Η Ελπίδα της Άνοιξης ήταν η πρώτη που σκίρτησε μέσα του. Η Ελπίδα της Άνοιξης ήταν κοντύτερα σ’ αυτόν. Ο άνθρωπος της γης ήταν κοντύτερα στην Άνοιξη παρά στην Ανάσταση. Δεν μπορούσε να στοχεύσει κατευθείαν στην Τελείωση. Δεν μπορούσε καν να χωρέσει την ιδέα της. Μεσοσταθμός του: η Άνοιξη. Γι’ αυτόν η Μονάδα της Άνοιξης λειτούργησε σαν δίοδος προς την Αλήθεια. Ήταν οι πρώτες αχτίδες της Ανατολής του, που του έδειξαν αυτόν το δρόμο.
Η Μονάδα εντός της πολλαπλότητας, πριν από το στάδιο της πολλαπλότητας εντός της Μονάδας, ήταν μία πρώτη εκδήλωση της Θείας Μονάδας του Ενός. Το τελικό στάδιο της Θείας Μονάδας του ζεύγους είναι η Θεία Μονάδα του Ενός, του Απολύτου. Του Θείου.
Ο άνθρωπος, μαθαίνοντας να ενώνεται, μεγαλώνει την υπόστασή του, την πλουτίζει και την φέρνει σε επίπεδο μεγαλύτερης πληρότητας. Συνεχίζοντας να ενώνεται, φτάνει στο στάδιο της πλήρους πληρότητας, όταν τίποτα πια δεν είναι έξω από αυτόν, όταν τα πάντα είναι μέσα του και ο ίδιος εισχωρεί και πληροί και αποτελεί τα πάντα. Όταν ο άνθρωπος ενώνεται με τον Έναν.
Η κατάσταση της πλήρους ένωσης αρχίζει από την πρώτη ένωση. Όταν το κέλυφος της αυστηρής ατομικότητάς του σπάσει. Αυτό είναι το ξημέρωμα της Άνοιξης, που σαλπίζει την Ουράνια Αρμονία.
Η Άνοιξη είναι το πρώτο ουσιαστικό στοιχείο για τη Θεία Ένωση. Σαν πρώτο στοιχείο μετέχει και της προηγούμενης κατάστασης και της επόμενης. Στέκει το μισό στη γήινη υπόσταση του όντος και το άλλο μισό στη Θεία. Το βήμα μετάβασης από αυτή την κατάσταση στην επόμενη είναι εφικτό κατά τα εξής στάδια:
1) Τέλεια ισορροπία ανάμεσα στα δύο στοιχεία του όντος.
2) Μεταφορά, ολίγον κατ’ ολίγον, του βάρους ισορροπίας από το γήινο στοιχείο στο επόμενο. Αυτό επιτυγχάνεται με το προβάδισμα των Θείων Αξιών κατά τις στιγμές της επιλογής.
3) Απόλυτη απαγκίστρωση από το υλικό στοιχείο του ατόμου. Μεταφορά και των δύο πόλων του στο Θείο Στοιχείο και ισορροπία αυτών μέσα στον Ουράνιο χώρο.
4) Εξαφάνιση της ατομικότητας του όντος μέσα στον Ουράνιο χώρο και παλμική ταυτότητά του Με Αυτόν.
Η Ελπίδα της Άνοιξης αρχίζει από τη στιγμή επίτευξης ισορροπίας ανάμεσα στους πόλους του όντος. Όταν, δηλαδή, αρχίσει η ανακύκλωση Ενεργείας μέσα στο όν. Όταν οι παλμικές δονήσεις απλώνονται ισοταχώς, χωρίς κενά ή διαφοροποιήσεις της συχνότητας. Από αυτή τη στιγμή, από τη στιγμή επίτευξης αρμονίας μέσα στο ον, αρχίζει η Ελπίδα της Άνοιξης. Από τη στιγμή, δηλαδή, σχηματισμού της Μονάδας, αρχίζει η Ελπίδα της Άνοιξης. Και αυτή ακριβώς η Μονάδα είναι η Ουσία της Άνοιξης.
Η Ουσία της Άνοιξης χαιρετίζει την πρώτη Αυγή του Φωτός την Ημέρα της Δόξας.
