Οι αιώνες αργά μα σταθερά, κύλησαν μέσα στην κλεψύδρα του χρόνου κι οι κόκκοι της εμπειρίας πήραν τη θέση τους ακολουθώντας τις συνήθεις υπαγορεύσεις της βαρύτητας, που τους στοίβαξε μέσα στη συνείδηση της ανθρωπότητας. Κάποτε όμως η κλεψύδρα άδειασε κι ήρθε η ώρα να γυρίσει ανάποδα για ν’ αρχίσει ένα καινούργιο μέτρημα, σημαίνοντος την αλλαγή της Ιστορίας μα και την έναρξη μιας νέας πορείας που θα οδηγήσει τη μεστωμένη από τις πείρες ανθρωπότητα, στην επίγνωση και την αναγέννηση. Είναι η ώρα του απολογισμού και της δικαιοσύνης κι αυτή η ώρα είναι τώρα.
Τα φύλλα ανοίγουν! Κρυμμένα μυστικά αποκαλύπτονται, πτυχές της Ιστορίας ξεδιπλώνονται και φανερώνουν απάτες μα και μυστήρια, παιγμένα μέσα στα πέπλα της νύχτας, πού ’χε φορέσει νυχτικό η ανθρωπότητα, καθώς λικνιζόταν στις νωθρές αγκάλες του πνευματικού της λήθαργου!
Μέσα σ’ αυτή την ατέλειωτη νύχτα μεγάλωσε ο άνθρωπος! Επαίτης της εμπειρίας, κυνηγός του ονείρου, έπαιξε στο διάστημα αυτής της νύχτας κάθε ρόλο. Πρωταγωνιστής ή κομπάρσος, αναζήτησε μέσα στη νοητή προβολή της πτώσης του τη γνώση της απειρότητάς του. Ναι! .
Στο διάστημα αυτής της νύχτας συναντήθηκε το φανερό με το κρυφό, το προηγούμενο με το επόμενο, η συνωμοσία αλλά και η εξέλιξη! Αυτή η νύχτα δεν συγκάλυψε μόνο, προφύλαξε συνάμα κι αυτό γιατί η έρευνα και η γνώση δεν ανακοίνωσαν ποτέ επίσημα ωράρια, απλά γιατί δεν έχουν!
Στην ανατολή της νέας εποχής, η ανθρωπότητα έρχεται με δύο πρόσωπα! Το ένα γερασμένο από τις υλικές πείρες, τ’ άλλο νεανικό με το σφρίγος της νιότης στην πνευματική της εφηβεία. Νικόδημος!
Έζησε στα χρόνια του Χριστού, ξαναζεί πάλι στη Δευτέρα Του Παρουσία σαν πανανθρώπινη κατάσταση, ερευνώντας τις απορίες του και διατυπώνοντας πάλι το ίδιο ερώτημα: “πώς δύναται ο άνθρωπος, γέρος ών, να ξαναγεννηθεί;” Αυτός είναι ο Νικόδημος, το γερασμένο πρόσωπο της ανθρωπότητας, που σμίλεψε τις ρυτίδες της, ακολουθώντας το γράμμα του νόμου. Με την ψυχή του ανεπτυγμένη στα χρόνια της πνευματικής εφηβείας έλκεται μέσα στο πνευματικό σκοτάδι κοντά στη φαεινή παρουσία του Ιωάννη καθοδηγούμενος από το Φως του λαμπερού χιτώνα της εφηβικής ψυχής του.
Ο Νικόδημος έρχεται από έναν βαθύ, παλιό ύπνο. Είναι Νομοδιδάσκαλος. Έχει μαζί του διάφορες απορίες. Όταν του δώσουν λαβή τα γεγονότα, τις θυμάται και τις ψιθυρίζει στον εαυτό του. Ορισμένες απ’ αυτές τις απορίες είναι πιο έντονες, φτάνουν μέχρι το βαθμό της υποψίας. Είναι μια αμυδρή διαύγεια, που δεν μπορεί επ’ ουδενί να φτάσει την αφύπνιση, γιατί ο Νικόδημος δεν χρησιμοποιεί τις απορίες του αυτές σαν όργανα έρευνας, δεν τις συσχετίζει κι έτσι δεν διανοείται καν πως η βαθιά μελέτη αυτών των υποψιών, μπορεί να’ ναι ο μίτος της Αριάδνης που θα του επιτρέψει να βγει από το λαβύρινθο των σκόρπιων και ημιτελών σκέψεων που βρίσκεται. Διαγράφει, λοιπόν, κύκλους μεγάλους, μακριά από το κέντρο-ουσία που είναι ο Θεός! Η κίνησή του είναι ασθενής και εξαιρετικά αργή. Η απόστασή του από το κέντρο δεν του επιτρέπει την έλξη που πυροδοτεί την ταχύτητα. Έτσι ο Νικόδημος δεν μπορεί να καταλήξει σε μια δυναμική άποψη, η οποία δεν θα του επιτρέπει μόνο να θλίβεται με τη γραμμή των κατεστημένων ή να περιορίζεται σε μια σιωπηλή σκέψη διαμαρτυρίας, αλλά να ανακαλύψει μια έκφραση δράσης που θα του δώσει το περιθώριο να αντικαταστήσει τον ψίθυρο με την έμπρακτη άρθρωση.
Η κατάσταση του Νικόδημου είναι οριακή. Η ακτίνα απομάκρυνσης είναι τόση, ώστε μόλις και μετά βίας, ασκείται μια δύναμη έλξης από το κέντρο, για να οριοθετήσει μια κίνηση στραμμένη προς τον Πατέρα και τη Θεία Νομοτέλεια. Κατ’ επέκταση, η γρήγορη και ανάβαθη, ίσως, ματιά, που ρίχνει ο Νικόδημος στις υποψίες του, τον κάνει άνθρωπο με πρόγραμμα το πολύ μιας μέρας, με αποτέλεσμα να παραμένει ανερμάτιστος, να αφήνει την προσωπική του πορεία ασυναρμολόγητη κι έτσι να τον προλαβαίνουν τα γεγονότα, τα οποία πάλι δε μπορεί να ερμηνεύσει κι οι απορίες του συσσωρεύονται, στοιβάζονται κι ο Νικόδημος κάθεται σε μια γωνιά του νου του απραγής, σαν μια καλή καρδιά που όμως παίρνει θολές φωτογραφίες από τα παρασκήνια.
