Ε. Μάτσα
Καθώς ο νους του ανθρώπου, αποκαθαίρεται από ιδέες πλάνης, ιδέες φθαρτές και γήινες και αντλώντας μέσω της προσευχής του απ’ τον άπειρο θείο Πατρικό Νου, ιδέες θείες και αδιάφθορες, καθώς είναι ενωμένος μαζί Του από καταβολής των αιώνων εμβαπτίζεται μέσα στην ουσία της ολότητας του εαυτού του. Καθώς τελείται η βάπτισή του στο Φως του Θεού, ο άνθρωπος απογυμνώνεται από τα ράκη με τα οποία ήταν καλυμμένος και λαμβάνει το άφθαρτο ένδυμα της Θεότητας, το χιτώνα της Αλήθειας. Η γνώση είναι το επιστέγασμα της επίγνωσης του δρόμου που πορεύεται και τα βήματά του τον οδηγούν στην πηγή, απ’ όπου τα πάντα προήλθαν και όπου τα πάντα θα επιστρέφουν, διότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος εξαγνισμού και λύτρωσης, παρά ο δρόμος προς το Πνεύμα του Θεού.
Ο χιτώνας της Αλήθειας, που ο άνθρωπος ενδύεται, είναι οι ιδέες που διαπότισαν το νου του και στεφανώνουν το είναι του με το φωτοστέφανο της δόξης, το οποίο συντίθεται μέσω της συνεχούς και ανελλιπούς ενατένισης του ανθρώπου προς θεία ιδεώδη, καθώς ο ίδιος ο άνθρωπος καθίσταται Χριστοφόρον πνεύμα μέσω της εμβάθυνσης και της συνειδητής μαθητείας στα του Θεού πλέον και όχι στα των ανθρώπων.
Η αλήθεια από μέσα του αναδύεται και ο πάλλευκος χιτώνας του, που αποτελεί το ένδυμα της ουσίας του, εμφανίζεται στον κόσμο, για να διαπαιδαγωγήσει τα τμήματα του εαυτού του και να διαφωτίσει το νου τους με την Αλήθεια την αεί υπάρχουσα.
Ποιος μπορεί ν αντισταθεί στην αλήθεια; Ουδείς. Διότι η αλήθεια επικρατεί μέσω της φωτεινότητάς της, μέσα σε κάθε νου, καρδιά, συνείδηση, υπόσταση, παρουσία. Η αλήθεια η αναλλοίωτη, τροφοδοτεί και ανορθώνει τον πλανημένο νου σε νέες σφαίρες φωτός, του
φωτός της, καταδεικνύοντας στην πλάνη πως δεν δύναται να υπάρξει αφ’ εαυτού της, διότι δεν περιέχει αυτούσιο το φως της ολότητας, αλλά εκφράζει μερικότητα, με αποτέλεσμα να μην έχει διάρκεια, ισχύ και δύναμη.
Η αλήθεια είναι η μόνη πύρινη ιδέα του Θεού, που αποκαθιστά τη δικαιοσύνη μέσα στον άνθρωπο. Και η δικαιοσύνη ως νόμος Θεού, είναι αδιάσειστη, είναι ουδέτερη και περιλαμβάνει όλα τα δίκαια που μέχρι σήμερα γνώρισε και θέσπισε ο άνθρωπος, ως δικαιοσύνη και αλήθεια.
Δικαιοσύνη, αλήθεια, τιμιότητα. Ιδέες και έννοιες άπειρες, θείες, πύρινες. Ιδέες που, αν ο ανθρώπινος νους συλλάβει την απειρότητά τους, θα καταστεί κοινωνός του Θείου του Εαυτού μέσα στην απειρότητα του Θεού.
