Φως δεν γίνεται αποδεκτό και η Συνειδητότητα επιλέγει να μείνει στη μερικότητα. Τότε οι Νόμοι ενεργοποιούν την αρνητική τους πλευρά. Κλονίζουν με το ίδιο Φως της Αλήθειας την ισορροπία της Συνειδητότητας. Το αποτέλεσμα είναι να μη βρίσκει ησυχία πουθενά. Οι επιλογές της δεν φέρνουν Αρμονία. Ο Νόμος 3 απαιτεί ισορροπία μέσα της και ο Νόμος 7 φέρνει αλλεπάλληλους κύκλους δοκιμασιών. Η Συνειδητότητα νιώθει να μάχεται. Αγνοεί ότι μάχεται τους Νόμους, πάνω στους οποίους είναι δομημένη! Η ίδια η Υπόστασή της απαιτεί ισορροπία. Αν δεν δεχθεί τα συμπληρωματικά στοιχεία που της λείπουν, δεν θα οδηγηθεί σε ουδετερότητα. Θα εξακολουθεί να υφίσταται την πίεση του Νόμου 3 και τη λειτουργία του Νόμου 7.
Η πίεση του Νόμου 3 της ισορροπίας είναι το άγχος, οι διάφορες αρρώστιες, σωματικές, νοητικές, ψυχικές. Δεν υπάρχει κανένας Κακός Δαίμονας πίσω απ’ αυτά. Είναι το «βάρος» του φορτίου που έχουμε επειδή αρνούμαστε να πάρουμε το αντίστοιχο Φως, που θα δώσει τα συμπληρωματικά στοιχεία, για να οδηγηθούμε σε ισορροπία – ουδετερότητα.
Τα χημικά στοιχεία, που έχουν ένα ορισμένο φορτίο (τα ιόντα) βρίσκονται σε ασταθή κατάσταση «αναζητώντας» το στοιχείο ή τα στοιχεία που έχουν αντίστοιχο αντίθετο φορτίο, για να ενωθούν και ν’ αποτελέσουν μιαν ουδέτερη ένωση.
Λειτουργούμε κι εμείς με τον ίδιο τρόπο. Η αντίδρασή μας στο να λειτουργήσουμε αυθόρμητα με άπειρη δεκτικότητα εκφράζει την αδράνειά μας. Οι αδρανειακές δυνάμεις είναι οι δυνάμεις που τείνουν να διατηρήσουν την κατάσταση όπως είναι. Είναι αντίθετες με τις αλλαγές. Είναι γενικό φαινόμενο στον υλικό κόσμο και δείχνουν χαρακτηριστικά τη φύση του.
Μόλις η συνείδηση συλλάβει τη λειτουργία των Θείων Νόμων και το σκοπό της ύπαρξης σ’ αυτό το πεδίο, τάσσεται στην υπηρεσία των Νόμων. Παραλληλίζει την προσωπική θέληση με την έκφραση της Θείας Θέλησης, όπως την αντιλαμβάνεται από το φυσικό πεδίο που βρίσκεται.
Ενεργοποιεί με τη θέλησή της τους Θείους Νόμους και θέτει τον εαυτό της, έλκοντας τις κατάλληλες καταστάσεις, μπροστά σε δοκιμασίες σκληρές, τέτοιες που να της επιτρέψουν να βάλει μία τάξη στο χάος των ημιτελών κύκλων της ανισορροπίας. Η αφυπνισμένη συνείδηση επιθυμεί να πληρώσει γρήγορα ό,τι πρέπει να μάθει σ’ αυτό το πεδίο, για να ακολουθήσει το ταξίδι της Επιστροφής στον Αμετάβλητο Κόσμο της Ουσίας, της Αλήθειας.
Η ορθή πρόθεση όμως και η τοποθέτηση που δείχνει υπακοή στους Νόμους, θέτει σε λειτουργία το Νόμο της Χάριτος. Ο Κύριος μέσα στην Άπειρη Αγάπη Του δεν θέλει να δοκιμαστούμε παρά τόσο μόνο, ώστε να εδραιωθούμε, να σταθεροποιηθούμε στο νέο τρόπο που βλέπουμε τον Κόσμο.