Έτσι έχοντας αυτήν την αντιμετώπιση, στο τέλος πάντα θα επιστρέφει στον παλιό, γνώριμο λήθαργο. Νομοδιδάσκαλος. Έγκλειστος στο πρωτόκολλο του ιερατείου. Και συνέχεια το ίδιο σημειωτόν, γύρω από το ίδιο σημείο, το σημείο που λέει “πω! πω! τι έγινε και πώς έγινε πάλι!”. Σ’ αυτό το σημείο είχε ζήσει πάρα πολύ καιρό ο Νικόδημος. Βέβαια αυτό ακριβώς είναι το σημείο απ’ όπου μπορεί να αρχίσει να εργάζεται με τον εαυτό του και τον κόσμο. Αυτή η ευσεβής διάθεση που τον διακρίνει απέναντι της υποψίας του, είναι μια ένδειξη πως η φαντασία του δεν κοιμάται τελείως. Επομένως οι πρώτες, έστω και μικρές, σεισμικές δονήσεις στην αντίληψή του, έχουν συντελεστεί. Απομένει να εξετάσει εξονυχιστικά τι προκάλεσε τις σεισμικές δονήσεις εντός του. Αυτό ακριβώς και κάνει. ·
Μετά από παρασκηνιακή παρακολούθηση της διδασκαλίας και κυρίως των θαυμάτων του Ιησού Χριστού, παίρνει όλες τις απορίες, τους φόβους, τα κουράγια και τον θαυμασμό του και πηγαίνει και Τον συναντά μια νύχτα. Είναι η πρώτη σημαντική ανατροπή του ύπνου του! Ομολογεί στο Χριστό ότι αντιλαμβάνεται πως “από Θεού ήλθε” διότι κανείς δεν μπορεί να κάνει τόσα θαύματα αν δεν είναι ο Θεός μαζί του και απορεί πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι δέκα εντολές δεν μιλάνε για θαύματα!
Ο Νικόδημος δεν είναι ο ένας και μοναδικός Φαρισαίος ή Νομοδιδάσκαλος που συναντήθηκε με το Χριστό. Οι συναντήσεις μεταξύ Χριστού και Φαρισαίων, κύρια στο χώρο της συναγωγής αλλά και κατ’ ιδίαν, μας πληροφορούν και οι τέσσερις Ευαγγελιστές, ότι ήταν σχεδόν καθημερινές. Είχαν πάντα, αυτές οι συναντήσεις, έναν περισσότερο ή λιγότερο έντονο τόνο καυστικότητας στραμμένο από την πλευρά του Χριστού προς την ευθύνη των Φαρισαίων να κόβουν και να ράβουν στα μέτρα τους τον Λόγο του Θεού. Είναι αξιομνημόνευτο που ο Χριστός δεν έχασε ούτε την ελάχιστη ευκαιρία χωρίς να τονίσει πως οι Φαρισαίοι -με κορωνίδα τους άρχοντές τους- ήταν η προσωποποίηση της υποκρισίας και της επιφανειακότητας.
Ο Χριστός κατέστησε σαφές, πως η αποκάλυψη της υποκρισίας των Φαρισαίων ήταν ένα σημαντικό μέρος του Έργου Του, ακριβώς επειδή η αποκάλυψη της Αλήθειας και η αποκατάσταση της Ενότητας έχει για πρώτο προμαχώνα την απομάκρυνση και την υποστολή του δογματισμού. Η πρώτη επίσημη αποδοκιμασία του Φαρισαϊσμού από την πλευρά του Χριστού εμφανίζεται με το περιστατικό στο ναό του Σολομώντα, παραμονές Πάσχα, όταν φτιάχνει μαστίγιο από σχοινιά και διώχνει τους εμπόρους (Ιω. ΚΒ, 13-21). Αποκορύφωμα της κριτικής του είναι τα διαβόητα “ουαί” που τους απευθύνει με την πρώτη ευκαιρία που βρίσκει, προσκεκλημένος ών για γεύμα στο σπίτι κάποιου Φαρισαίου. Ακόμη και τότε ο Χριστός, ξεπερνώντας τους τύπους του φιλοξενούμενου δεν δίστασε να καυτηριάσει την υποκρισία και τη στενότητα του νου των Φαρισαίων, λέγοντας μεταξύ άλλων και το “ουαί εις εσάς τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, που καθαρίζετε το έξωθεν του ποτηριού και του πινακίου και το έσωθέν σας γέμει πονηριάς και αρπαγής” (Λουκ. ΙΑ, 37-45). Ομοίως στην ίδια συγκέντρωση, ο Χριστός είχε εκφράσει την επίρριψη ευθυνών και προς τους Νομοδιδασκάλους. Άσχετα αν κάποιος από αυτούς τον αποκαλούσε Διδάσκαλο, ο Χριστός του δήλωσε σθεναρά “ουαί και εις εσάς τους νομικούς, διότι αφαιρέσατε το κλειδί της γνώσης. Σεις δεν εισέλθητε και τους εισερχομένους εμποδίζετε” (Λουκ. ΙΑ, 45-53).
