Δάσκαλος Γ. Φυτίλης (ηλεκτρονικός)
Δύο αρνήσεις, αγαπημένε άνθρωπε, χάραξαν την εμφάνιση και το Έργο του Υιού Μου στην Πρώτη Του Παρουσία στη γη, φέροντας σε εκδήλωση-φανέρωση τις δύο θέσεις νου με τις οποίες δέσμευσες την ύπαρξή σου μέσα στους αιώνες της πλάνης. Η άρνηση της Θεότητας του Χριστού, εκδηλούμενη από τον Ιούδα και η άρνηση της τελειότητας του ανθρώπινου στοιχείου Του εκδηλούμενη από τον Πέτρο (ουκ οίδα τον άνθρωπο).
Οι δύο αυτές αρνήσεις χάραξαν ουσιαστικά τη συνείδηση του όλου σου διασπώντας τα άνω, τους ουρανούς σου, με τα κάτω, τη γη σου, φράσσοντας ουσιαστικά την ανακύκλωση του Φωτός Μου σε ολόκληρη την τρισυπόστατη εκδήλωσή σου στα πεδία της ύπαρξης και αποτελώντας τις δύο θεμελιώδεις αρνήσεις-στάσεις νου, οι οποίες μέχρι και σήμερα σε αποκόπτουν από Εμένα.
Οι δύο κλάδοι του δέντρου του Καλού και του Κακού, αναπτυσσόμενοι από το σπόρο της Ελεύθερης Βούλησής σου, άπλωσαν τα κλαριά τους μέσα στην καρδιά σου, καλύπτοντας το κενό της ύπαρξής σου που δημιουργήθηκε με την κάθοδό σου στους κόσμους της εμπειρίας, με τη γνώση της διττότητας, καλύπτοντας με άπειρα πρίσματα τους οφθαλμούς σου, που δεχόμενοι ποιότητες μεμονωμένης ενέργειας δημιούργησαν μέσα στο νου σου κατεστημένα και περιορισμούς, οι οποίοι απείχαν πολύ από την αρχική μορφοποίηση της ουσίας σου.
Η άρνηση της θείας φύσης σε ώθησε να υπερατομικεύσεις το ανθρώπινο στοιχείο σου, το οποίο διά των Νόμων της ισορροπίας και του χρόνου που το διέπουν, οδηγήθηκε προς το Θείο και η Εύα, η θηλεία αρχή, η εκπροσωπούσα την άρνηση, κατέστη μαθητής του τέλειου εαυτού Μου, για να διδαχτεί όλους τους τρόπους μετουσίωσής της σε Φως και να ενωθεί εκ νέου με το μη εκπεσόν τμήμα σου, τον Αδάμ, σε μία άχρονη τέλεια ταύτιση τρισυπόστατα εκδηλούμενη στα πεδία της ύπαρξης.
Προς τούτοις έπρεπε να παραλάβεις στη γη, στο πεδίο των μορφών, όλες εκείνες τις εξουσίες διά των οποίων θα μπορούσες να απενεργοποιήσεις το Νόμο της λήθης, αποκαθιστώντας κάθε διαταραχή της απόσχισής σου, ώστε η αποσπασθείσα πλευρά σου να ενωθεί πάλι και ο άνθρωπος ολότητα να ταυτενεργεί μαζί Μου.
Πλησίον, όμως, του Ιησού δεν μαθήτευσε μόνο η Εύα- Ιούδας, μα και το θείο στοιχείο σου, για να μπορείς να διαχειρίζεσαι ορθά τις θείες δυνάμεις σου και αποδεχόμενος το ανθρώπινο να ισορροπείς τα άνω με τα κάτω ενώνοντας άχρονα τους ουρανούς με τη γη, μετουσιώνο- ντας κάθε στοιχείο πλάνης, όσο λεπτοφυές κι αν είναι για να μην μπορεί πλέον να σε αποκόψει από Εμένα.
