Η Πνευματική άνοδος των όντων εξαρτάται από το βάθος της ατομικής Πνευματικής τους πτώσης. Κάθε στοιχείο που σχημάτισε την πτώση, πρέπει να επανέλθει σε υγιή Πνευματική μορφή. Κάθε λανθασμένη επιλογή πρέπει να διορθωθεί και τα αποτελέσματα, ή οι απόρροιες αυτών των επιλογών, πρέπει να αναχθούν σε Αλήθεια. Οι λανθασμένοι δρόμοι, που ο ίδιος χάραξε, πρέπει να ακολουθηθούν κατ’ αντίστροφη φορά. Κάθε ενέργειά του που οδήγησε σε Πνευματική πτώση ενός άλλου όντος, πρέπει να αντιμετωπισθεί αντίστροφα. Θυσιάζοντας την ατομική του υπόσταση, εκείνος που κάποτε ενήργησε λανθασμένα πρέπει να δώσει την ευκαιρία σ’ εκείνον που έβλαψε να επανέλθει. Το αν ο θιγμένος επωφεληθεί ή όχι της επανόδου του μετανοούντος, αυτό εναπόκειται σ’ αυτόν και η ευθύνη της επιλογής είναι δική του!
Κάθε λανθασμένη, λοιπόν, ενέργεια πρέπει να αποκαταστήσει τη θέση της στον Πνευματικό χώρο και να ισορροπήσει μέσα στην Παγκόσμια Αρμονία. Όταν κάθε στοιχείο που συνέθεσε την υπόσταση του ανθρώπου δονηθεί στον παλμό της Παγκόσμιας Αρμονίας, τότε ολόκληρη η Υπόστασή του θα έχει ενταχθεί στη Θεία Ροή του Παντός.
Δεν είναι όμως δυνατόν να θεωρηθεί ενταγμένος στην Παγκόσμια Αρμονία ένας άνθρωπος, ο οποίος φροντίζει να ακολουθεί σωστές επιλογές από ένα χρονικό σημείο και έπειτα. Οι πνευματικές οφειλές, όπως και οι ανταποδόσεις, απλώνονται σε ολόκληρο το διάστημα της ύπαρξής του. Σε όλες τις ελεύσεις του. Ακόμα και στο διάστημα που η οντότης βρισκόταν στον Πνευματικό μονάχα χώρο, χωρίς μορφική εκδήλωση στην ύλη. Ολόκληρο το διάστημα, από την πρώτη διαμόρφωση της ατομικότητάς του, μετά το διαμελισμό των Αρχετύπων πνευμάτων, έως τη σημερινή του υπόσταση, είναι ένα ενιαίο σύνολο.
Η χρονική στιγμή εκείνη κατά την οποία το πνεύμα σημείωνε τη μεγαλύτερη απόστασή του από τον Θεό – Πατέρα, όταν το Θείο Φως ήταν μακρύτερα παρά ποτέ, όταν η Θεία Σπίθα της ύπαρξής του ήταν τόσο πολύ σκεπασμένη από καλύμματα ύλης, ώστε η επικοινωνία της με το υλικό ον να έχει μειωθεί στο ελάχιστο ή να έχει διακοπεί εντελώς, εκείνο το σημείο όρισε το βάθος της πτώσης του.
Σε μια στιγμή, όμως, ο Θείος Εαυτός του ανθρώπου γίνεται αντιληπτός. Ο άνθρωπος, για πρώτη του φορά ύστερα από τόσες υλικές συσσωρεύσεις, κοιτάει μέσα του. Ο άνθρωπος αντικρίζει μιαν αμυδρή ακτίνα από Θείο Φως. Και αυτή η ακτίνα τον οδηγεί. Ο άνθρωπος αντικρίζει την υποψία της ύπαρξης Υιού – Λόγου μέσα του. Και ξεκινάει για να Τον αναδείξει. Μη συνειδητά, ίσως, από την υλική του υπόσταση, ακολουθεί τον Θείο Εαυτό του. Και πάλι παραπαίει. Τα αλλεπάλληλα στρώματα ύλης, που κατά καιρούς συσσώρευσε γύρω του, δυσκολεύουν την επικοινωνία της Θείας Σπίθας του με την εκάστοτε μορφική της εκδήλωση. Παρόλο, όμως, που οι επιλογές του δεν είναι ακόμη συνειδητές, η εσωτερική του επικοινωνία με τον Θεό και η εκ των Άνω κάθαρση με Φως, που η Θεία Χάρις κατά καιρούς διοχετεύει στα όντα, διαμορφώνουν ένα ήθος και έναν αυτοσεβασμό υψηλό που, όντας κοντύτερα στην υλική του υπόσταση, οδηγούν τις πράξεις του, επέχοντας θέση Θείων Αξιών.