Ο Νικόδημος είναι εξαίρεση σε τούτον τον κανόνα σχέσεων μεταξύ Χριστού και Φαρισαίων. Πρώτα-πρώτα είναι ο μοναδικός Φαρισαίος που πηγαίνει και βρίσκει το Χριστό μόνος του και μάλιστα αμέσως μετά το περιστατικό με το φραγγέλιο στο ναό του Σολομώντα. Ο Νικόδημος είναι από τους πρώτους που παίρνει είδηση, πως κάτι πρωτόγνωρο συμβαίνει ανάμεσα στο Χριστό και στο Θεό, που αυτός μελετά και υπηρετεί. Ο Χριστός δεν χρειάζεται να του πει όπως στους άλλους “πίστεψε τουλάχιστον στα έργα μου για να καταλάβεις ότι ο Θεός είναι μαζί μου” (Ιω. ΙΔ, 37-38), διότι ο Νικόδημος δεν χρειάστηκε πολλά σημεία για να πεισθεί, δεν έχει καμία αμφιβολία για τη θεϊκή καταβολή του Χριστού, γι’ αυτό κι ο Χριστός του λέει κατευθείαν πως θ’ αποκαταστήσει κι ο ίδιος την ίδια σύνδεση με τον Θεό “γεννήσου άνωθεν” ( δηλ. αναγεννήσου πνευματικά).
Ο Χριστός εγκρίνει την αγαθότητα του Νικόδημου. Δεν είναι καυστικός, μα κατευθυντήριος μαζί του. Απαντώντας αναλυτικά στις ερωτήσεις του, του πηδαλιουχεί το νου απ’ τους φραγμούς της ύλης προς τις εισόδους του πνεύματος. Του δίνει τις πρώτες γέφυρες προέκτασης ως τον εαυτό του, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά έμμεσες κλήσεις μαθητείας, τις οποίες ο Νικόδημος, που στο μυαλό του είναι ακόμη το χάος και όχι το άπειρο, δεν κατανοεί με την πρώτη, αλλά οπωσδήποτε παρατείνουν τη διακοπή του ύπνου του. Το μυαλό του πλέον δεν το ανακατεύουν μόνο οι διασκορπισμένες απορίες του, μα και οι πρώτες αποκαλύψεις του Χριστού. Διότι ο Χριστός, που του απευθύνεται προσωπικά (“σοι λέγω”), του θίγει έμμεσα όλα τα αιχμιακά σημεία της Διδασκαλίας του βήμα προς βήμα. Τον βάζει μπροστά στο τηλεσκόπιο του πνεύματος, “για να δει κάποιος τη βασιλεία του Θεού πρέπει να γεννηθεί άνωθεν” (Ιω. Γ, 3) και “για να μπει κάποιος στη βασιλεία του Θεού πρέπει να γεννηθεί από νερό και πνεύμα’Οω. Γ, 5) και “όποιος έχει γεννηθεί από πνεύμα μοιάζει με τον άνεμο που πνέει όπου θέλει και που ενώ ακούεις τη φωνή του, εν τούτοις δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πάει” (Ιω. Γ, 8).
Είναι πολύ σημαντικό που ο Νικόδημος, δεν συνάντησε το Χριστό τυχαία -όπως η Σαμαρείτισσα- ή ενώ δίδασκε κάπου. Δεν έστειλε τρίτους -όπως άλλοι Φαρισαίοι- να τον καλέσει σπίτι του. Πήγε και τον βρήκε ο ίδιος. Όχι για να ευεργετηθεί από κάποιο θαύμα, ούτε για τον ειρωνευθεί ή να τον παγιδεύσει με κάποια δήθεν απορία όπως αρκετές φορές είχαν κάνει άλλοι Φαρισαίοι “ζητούντες να αρπάσωσι τι από του στόματος αυτού, διά να κατηγορήσωσι αυτόν” (Λουκ. ΙΒ, 54). Ούτε πήγε ωθούμενος από κάποια περιέργεια γενικής φύσεως. Ο Νικόδημος πήγε γεμάτος αγωνία για το πώς κάνει τόσα θαύματα. Πήγε να μάθει ποια είναι η σχέση κάποιου, που κάνει τόσα θαύματα, με το Θεό. Πήγε φορτωμένος με έντονο προσωπικό ενδιαφέρον. Έτσι αντιμετωπίζεται από τον Χριστό λες και δεν είναι Φαρισαίος. Ο Νικόδημος είναι ο μοναδικός Φαρισαίος, που δεν του καταλογίζει ο Χριστός καμιά υποκρισία, αλλά τον προτρέπει να κατανοήσει τα γήινα για να μπορέσει έπειτα να κατανοήσει τα επουράνια. Κι αυτό γιατί ο Χριστός βλέπει από την πρώτη στιγμή, πως ο γέρο-Φαρισαίος είναι διατακτικός στην έρευνά του, μα καλοπροαίρετος. Επιφανειακός σε πολλά σημεία μα πάλι καλοπροαίρετος, γιατί το μυαλό του είναι με ειλικρίνεια και όχι υποκριτικά προσανατολισμένο προς την πλευρά του Θεού.
Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο Νικόδημο και τους Φαρισαίους είναι ότι ο Νικόδημος δεν είναι υποκριτής. Φροντίζει για την καθαρότητα τόσο του έξωθεν, όσο και του έσωθεν του ποτηριού. Κι αυτό τον βοηθά να διακρίνει, πως ο Ιησούς από Θεού ήλθε.
Το ιερατείο περιχαρακωμένο στα κοντόθωρα συμφέροντά του δεν διανοήθηκε ουδέποτε Θεότητα στο πρόσωπο ή τη διδασκαλία του Χριστού γι’ αυτό και μετέτρεψε πολύ εύκολα το ‘ωσαννά” σε “άρον άρον σταύρωσαν αυτόν”. Αυτή είναι η πνευματική νύχτα διαρκείας των Φαρισαίων και των αρχηγών τους που δημιουργείται από την άρνησή τους να κόψουν τους δεσμούς που έχουν καλλιεργήσει με τη στενότητα του νου και την υποκρισία, καταστάσεις εξ αντικειμένου επικίνδυνες αφού κι ο ίδιος ο Χριστός προέτρεπε τους μαθητές Του να τις αποφεύγουν λέγοντας “προσέχετε εαυτούς από της ζύμης των Φαρισαίων ήτις είναι υπόκρισις” (Λουκ. ΙΒ, 12). Αυτό ισχύει και για τον Νικόδημο που επειδή γνωρίζει αυτές τις ποιότητες, μιας και τις συναναστρέφεται καθημερινά, καταλαβαίνει ότι πρέπει να αποφύγει τις αντίστοιχα άγριες και ακυρωτικές συνέπειές τους. Το να πάει, λοιπόν, νύχτα να βρει το Χριστό είναι θέμα απαραίτητης προσοχής που πρέπει να ασκήσει προκειμένου να συντονίσει τις απορίες του με Χριστόν.