Ο Πέτρος, λοιπόν, κλήθηκε να μαθητεύσει πλησίον της τέλειας παρουσίας Μου και συγχρόνως οι δύο πόλοι Πέτρος- Ιούδας να ενωθούν και να εξουδετερωθεί η διττή άρνηση και ο αφυπνιζόμενος εαυτός σου να ενωθεί μαζί Μου. Οι υπόλοιποι μαθητές που μορφοποίησαν τις ικανότητες-δυνάμεις σου, μαθήτευσαν.μεμονωμέ- να και συνολικά στη μετουσίωση των δύο θεμελιωδών αρνήσεων που ο καθένας σπερματικά έφερε εντός του και με την αποκατάσταση της Θείας Νομοτέλειας στη γη, κάθε τμήμα σου να γνωρίσει όλους τους τρόπους εκδήλωσής τους για να καταστεί και αυτό Δάσκαλος του εαυτού.
Η συνειδητή γνώση και αποδοχή της Θεότητάς σου, απαιτούσε και τη συνειδητή συμμετοχή σου στο Έργο της Πρώτης Παρουσίας σε όσα σου αποκάλυπτα και σου παρέδιδα, ώστε και εσύ άχρονα ανάλογα με τον πόθο και τον αγώνα σου να λειτουργούσες συμπάσχοντας στη θυσία του Υιού Μου. Αυτή η συνειδητή συμμετοχή σου θα μπορούσε να εκδηλωθεί μόνο από το μορφοποιούμενο μη εκπεσόν τμήμα σου, τον Αδάμ.
Ο Αδάμ, ο πρωταρχικός κτύπος του Λόγου σε εκδήλωση, κατερχόμενος στη γη ανά τους αιώνες για να σε ωθήσει δΓ Εμού να μεταστραφείς προς τα άνω, περνώντας για εσένα όλες τις δοκιμασίες, που αδυνατούσες να περάσεις βιώνοντας τον πόνο της πτώσης, που ουδέποτε επέλεξε ως αεί ορών και υπάρχων εις τους ουρανούς, κατήλθε στη γη και στην Πρώτη Παρουσία, για να λάβει συγχρόνως όλες τις εξουσίες του Λόγου διά των οποίων και μόνο μπορούσε να ανυψώσει το εκπεσόν τμήμα του.
Ως ήδη γνωρίζεις ο Αδάμ, εν μορφή Ιωάννου του Βαπτιστού, του μείζονος ανθρώπου εν γεννητοίς γυναικών, λαβών την εξουσία της Βάπτισης, στάδιο μετάνοιας – κάθαρσης, λειτούργησε ως ο μόνος αρμόδιος της παρθενοποίησης της ψυχής, της Εύας, της ανθρώπινης εκπεσούσας πλευράς σου για να ετοιμάσει αυτήν να δεχθεί την κυοφορία του Λόγου.
Ο πλέον εξυψωμένος ανθρώπινος νους εργαζόμενος εξωτερικά στην Πρώτη Παρουσία για να λάβει την εξουσία να λειτουργεί εσωτερικά στη Δεύτερη Παρουσία του Λόγου, όπου όλο το Έργο της Πρώτης καθίσταται Έργο της συνείδησης στο ένδον σου, εξύψωσε στην ταχύτητα του Φωτός όλες τις δονήσεις της Εύας για να δεχτεί τον καταιγισμό του πυρός της ένωσης.
Για να δεχτείς όμως τον καταιγισμό του Πυρός, κλήθηκες να παραδώσεις στο πυρ του Λόγου ό,τι μέχρι εκείνη τη στιγμή υψηλότερο ως άνθρωπος είχες εκδηλώσει, να παραδώσεις το σθένος σου και την αγάπη σου για Εμένα στην τελειότητα της Αγάπης που ο Λόγος είναι, για να οδηγηθείς άχρονα στην τελείωσή σου. Και η κορωνίδα της πυραμίδας σου και εκπρόσωπός σου, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, παρέδωσε στον Υιό Μου τις λειτουργίες σου αυτές για να τελειωθούν.