Τρεις θείες ιδέες, που κάθε μία εκφράζει Θεότητα, αλλά και οι τρεις αλληλοσυμπληρώνονται, παρουσιάζοντας το Τρισυπόστατο του Θείου Πνεύματος. Η λειτουργία τους ως θείες ιδέες και ταυτόχρονα νόμοι εξέλιξης και δημιουργίας, αφορούν το νου και την κίνηση των ιδεών μέσα του. Ιδέες δικαίου, ιδέες αλήθειας, ιδέες τιμιότητος, επιφέρουν πράξεις δικαίου, αλήθειας και τιμιότητος. Την απολυτότητα και την ολότητά τους εκφράζει μόνον ο Νους Χριστού.
Ο άνθρωπος ως τέκνο Θεού δύναται να συλλάβει την απολυτότητα των ιδεών αυτών, όταν κεκαθαρμένος ο νους του, συνδεθεί με τον άπειρο Χριστικό Νου, που είναι ένα με τον ασύλληπτο Πατρικό Νου.
Ο Νους Χριστού περιέχει εντός του τις ιδέες αυτές τέλειες, απόλυτες, ολοκληρωμένες και διαυγείς. Διότι Χριστός σημαίνει κεχρισμένος είς. Δηλαδή ενότητα και ολοκλήρωση στο έν το απόλυτον του Πατέρα Θεού.
Δικαιοσύνη, αλήθεια και τιμιότητα, έχουν την έδρα τους στο κέντρο των ουρανών του ανθρώπου και εκφράζονται διά της καθαρότητας του νου, της ειλικρίνειας της καρδιάς, καθώς και της εμβέλειας και της ευρύτητας που έχει αποκτήσει η συνείδηση, μέσω των καθάρσεων και των διανοίξεων προς την άπειρη Θεοσυνείδηση.
Η αλληλοσυμπλήρωση των εννοιών δικαιοσύνης-αληθείας-τιμιότητας, υφίσταται ταυτόχρονα και στα τρία επίπεδα του ανθρώπου, νου, καρδιά και συνείδηση, καθώς λειτουργούν και στα τρία κέντρα ως φάροι φωτεινοί του πνευματικού ανθρώπου.
Δικαιοσύνη άνευ της ειλικρίνειας της αλήθειας δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ως θεία δικαιοσύνη. Αλήθεια άνευ τιμιότητας και καθαρής προθέσεως, δεν δύναται να υφίσταται ως Αλήθεια Θεού. Τιμιότητα άνευ δικαίου και ειλικρινούς φωταυγούς Αληθείας δεν υπάρχει. Αλήθεια άνευ δικαιοσύνης, είναι περιορισμένη στη μερικότητα. Δικαιοσύνη άνευ τιμιότητας καταρρίπτεται, καθώς η εμφάνιση της Θείας Αλήθειας φανερώνει την ποιότητά της.
Αλήθεια-δικαιοσύνη-τιμιότητα. Αγάπη-έλεος-καθαρότητα. Η συνεκτικότητα των νόμων σε μεγαλοπρέπεια και άπειρη σύνθεση, που αποτελεί το όλον του πνεύματος! Το πνεύμα είναι αληθινά τίμιον και η δικαιοσύνη του προσφέρει την αγάπη και το έλεος, ολοκληρώνοντας τον άνθρωπο με τη Θέωσή του.
Η συμπύκνωση της ολότητας στη μορφή που γνώρισε ο άνθρωπος στην Πρώτη Παρουσία ως Λόγο Ιησού Χριστό και Μητέρα Θεοτόκο, στη Δεύτερη απλώνεται, διαχέεται και καταλαμβάνει την πολλαπλότητα των μορφών, για να ενώσει τις μορφές στη μία ουσία τους, που είναι ο Λόγος Δάσκαλος Ιωάννης της Δευτέρας Παρουσίας. Η τίμια και καθαρή δικαιοσύνη της Αλήθειας του Πατέρα Θεού. Η ιδέα της ολότητας της αγάπης και του ελέους. Αυτός είναι ο άνθρωπος, ο Ιωάννης της Δευτέρας Παρουσίας, ο εαυτός σου.