Ο Νικόδημος δεν ήταν έτοιμος κι ούτε ήθελε να κηρυχθεί αποσυνάγωγος! Όμως όσο κι αν φοβόταν την ιδέα αυτή, αυτό που κυρίως τον ενδιέφερε εκείνη τη νύχτα ήταν το τι ακριβώς συμβαίνει ανάμεσα στον Ιησού και τον Θεό! Είναι απόλυτα βέβαιο πως αν το κεντρικό ζήτημα της νυχτερινής επίσκεψης του Νικόδημου ήταν ο φόβος του ή το πνευματικό του σκότος, ο Χριστός δεν θα παρέλειπε να τον επιπλήξει. Απεναντίας είδε ξεκάθαρα τη διαφοροποίηση του Νικόδημου από τους υπόλοιπους αρχιερείς και διεύρυνε αυτή την οξύτητα όρασης. Διότι είναι γεγονός! Μόλις οι λόγοι του Χριστού έπεσαν στην αντίληψη του Νικόδημου, άρχισαν να κυοφορούν αργά αλλά σταθερά, απ’ ό,τι δείχνουν οι εξελίξεις, περιβάλλον Χριστού.
Είναι Θέλημα Θεού να ασκηθεί προσοχή στην εσωτερική κατάσταση του Νικόδημου και να προφυλαχθεί η κυοφορία του Χριστού εντός του, με τα πέπλα της νύχτας. Γι’ αυτό ο Ιησούς του λέει όσα δεν είπε ποτέ σε Φαρισαίο παραδίδοντας έτσι ένα μάθημα διάκρισης και άλλο ένα Ουσίας. Δεν στέκεται στους τύπους, ότι έχει δηλαδή μπροστά Του έναν Φαρισαίο, αλλά εισχωρεί εντός του και στην έναρξη της Θείας κυοφορίας κατατοπίζει τον Νικόδημο πώς θα περάσει από την κυοφορία στη γέννηση άνωθεν. Εδώ ο Ιησούς δίνει ένα υπέροχο μάθημα Θεογνωσίας! Ο κυοφορούμενος Χριστός εντός του ανθρώπου είναι ο Ιωάννης, ο μόνος εξ ανθρώπων που από την κυοφορία Του ακόμη μπορεί να αναγνωρίζει και να απευθύνει χαιρετισμό προς τον Λόγο. Γι’ αυτό ο Ιησούς όταν του λέει πως “όποιος πράττει την Αλήθεια έρχεται στο Φως” δεν τον επιπλήττει που πήγε νύχτα να Τον βρει, μα τον προτρέπει να φέρει στο Φως της μέρας τον Χριστό που κυοφορεί εντός του και εν αγνοία του! Τον προτρέπει επίσης διδάσκοντας τον να μην αντιλαμβάνεται τον Θεό μόνο σαν δικαιοσύνη αλλά να Τον κατανοήσει σαν ενότητα και Αγάπη κι αυτό το μάθημα του είναι εντελώς απαραίτητο για να βιώσει τον Βαπτιστή στη Δευτέρα Του Παρουσία!
Ο Νικόδημος είναι κεραυνός εν αιθρία που όμως κανείς Φαρισαίος δεν παίρνει είδηση, απλά γιατί κανείς εφησυχασμένος Φαρισαίος του τότε ή του σήμερα δεν μπορεί να διανοηθεί πώς κάποιος ομογάλακτος τους, μπορεί αντί να ονειρεύεται τιμητικές προσφωνήσεις από ετερόφωτους πρωτοκαθέδρους, ή να εύχεται έναν ευτυχή κι αθόρυβο θάνατο κατά τη διάρκεια του ύπνου του, έχει “εφηβικές ανησυχίες” και προτιμά να αναζητά την Αλήθεια εκεί όπου αντιλαμβάνεται πως παίρνει σάρκα και οστά! Έτσι το μάθημα του Νικόδημου αποκαλύπτει πως όπως υπάρχουν εξαιρέσεις που επαληθεύουν τον κανόνα, ομοίως υπάρχουν και εξαιρέσεις που ανατρέπουν τον κανόνα. Ο Νικόδημος είναι εξαίρεση από τις δεύτερες. Ό,τι ιδέες γέννησαν οι μέρες του, τέτοιες πράξεις μεγαλώνουν οι νύχτες του!
Μετά απ’ αυτούς του πρώτους ψιθύρους μύησης στο μυαλό του Νικόδημου, ο Χριστός που ξέρει όχι μόνο τους περιορισμούς του, μα και τις δυνατότητες του, του διευρύνει πρώτα το νου, για V απομακρυνθεί έπειτα τελείως απ’ αυτούς τους περιορισμούς ψιθυρίζοντας του νύξεις γύρω από την επικείμενη Σταύρωση και Ανάσταση: “και καθώς Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δεί τον Υιόν του Ανθρώπου, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόλλυται αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον” (Ιω. Γ, 14, 15).