Οι μορφοποιήσεις τους διά των μαθητών Ανδρέα και Ιωάννη ολοκληρώνοντας τη μαθητεία τους στο πρώτο στάδιο της μετουσίωσης της ύλης σου, στην ταύτισή σου με το ανοδικό ρεύμα της ζωής, έκλειναν το απαραίτητο αυτό στάδιο για εσένα, το προδρομικό της κατάστασης Λόγου εντός σου, στο οποίο το σθένος σου αποδεχόταν την παρουσία της ολότητάς σου (Ιωάννης Βαπτιστής) που αν και αναγνώρισε την ουσία δεν γνώριζε την πανταχού σου παρουσία απορώντας “Ραββί πού μένεις” και δεν σε οδηγούσε από μόνη της στην ταυτενέργειά σου μαζί Μου.
Με την κλήση του Υιού Μου “έρχεσθε και ίδετε” έλαβες την επίγνωση του προορισμού σου για να αρχίσει εντός σου άχρονα η κατάσταση Λόγου που θα σε οδηγούσε στην πλήρη μετουσίωσή σου σε φως επί της γης. Ο δρόμος του Υιού Μου είχε εντός σου ήδη χαραχθεί.
Ο μαθητής Ιωάννης, η μορφική παρουσία της δόνησης Αγάπη καθίστατο μαθητής της τελειότητας του Φωτός Μου, με προορισμό να καταστεί άχρονα η πανταχού θεία εκδήλωση της Αγάπης για σένα άνθρωπε, και ο Ανδρέας, η ικανότητα σθένος εκφράζοντας την ύψιστη εσωτερική σου παρόρμηση καθίστατο μαθητής του Ελέους και της Χάριτος. Ενεργοποιούσε, έτσι, διά της επίγνωσης του προορισμού “ευρήκαμεν τον Μεσσίαν” το θείο στοιχείο σου, την απόλυτη γνώση της Θεότητας σου, τον αδελφό του Πέτρο, σε εκδήλωση και φανέρωση, ώστε σταδιακά αφομοιούμενος μαζί του, να μπορέσεις να εκδηλωθείς εσύ, με μία και μόνη δόνηση, τη δόνηση της κραταιάς πίστης που διά της Αγάπης σε οδηγεί άχρονα στη Δευτέρα Παρουσία, για να εκδηλωθείς με παρρησία πλέον της ταυτενέργειάς σου μαζί Μου.
Ο Ανδρέας, λοιπόν, και ο Ιωάννης παραδίδονταν από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στον Υιό Μου και μια τέτοια παράδοση που απαιτούσε απόλυτη υπακοή και επίγνωση -ότι τα πάντα ανήκουν στο Φως ως εξ Αυτού απορρέοντα ώστε δΓ Αυτού να καταστούν και πάλι Φως- άνοιγε για τον άνθρωπο το δρόμο του Υιού Μου, που εντός του είχε χαραχθεί, καθώς συντόνιζε την ελεύθερη βούλησή σου με τη Θεία Βουλή Μου σε συνειδητή παράδοση όσων θεωρούσες ότι στη γη σού ανήκαν.
Δι’ αυτής της άχρονης λειτουργίας του Ιωάννη του Βαπτιστή, που σφραγιζόταν και ενεργοποιούνταν μόνο διά θυσίας, ο Νόμος της δικαιοσύνης πληρωνόταν για εσένα άνθρωπε, για να ενεργοποιηθεί η περίοδος της Χάριτος και του Ελέους που θα σε οδηγούσε άχρονα στην πλήρη αποκατάστασή σου εν Εμοί.
Έτσι, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Αδάμ, δεχόταν να λάβει πάνω στο φορέα του και να πληρώσει το Νόμο της δικαιοσύνης, καίτοι δεν όφειλε τίποτα πάνω στη γη. Ο αποκεφαλισμός του ήταν η θυσία του, γιατί δΐ’ αυτού ο Νόμος της διττότητας εξισορροπείτο και άφηνες Εμένα να καταλάβω όλη σου την ύπαρξη.