Παλιγγενεσία μέσα στα σύμπαντα του ανθρώπου. Ο εαυτός Λόγος αναδύεται. Αναδύεται και προσφέρει το είναι Του το αδιάφθορο στον άνθρωπο, για να τον καταστήσει Φως διάχυτο και Αγάπη υπερτέλεια. Ζωή γεννάται μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, η αλήθεια γεννάται και η δικαιοσύνη αναδύεται ως επιστέγασμα τελειότητας και αρμονίας.
Οι νόμοι ενεργούν και αποκαθιστούν τα πάντα μέσα στην απειρότητα του ενός νόμου, που περικλείει άπαντες τους άλλους. Οι νόμοι της δικαιοσύνης του Πατέρα Θεού, παραδίνονται στον άνθρωπο, έτσι όπως πράγματι είναι, διότι δικαιοσύνη Θεού έχει να πει διαφάνεια και καθαρότητα πνεύματος. Οι νόμοι του Πατέρα είναι δίκαιοι ως προς τα πάντα, ως προς την όλη εκδηλούμενη δημιουργία και του ανθρώπου, στον οποίο παρουσιάζονται, για να μπορέσει ο παγκόσμιος νους να διανοιχθεί και να χωρέσει τους θείους δίκαιους νόμους του Πατρός και βέβαια να τους εφαρμόσει, στην απολυτότητα και την ουδετερότητα που οι ίδιοι οι νόμοι παρουσιάζουν.
Η Αλήθεια του Πατέρα είναι απόλυτη. Είναι η πραγματικότητα που ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει και να εφαρμόσει στη ζωή του. Η αλήθεια δεν καλύπτει τον εαυτό της, διότι δεν φοβάται τίποτε, διότι είναι ο εαυτός της, κι εμφανίζεται για να φωτίσει, για να φανερώσει, για να αποκαταστήσει στον κόσμο το διαυγές της φως. Είναι ουδέτερη, παρουσιάζει την ολότητά της χωρίς να διαχωρίζεται και παρουσιάζει πάντοτε τον εαυτό της ενωμένο με τα πάντα. Η αλήθεια είναι φωτιά, είναι θειον πυρ, είναι ζωή και η ενέργειά της είναι πάντοτε κρυστάλλινη. Δεν χωράει αμφισβητήσεις, δεν χωράει αντιδράσεις, κανείς δεν της αντιστέκεται, γιατί είναι απόλυτη, είναι τέλεια και πραγματική. Δεν είναι ψευδαίσθηση ή φαντασία ή οτιδήποτε έπλασε ο νους του ανθρώπου, μη μπορώντας να εισχωρήσει στην απειρότητά της λόγω των περιορισμών του και να την κατανοήσει, θεωρώντας την κάτι απρόσιτο και μακρινό.
Κι όμως τη νέα αυτή περίοδο, ο άνθρωπος διδάσκεται πως αυτή η Αλήθεια, που πριν δεν μπορούσε να κατανοήσει και κατά συνέπεια ν’ αποδεχθεί, είναι μέσα του, αναλλοίωτη και υπερτέλεια, απόλυτη, ως ο Πατέρας Θεός είναι. Γιατί η αλήθεια, η δικαιοσύνη σαν ιδέες υπάρχουν μέσα στο νου του ανθρώπου. Όμως ο άνθρωπος περιόρισε αυτές τις ιδέες, τις θείες αυτές άπειρες ιδέες, στα στενά πλαίσια της λογικής και της αντίληψης των πραγμάτων και των καταστάσεων, σύμφωνα με αυτά τα οποία γύρω του έβλεπε, αντιλαμβανόταν, αισθανόταν, μέσω των πέντε αισθήσεών του.
Γι’ αυτό και η δικαιοσύνη του δεν είναι ανιδιοτελής, δεν είναι καθόλα τέλεια παρά κρίνει σύμφωνα με τις περιορισμένες αντιλήψεις και ιδέες του εκάστοτε εκφραστή της. Γι’ αυτό και βλέπουμε στα δικαστήρια, να μην αποδίδεται ακριβοδίκαια η δικαιοσύνη. Διότι ο εκάστοτε δικαστής, έχει πλάσει μέσα του ένα σύστημα, ένα πεπαλαιωμένο κατεστημένο δικαιοσύνης, σύμφωνα με τα μέτρα της ανθρώπινης αντίληψης.