Ο Χριστός λαμβάνοντας υπ’ όψιν Του την ενασχόληση του Νικόδημου, ως Νομοδιδάσκαλος στο μωσαϊκό νόμο, του φυτεύει ακόμα μια υποψία ολκής λέγοντάς του πως “όποιος πράττει την Αλήθεια έρχεται στο φως για να γίνουν φανερά τα έργα του ότι επράχθησαν κατευθυνόμενα υπό Θεού” (Ιω. Γ, 21). Δεν είναι μόνον μια αποδοχή και αναγνώριση της κίνησης του Νικόδημου να Τον πλησιάσει, δηλώνοντας του εμμέσως ότι Αυτός είναι “το Φως ό φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εν τω κόσμω”, αλλά και μία υπαινικτική προτροπή προς το “Αγαπάτε Αλλήλους”, τη νέα εντολή που καταλύει την ακαμψία του μωσαϊκού νόμου αλλά και κάθε νόμου που ερμηνεύει στατικά κι όχι εν δυνάμει Θεού, ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις.
Οι ζυμώσεις απ’ αυτές τις πρώτες αποκαλύψεις είναι αρκετές για να μη γυρίσει στο γνώριμο σημειωτόν του. Η επαφή του Νικόδημου με τον Δάσκαλο θέτει σε λειτουργία την ενεργοποίηση του οριακού σημείου και η περιπλάνηση στο άγνωστο βασίλειο των ιδεών αναβιβάζεται σε προβληματισμό. Η βοούσα φωνή εν τη ερήμω των στοιχείων Ιωάννη, που ανεγνώρισαν τον Χριστό μέσα απ’ το Νικόδημο, μετατρέπεται σε χαρά πεπληρωμένη, που ενεργοποιεί έστω και σπερματικά τον Ανδρέα- σθένος εντός του. Αίγες μέρες αργότερα, ο Νικόδημος ξεπερνά τον ξηρό φόβο της αποσυναγώγησής του και επεμβαίνει στους Αρχιερείς με την ιδιότητα του Νομοδιδάσκαλου, υπενθυμίζοντας τους, πως είναι κατάχρηση εξουσίας να καταδικάζουν κάποιον χωρίς να του δίνουν περιθώρια να μιλήσει ο ίδιος για τα έργα του (Ιωάν. Η – 50).
Αυτή η φαινομενικά τυπική αψιμαχία Νικόδημου και ιερατείου είναι ουσιαστικά η πρώτη αίτηση διαζυγίου του Νικόδημου προς το κατεστημένο του ανθρώπινου περιορισμού. Είναι το πρώτο βήμα που κάνει απ’ το γράμμα του Νόμου προς το πνεύμα του Νόμου, απ’ τον τύπο προς την ουσία, εμποδίζοντας έτσι το Ιερατείο να καταδικάσει λάθρα το Χριστό και να δώσει σ’ όλους το περιθώριο ν’ ακούσουν τη φωνή Του απ’ το μικρόφωνο της εξουσίας. Οι πρώτες δειλές επιδείξεις σθένους, συνοδεύονται από την αφέλεια της νηπιακής πνευματικής αντίληψης. Ελπίζει πως οι Φαρισαίοι θ’ αλλάξουν γνώμη ακούγοντας το Χριστό. Εις μάτην όμως. Όταν όλα τελειώσουν, είναι πλέον πεισμένος πως οι Φαρισαίοι είναι, “οι τα φαύλα πράσσοντες” και πως αν θέλει να παραμείνει ως ένας από εκείνους που πράττουν την Αλήθεια, πρέπει να φέρει στο Φως τη διάσταση της θέσης του μ’ αυτούς. Εδώ, στην κορυφή του οριακού του σημείου αντιμετωπίζει πλέον την ίδια την ιστορία! Έτσι δεν διστάζει να πάρει 100 λίτρες αλόης και σμύρνας και με τον Ιωσήφ από Αριμαθαίας ν’ αποκαθηλώσει το σώμα του Χριστού, ξεπερνώντας τον πρώτο του φόβο, το φόβο της αποσυναγώγησής του!
Είναι το πρώτο συμβόλαιο σθένους που ο Νικόδημος υπογράφει φανερά, δηλώνοντας έτσι πως δεν ανήκει στους άρχοντες που αγάπησαν τη δόξα των ανθρώπων περισσότερο από τη δόξα του Θεού, μα σ’ εκείνους που φέρνουν τα έργα τους στο φως να κριθούν ότι επράχθησαν κατά νόμον Θεού. Ωστόσο η εφαρμογή ή μη των άρθρων αυτού του συμβολαίου θα καθορίσουν σήμερα την εξέλιξη του κάθε Νικόδημου.
Το σύγχρονο ιερατείο έχει εξαπλωθεί σε όλους τους χώρους της ανθρώπινης δραστηριότητας. Έχει γίνει μια ιδέα που πλανάται από την οικογένεια και τις κοινωνικές δραστηριότητες, ως την εξουσία και την επιστήμη, φορώντας την τήβεννο του πρέπει. Έχει υποβαθμίσει το Θείο προορισμό του ανθρώπου σε μηχανικά καθήκοντα και τη διεκδίκηση των Θείων δικαιωμάτων σε διεκδικήσεις επιβίωσης ή επιμόρφωσης. Έχει ονομάσει το άπειρο αδιέξοδο, την έρευνα θράσος, την τρέλλα ασθένεια κι επιμένει να διδάσκει πως ο Θεός είναι ένας ασπρομάλλης γέροντας που κάθεται αυτοεξόριστος σ’ ένα μακρινό σύννεφο, πότε παρακολουθώντας λυπημένος τις αταξίες των ανθρώπων κι άλλοτε κατακεραυνώνοντας όσους δεν εννοούν την αλάνθαστη Σοφία του ιερατείου, διά χειρός και στόματος του εκάστοτε αγράμματου ιερέως της γειτονιάς! Σοφία που αγνοεί τον “κόσμο του γίγνεσθαι” γιατί προχειρολόγησε και προχειρολογεί πάνω στον “κόσμο του είναι”. Αυτή η Σοφία δικαιώνεται υπό των τέκνων της!