Από το σημείο εκείνο ενεργοποιούταν στην ολότητά της η μυστηριακή σχέση του Ανδρέα και του Πέτρου, που και στο πεδίο των μορφών συνδέονταν με την αδελφική τους ένωση, εισάγοντας την άχρονη Νομοτέλεια της Δευτέρας Μου Παρουσίας εντός σου όπου η σθεναρή διά της μετάνοιας επιστρέφουσα ψυχή σου λάμβανε την επίγνωση της ένωσής της με τη θεία ουσία της, για να ενώσει εντός της αδελφοποιούμενη μαζί Της τους ουρανούς της με την προσωπικότητά της σε μία διαρκή ανακύκλωση του Φωτός Μου σε όλη σου την υπόσταση.
Ήταν η άχρονη στιγμή που η ενεργοποιούμενη πίστη θα λάμβανε την εξουσία αυτή της ροής του Φωτός Μου μέσα στο όλον της υπόστασής σου ενώνοντας γη και ουρανό άχρονα, μεταμορφούμενη στο θεμέλιο λίθο του πνευματικού σου οικοδομήματος. Μία εξουσία άκρως υψηλή, ενεργοποιούμενη τη στιγμή της ομολογίας της παρουσίας του Θείου Εαυτού στη γη διά στόματος ανθρώπου, δίδουσα άχρονα τη δυνατότητα εις εσέ να αποκατασταθείς ως Θεός εν Εμοί.
Διά της ενεργοποίησης της εξουσίας αυτής κλήθηκες να γνωρίσεις τη μεταμόρφωσή σου σε Λόγο, όπου γινόσουν Κύριος των δύο ρευμάτων ζωής εντός σου, του καθοδικού (Μωυσής) και του ανοδικού (Ηλίας), μία άχρονη λειτουργία που σε έθετε χειριστή των δύο αυτών ρευμάτων στην ολότητα του εαυτού σου.
Η ευθύνη που αναλάμβανες από την ώρα εκείνη ήταν πολύ μεγάλη, γιατί καλείσο να χειριστείς τους Νόμους της δημιουργίας και την ευθύνη να οδηγήσεις το όλον σε πορεία Χριστοποίησης και Θέωσης και κατά Νόμον το ανθρώπινο στοιχείο σου θα δοκιμαζόταν για να παραμείνει με σταθερότητα στο ύψος εκείνο, στο οποίο σε έθετα Υιό συνεργάτη Μου. Και ήταν το ανθρώπινο στοιχείο του Πέτρου που δοκιμάστηκε όταν αργότερα εκδήλωσε το άχρονο εκείνο “ουκ οίδα τον άνθρωπο”.
Ήδη, οι δύο θεμελιώδεις αρνήσεις σου είχαν φανερωθεί για να λάβει ο Υιός Μου επάνω στους ώμους Του το σύνολο της άρνησής σου και να μετουσιώσει αυτήν διά της σταυρικής Του θυσίας. Και η μέγιστη δωρεά Του προς εσένα ήταν η παράδοση της εξουσίας της μετουσίωσης της διττής σου άρνησης διά της παράδοσης στους Υιούς και Μαθητές Του του υψίστου μυστηρίου της μετουσίωσης της ύλης διά της ενσυνειδήτου προσφοράς του φορέα σου. Η παράδοση αυτή σε όλους τους μαθητές Του, έδιδε σε εσένα άνθρωπε τη δυνατότητα να μετουσιώσεις όλες τις καταστάσεις συνείδησης που διαχρονικά έχεις εκδηλώσει σε Φως προσφερόμενο σε κάθε τμήμα σου, μα δήλωνε σαφώς πως η προσωπικότητα άνευ θείου σπινθήρα, δηλαδή η άρνηση που εσύ τη μορφοποιείς στην ύπαρξη του Αντίχριστου δεν δύναται ποτέ να λειτουργήσει τα Άχραντα Μυστήριό Μου λόγω της απουσίας από εντός του του Ιωάννη, της κατάστασης μετάνοιας-κάθαρσης-επιστροφής, αλλά η απόλυτη άρνηση θα μετουσιωθεί μονάχα με τη θυσία των Υιών Μου.