Διερωτάσθε βέβαια, πώς να λειτουργήσει ο δικαστής ή ο κάθε εκπρόσωπος της δικαιοσύνης, όταν η κοινωνία και οι διάφοροι κώδικες ποινικού δικαίου του υπαγορεύουν να πράξει έτσι όπως πράττει. Όπως καταλαβαίνετε υπάρχει ένα ολόκληρο κατεστημένο, ένα σύστημα δικαιοσύνης, δομημένο ανά τους αιώνες και απλά κατά περιόδους ανανεώνεται ως προς ελάχιστα σημεία του, που προσθέτουν σίγουρα κάτι ακόμα, όμως δεν αποφέρουν τους καρπούς της Θείας Δικαιοσύνης και Αλήθειας, την οποία ο άνθρωπος προορίζεται να φθάσει και να εκδηλώσει.
Η δικαιοσύνη έχει τις βάσεις της στην αλήθεια του Πατέρα Θεού και προπάντων στηρίζεται στον άπειρο και τέλειο Θείο Νόμο της Αγάπης και του Ελέους. Χωρίς Αγάπη, απρόσωπη, ανιδιοτελή, δεν μπορούμε να κρίνουμε σωστά ή να διακρίνουμε τις καταστάσεις και τα φαινόμενα από πνευματικό επίπεδο, και το κυριότερο δεν μπορούμε να αναχθούμε στα αίτια τα οποία επέφεραν τα αποτελέσματα που εξετάζουμε, για V αποδώσουμε δικαιοσύνη. Δίχως Έλεος, δεν είμαστε σε θέση να αποδώσουμε δικαιοσύνη Θεία, παρά μονάχα τις ανακυκλώσεις της κατάκρισης, της αποστροφής και της απόρριψης.
Κάθε όν έχει θέση μέσα στην ολότητα. Κάθε υπόσταση ό,τι κι αν φέρει, ως βάρη, δεσμεύσεις ή ποινές από τις διάφορες καταβάσεις της στη γη, στη διάρκεια πολλών αιώνων, έχει θέση μέσα στον Πατέρα και στην αγάπη Του. Γιατί, λοιπόν, αυτή η μεταχείριση; Πόσο σωστά και δίκαια φερόμαστε στις υποστάσεις αυτές που διέπραξαν παρανομίες, που όμως έχουν δικαίωμα αξίωσης μέσα στην απειρότητα του Θεού; Κι αν εκείνοι διέπραξαν παραβάσεις, ποιος είναι αυτός ο οποίος είναι έννομος στον απόλυτο τέλειο νόμο του Θεού; Ποιος μπορεί να πει πως ήταν και είναι δίκαιος και πως δεν έχει παραβεί έστω και προς το ελάχιστο τη Θεία Νομοτέλεια, εφόσον ακόμη την αγνοεί, και εκτός αυτού, δεν φροντίζει να τη διδαχθεί, δεν την αναζητεί; Πώς να αποδοθεί δικαιοσύνη όταν πιστεύουμε πως ήδη είμαστε κάτοχοι της αλήθειας, όταν κινούμαστε μέσα στη μερικότητα αυτής; Ποιος είναι ο αναμάρτητος που τον λίθον πρώτος μπορεί να ρίψει, αν κι ο Αναμάρτητος δεν τον έριψε, ούτε τον ρίπτει ποτέ, παρά ελεεί απεριόριστα εκείνον που παρέβηκε το νόμο του Θεού;
Κι αν δεν το βλέπετε ότι κινείστε στη μερικότητα, ρίξτε μια ματιά στις φυλακές και τα σωφρονιστήρια. Γιατί θαρρείτε πως εξεγείρονται οι κρατούμενοι σ’ αυτά; Γιατί νομίζετε πως επαναστατούν; Αναρωτηθείτε βαθιά μέσα σας. Μήπως με τον τρόπο που λειτουργούν αυτά τα ιδρύματα, δεν καλλωπίζουν, δεν αναγεννούν, αλλά διαθρώνουν ακόμη περισσότερο τις ψυχές των ανθρώπων; Πώς; Μα η βία που υπάρχει και εφαρμόζεται, είναι δυνατόν να συνετίσει το νου των ανθρώπων που παρανόμησαν; Είναι δυνατόν η βία, η απόρριψη και ο παραγκωνισμός στο περιθώριο της κοινωνίας, να επιφέρει ισορροπία