Το σύγχρονο ιερατείο χωρίς να ‘χει ακόμη υποστεί κινήσεις Νικόδημου, εν τούτοις πολλές φορές τον προαισθάνεται να πλησιάζει κάθε φορά που ένα κεχρισμένο μέλος του πλαγιοδρομεί ελαφρώς, ειδικά αν πρόκειτα για επιστήμονα! Το απλωμένο παντού σήμερα Ιερατείο αδιαφορεί δήθεν ή δεν ανακατεύεται στα χωρικά ύδατα της επιστήμης, γιατί ουσιαστικά τη φοβάται, ειδικά όταν αυτή θίγει και αποθησαυρίζει κάτι από τις θαυματογόνες ικανότητες που έχει μέσα του ο μηχανισμός της ανθρώπινης υπόστασης.
Κάθε φορά που η έρευνα κάποιου επιστήμονα υπαινίσσεται έστω και θολά πως τα εξωτερικά δρώμενα είναι ευθέως ανάλογοι αντικατοπτρισμοί των εσωτερικών μας ντοκουμέντων σε μεγέθυνση, το ιερατείο, σ’ όποιο πόστο κι αν στρογγυλοκάθεται, νιώθει την καρέκλα του να τρίζει από φόβο, μήπως και αποκωδικοποιηθεί στο νου των ανθρώπων το τι μπορεί να σημαίνει εκείνο το “ως εν ουρανώ και επί της γης”! Το ιερατείο, εξέφραζε και θα εκφράζει (όσο καιρό θα υπάρχει) το αρτηριοσκληρωμένο τμήμα της ανθρώπινης διάνοιας, το διαμέρισμα εκείνο του ανθρώπινου νου, που μπροστά στην αλλαγή και τη διεύρυνση παθαίνει ναυτία και καταστρατηγεί κάθε ελευθερία έκφρασης εν ονόματι της ελευθερίας. Αντίθετα, ο Νικόδημος είναι η ερευνητική πλευρά του επιστημονικού νου, που ωριμάζει μεν μέσα από το γράμμα του Νόμου, χωρίς όμως ποτέ να πάψει να αναζητά τη διεύρυνση στην έκφραση και στην ερμηνεία κι αυτό τον βοηθά να αναπτύξει εντός του την κατάσταση Βαπτιστή που θα τον οδηγήσει στην άνωθεν γέννηση.
Ο Νικόδημος σώζει την τελευταία στιγμή τον εαυτό του. Ομολογεί δημοσίως και έμπρακτα την απόφασή του να απομακρυνθεί από το “πίστευε και μη ερεύνα” και να προχωρήσει στο “ερευνάτε τας γραφάς”, κάνοντας τον εαυτό του συν τοις άλλοις ένα θαυμάσιο σπορέα αποριών σε καρδιές ανυποψίαστες και ακινητοποιημένες που τον παρακολουθούν. Δημιουργεί στο νου έναν προθάλαμο μετάνοιας, σε επίπεδο σκέψεων, αντιλήψεων και πράξεων. Έτσι δρα!
Ο Διδάσκαλος ωστόσο είναι αυτός που ενεργοποιεί τη συνειδητή γνώση αυτής της κατάστασης και την αποκαλύπτει στο Νικόδημο. Η γνώση που πιο μπροστά τον έφερνε στην απόγνωση, τώρα τον φθάνει στο οριακό σημείο απ’ όπου τα πάντα θ’ αρχίσουν να έχουν νόημα αφού θα είναι εμποτισμένα από την παρουσία του Λόγου-Χριστού.
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης δεν αναφέρει ποιες συνέπειες είχε για το Νικόδημο αυτή του η κίνηση αλλά μπορούμε άνετα και σ’ όλη της την έκταση να την παρακολουθήσουμε 15 αιώνες αργότερα με την Ιερά Εξέταση, όπου το ιερατείο βγάζει αφρούς και στέλνει σε δικαστήρια, πυρά και φυλακές όσους αμφισβητούν τον τρόπο που αυτό ερμηνεύει τις γραφές και τον κόσμο. Τότε, ένα άλλος Γαλιλαίος (απορίας άξιον: τυχαίο το όνομα;) ο Γκαλιλέο Γκαλιλέυ, εκδίδοντας τους διαλόγους, απολογούμενος στη Ρώμη και συνεχίζοντας αμέσως μετά να διαδίδει όσα ανακάλεσε μπροστά στην Ιερά Εξέταση δρα σαν Νικόδημος που έχει διανύσει τη μισή του διαδρομή. Αλλά ακόμη κι έτσι εκσφεντονίζει την έρευνα σ’ όλα τα σημεία του διαστήματος κι ανοίγει το δρόμο στην αντίληψη πως το ιερατείο έχει μαύρα μεσάνυχτα γύρω από “την πιστή εκτελέστρια των εντολών του Θεού, τη φύση”, γιατί όχι ,λοιπόν, και γύρω από τον ίδιο τον Θεό;
Οπωσδήποτε δεν ήταν τυχαία η μανία του ιερατείου να καίει επιστημονικές μελέτες και ν’ απαγορεύει στον κόσμο την ενασχόληση με την επιστημονική έρευνα, η οποία δίνοντας νέες ερμηνείες στο φυσικό κόσμο κυοφορούσε εκ του παραλλήλου και την πεποίθηση πως η ερμηνεία του Θεού είναι μία εις βάθος επιστημονική πορεία καρδιάς κι όχι μια σκέτη θεωρία υπνηλίας. Η επιστημονική έρευνα αυτή η παλαιόθεν κρυφή θαυμάστρια του Χριστού, θα παίξει στις μέρες μας μεγάλο ρόλο στην αποκαθήλωσή του αν αρχίσει να συναρμολογεί το τηλεσκόπιο του πνεύματος, με την ίδια ζέση που ως σήμερα συναρμολόγησε πλυντήρια, αυτοκίνητα και βόμβες! Το ιερατείο το ξέρει καλά και δεν χάνει ευκαιρία να την ευνουχίζει καταφέρνοντας έτσι να την έχει δέσμια μιας πρακτικής που “διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλον” ακόμα. Μιας πρακτικής που πελαγοδρομεί στις υποσημειώσεις της διάνοιας που την υπνωτίζουν εν ονόματι μιας έκστασης ανύπαρκτης.