Ο Νόμος της Θείας Χάριτος λειτουργεί έξω από το Νόμο του Χρόνου. Αναστέλλει τη λειτουργία των αλλεπάλληλων κύκλων. Δίνει ισορροπία – ουδετερότητα στη συνείδηση σαν να είχε τελειώσει επιτυχημένα τους αλλεπάλληλους κύκλους του χρόνου. Δίνει την ευκαιρία στη συνείδηση – οντότητα να προσφέρει Έργο προς τον Άνθρωπο. Η Θεία Χάρη εκφράζει για άλλη μια φορά τη Θεία Αγάπη του Κυρίου, για τα δημιουργήματά Του. Αποδεικνύει ότι οι Νόμοι δεν λειτουργούν για να ικανοποιηθεί κάποια Ανώτερη Δικαιοσύνη. Η Δικαιοσύνη είναι λειτουργία του Εκπαιδευτή – Άρνηση – Κάρμα. Ο Θεός είναι Άπειρα Αγαθός. Οι Νόμοι έχουν σκοπό να εκπαιδεύσουν και να αναγάγουν την ανθρώπινη υπόσταση σε ανώτερα πεδία. Γι’ αυτό η Άπειρη Αγάπη επιστρέφει την οφειλή στους Νόμους, σαν Έργο προς όφελος του Ανθρώπου.
Έτσι η αφυπνισμένη Συνειδητότητα προσφέρει Υπηρεσία στον Άνθρωπο οδηγούμενη από τον Κύριο, άμεσα ή έμμεσα, ανάλογα με την επαφή της με το Θείο. Αν σταματήσει να προσφέρει Έργο ανιδιοτελώς και συνειδητά για την πρόοδο του ανθρώπου, τότε παραδίνεται πάλι στους εκπαιδευτές Νόμους.
Ο άνθρωπος, που βρίσκεται υπό την Προστασία της Χάριτος, πρέπει να προοδεύει διαρκώς. Δεν μπορεί να μείνει στάσιμος. Του δίνονται οδηγίες σαφείς. Περνάει δοκιμασίες, που του δίνουν την ευκαιρία να ενεργήσει κατά το Θείο Θέλημα. Εξασκείται στην έκφραση και ενσάρκωση των Θείων Αρετών. Του δίνονται δυνάμεις και εξουσίες επί των Φυσικών Νόμων, ανάλογες με τις δοκιμασίες του. Σαν αποτέλεσμα της συνειδητής του προσπάθειας να πλησιάσει το Θείο, του δίνονται καινούριες αισθήσεις Απείρων δυνατοτήτων, με τον όρο να τις χρησιμοποιήσει κατά τη Θεία Θέληση.
Η συνεχής προσπάθειά του έλκει Φως, ενοποιεί και συντονίζει τα Κέντρα του, έτσι ώστε το Φως των Ανώτερων Κέντρων να φωτίζει και να καθοδηγεί την υπόσταση. Στο βαθμό συντονισμού του με τα Ανώτερα Κέντρα του ο άνθρωπος εκδηλώνει όλες τις Θείες ιδιότητες: Άπειρη Αγάπη, που προσφέρεται στον συνάνθρωπό του, Άπειρη Γνώση και Άπειρη Δύναμη, τις οποίες ενεργοποιεί η Αγάπη. Η Γνώση και η Δύναμη είναι επίτευγμα της Αγάπης, για να γίνει τέλεια η προσφορά της.
Η Θεία Χάρις είναι μια εκδήλωση – ιδιότητα της Θεότητας. Είναι μια δόνηση – συχνότητα του Θείου. Γι’ αυτό είναι πάνω από τους Νόμους. Δεν είναι όμως μακριά από τον άνθρωπο. Οι οντότητες, που δονούνται σ’ αυτή τη συχνότητα, έχουν Εξουσία να την διαχειρίζονται. Είναι τα «μόρια Χάριτος» στον Κόσμο μας. Είναι οι επί της γης οδηγοί. Είναι ειδικά ευαίσθητοι, ώστε να έλκονται, να αντιλαμβάνονται τις αφυπνισμένες συνειδήσεις, που άρχισαν να συντονίζουν τη θέλησή τους με τη Θεία Θέληση. Μπορούν να εκχέουν Χάρη σε όλα τα Πεδία, συντονισμένοι με το Θείο Θέλημα.