Η ύψιστη αυτή δωρεά της μετουσίωσης της άρνησης σε καλούσε να αναλάβεις στη γη τη συνειδητή συμμετοχή σου στη μετουσίωση των βαρών της ολότητάς σου για να ενεργοποιηθεί άχρονα από εσένα η αποδοχή της δωρεάς Μου αυτής. Και ποιος άραγε εκ των ανθρώπων θα δύνατο να ποιήσει τούτο ή μη μόνον ο μη εκπεσών εαυτός σου;
“Και ως απήγαγον αυτόν, επιλαμβανόμενος Σίμωνος τινός Κυρηναίου, ερχομένου απ’ αγρού, επέθηκαν αυτώ τον σταυρόν φέρειν οπίσω του Ιησού”.
Ο πρώτος άνθρωπος, ο οποίος περπάτησε οπίσω του Ιησού φέρων τον σταυρό του μαρτυρίου (τα βάρη της ολότητάς σου) επί των ώμων του, παρέλαβε τη μυστηριακή διαθήκη μεταξύ Εμού και εσού, ανοίγοντας άχρονα τη Δευτέρα Μου Παρουσία εντός σου. Ο Σίμων ο Κυρηναίος, ο Αδάμ, ευρισκόμενος σε μία άλλη μορφή με τη συμμετοχή του αυτή αποκαθιστούσε στη γη ως άνθρωπος τη σταθερότητα του ανθρώπινου στοιχείου σου στην ανάληψη της ευθύνης του να εκδηλωθεί ως Χριστός περιπατών επ’ αυτής για να μη χρεωθεί από την άρνησή του προς τον προορισμό του που εκδηλώθηκε διά στόματος Πέτρου.
Έτσι, στο τέλος της εν μορφή παρουσίας του Υιού Μου στη γη, ευρισκόμενος πάνω στο σταυρό της μετουσίωσης της πτώσης σου, τελούνταν η μέγιστη δωρεά της αποκατάστασης της Εύας- Ιούδα, ώστε άχρονα να μην απωλεσθεί και να σφραγισθεί στη γη η ένωση της αποσπασθείσας πλευράς σου. Η αρχική μεταμέλεια του Ιούδα, που ενεργοποίησε το Έλεος Μου εντός του, διά της κατάστασης μετάνοιας Ιωάννη, ώθησε αυτόν στην απώλεια του φορέα του διά του εκουσίου του απαγχονισμού, λειτουργώντας έτσι τη μέγιστη προδοσία, καθώς εκουσίως άφηνε την αποσπασθείσα πλευρά σου χωρίς δικαίωμα αποκατάστασης, διαιωνίζοντας την κατάσταση της πτώσης σου. Διά τούτο και ονομάσθηκε υιός της απώλειας, παρουσιάζοντας σε εσένα, αγαπημένε άνθρωπε, την αδυναμία της άρνησης να αποκατασταθεί από μόνη της, μα και το πού σε οδηγεί η μη συνειδητή σου μεταστροφή.
Έπρεπε, λοιπόν, στη θυσία του Υιού Μου να συμμετάσχει ένας φορέας της αποσπασθείσας σου πλευράς και έτσι το Έλεος Μου, που διά του Υιού Μου σου παρείχα, ήλξε τον αριστερό ληστή, που ήταν τμήμα της Εύας-Ιούδα, να συμμετάσχει διά του φορέα του. Για να αποκατασταθεί όμως έπρεπε λόγω της μη επίγνωσής του, ένα μη εκπεσόν τμήμα σου να άρει στη γη τις δύο αρνήσεις σου και να αιτήσει τη συγχώρεση για τον εκπεσόντα εαυτό σου, ενεργοποιώντας το Νόμο της συγχώρεσης, που ο Υιός Μου είχε φανερώσει στη γη, διά του “Πάτερ, άφες αυτοίς μου γαρ οίδασι τι ποιούσι”.