Ο Νικόδημος πρέπει να παλαίψει μ’ όλα τ’ αποτελέσματα και τα αίτια της προηγούμενης, χρόνιας κατάστασης, που δεν τον άφηνε να πλησιάσει την ουσία του Θεού. Πάνω απ’ όλα όμως πρέπει V αφήσει έστω και για μια στιγμή ελεύθερο τον εαυτό του από το φόβο που τον δεσμεύει και καθηλώνει την υπόστασή του, για ν αφουγκραστεί τη δύναμη που τον έλκει. Πρέπει V αφήσει να ελκυθεί απ’ αυτήν τη δύναμη για να γίνει οδηγός του, ο ρυθμιστής της πορείας του και της ταχύτητας στην κίνηση του νου του σε κύκλους, που αποτελεί και το μεγαλύτερο πρόβλημά του. Διότι ο σημερινός Νικόδημος είναι παράλληλα και μπροστά στον προθάλαμο της μετάνοιας. Μέσα του οι ικανότητές του βρίσκονται σε κατάσταση πλήρους επιστράτευσης. Οι ικανότητες- μαθητές του ζητούν αποκαθήλωση από την αδράνεια για να τον οδηγήσουν πάραυτα στον Δάσκαλο Χριστό.
Εν ολίγοις ο Νικόδημος ξέρει τη φωνή του Χριστού και το άγγιγμά Του. Όπως κίνησε δύο φορές και πήγε και Τον βρήκε, έτσι πρέπει να πάει -σήμερα- και μια τρίτη. Αυτήν τη φορά για να Του παραδοθεί. Για να βιώσει το μετά της αποκαθήλωσης, την Ανάσταση του Χριστού όχι μόνο μέσα του, μα παντού. Ο Νικόδημος, έχει ένα ραντεβού με το Χριστό που μάλλον δεν είναι στο χέρι του να μην το πραγματοποιήσει, αλλά το θέμα είναι να φτάσει εγκαίρως και έτοιμος αυτήν τη φορά. Να μην αποκαθηλώσει μόνον αλλά να προχωρήσει με σίγουρα βήματα προς την άπειρη πηγή του Φωτός που τον έλκει με ακαταμάχητη δύναμη και που όλο του το είναι στα φανερά και μυστικά του μονοπάτια την αναζητά με λαχτάρα, πόθο και άσβεστη δίψα. Να αναστήσει και να αναστηθεί!
Μέσα μας ο Νικόδημος είναι η πρώτη σελίδα της φαντασίας μας. Η σελίδα που γράφει “Πίνακας Περιεχομένων”. Πίνακας που θέλει να καθαρογράφει, να ταξινομηθεί και στη συνέχεια να αναπτυχθεί κατά κεφάλαιο. Ο Νικόδημος τότε μπορεί να μετατραπεί σε μια εις το διηνεκές γνώση ότι, όλα τα κατεστημένα είναι πανίσχυρα ίσως στην ακμή τους αλλά ευάλωτα στη διάρκεια τους και γι’ αυτό δεν πρέπει ούτε να μας πείθουν, ούτε να τα φοβόμαστε. Αντί να παρακολουθούμε μόνο την αργή διάλυση των κατεστημένων και να φθειρόμαστε κι εμείς μαζί τους -χωρίς καν να το παίρνουμε είδηση- μπορούμε μέσα από μια επιμελή κι οργανωμένη προσπάθεια να εντοπίσουμε το ελιξήριο της αυτοεξάντλησής μας και να το αποφύγουμε, αποφεύγοντας έτσι τον πόλεμο μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Διότι όλα τα κατεστημένα και τα δόγματα είναι ένας περιορισμένος χώρος μελέτης-δράσης, που αν ξεχύσουμε την προσωρινότητά τους ασχολιόμαστε μ’ ένα μόνο δέντρο και δεν ανακαλύπτουμε ποτέ το δάσος και τη ζωή στο δάσος!
Ο Νικόδημος έχει την έμφυτη ζέση κι έτσι βρίσκει και την υπομονή να ψάχνει στα πιο απίθανα σημεία πληροφορίες γιατί βαθιά μέσα του επικοινωνεί με τα μυστήρια. Ό,τι δεν κατανοεί δεν το προσπερνά μα το επεξεργάζεται. Εδώ είναι όλη του η δύναμη αλλά ταυτόχρονα κι όλος του ο κίνδυνος. Εδώ ακριβώς καραδοκεί τόσο το άλμα όσο και το σημειωτόν. Τόσο η αφύπνιση όσο κι ο παλιός, γνώριμος ύπνος. Είναι το σταυροδρόμι του Νικόδημου!
Ο Νικόδημος συμβολίζει από τη μία την κατάσταση του συνόλου του ανθρώπου κατά την εμφάνιση του Λόγου επί γης και από την άλλη την ανάγκη για την έναρξη μιας σταδιακής μετουσίωσης αυτής της στάσης νου με σκοπό την τελική ελευθερία. Έτσι καθίσταται ως σύμβολο ολοκληρωμένο! Ένας φωτισμένος Νικόδημος είναι ένας θαυμάσιος βιβλιοθηκάριος των εμπειριών του ανθρώπου μέσα στη διάνοια, που ταξινομώντας τες ιεραρχικά κάνει χώρο για τα ακόμη άδυτα και τα ακόμη άφατα του πνεύματος. Προεκτείνει τον ανθρώπινο νου πέραν της βαρύτητας.
Απ’ όλες τις καταστάσεις του ορίζοντα μπορεί να εμφανιστεί δρόμος που οδηγεί στο Χριστό, στο “Αγαπάτε Αλλήλους”! Τότε ο Νικόδημος γίνεται επάξια Δάσκαλος Νικόδημος που στη φανέρωση της αλήθειας αυτής δεν θα διστάζει, δεν θα ’χει διλήμματα μα θα μάχεται για να την αποδείξει στον άνθρωπο και να φανερώσει τη δυνατότητα να γίνει κάθε μόριο του ανθρώπου το ίδιο, αφού θα ’χει αφομοιωθεί και μετουσιωθεί μέσα στο Λόγο Χριστό σε ουσία μία όπως εξεπορεύθη!