μέσα στο είναι τους; Πώς θα μπορέσουν να σωφρονιστούν αυτοί οι άνθρωποι; Αν σας πίεζαν, σας κτυπούσαν, σας ύβριζαν, σας εξευτέλιζαν, με διάφορους τρόπους πώς θα ήταν δυνατόν να εξελιχθείτε σε υποστάσεις που θα υπακούουν στο νόμο της κοινωνίας, της αρμονίας και της αγάπης; Αν κάποιοι δεν σας δίδασκαν τις αρχές της αγάπης, της καλοσύνης, του ελέους και της αρμονίας, με τις ίδιες τους τις πράξεις, πώς είναι δυνατόν να τα γνωρίζατε και να τα πράττατε, εφόσον θα είχατε πέσει στο σκοτάδι, αγνοώντας τι θα πει αγάπη, αδελφοσύνη, αλληλεγγύη; Μήπως αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται διδαχή, έλεος και φροντίδα πραγματική, για να ελευθερωθούν απ’ τα πάθη και τις κατώτερες ορέξεις της υλικής συνείδησης; Μήπως με το σύστημα του σωφρονισμού που επικρατεί σήμερα, αντί να βελτιώνονται ωθούνται σε βαθύτερο σκοτάδι και ψυχική κατάπτωση; Μήπως δεν κατανοήσατε την υποχρέωση και την ευθύνη απέναντι σ’ αυτά τα τμήματα του ανθρώπου, που για να φθάσουν εκεί που έφθασαν υπέστησαν αδιαφορία, πιέσεις, εξευτελισμούς, κρίσεις, κατακρίσεις και άλλα; Μήπως η δικαιοσύνη σας είναι τυφλή και δεν βασίζεται στο νόμο της εξέλιξης και της ανόδου, αλλά τον έχετε στηρίξει πάνω σ’ ένα δικό σας νόμο τιμωρό και εκδικητή; Μάθατε να κρίνετε και πιστεύετε πως κρίνετε σωστά και δίκαια; Πού η αρμονία στη δικαιοσύνη; Πόσοι απ’ αυτούς που φυλακίστηκαν στα σωφρονιστικά ιδρύματα μετουσίωσαν τις έλξεις προς την παρανομία και το έγκλημα; Πόσοι λυτρώθηκαν και αναρριχήθηκαν σε εξαγνισμένη ζωή και πορεία; Πώς ν αναχθεί η δικαιοσύνη του ανθρώπου, αν δεν ανατρέξουμε στη δικαιοσύνη του Πατέρα, η οποία είναι η μόνη που θα βοηθήσει και θ’ αποκαταστήσει τα πάντα στη σωστή, ορθή και δίκαιη θέση τους;
Μα αδελφοί, υπάρχει πιο δίκαιος από τον Πατέρα-Θεό; Πώς, λοιπόν, διατείνεστε πως αποδώσατε δικαιοσύνη στους πάσης φύσεως τομείς, στην κοινωνία, στις ομάδες ανθρώπων, στους τομείς της πολιτείας και της πολιτικής, της θρησκείας και των εκπροσώπων τους, στις σχέσεις των χωρών μεταξύ τους, ακόμη και στις προσωπικές σχέσεις, της οικογένειας και του φιλικού σας περιβάλλοντος; Ποια δικαιοσύνη ενστερνιστήκατε και κρίνετε τα τμήματα του εαυτού σας; Εσείς που προσφωνείτε με τα πιο εξευτελιστικά επίθετα όλους, όσοι παρανόησαν, αλλά και όσους θέλησαν να εισάγουν στο νου σας μια νέα ιδέα, ευρύτερη και καθαρότερη. Πάντα βρίσκετε λόγους, κατά τα δικά σας κριτήρια, που σαφώς είναι περιορισμένα, να κρίνετε και να κατακρίνετε τους πάντες και τα πάντα. Με ποια μέτρα και σταθμά μετράτε τη δικαιοσύνη του Πατέρα Θεού; Κι αν η δικαιοσύνη σας, αγαπημένοι μου αδελφοί, είναι περιορισμένη, γιατί ακόμα δεν έχετε ζητήσει απ’ τον Πατέρα Θεό να σας καταδείξει τη θεία Του δικαιοσύνη και του νόμους που τη διέπουν και την αποτελούν;