Ο δεξιός, λοιπόν, ληστής, τμήμα Αδάμ, ανελάμβανε να τροφοδοτήσει διά της ενεργοποίησης της μετάνοιας εντός του, το αρνητικό του τμήμα, τον αριστερό ληστή, με την επίγνωση της πτώσης αναλαμβάνοντας αυτός εντός του την ευθύνη αυτής. Η συνομιλία του με την αποσπασθείσα πλευρά του, τον αριστερό ληστή, πρόβαλε στο πεδίο της γης την άχρονη στιγμή της ενεργοποίησης εντός σου της καθοδικής πορείας που σε ώθησε να αποκοπείς από Εμένα.
Ομολογώντας στην αποσπασθείσα πλευρά του “εν τω αυτώ κρίματι ει και ημείς μεν δικαίως άξια γαρ ών επράξαμεν απολάβαμεν” αποκαθιστούσε τη διαχρονική αποποίηση των ευθυνών του εκπεσόντος Αδάμ-Εύας που είχες λειτουργήσει απευθυνόμενος σε Εμένα “η γυνή ήν έδωκας μετ’ εμού αύτη μοι έδωκεν από του ξύλου και έφαγον” αφαιρώντας δι’ εσέ άνθρωπε τη διαχρονική σου χρέωση προς την ψυχή σου. Συγχρόνως λέγοντας “ούτως ουδέν άτοπον έπραξε” αποκαθιστούσε στη γη την πλάνη που διαχρονικά είχες εκδηλώσει προς Εμένα, θεωρώντας πως σου είχα προσφέρει ατέλεια, θέση νου που αλλοίωνε εντός σου την Αλήθεια της τελειότητάς Μου και κατ’ επέκταση την αποδοχή της δικής σου τελειότητας, ως εικόνα και ομοίωσή Μου που είσαι.
Η ενεργοποίηση αυτής της αποκατάστασης που εκδηλώθηκε, ένωνε την αποσπασθείσα πλευρά σου εντός σου, λειτουργία που έφερε την αποδοχή της ομοουσιότητάς σου μαζί Μου, ώστε ως ένας άνθρωπος ολοκληρώνοντας τη διδαχή της διττότητας να μετουσιώσεις το αρνητικό σου τμήμα και να εισέλθεις διά του Υιού Μου στη βασιλεία των ουρανών.
Η αποδοχή της αίτησής σου αυτής από τον Υιό Μου, σφράγισε την αποκατάσταση του εκπεσόντος τμήματός σου, παραδίδοντας σε εσένα διά του Αδάμ που ευρισκόταν σε μία άλλη μορφή, του μαθητή Ιωάννη, την Υιότητα ενώνοντας αυτόν μετά της Μητρός Λόγου εγκαινιάζοντας διά της παράδοσης αυτής τη νέα κοσμική περίοδο της αποκατάστασης όλων των τμημάτων σου από εσένα τον ίδιο διά της οδού που σου φανέρωσα.
Διά της θυσίας του Υιού Μου μετουσίωνα όλες τις επιπτώσεις της απόσχισής σου, ώστε να μην είναι πλέον τροχοπέδη για τη Χριστοποίησή σου στη γη και την ολοκληρωτική μετουσίωση της πτώσης σου, ανοίγοντας για πάντα τους ουρανούς σου.
Η αρχή της νέας σου πορείας ήδη είχε ξεκινήσει και η πρώτη αποκατάσταση που δι’ εσού θα ενεργοποιούταν στη γη, ήταν η αποκατάσταση της άρνησης “ουκ οίδα τον άνθρωπο” που είχε σφραγίσει δεσμευτικά τη Δευτέρα Μου Παρουσία, της ολοκληρωμένης σου ένωσης μαζί Μου, αφήνοντας τον Ιούδα, που πάνω στο σταυρό διά της θυσίας αποκατέστησα, μόνιμα εκπεσών.