Βρίσκονται εκτός λειτουργίας του Κάρμα του Αρνητικού Εκπαιδευτή και πάνω από Αυτόν. Ελευθερώνουν τη Συνειδητότητα, που κρίθηκε άξια να λάβει Χάρη, από την εξουσία του Αρνητικού Εκπαιδευτή, της αρνητικής δηλαδή λειτουργίας των Νόμων. Αναλαμβάνουν να την διδάξουν με ηπιότερο τρόπο, και αυτό διαρκεί όσο η θέληση της οντότητας εξακολουθεί να είναι παράλληλη με τη Θεία Θέληση. Αν εκπέσει και ακολουθήσει ελεύθερες επιλογές, λειτουργεί ο Νόμος του Κάρμα αυτόματα, μέσω του Διδασκάλου. Η συνείδηση συνετίζεται, ή παραδίνεται στους Νόμους για εκπαίδευση στο συγκεκριμένο θέμα, μέχρι να φτάσει να έλξει πάλι Θεία Χάρη.
Η εξέλιξη – εκπαίδευση κάτω από τη Θεία Χάρη είναι ταχύρρυθμη. Ο δρόμος του αφυπνισμένου ανθρώπου είναι πιο δύσκολος από την άποψη της συνεχούς προσπάθειας. Είναι όμως συνειδητός. Ξέρει τι κάνει και γιατί. Έχει σκοπό: την τελείωση του Ανθρώπου. Όχι τη δική του, αλλά του «Είδους». Δεν νοείται ατομική τελείωση.
Κάθε οντότητα, που τελειώνει τον κύκλο των ενσαρκώσεων στον δημιουργημένο κόσμο, προσφέρει στον Άνθρωπο την τελευταία ενσάρκωσή της, εκτελώντας το Έργο με το οποίο το πνεύμα της ήταν επιφορτισμένο να εκτελέσει, και κατά την αποχώρησή της γίνεται δώρο – θυσία στον Άνθρωπο – Αδελφό, στο υπόλοιπο μέρος της Καθολικής Ανθρώπινης Συνείδησης, στην οποία συμμετείχε από την αρχή σχεδόν της συνειδητής πορείας της. Είναι το Θείο Σχέδιο για κάθε άνθρωπο, που φθάνει να γίνει Λόγος. Ας θυμηθούμε πάλι τα λόγια του Κυρίου Χριστού – Λόγου, από το Σκήνωμα Ιησούς: «Εγώ είμαι ο δρόμος».
Η Ζωή του Κυρίου είναι ο συμβολικός δρόμος κάθε ανθρώπου που Χριστοποιείται. Το Θείο Σχέδιο είναι ο άνθρωπος να γίνει Λόγος και ως Λόγος να επιστρέψει στον Πατέρα, «ώστε να είναι Πρωτότοκος εν μέσω πολλών αδελφών» (Προς Ρωμ. Η΄, 29).
Αυτή είναι η στενή και τεθλιμμένη οδός. Η οδός των ελαχίστων, ο προορισμός όλων. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο «δρόμος» των επιλογών με σκοπό την ικανοποίηση των Κατώτερων Κέντρων δημιουργεί ένα χαώδες σύνολο από κύκλους. Δεν φέρνει ισορροπία και αρμονία, γιατί έλκει την αρνητική λειτουργία του Νόμου 3, με αποτέλεσμα να βιώνουμε σταδιακά τον πόνο, κυκλωμένοι από ψευδαισθήσεις ανίκανες να μας ανακουφίσουν.
ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΠΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ 7 ΚΕΝΤΡΩΝ
ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
- Οι επτά αρνήσεις
Η Ανατολή του 1ου Φωτός από το πρώτο Κέντρο φέρνει τη Συνειδητότητα στο σημείο (1) (Σχήμα 9). Τα στοιχεία της συνολικής ιστορικής Συνειδητότητας συντονίζονται, παρουσιάζουν την εμπειρία, που είναι παράλληλη με αυτό το Φως. Είναι η δόνηση της μαγείας των αισθητικών απολαύσεων. Το ον ωθείται σε δράση και όσο διαρκεί ο τομέας (Ι), τα πράγματα ρέουν εφοδιάζοντάς το με ποιότητες της επιλογής του, από τις οποίες αντιλαμβάνεται αποκλειστικά και μόνο ό,τι είναι παράλληλο με το 1ο Φως.
Καθώς όλα αυτά καταχωρούνται με το ιδιαίτερο μαγνητικό δυναμικό τους, σχηματίζουν μια επιφανειακή στοιχειώδη Συνειδητότητα, με τα στοιχεία δομής της προσανατολισμένα όλα προς το 1ο Φως. Αυτό είναι ένα «οικοδόμημα» μαγνητικό. Είναι μία τοποθέτηση.
Η Ανατολή του 2ου Φωτός στο σημείο 2 (Σχήμα 9) έλκει από τη συνολική συνείδηση (Σχήμα 2 και 3) τα στοιχεία που ανταποκρίνονται στην ποιότητα – συχνότητά του. Το Φως του 2ου Κέντρου κάνει φανερή την ταυτόχρονη παρουσία του Καλού και του Κακού, της ευχαρίστησης και του πόνου, του όμορφου και του άσχημου. Τα εμφανίζει καθώς πηγάζουν από την ίδια Πηγή, το ίδιο γεγονός, πρόσωπο ή λειτουργία.
Η ίδια η Συνειδητότητα κατακλύζεται από τις δυο μορφές – ποιότητες των στοιχείων της, καθώς αλλάζουν για να συντονισθούν με το 2ο Φως. Καταστρέφεται το μαγνητικό «οικοδόμημα» του Πρώτου Τομέα. Τα στοιχεία τώρα δείχνουν την αντίθετη πλευρά τους. Η γοητεία και η μαγεία γίνεται ανία και εξάντληση. Η εξαιρετική ομορφιά, κοινοτυπία. Η ηδονή, πόνος, θλίψη. Η δραστηριότητα δίνει τη θέση της στην κατάπτωση. Αυτές οι μορφές είναι αληθινές όσο και οι προηγούμενες, και βέβαια είναι οι συμπληρωματικές τους. Είναι ό,τι χρειάζεται για να μάθουμε, ότι εμπειρία σημαίνει Καλό και Κακό και δεν υπάρχει τρόπος διαχωρισμού.
Αν δεν δεχθούμε το μάθημα, δημιουργούμε μία χαώδη κατάσταση αλλεπάλληλων δοκιμασιών, που καταλήγουν σε καταστροφές. Βιώνουμε έντονα εκείνο που έχουμε επιλέξει σαν αλήθεια: τον διαχωρισμό. Κάθε καταστροφή φέρνει πιο έντονο βίωμα μοναξιάς και απομόνωσης. Παραμορφώνει τα πάντα μέσα στο ψέμα.
Η οντότητα φαντάζεται ότι οι άνθρωποι είναι ψεύτες, ότι η τύχη την κατατρέχει, ότι έχει τη δύναμη να φτιάξει και αξίζει να ζήσει την Αιώνια ευτυχία, που την εννοεί απόλαυση. Συνήθως εξακολουθεί την ίδια πορεία για πολύ. Συνεχώς μειώνει τις ικανότητες αντίληψης, μειώνει τις πηγές από όπου παίρνει πληροφορίες και κινείται όσο πιο επιφανειακά γίνεται για να μην πονάει. Καταλήγει να νεκρώσει τις λειτουργίες της, να κλειστεί σε αδιαπέραστα αλλεπάλληλα καλύμματα, που θα την προστατέψουν.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η υποβάθμιση του όντος, μία πορεία πτώσης σε όλο και πιο βαθιά άγνοια, σε όλο και μεγαλύτερο διαχωρισμό και απομάκρυνση από την Ουσία του και από τα ομοειδή όντα. Η άρνηση της Αλήθειας οδηγεί σε νέκρωση λειτουργιών νοητικών, μέχρι πλήρους έλλειψης λογικής, αποτέλεσμα οπισθοχώρησης αιώνων.
