Το Φως που διοχετεύεται στον άνθρωπο κατά καιρούς, είναι το Φως της Αλήθειας. Το Φως είναι το ίδιο, οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Γι’ αυτό σε άλλους δίνει Γνώση, Αγάπη, Κάθαρση, Φως, και άλλοι το νιώθουν να τους καίει. Το νιώθουν σαν πυρά. Αυτό που είναι διαφορετικό είναι η διαφοροποίηση των μορίων τους. Η δεκτικότητα του κάθε ανθρώπου είναι διαφοροποιημένη, ανάλογα με τη δομή του. Ανάλογα με τη δομή, που δημιούργησε μέσα από τις ελεύσεις του και από τις κατά καιρούς επιλογές, σύμφωνα με την ελευθέρα του βούληση.
Έτσι διαμορφώνεται η δομή της ύλης όλων των επιπέδων του. Υπάρχουν άνθρωποι, που η λεπτότητα της υφής τους είναι τέτοια, ώστε και να δονούνται και να πάλλονται ή ακόμα, σε ειδικές καταστάσεις, και να ταυτίζονται με το Φως. Σε άλλα άτομα, η σκληρότητα της ύλης τους είναι τέτοια, ώστε δεν τους αφήνει καν να νιώσουν την ευεργετική επίδραση του Φωτός. Η έλλειψη και της παραμικρής αναλογίας ανάμεσα στη Θεία Ποιότητα του Φωτός και τη δική τους βαριά ύλη, αποκλείει κάθε ανάμειξη. Νιώθουν δε την παρουσία του Φωτός σαν μια ενόχληση μάλλον, σαν κάτι ξένο, και πολλές φορές σαν κάτι απειλητικό.
Η Θεία Χάρη, για να καλύψει το χάσμα αυτής της δυσαρμονίας, στέλνει κατά καιρούς Φωτεινές Ακτίνες να καλύψουν χώρους ή μεμονωμένους ανθρώπους και να βελτιώσουν τη δομή των μορίων τους. Βέβαια, η ποσότητα Φωτός που εκχέεται κάθε φορά σε κάθε άτομο, είναι ανάλογη με αυτήν που το άτομο θα μπορούσε να σηκώσει. Γιατί το Άπλετο Φως στα μάτια αυτών που έχουν μάθει να ζουν αιώνες στις κατακόμβες, δεν είναι δυνατόν να γίνει κατανοητό.
Δεν μπορούν να το συλλάβουν, ούτε στο Μεγαλείο Του, ούτε στις λεπτομέρειές Του. Η βαθμιαία, λοιπόν, ποσότητα Φωτός, που χορηγείται εκ των Άνω, είναι εκείνη που προετοιμάζει το έδαφος των ατόμων, για να δεχθούν τις μεγαλύτερες παροχές Φωτός.
Η κατά καιρούς Χαριστική Παροχή Φωτός είναι εκείνη που βελτιώνει και καθαρίζει τη Γη του ανθρώπου, προετοιμάζοντάς τον για την ώρα, που οι Ουρανοί του θ’ ανοίξουν.