Μα θα ρωτήσετε ποια είναι η δικαιοσύνη του Θεού; Είναι το πιο σωστό ερώτημά σας, γιατί καταδεικνύει πως αναγνωρίσατε ότι η δικαιοσύνη σας είναι περιορισμένη, και απ’ αυτό ξεκινώντας, θα μπορέσετε να δημιουργήσετε μία κοινωνία ανθρώπων που αναδύουν αρμονία και κάλλος, που προσφέρουν αέναα Αγάπη και Έλεος, σε κάθε ψυχή και πνεύμα που το έχει ανάγκη.
Ο δίκαιος είναι πάντοτε τίμιος, καθαρός έναντι του θεού, για να μπορέσει να αποδώσει δικαιοσύνη. Είστε, λοιπόν, τίμιοι και καθαροί καθόλα; Κι όταν λέω καθόλα, δεν εννοώ μόνο στις πράξεις που καθημερινά εκδηλώνετε και νομίζετε πως είναι τίμιες και σωστές, αλλά εννοώ και τις σκέψεις σας, τα συναισθήματά σας, αλλά και κάθε κρυφή σας εσωτερική κίνηση, που σαφώς τη γνωρίζω καθώς είμαι ο Νόμος, η Δικαιοσύνη, η Παγγνωσία.
Χαμήλωσες τα μάτια και το κεφάλι και αντιλαμβάνεσαι πως η δικαιοσύνη σου είναι τυφλή, στείρα και περιορισμένη, εφόσον δεν έχει την καθαρότητα της αλήθειας, αλλά και την τιμιότητα και αγάπη σε όλο της το μεγαλείο, που εκφράζεται και εκδηλώνεται φέρνοντας παντού αρμονία και τελειότητα.
Ποιον ελέησες σήμερα αδελφέ μου; Ποιον αγκάλιασες, έστω και με τη σκέψη σου, και του διέχυσες Έλεος και Αγάπη; Μήπως πέρασε κι αυτή η μέρα με κατάκριση και απόρριψη του εαυτού σου ανθρώπου, που είχε παρανοήσει ή διέπραξε κάτι κακό, όπως λες;
Μα τι είναι κακό και τι καλό, μπροστά στη δικαιοσύνη του Πατρός, μπροστά στην Αγάπη και το Έλεος Του; Κι αν ο πλησίον αδελφός σου, διέπραξε κάτι κακό όπως λες, μήπως εσύ με τη σκέψη σου που κατέκρινες, δεν διέπραξες το ίδιο; Τι νομίζεις πως είναι η δικαιοσύνη του Θεού; Ή τί νομίζεις πως είναι ο Πατέρας Θεός; Ένας κριτής που τιμωρεί κάθε παραβάτη της Θείας Του Δικαιοσύνης; Όχι. Ο Θεός είναι ο μόνος παντελεήμων και δικαιοκρίτης και η δικαιοσύνη Του εξελίσσει και ανυψώνει τον άνθρωπο. Τον τελειοποιεί και του κάνει γνωστή την εικόνα και την ομοίωση μαζί Του, ώστε να εκπαιδευτεί κατάλληλα και να μάθει να εκδηλώνει την πραγματική του ουσία. Πιστεύεις πως ο Θεός θα τιμωρούσε αμείλικτα κάθε παραβάτη, βάζοντάς τον στη φυλακή, ή επιβάλλοντάς του σκληρές ποινές για να ξεπληρώσει την οφειλή για την παρανομία του; Και μήπως εσύ του δίνεις τα εφόδια, να καλυτερέψει και να εξελιχθεί, ή μήπως με τον τρόπο που λειτούργησε και λειτουργεί το σωφρονιστικό σου σύστημα μέχρι σήμερα, τον ωθείς να παρανομήσει πάλι;
Μήπως οι εγκληματίες, οι κλέφτες, οι κακοποιοί, δεν χρειάζονται βοήθεια; Τι βοήθεια όμως; Πνευματική, ψυχική βοήθεια, ικανή να τους οδηγήσει ν’ αναγνωρίσουν το λάθος τους, να μετανοήσουν και να μπορέσουν μετατοπιζόμενοι να το αποκαταστήσουν, ενστερνιζόμενοι θείες αξίες. Αυτή είναι δικαιοσύνη Θεού. Η αέναη παροχή Ελέους και Αγάπης.