Βέβαια, αφού αντιμετωπίζουμε την όλη πορεία της επιστροφής του ανθρώπου σαν ενιαίο σύνολο, η άμπωτις αυτή και η πλημμυρίδα της επίγνωσης των Θείων Δυνάμεων λαμβάνει χώρα κατά το διάστημα ενός συνόλου χιλιετηρίδων κατά τις υλικές μετρήσεις. Εξάλλου εξετάζουμε το σύνολο των ανθρώπινων όντων, από την εποχή της αρχικής εκδήλωσης του Αμόρφου Θείου, από την εκδήλωση του Θεού – Λόγου, δηλαδή, ως τώρα.
Όταν ο γήινος νους εξετάζει τόσο μεγάλα, κατά τα μέτρα του, ποσά, τότε οι λεπτές διαφοροποιήσεις, που υφίστανται ανάμεσα στις ατομικές κατά πνεύμα επιδόσεις, μηδενίζονται. Όμως εάν η πορεία κάθε πνεύματος εξεταστεί αναλυτικά, τότε καθίσταται φανερό, ότι το βαθύτερο σημείο πτώσεως ποικίλλει από πνεύμα σε πνεύμα. Έτσι ο δρόμος της επιστροφής για κάθε πνεύμα είναι ανάλογος του βάθους της ατομικής του πτώσεως. Τα πνεύματα τα οποία πρώτα αποκτούν έναν υψηλότερο βαθμό καθαρότητας, αυτά βοηθούν και τα άλλα στην ανοδική τους πορεία.
Το βάθος της ατομικής πτώσης κάθε όντος εκδηλώνεται μορφικά με τη δημιουργία υλικών καλυμμάτων – μονώσεων του πνεύματος. Αφού το βάθος της πτώσης ποικίλλει από πνεύμα σε πνεύμα, αντίστοιχα ποικίλλει και το βάρος, οι αλλεπάλληλες, δηλαδή, διαδοχές καλυμμάτων του Θείου Σπινθήρα του. Αν θεωρήσουμε ότι το βάρος των λανθασμένων ενεργειών ορίζει βαθμούς πτώσεως, τότε ένα πνεύμα με βαθμό πτώσεως «μηδέν» δεν φέρει κανένα κάλυμμα υλικό στον Θεϊκό του Σπινθήρα, παρά μόνον εκείνο, που είναι απαραίτητο για να εκδηλωθεί μορφικά, όταν και εάν θελήσει να συμμετάσχει οικειοθελώς στην προσπάθεια της ανοδικής πορείας του συνόλου.
Ένα πνεύμα με βαθμό πτώσεως «ένα» έχει ένα ελαφρύτατο κάλυμμα ύλης στη φωτεινότητα των Ουρανών του. Όμως για να λειτουργήσει ο Νόμος της Επιστροφής, πρέπει το ον μόνο του, στη διάρκεια της μορφικής, υλικής ζωής του κυρίως, να αποσύρει το ελαφρύ, έστω, κάλυμμα, ώστε να λάμψει μέσα του η φωτεινότητα του Θείου.
Στα πνεύματα με βαθμό πτώσεως «δύο», η εργασία επιστροφής είναι μεγαλύτερη, γιατί πρέπει να αποσχιστούν δύο πέπλα ύλης. Οι αλλεπάλληλες συσσωρεύσεις πέπλων αγνοίας και ύλης δημιουργούνται από τις λανθασμένες του ανθρώπου επιλογές και απαιτείται η διάρρηξη και απόσχιση των πέπλων αγνοίας, για να λάμψει ο Θείος τού ανθρώπου κρουνός Φωτός.