Τίποτα βέβαια δεν αναστέλλει τη λειτουργία του Νόμου 7, που είναι καταχωρημένος μέσα μας και έτσι εκδηλώνεται ανάλογα πάντα με την ποσότητα της άρνησης, που επιλέγουμε. Δίνει όλο και πιο σκληρά μαθήματα, ανάλογα με την «αναισθησία», που εκδηλώνει το ον μέσα από τα «καλύμματά του».
Κατά τη λειτουργία του Νόμου, όταν τοποθετηθούμε αρνητικά απέναντι στα στοιχεία Αλήθειας, που φανερώνει ένα από τα Κέντρα, τότε έλκουμε και αντιλαμβανόμαστε μόνο την αρνητική εκπαιδευτική μορφή του Φωτός των άλλων Κέντρων. Γίνονται οι Ερινύες μας!
Αν η άρνηση εκφρασθεί από την οντότητα στο σημείο 2, που ανατέλλει το 2ο Φως, θα ανατείλουν όλα τα επόμενα Κέντρα αρνητικά. Το δεύτερο Κέντρο θα την πληροφορήσει για τις αρνητικές πλευρές – μορφές των πραγμάτων που δεν θέλει να δεχθεί, για να μη χάσει τη μαγεία των αισθητικών απολαύσεων.
Το 3ο Κέντρο θα της δείξει την απόστασή της από την ισορροπία και θα την καταδιώκει η λειτουργία του Νόμου 3, που θα απαιτεί πληρωμή με σκοπό την ουδετερότητα. Η άρνηση της οντότητας την φορτίζει μαγνητικά και έλκει ίσης εντάσεως πίεση του Νόμου 3.
Η έλλειψη της εμπειρίας του Καλού και του Κακού, που αρνήθηκε στον 2ο τομέα, δεν της επιτρέπει να κατανοήσει το Νόμο της ισορροπίας. Βλέπει το Καλό διαχωρισμένο από το Κακό. Επιλέγει ελεύθερα, υποκειμενικά, με άγνοια των Νόμων, και αυτό δεν φέρνει ποτέ ισορροπία. Αρνείται να δεσμεύσει την επιλογή της και εξακολουθεί να καταδιώκεται από μία Ερινύα ακόμη, που απαιτεί την ισορρόπηση των λάθος επιλογών.
Το 4ο Κέντρο θα την γεμίσει με ανάγκη να της εκδηλώσουν αγάπη, τρυφερότητα, αφοσίωση, θυσία. Όσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη αυτή μέσα σε μία οντότητα, τόσο μεγαλύτερη είναι η άρνηση που εκδηλώνει στο να δώσει χωρίς υπολογισμούς και στόχους. Της δίνεται κάποτε η ευκαιρία να βρει όλη αυτή την ανιδιοτελή αγάπη, αλλά αυτό είναι και μία νέα δοκιμασία, είναι μία ευκαιρία για μεταστροφή δοσμένη από τη Θεία Χάρη. Σπάνια μια αρνητική οντότητα χρησιμοποιεί σωστά μια τέτοια ευκαιρία. Γιατί να αλλάξει αφού ο εγωισμός την πληροφορεί ότι υποφέρει άδικα από τους αγνώμονες ανθρώπους, που ενώ τους προσφέρει τα πάντα (συνήθως ό,τι δεν χρειάζεται και με απαίτηση αιώνιας ευγνωμοσύνης), δεν της δίνουν ό,τι αξίζει; Ο εγωισμός την κλείνει στον φαύλο κύκλο.