Στο δρόμο προς τη βασιλεία των ουρανών κανένα βήμα δεν είναι λίγο, μικρό ή ασήμαντο! Το ταξίδι προς το Φως ξεκινά όπως κάθε ταξίδι: Με μια διάθεση για κάπου αλλού. Η διαδρομή αλλάζει γιατί αλλάζει και η κατεύθυνση πάνω στο σταυροδρόμι. Όμως όπως ένα επίγειο ταξίδι 1.000 βημάτων ξεκινά μ’ ένα πρώτο βήμα, έτσι και το επουράνιο ταξίδι χρειάζεται το πρώτο του βήμα. Είναι η πρώτη φωτισμένη σκέψη που γίνεται σήμερα. Και συνεχίζεται κάθε φορά που μια νέα φωτισμένη σκέψη συνδέεται με τις όμοιές της και δομείται όχι απλά σε ιδέα μα σε ψηφίδα προορισμού. Σε λειτουργία εναρμόνισης!
Νικόδημε, θαυμαστή του “ερευνάτε τας γραφάς”, μην ξεχνάς πως οι γραφές είναι απλωμένες κι ορθάνοιχτες όχι μόνο γύρω μας αλλά και μέσα μας! Μην ξεχνάς πως τα έργα που αντέχουν στο Φως είναι μόνο όσα στηρίζονται στο “Αγαπάτε Αλλήλους”, τη νέα εντολή-πιλότο που οδηγεί όλες τις άλλες στην αρμονία του απείρου. Επιδόσου στο “Αγαπάτε Αλλήλους” γιατί έτσι μόνο εκπληρείς το “Θεοί Εστέ” των πατέρων σου. Εξειδίκευσε το “Αγαπάτε Αλλήλους” λεπτό προς λεπτό, ανάσα προς ανάσα για να μετατρέψεις τη διάνοια από γκιλοτίνα του πνεύματος σε βεντάλια της ψυχής σου. Γεννήθηκες για ν’ αγαπάς. Μην το ξεχνάς και αναγεννήσου. Αναγεννήθηκα θα πει πως συμπλήρωσα την έκφραση του νου μου με τις νέες ιδέες της Αλήθειας, θα πει πως εκφράζω όλη την αρχέγονη γνώση της Αλήθειας που υπάρχει μέσα μου σαν Θεία Ουσία που είμαι. Θα πει ακόμα πως όλη μου την αγάπη τη μετάλλαξα σε Αγάπη Θεία που είναι πέρα από τα όρια, πέρα από το διαχωρισμό, πέρα ακόμη κι απ’ το διαχωριστικό “είμαι”. Αγαπώ την Αλήθεια θα πει πως εμβαπτίζομαι μέσα της κάθε στιγμή που την αντιλαμβάνομαι σαν ζωή, σαν ευτυχία, σαν αρμονία, σαν ενότητα…
Νικόδημε, Νικόδημε… Νικόδημε του Κόσμου! Την ώρα που ερευνάς εκδήλωσε και την αγάπη σου από το βάθος της ύπαρξής σου. Αυτήν τη φορά δεν θα σου μιλήσω με παραβολές και σχήματα λόγου αλλά με παρρησία. Γιατί αργοπορείς; Γιατί ακόμη ερευνάς τους νόμους των λέξεων και των ανθρώπων και αφήνεις την ουσία σου να ζει στη φυλακή των επίκτητων γνώσεων; Γιατί ευθέως δεν αναφωνείς πως ζω και πάλλομαι μέσα σου κρούοντας συνέχεια τη συνείδησή σου; Μη ρωτάς ποιος είμαι, γιατί είμαι Φως που το σκοτάδι σου ήρθα να μετουσιώσω. Μη ρωτάς “γιατί τώρα και όχι τότε;”. Μπορώ να σου πω πως και τότε και τώρα εγώ είμαι κι εσύ δεν Με γνωρίζεις ακόμη γιατί δεν Με αναγνώρισες ούτε και τότε, αλλά πρόσεξε γιατί αν δε Με αναγνωρίσεις και τώρα εντός σου και γύρω σου, πολύ φοβάμαι πως δε θα Με αναγνωρίσεις ποτέ διότι Εγώ υπάρχω προ πάντων των αιώνων. Είμαι η Χριστική Ιδέα. Είμαι η Χριστική Ουσία και εκδήλωση του Πατέρα. Είμαι η Χριστική και πρωταρχική φανέρωση του Πατέρα κι είμαι κοντά σου, πλάι σου, μέσα σου.
Υπάρχω και δονώ την ακοή σου για V αφουγκραστείς του λόγους Μου. Ηχώ μέσα στη σιγή σου, μέσα στη σιγή της ψυχής σου. Σε καλώ ξανά για την αναγέννησή σου όπως και κείνον τον παλιό καιρό. Διασπώ τους περιορισμούς σου και σε φτάνω σε ανώτερα επίπεδα συμβόλων. Μετουσιώνω τη “συμβολική σου” αδράνεια σε ενεργητικότητα και προσφορά. Μετατρέπω τους εσωτερικούς σου ψιθύρους σε φωνή Θείου Λόγου που θα συνταράξει την ψυχή του ανθρώπου. Μετασχηματίζω τη δειλία σου σε θάρρος και παρρησία της φανέρωσης του Δασκάλου Ιωάννη. Νικόδημε, Εγώ σε μετουσιώνω ως κατάσταση εντός του ανθρώπου σ’ όποιο επίπεδο κι αν σε βιώνει ή σ’ εκδηλώνει και σε αποδεσμεύω για να χωρέσεις μέσα σου τη νέα κατάσταση της παρρησίας του Ιωάννη Λόγου Χριστού.