Όπως είναι γνωστό, το πρώτο ένδυμα, που το πνεύμα ενεδύθη, είναι η Ψυχή. Στην προσπάθεια επιστροφής, λοιπόν, στην προσπάθεια του πνεύματος να καλύψει με Φως ολόκληρη την υπόσταση του όντος, πρωταρχικό ρόλο παίζει η διάρρηξη του πρώτου πέπλου – καλύμματος της Πνευματικής του υπόστασης. Του πέπλου, δηλαδή, που τον διαχωρίζει από την Ψυχή του. Γιατί το υλικό των καλυμμάτων που δημιουργήθηκαν, δεν έρχεται από κάπου αλλού, έξω από τον άνθρωπο. Δημιουργείται από την ίδια του την Ουσία. Αποσπάται, δηλαδή, ένα κομμάτι ή ακριβέστερα μία ιδιότητα της Θείας Ουσίας του, γίνεται κάτι αυτοτελές, διαχωρισμένο από τον Σπινθήρα της Ουσίας του και καλύπτει αυτοτελώς αυτόν. Έτσι το πνεύμα του πυρήνα αποδυναμώνεται από τις ιδιότητες της Θείας Ουσίας του, αφού αυτές, αποσπασμένες από το κύριο σώμα, σχηματίζουν αλλεπάλληλα, αντίστοιχα των ιδιοτήτων κάθε φορά, καλυπτικά στρώματα απομόνωσης του πνεύματος.
Κάθε διάρρηξη, λοιπόν, ενός πέπλου κάλυψης, δεν είναι τίποτα άλλο από την επιστροφή της ιδιότητας, που σχημάτισε το κάλυμμα, στο Κύριο Σώμα του Σπινθήρα. Καταργείται, δηλαδή, ο διαχωρισμός ανάμεσα στο Κύριο Φωτεινό Σώμα και την εκάστοτε ιδιότητα, που διαχωριζομένη εσχημάτισε αυτοτελές σώμα – κάλυμμα της Θείας Ουσίας.
Βέβαια, το να λέμε «Κύριο Φωτεινό Σώμα», είναι κάτι σχετικό. Γιατί στις οριακές θέσεις, όταν οι συνεχείς λανθασμένες επιλογές, σχηματίζοντας αλλεπάλληλα καλύμματα, αποδυναμώνουν συνεχώς από τις Θείες ιδιότητές του τον Σπινθήρα, τότε, στις ακραίες περιπτώσεις, κάποτε θα φθάσει μια στιγμή που ο Σπινθήρας, απογυμνωμένος, δεν θα έχει το δυναμικό να οδηγήσει τον άνθρωπο στην επιστροφή. Στην περίπτωση αυτή, εναπόκειται στη Θεία Χάρη να εμφυσήσει πάλι Θείες ιδιότητες στον αποδυναμωμένο πια Σπινθήρα. Και πάντοτε σ’ αυτές τις περιπτώσεις δίνονται ευκαιρίες στον άνθρωπο να επιτύχει, με μία έστω μικρή διαφοροποίηση της απόλυτα αντίθετης της ανόδου πορείας του, να δεχθεί Θείες Παροχές.
Στις περιπτώσεις που το άτομο επιμένει να συνεχίζει την πορεία καθόδου όλο και βαθύτερα μέσα στην ύλη, η Θεία Χάρη αποστέλλει δίπλα του να ενσαρκωθούν πνεύματα που, έχοντας ήδη φθάσει σε υψηλούς βαθμούς καθαρότητας, ζήτησαν οικειοθελώς να συμμετάσχουν στην πορεία της επιστροφής του συνόλου.
Αυτά τα Ουράνια πνεύματα, είτε ενεργώντας σαν οδηγοί μεταστρέφουν τα κριτήρια των απόλυτα υλικών ατόμων σε όλο και περισσότερο πνευματικά, είτε στις δυσκολότερες περιπτώσεις ζητούν τα ίδια να παραλάβουν το βάρος των αποτελεσμάτων των λανθασμένων επιλογών των ατόμων, που ετάχθηκαν να βοηθήσουν, και να αναγάγουν το βάρος αυτό σε Φως.