Το 5ο Κέντρο ανατέλλει πληροφορώντας την οντότητα ότι η θέλησή της είναι ανίσχυρη ν’ αλλάξει το παραμικρό. Την πληροφορεί για την ύπαρξη της Υπερούσιας Θέλησης, που καταστρέφει, που αναστέλλει τα αποτελέσματα των προσπαθειών της. Ταυτόχρονα της υπενθυμίζει το βάρος της αντίδρασης, που έχει συσσωρεύσει, της θυμίζει την ανάγκη για εξαγνισμό. Θα πρέπει όμως ν’ αρνηθεί τον εγωισμό της, το βαρύτερο κάλυμμα του πνεύματος. Πώς θα συγχωρεθεί, αν δεν ομολογήσει, αν δεν αναγνωρίσει τη λάθος θέση της; Πώς να πάρει τη Χάρη του Ιωάννη και το βάπτισμα, αφού αρνήθηκε την εκπλήρωση της ισορροπίας (του Νόμου 3 – Κάρμα), που εδρεύει στο 3ο Κέντρο, το συμπληρωματικό του 5ου;
Η Ανατολή του 6ου Κέντρου στην αρνητικά τοποθετημένη Συνειδητότητα φέρνει το ξεθεμελίωμα των πάντων. Ο Δημιουργός έχει Εξουσία να καταλύει! Η καταστροφή είναι συνολική! Χάνονται τα στηρίγματα κάθε τοποθέτησης. Εκείνος που εκφράζει την Αρμονία και τη Σύνθεση, γίνεται τώρα η Κατάλυση.
Αφήνει την οντότητα συντετριμμένη, ισοπεδωμένη. Αποκτά χαλάρωση λόγω εξάντλησης της δύναμης για άρνηση! Έχει ξοδέψει πια τη Θεία Ενέργεια των Κέντρων και βιώνει τον συνολικό έλεγχο για την ποιότητα των τοποθετήσεών της. Έτσι από τη θέση αυτή της φαινομενικής – προσωρινής ουδετερότητας αρχίζουν νέοι κύκλοι, μικροί και μεγάλοι, που συνοδεύονται από μικρές και μεγάλες δοκιμασίες και προόδους – ανόδους ή καταστροφές – καθόδους. Η σύνθεση της Πορείας αυτής διέπεται από το Νόμο του 7 και του 3 με αντίστοιχους τρόπους.
Οι Νόμοι 3 και 7 ρυθμίζουν τα πάντα στο δημιουργημένο Σύμπαν, διέπουν τα πάντα, εκτός από τους φορείς της Θείας Χάριτος. Όλα τα φαινόμενα στο Σύμπαν ρυθμίζονται απ’ αυτούς. Είναι οι ίδιοι που ρυθμίζουν την κίνηση των ηλεκτρονίων, τις κινήσεις των πλανητών και τις σχέσεις των ανθρώπων. Είναι αυτοί που διέπουν τη δημιουργία των υποατομικών σωματιδίων, τις εκρήξεις στους Γαλαξίες και τις αλλαγές στη διάθεση των ανθρώπων. Οι πανίσχυροι Φύλακες της Αρμονίας, ο μυστικός χορός του Φωτός της Δημιουργίας, ο οδηγός ήχος της Σιωπής, ο Σκελετός της Εκδήλωσης, η Αρχιτεκτονική του Ναού, ο Προαιώνιος Λόγος στις δύο λειτουργίες της Δημιουργίας.
Ο συντονισμένος, ο Πιστός κι Αληθινός γνωρίζει την ώρα της δράσης, τον τόπο, την ποιότητα της επέμβασης, την έντασή της και το αποτέλεσμα: την Ισορροπία. Είναι το μόνο αποτέλεσμα – στόχος της Θείας Θέλησης. Η ουδετερότητα της Απόλυτης Ισορροπίας. Είναι το τέλος του κύκλου, το 7, η πυροδότηση προς την Άπειρη Φλόγα, την Πανταχού Παρουσία. Η γέννηση του «πολίτη» του Άχωρου και Άχρονου, της περιοχής που όλα είναι ενωμένα και ταυτόσημα. Μια ακόμα αναπνοή, και χάνεται στην Άπειρη Ύπαρξη – Ανυπαρξία, στην «περιοχή» που η ύλη και η αντιύλη είναι συμπυκνωμένες στο Ον – μη Ον, που υπάρχει – δεν υπάρχει ταυτόχρονα.