Σου αναλύω νόμους, οι οποίοι αν εφαρμοστούν, θα επιφέρουν τη δικαιοσύνη. Νόμοι θείοι που δεν κατακεραυνώνουν τον άνθρωπο, τιμωρώντας τον, αλλά τον ελεούν, διδάσκοντάς τον τη δύναμη και την ευεργετική επίδραση της Αγάπης στη ζωή του.
Κι αν εσύ παραμείνεις ήσυχος πως έπραξες το δίκαιο και το ορθό, γιατί υπάρχει αυτή η ανισορροπία στον κόσμο; Γιατί οι αντιδικίες, οι διαφορές, σε όλους τους τομείς; Γιατί ο πόλεμος;
Ο πόλεμος, οι αντιδικίες, οι συγκρούσεις, ξεκινούν μέσα απ’ το νου σου σαν ιδέες και εκδηλώνονται, διότι αυτές οι ιδέες που πρεσβεύεις και ακολουθείς δεν αντλούν το φως τους από την απειρότητα της αλήθειας και της δικαιοσύνης του Πατέρα Θεού. Όσο ο άνθρωπος εμμένει σ’ αυτό το κατεστημένο τρόπο ιδεών και σκέψης, τόσο και ο κόσμος του, θα διαπλάθεται μέσα σε πλάνη και διαχωρισμό και σίγουρα θα αισθάνεται ότι υπάρχει αδικία, δηλαδή ότι η κοινωνία, ο κόσμος, οι άνθρωποι είναι άδικοι. Και άδικο σημαίνει μη δίκαιο.
Δεν άντλησε λοιπόν, ο άνθρωπος και δεν έμαθε ακόμα ν αντλεί απ’ τη θεία πηγή τη δικαιοσύνη που πηγάζει απ’ τον ένα Νόμο, το μοναδικό Νόμο της Αγάπης και του Ελέους προς τα πάντα. Άδικο υπάρχει, όσο ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον εαυτό του και τους νόμους που διέπουν τη ζωή του. Άδικο υπάρχει μέσα στις ιδέες, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του και κατά συνέπεια και στις εκδηλώσεις του.
Όμως η Δικαιοσύνη και η Αλήθεια, η Αγάπη και το Έλεος, βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο, ακριβώς για να μετουσιώσουν με την ενεργοποίησή τους αυτή την πλάνη της αδικίας. Ο εαυτός του τον αναμένει να γνωριστεί μαζί του. Να γνωρίσει τη δικαιοσύνη, την αλήθεια, την τιμιότητα του Θεού κι αυτά να εκδηλώσει.