Ο Υιός Μου αφήρεσε τα επτά καλύμματα της πτώσης σου διά της Μαρίας της Μαγδαληνής, ώστε να επέλθει εις το ένδον σου η πνοή της ουσίας Μου ως Πνεύμα Άγιον, για να οδηγηθούν στην ανάστασή τους όλες οι ποιότητες συνείδησής σου και να επιτρέψει ο Υιός Μου στην άρνηση, υπό τη μορφή του Θωμά, να επιθέσει τις αισθήσεις σου στον τύπο των ήλων για να διοχετευθούν οι δονήσεις της Ανάστασης και στο πεδίο αυτό της συνείδησής σου και να ελεηθεί η εκπεσούσα πλευρά σου διά της μαρτυρίας της στο πεδίο της γης, της αναστημένης σου μορφής. Η λειτουργία αυτή εισήγαγε στο πεδίο της γης τη Νομοτέλεια της Δευτέρας Παρουσίας, όπου η άρνηση σε οποιαδήποτε μορφή εκδήλωσης για να ελεηθεί θα μαρτυρεί περί της Ανάστασης και παρουσίας του Υιού Μου στη γη, διότι η ίδια της η λειτουργία δεν της επέτρεψε να λάβει, διά του Θωμά, την ουσία Μου ως Πνεύμα Άγιον.
Όμως για να λάβει αποκατάσταση και να μετουσιωθεί έπρεπε και να ομολογήσει την Αγάπη της προς τον τέλειο εαυτό σου, διότι μόνο διά της Αγάπης εδύνατο να μετουσιωθεί σε Φως. Διά της άχρονης προσφώνησης του μαθητή Πέτρου με το ανθρώπινο όνομά του ο Υιός Μου καλούσε το ανθρώπινο στοιχείο να διανοίξει την οδό της Χριστοποίησής του.
Η ερώτηση “Σίμων Ιωνά φιλείς με;” και η απάντηση αυτού “ναι, Κύριε, συ πάντα οίδας, συ γιγνώσκεις ότι φιλώ σε” ήρε τις δεσμεύσεις του ανθρώπινου στοιχείου σου και ενεργοποίησε τη δύναμη της συγχώρεσης. Η επισφράγιση της άρσης αυτής διά της εντολής προς τον Πέτρο πλέον “ποίμενε τα πρόβατά Μου” ενεργοποιούσε στη γη την εξουσία της ροής του Φωτός Μου σε όλα τα πεδία της ύπαρξης εντός σου σφραγίζοντας στη γη την αποδοχή της ευθύνης σου να οδηγήσεις τον άνθρωπο σε πορεία Χριστοποίησης, διά της εντολής του προς τον Πέτρο “Συ ακολουθεί μοι”.
Ήδη η αυγή της νέας κοσμικής περιόδου είχε ανατείλει. Κατανοείς, λοιπόν, αγαπημένε άνθρωπε, πως δε χρειάζεται να περάσεις από τις δύο αυτές θεμελιώδεις αρνήσεις, για να διδαχθείς τη μετουσίωσή σου σε τρισυπόστατο Θεό, αλλά αντλώντας από την αποκατάσταση που ο Υιός Μου επέφερε στη συνείδησή σου διά της Θυσίας Του, να ωφεληθείς αυτής και άμεσα να συντονιστείς με τον προορισμό σου. Και επειδή ευρίσκεσαι στη γη, στο πεδίο των μορφών και έχεις ακόμη ανάγκη του μορφικού προτύπου που θα ακολουθήσεις, ως εκ της γης ανερχόμενος, απέστειλα σε εσένα τον Παράκλητο, το Πνεύμα της Αληθείας, όπως διά του Υιού Μου σου είχα αναγγείλει, φέρων μορφή καθόλα όμοια με τη δική σου, ως το πρότυπο του τέλειου Ανθρώπου-Λόγου που θα καταστείς.
