Αλήθεια είναι η Μία, μοναδική, Θεία Γνώση. Η Γνώση, που διαμέσου των Αιώνων, διέγραψε τον ομφάλιο λώρο διασυνδέσεως του Θεού με τον άνθρωπο. Η Αλήθεια, Γνώση, είναι και ο μίτος που θα τον οδηγήσει στην Επιστροφή του σ’ Εκείνον.
«Αμήν Αμήν λέγω υμίν…». Αμήν σημαίνει Αλήθεια. Είναι το επισφράγισμα του Λόγου. Είναι εδώ σαν να λέει: Ναι! Είναι Λόγος. Αλήθεια. Ο Λόγος, λοιπόν, είναι η Αλήθεια, η Γνώση, ο χαμένος λώρος για την Επιστροφή, το νήμα. Η Αλήθεια, η Γνώση και ο Λόγος είναι ταυτόσημα. Είναι εκφράσεις του ίδιου του μέσου της Επιστροφής.
Η Αναζήτηση αυτών είναι το αντικείμενο όλων των κατά καιρούς φιλοσοφικών κινημάτων, από την αρχαιότητα έως σήμερα, σε όλους τους λαούς, προηγμένους και μη. Απλώς στους προηγμένους έχει πάρει πια αυτή τη συγκεκριμένη μορφή, ενώ στους άλλους υπολανθάνει αόριστα, λόγω ακριβώς της μη εξελίξεώς τους. Η αναζήτηση της Υπερβατικής Αλήθειας, λοιπόν, είναι η συνισταμένη των αναζητήσεων όλων των φιλοσοφικών δογμάτων, καθώς και του εσωτερισμού των Θρησκειών.
Οι Θρησκείες, κρατώντας τυπικά και παραδόσεις, ωθούν την Αλήθεια να λειτουργήσει. Δηλαδή, με τα τυπικά της παράδοσης, υπάγουν τις ενέργειές τους σε Νόμους και έτσι αυτόματα, ανεξάρτητα της προσωπικής τών λειτουργών εξέλιξης, έχουν υπερβατικά αποτελέσματα. Μεταφέρεται έτσι η φωτεινή δάδα από άνθρωπο σε άνθρωπο, του δίνεται, δηλαδή, η δυνατότης να εξελιχθεί και να τελειωθεί.
Ο άνθρωπος όμως – όλοι οι άνθρωποι – πρέπει να φτάσει στο σημείο όπου οι αφυπνισμένες μέσα του Δυνάμεις θα έλξουν αυτόματα την Αλήθεια, αφού η δομή της σκέψης του πρώτα και ύστερα των απορροιών της σκέψης του τον έχουν ήδη εντάξει στους προ Αιώνων υπάρχοντας Θείους Νόμους.
Σαν απαραίτητη προϋπόθεση, λοιπόν, έχουμε τη διαφοροποίηση της δομής της σκέψης του, σε τρόπο που να τον εντάσσει στους Θείους Νόμους. Τι άλλο, λοιπόν, πρέπει να γίνει η σκέψη του παρά όμοια με το Θείο Θέλημα; Πώς αλλιώς θα δώσει στον άνθρωπο την ευκαιρία να ενταχθεί στους Θείους Νόμους, παρά μόνο μέσω της Θείας Βούλησης; Η σκέψη, λοιπόν, του ανθρώπου να ευθυγραμμισθεί με τη Θεία Βούληση. Δηλαδή, να ξεχάσει τον αντίθετό του παράγοντα: την απόρροια της Πτώσης, την ανθρώπινη Βούληση. Όχι για να γίνει ανδρείκελο, αλλά για να γίνει Θεός.
Το παραμέρισμα της ανθρώπινης βούλησης δεν είναι σημείο αδυναμίας. Αντίθετα, είναι απόδειξη Δύναμης. Είναι πολύ πιο εύκολο γι’ αυτόν να συνεχίζει με την κεκτημένη του ταχύτητα τον εύκολο δρόμο της ύλης. Το παραμέρισμα όμως των υλικών αγαθών και η ιεράρχηση των Αξιών του σύμφωνα με τις Θείες Αξίες είναι το προσωπικό επίτευγμα του Ανθρώπου. Είναι η γέννηση του Ανθρώπου μέσα από τον άνθρωπο. Είναι η γέννηση του Θεού μέσα από τον Άνθρωπο. Είναι η αρχή της Επιστροφής.
Ο Λόγος, ξυπνώντας μέσα στον άνθρωπο, τον μετατρέπει σε κρουνό Αλήθειας. Η Αλήθεια, γνωρίζοντας το Θείο, δονεί εκείνες τις χορδές των ήχων, που θέτουν σε λειτουργία τους Νόμους της Τελείωσης. Έχει ήδη γίνει ο μισός δρόμος της Επιστροφής. Οι Νόμοι Τελείωσης εντονοποιούν τις ενυπάρχουσες τάσεις εξέλιξης του ανθρώπου βοηθώντας τον ν’ ανέβει.
Χρησιμοποιώντας ο άνθρωπος τους Νόμους εξελίσσεται ραγδαία, καθοδηγούμενος απόλυτα πια και έλκοντας συνεχώς μεγαλύτερες ποσότητες Χάριτος, μεγαλύτερες ποσότητες Φωτός. Ως λίγο πριν από το οριακό του σημείο εξέλιξης. Εδώ τα πράγματα αλλάζουν. Ο άνθρωπος είναι εκείνος που πρέπει να κάνει το τελευταίο βήμα, το οποίο θα τον καταξιώσει. Η Θεία Χάρη αποτραβιέται, αφήνοντάς τον να έχει την απόλυτη ευθύνη του τελευταίου βήματος, ώστε να απολαύσει αντάξια τον θρίαμβό του. Οι ως τώρα ενυπάρχουσες αντίθετες δυνάμεις μέσα του φουντώνουν. Ο αγώνας είναι σκληρός και ο άνθρωπος πρέπει να μείνει αβοήθητος για να αναδειχθεί αντάξια. Τα τελευταία του απομεινάρια ύλης πρέπει να καούν. Οι τελευταίοι του κόκκοι ατομικότητας πρέπει, μετουσιωμένοι σε Αγάπη, να προσφερθούν Θυσία στο συνολικό ανέβασμα.
Και τότε ο Κύκλος κλείνει. Αυτό το άδειασμα από την ατομικότητα τον φέρνει να απλώσει στην Απεραντοσύνη του Ενός. Να γεμίσει τα Σύμπαντα και να χαθεί. Να χαθεί γεμίζοντας τα πάντα και καλύπτοντας τα πάντα. Να ΖΗΣΕΙ.
