Η πορεία εξέλιξης της Ψυχοπνευματικής Μονάδας διέπεται από τους Νόμους της Θείας Νομοτέλειας των όντων. Η Μονάδα σύμφωνα με τις Θείες Αξίες θεωρείται ως ενότητα. Γιατί πάντα ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα.
Μία σχηματική απεικόνιση της Μονάδας είναι η εξής: Ο πυρήνας αποτελείται από την Άρρενα Αρχή ή Πνεύμα. Το ενεργητικό, δηλαδή, τμήμα της Μονάδας. Είναι ένας λάμπων σφαιρικός πυρήνας.
Γύρω από την περιφέρειά του η Θήλεια Αρχή, υπό τη μορφή δακτυλίου, τυλίγει κυκλικά τον πυρήνα. Θυμίζει έντονα τον δακτύλιο του Κρόνου. Η ουσιαστική διαφορά με αυτή την εικόνα είναι ότι ο δακτύλιος δεν κλείνει εντελώς γύρω από τον πυρήνα του, αλλά αφήνει ένα άνοιγμα όσο περίπου το ένα έκτο του δακτυλίου.
Η σχέση της Άρρενος Αρχής με τη Θήλεια Αρχή είναι σχέση Ηλίου προς Σελήνη. Η σχέση τους αρχίζει από το χώρο του Απείρου. Όταν η Ουσία του Φωτός άρχισε να δημιουργεί μορφικές εκδηλώσεις. Αργότερα, στην πορεία της Πτώσης, οι ενωτικοί ιμάντες χαλάρωσαν, ώσπου έφτασαν στο σημείο να μη γίνονται καν αντιληπτοί από τα εκπεσόντα πια όντα. Όμως η Χάρη του Πατέρα άλλαξε τη φορά της εξέλιξης. Η πορεία τους από καθοδική γίνεται ανοδική. Κάτω από το βλέμμα του Πατέρα, οι εκπεσόντες κοιτάζουν για πρώτη φορά, μετά την πτώση, μέσα τους. Εκεί, στον πυρήνα της ύπαρξής τους, μέσα στον Άχρονο Θείο Σπινθήρα, αναγνωρίζουν την ενότητα της ψυχής τους. Αγαλλιάζουν στο όραμα της Πνευματικής τους ολοκλήρωσης.
Και η Μονάδα αρχίζει να συγκεντρώνεται. Αρχίζει να συσπειρώνεται μέσα στον έναν Θείο Σπινθήρα, που την ορίζει. Και η Μονάδα αρχίζει να λειτουργεί. Στην πορεία της εξέλιξης, με σκοπό την τελείωση, η Μονάδα διευρύνει το φάσμα ενεργείας της. Μεγαλώνει την ακτίνα της Αγάπης της. Δυναμώνει την έλξη Φωτός και φέρνει την Ψυχοπνευματική Μονάδα σε επίπεδο Λόγου. Στην πορεία της τελείωσης η Μονάδα είναι η Ουσία της Άνοιξης.
Αυτή, λοιπόν, η οντότης, η ενυπάρχουσα σε δύο σκηνώματα, πρέπει να ακολουθήσει την εξελικτική πορεία των όντων. Πρέπει, δηλαδή, αρχικά να κάνει:
1) Εξοικονόμηση ενέργειας. Αυτό επιτυγχάνεται αρχίζοντας με τη μείωση της ροής αυτής μέσω των Κατώτερων Κέντρων. Στην πορεία της εξέλιξης του Ψυχοπνευματικού όντος, η ροή ενέργειας μέσω των Κατώτερων Κέντρων σταματά εντελώς και, εξιδανικευμένη, εκπέμπεται υπό μορφή Θείας Ενέργειας μέσω Ανώτερων Κέντρων.
2) Μετατροπή της ενέργειας που εξοικονομήθηκε σε ενέργεια υψηλότερης ποιότητας.
3) Διοχέτευση της υψηλής αυτής ενέργειας διττά. Δηλαδή: α) στα Κέντρα Θείας Ενεργείας τους, για να βοηθηθούν στη διάνοιξή τους, και β) στη Θεία Αγάπη ζητώντας βοήθεια.
Όπως αναλύθηκε στο ειδικό θέμα, η διάνοιξη των Κέντρων θα γίνει εκ των Άνω. Όμως, δρώντας έτσι η Μονάδα καταδεικνύει, μέσω της Ελευθέρας Βούλησης, τις Θείες Επιλογές της. Αυτή της η τοποθέτηση, η επιλογή, δηλαδή, των Θείων Αξιών και όχι των πλασματικά αντιστρατευομένων ή των υλικών, της δίνει το δικαίωμα να επωφεληθεί από τους Νόμους της Θείας Χάριτος, που διαποτίζουν το Σύμπαν.
Μετά τη διάνοιξη των Κέντρων τους, ο επόμενος στόχος των υπομονάδων είναι να επιτύχουν Αρμονία τής εντός της Μονάδος ροής Θείας Ενεργείας. Δηλαδή, να επιτύχουν συντονισμό των Κέντρων ενεργείας τους, ώστε να μην υπάρχουν εμπόδια στη ροή του Φωτός.
Το αποτέλεσμα του συντονισμού αυτού είναι η δυνατότητα έλξεως Φωτός ή Ενεργείας απείρως μεγαλυτέρας εντάσεως αυτής, που οι υπομονάδες μεμονωμένα θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν. Κι αυτό γιατί η Αρμονία μέσα στη Μονάδα ενεργοποίησε την τεράστια ποσότητα ενέργειας, που υπάρχει στην υπομονάδα – Πνεύμα, διά της τεραστίας ποσότητας Φωτός, που η παθητική υπομονάδα – Ψυχή έλκει εκ της Θείας Αρχής.