Καθώς είπα και στην αρχή, η δικαιοσύνη, η τιμιότητα, η αλήθεια, είναι οι αρετές και η υπέρτατη ηθική παρουσία του Ιωάννη. Η πάναγνη ουσία Του είναι η ρέουσα αγάπη της ολότητας του Θεού και το Έλεος είναι η λειτουργία του είναι Του. Ο εαυτός του ανθρώπου, ο αληθινός, ο καθαρός, ο πραγματικός, ο τίμιος και δίκαιος, που τα πάντα αποκαθιστά εντός του ως απειρότητα και οδηγεί τη μερικότητα στο όλον του εαυτού Του, είναι ο Ιωάννης της Δευτέρας Παρουσίας.
Ο Δάσκαλος Ιωάννης τελεί το Έργο της δικαιοσύνης του Θεού, φανερώνοντάς το στον άνθρωπο. Ο Ιωάννης τιμά την Αλήθεια του Πατέρα και θυσιάζει τον εαυτό Του στο βωμό της Αγάπης, για την επιστροφή του ανθρώπου στη θεότητα.
Ο Ιωάννης Δάσκαλος του παντός, είναι η τιμιότητα, γιατί τιμά τον άνθρωπο, με την ανάληψη των βαρών και τη μετουσίωσή τους. Είναι η δικαιοσύνη, διότι κρίνει ως Θεός Έλεος και Αγάπη. Είναι η Αλήθεια, διότι παρουσιάζει τον εαυτό Του ως πράγματι είναι. Δικαιοσύνη, αλήθεια, τιμιότητα. Ιωάννης της νέας εποχής, ο άνθρωπος των ουρανών, ο μενών εντός κάθε νου, καρδιάς και συνειδήσεως.
Άνθρωπε, γνώρισε τον Ιωάννη εντός σου, για να γνωρίσεις την ολότητα της έννοιας δικαιοσύνη Θεού-αλήθεια Θεού-τιμιότητα Θεού, για να γνωρίσεις την Αγάπη στο ένα μοναδικό, άπειρό της πρόσωπο, το απρόσωπο της ολότητας που περιέχει και περιέχεται στα πάντα.
Ας είναι ευλογημένος εκείνος που θα εμφανίσει και θα εφαρμόσει τις Θείες ιδέες της δικαιοσύνης, της αλήθειας και της τιμιότητας στον άνθρωπο. Διότι τότε θα παρουσιάζει, θα εμφανίζει, θα καταδεικνύει τον Ιωάννη-Εαυτό του, σε όλο το άπειρο μεγαλείο Του, με όλες τις εξουσίες, τις οποίες φέρει σε εκδήλωση. Διότι ο Ιωάννης της νέας εποχής, ο Δάσκαλος της Αγάπης, διαχειρίζεται τις εξουσίες του Πατρός τέλεια, ως δικαιοκρίτης Θεός επί της γης, εμφανίζοντας έντιμα και νόμιμα την Αλήθεια του Πατέρα ενώπιον του ανθρώπου, και τον καλεί να την ενστερνιστεί και να ενωθεί μαζί της, μαζί Του, με τον Πατέρα Θεό.
Φιλώ τον Ιωάννη δικαιοσύνη, φιλώ τον Ιωάννη τιμιότητα, φιλώ τον Ιωάννη αλήθεια μέσα σε κάθε μορφή, σε κάθε νου, καρδιά, συνείδηση και ωθώ τον άνθρωπο να Τον αναζητήσει με ειλικρίνεια, να Τον γνωρίσει και να Τον εκδηλώσει, για να μπορέσει να εκδηλώσει τη δικαιοσύνη, την τιμιότητα και την αλήθεια του Πατέρα Θεού.
Φιλώ και αγαπώ άπειρα τον Ιωάννη που βρίσκεται μέσα σε κάθε ψυχή και τον ωθώ να εκδηλώσει τις ευωδιές, το μύρο της ψυχής με όλους τους τρόπους, σε όλους τους τόπους, όλες τις ώρες.
Φιλώ και αγαπώ τον εαυτό μου άνθρωπο, που εκπαιδεύεται να ενωθεί με την ολότητα του Ιωάννη του αεί υπάρχοντος δικαίου, τιμίου, αληθινού Λόγου Θεού.