Αυτό συμβαίνει γιατί ο Άνθρωπος είναι Ένας. Γιατί ο Δημιουργός δημιούργησε Έναν και μόνο Άνθρωπο: Τη Θεία Ανθρώπινη Υπόσταση. Και αυτή, παρ’ όλες τις μετέπειτα κατατμήσεις της, εξακολουθεί να είναι Μία. Τα μέλη της επικοινωνούν όχι υπόγεια, όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλά Ουράνια. Γιατί είναι αυτονόητο, ότι όλα τα μέλη του σώματός του θα συμμετάσχουν στη συλλογική πια προσπάθεια του Ανθρώπου να σηκωθεί από τη λάσπη της ύλης και να αποσχίσει τα πέπλα της λήθης, που καλύπτουν το Φως.
Όταν όλα τα πέπλα διαρραγούν, όταν δηλαδή όλες οι διαχωρισμένες ιδιότητες επιστρέψουν στο Φως του Σπινθήρα, τότε θα έχει σχηματιστεί ξανά η πρωταρχική του Ανθρώπου Ουσία, με όλες τις ιδιότητες του Θείου Φωτός. Θα έχει, δηλαδή, ο Άνθρωπος γίνει ξανά Φως, ομοιοκραδασμικό και ομοιοπαλλόμενο με το Φως της Δημιουργίας. Όμοιο και Ομοούσιο με το Θείο Φως του Πατέρα – Θεού, του Ενός, του Απολύτου, του Όντος.
Ξαναγυρίζοντας τώρα στις μεμονωμένες εξελίξεις των πνευμάτων, παρατηρούμε πως πρωταρχικό, όπως αναφέρθηκε, ρόλο στην πορεία της Επιστροφής, έχει η ένωση με το πρώτο αποσπασθέν στοιχείο, την πρώτη αποσπασθείσα ιδιότητα του Φωτός, που δημιούργησε το πρώτο κάλυμμα του πνεύματος. Την ιδιότητα έλξεως Φωτός από τη Θεία Πηγή: τον Πατέρα. Σημασία, δηλαδή, έχει να καταργηθεί η χωριστικότητα ανάμεσα στο Πνεύμα και την Ψυχή. Η Ουσία της Ψυχής είναι η πιο κοντινή από όλες στην Ουσία του Πνεύματος και του Πυρήνα του Φωτός. Η Ουσία της Ψυχής είναι η πρώτη και πιο αμιγής Ουσία, που αποσπάστηκε από τη Θεία Ουσία Φωτός. Είναι εκείνη που, τροφοδοτώντας με Φως το Πνεύμα, του δίνει την κινητήρια δύναμη να δονηθεί στην Αέναη Ροή του Παντός.
Η Ουσία του Πνεύματος και η Ουσία της Ψυχής σχηματίζουν τους δύο πόλους Φωτός, μέσα από τους οποίους ανακυκλώνεται, καθαρίζεται και ανάγεται σε Φως κάθε σωστά επιλεγμένη ενέργεια.
Όπως είναι προφανές, λοιπόν, η αρμονική ροή ενεργείας ανάμεσα στους δύο πόλους του όντος, στο Πνεύμα, δηλαδή, και στην Ψυχή, είναι πρωταρχικό και λειτουργικά απαραίτητο στοιχείο στην πορεία της Επιστροφής.
Και η επίτευξη αυτής της Αρμονίας είναι εκείνη, που μετατρέπει σε βεβαιότητα την ελπίδα της Επιστροφής. Είναι η Άνοιξη, που σαλπίζει τον Ήλιο της Ανατολής του Φωτός στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι η πρώτη ένωση δύο ίδιων στοιχείων, ώσπου ο άνθρωπος να καταλάβει ότι είναι Ομοούσιος, από την ίδια, δηλαδή, Ουσία με τα πάντα, και να ενωθεί μαζί τους. Αυτή, λοιπόν, η πρώτη ένωση είναι η πρώτη Μονάδα μέσα στην πολλαπλότητα, πριν από το στάδιο της πλήρους ταύτισης. Τότε που όλα θα γίνουν ένα και η πολλαπλότητα θα ενωθεί στη Μονάδα του Ενός. Όταν όλες οι μορφικές πολλαπλότητες θα αποκαλύψουν την πραγματική τους Ουσία, και η Ομοουσιότητα των πάντων θα επαναφέρει την ένωση μέσα στην Αρμονία της Μονάδας, του Ενός, του Απόλυτου, του Θείου.