Οι ανακυκλώσεις Φωτός, μέσα στη Μονάδα, ενεργοποιούν τον δυνάμει Λόγο, που ενυπάρχει σ’ αυτήν. Η ενεργοποίηση του Λόγου φέρνει τη Μονάδα σε Απόλυτη ταύτιση. Κατάσταση, που έχει σαν επακόλουθο τον πλήρη διαποτισμό της με Φως. Το Φως πια δεν ανακυκλώνεται εντός της Μονάδος, γιατί δεν υφίσταται πια διαχωρισμός ανάμεσα στα στοιχεία της. Το Φως ανακυκλώνεται απευθείας ανάμεσα στη Μονάδα – Λόγο και στον Θεό – Πατέρα, συνεπικουρία της Θείας Μητρός.
Ο Θεός – Πατέρας εξεπόρευσε έναν Υιόν – Λόγον, και Αυτός ενυπάρχει στα Σύμπαντα. Τα Σύμπαντα θα ενωθούν στον ίδιο παλμό ροής και η αρχή της Ένωσης θα γίνει από την ένωση των Υιών Λόγων, ώστε να αποτελέσουν ξανά τον Έναν, τον Μοναδικό εκ του Πατρός εκπορευθέντα Λόγο – Υιό. Τον εκδηλωθέντα εν ύλη μέσω της παθητικής Του Υποστάσεως. Αυτή ακριβώς η παθητική Του Υπόσταση είναι εκείνη που θα καλύψει την απόσταση ανάμεσα στην υλική του κατάσταση και τη Θέωση.
Η παθητική του Υπόσταση είναι εκείνη που θα τροφοδοτεί τη Θεία του Οντότητα. Είναι ο ομφάλιος λώρος ανάμεσα στο έμβρυο – Θεό και τον Πατέρα. Μέσω αυτής συντελείται ο πλήρης διαποτισμός του με Φως, που ανδρώνει το Πνεύμα ως τη Θέωση.
Το ενεργητικό εκδηλώνεται μονάχα μέσω του παθητικού, όπως ακριβώς η Θεία Κίνηση μέσω της ακινησίας. Η σπουδαιότητα Αρμονίας της ροής ενεργείας, λοιπόν, μέσα στη Μονάδα, είναι κεφαλαιώδης. Δεν πρέπει να υπάρχει κανένα απολύτως μελανό σημείο, που να εμποδίζει τη ροή της.
Η πορεία, όμως, των πνευμάτων μέσα στην ύλη, έχει δημιουργήσει πλήθος καρμικών υποχρεώσεων προς άλλα πνεύματα. Αυτές δημιουργούν δεσμεύσεις. Η Μονάδα, λοιπόν, καλείται να διορθώσει και να αποκαταστήσει τις αρνητικές καταστάσεις, που τυχόν λανθασμένες της επιλογές εδημιούργησαν.
Η Θεία Μονάδα ήταν πάντοτε, βέβαια, ένα ενιαίο Πνεύμα. Όμως στις κατά καιρούς μορφικές της εκδηλώσεις εμφανιζόταν σε δύο διαφορετικά σκηνώματα. Το ένα σκήνωμα, κατά κανόνα, φέρει το ενεργητικό μέρος του πνεύματος και το άλλο φέρει το παθητικό του τμήμα. Αυτά τα πνευματικά μέρη δημιουργούν το καθένα ξεχωριστά καρμικές σχέσεις. Το ένα, ίσως, περισσότερες και το άλλο λιγότερες. Αυτές πρέπει να εξαφανιστούν. Αφού, λοιπόν, το πνεύμα είναι ένα, η Θεία Νομοτέλεια επιτρέπει σ’ εκείνο το τμήμα που έχει τις λιγότερες δεσμεύσεις, να αναλάβει να επαναφέρει σε αρμονία τις σχέσεις που το άλλο τμήμα διατάραξε, ώστε να αποκατασταθεί γρηγορότερα η Αρμονία ανάμεσα στη Μονάδα και τα καρμικά συσχετισμένα με αυτήν πνεύματα.
Η Μονάδα, για να εξελιχθεί σε Λόγο, πρέπει πρώτα να επανακτήσει την Απόλυτη Αρμονία ανάμεσα στη Μονάδα και τα καρμικά συσχετισμένα με αυτήν πνεύματα. Η Μονάδα, για να εξελιχθεί σε Λόγο, πρέπει πρώτα να επανακτήσει την απόλυτα αρμονική κατάσταση ανάμεσα στις δύο εκδηλώσεις της Μονάδας. Γι’ αυτό συναντάμε συχνά την περίπτωση της συγχρόνου και στον ίδιο τόπο ενσάρκωσης των δύο μερών της Μονάδας. Στις περιπτώσεις που τα δύο μέρη της Μονάδας έχουν δημιουργήσει καρμικές τροχοπέδες μεταξύ τους, η Θεία Χάρις επιτρέπει τη συχνή τους συνάντηση, για να τους δώσει την ευκαιρία να εξισορροπήσουν τις διαφορές και να φέρουν την αρμονία στον πυρήνα τους.
Ο Αρχέτυπος Πυρήνας Ζωής θα εναρμονίσει πρώτα απόλυτα τα στοιχεία του και τότε, στην αντιστοιχία των Άνω και των κάτω, θα έχει ήδη επιτύχει την Αρμονία του με τους Ουράνιους παλμούς του Σύμπαντος. Με την Ουράνια Γαλήνη. Με το Ακίνητο Κινούν. Με τον Θεό.