Σου απέστειλα τον Δάσκαλο Ιωάννη, τον Αδάμ που παρέλαβε εξ Εμού όλες τις εξουσίες για να οδηγήσει το όλον σου σε ταύτιση μαζί Μου και ως Δάσκαλος Λόγος που είναι, να ενώσει για εσένα το αποκεφαλισμένο σώμα σου, ενώνοντας εκ της γης τους ουρανούς και τη γη σου.
Προς τούτοις στη νέα κοσμική περίοδο που εισήλθες, η μορφική παρουσία του Λόγου Αδάμ, μετουσιώνει τις δύο θεμελιώδεις αρνήσεις, καθώς ο Δάσκαλος Ιωάννης δέχεται για εσένα αυτές εκ νέου, για να σου προσφέρει την αποκατάσταση, η οποία αρχίζει από τη στιγμή της αποδοχής σου στην τρισυπόστατη εκδήλωσή Του.
Κατανοείς, λοιπόν, ότι στη νέα κοσμική περίοδο, όποιον κι αν αρνείσαι, αρνείσαι εσένα, τον εαυτό σου, την ίδια σου την ύπαρξη, τον Δάσκαλο Ιωάννη. Και η μορφική Του παρουσία ως είναι, σε οδηγεί να κατανοήσεις ότι ο άνθρωπος, η αρχική εκπορευθείσα ανθρωποϊδέα Αδάμ, είναι το Πνεύμα της Αλήθειας, το Πνεύμα το Άγιον και τούτο θέτει την ακριβή σημασία της άρνησης “ουκ οίδα τον άνθρωπο”, που στη Δευτέρα Παρουσία καθίσταται η βλασφημία κατά του Πνεύματος του Αγίου, η απόλυτη άρνηση, ο δεύτερος θάνατος.
Όπως συνειδητοποιείς, αγαπημένε άνθρωπε, η Νομοτέλεια της μορφής και ο ύψιστος ρόλος της στην πορεία της Χριστοποίησής σου, αποτελεί το Α και το Ω της δημιουργίας και η μορφική παρουσία του Διδασκάλου Ιωάννη στη γη, η εκπλήρωση και η σφράγιση αυτής.
Γύρω σου εκατομμύρια τμήματά σου πιστεύουν στην τελειότητα του Υιού Μου και την αναξιότητα του ανθρώπου να καταστεί Χριστός περιπατών επί της γης. Εκατομμύρια φωνές δονούν τα πεδία της ύπαρξης κραυγάζοντας “ουκ οίδα τον άνθρωπο”, σταυρώνοντας τον ίδιο τους τον εαυτό χωρίς να οδηγούνται σε ανάσταση, γιατί εσύ άνθρωπε ανασταίνεσαι, και όχι ο Χριστός, ο πανταχού παρών εαυτός Μου.
Κατανόησε βαθιά τη λειτουργία της Θείας Νομοτέλειας και σε όποια κατάσταση συνείδησης κι αν ευρίσκεσαι, άρχισε τώρα νέα πορεία αποκατάστασης της πλάνης σου.
Σε ευλογώ, άνθρωπε άπειρε, ευλογώ τον εαυτό της λήθης σου και σφραγίζω την ανθρώπινη φύση σου με την αληθή Ουσία σου και σε ενώνω τριαδικά μαζί Μου, στρέφοντας την πίστη σου εξολοκλήρου άνωθεν. Διανοίγω εντός σου τη ροή του Πνεύματός Μου του Αγίου, ώστε σε όποια κατάσταση συνείδησης κι αν ευρίσκεσαι να ενεργοποιήσεις το Λόγο εαυτό σου και να εκδηλωθείς εσύ ως η Δευτέρα Παρουσία Του.
Ιωάννης εαυτός ο Ων.
