Δάσκαλος Ι. Σαββόπουλος
Όλο το σύμπαν κινείται βάσει Θείων Νόμων οι οποίοι καθορίζουν τη γενική τάξη, διευθέτηση ή λειτουργία και αρμονία μέσα σ’ αυτό. Αυτοί οι νόμοι είναι ολοκληρωτικοί, έχουν δηλαδή μία ολοκληρωμένη επίδραση στα πάντα, από το μικρότερο τεμάχιο ύλης και την πλέον ανεπαίσθητη ενεργειακή δόνηση, μέχρι και αυτό το σύμπαν σ’ όλη του την αχανή, απροσμέτρητη έκταση. Επομένως, η δραστηριότητά τους είναι αδύνατον να ανασταλεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο, σε οποιοδήποτε σημείο του σύμπαντος, είτε αυτό είναι ποσόν ενεργείας ή τμήμα ύλης, είτε αφορά οποιαδήποτε μορφή οντοτικής ζωής και αυτόν ακόμη τον άνθρωπο. Είναι οι λεγόμενοι Θείοι Νόμοι, Νόμοι αμετάπτωτοι, ανυπέρβλητοι, αναλλοίωτοι και αυτενεργείς. Νόμοι που καθορίζουν και ελέγχουν την εξέλιξη και τον προορισμο όλων των πραγμάτων. Ως ανυπέρβλητοι δεν ξεπερνώνται, ως αναλλοίωτοι δεν υπόκεινται στο Νόμο του χρόνου και της φθοράς, ως αυτενεργείς λειτουργούν αυτόματα σε κάθε κίνηση, η οποία παρουσιάζει διαταραχή. Το παν διέπεται από τη λειτουργικότητά τους, το παν ελέγχεται από αυτούς και πάντες οι Νόμοι τεταγμένοι υπό Θεού.
Σ’ αυτό το σημείο θα σταθούμε λίγο, προκειμένου να διαφωτίσουμε την τοποθέτηση, βάσει της οποίας ο Θεός παρουσιάζεται ως τιμωρός, αντίληψη εντελώς λανθασμένη, που προήλθε από την ημιμάθεια και τους περιορισμούς παρωχημένων εποχών, και αποτελεί μια από τις βασικότερες αιτίες της σκληρότητας, του φανατισμού και της ακαμψίας στις ιδεολογικές θέσεις, ανάμεσα στις αντιμαχόμενες παρατάξεις που δημιουργήθηκαν λόγω της διαφοροποίησης στην κατανόηση της θείας διδασκαλίας. Είναι γραμμένο στα ευαγγέλια: “ουδέ γαρ ο Πατήρ κρίνει ουδένα, αλλά την κρίσιν πάσαν δέδωκε τω υιώ* (Ιω. Ε, 22), το οποίο δηλώνει σαφώς ότι ο Θεός δεν φανερώνει κατάσταση Κρίσης στο πρώτο πρόσωπο, αλλά εμφανίζει την Κρίση μέσω της εκδηλωμένης Του παρουσίας, του Υιού, από τον οποίο κατευθύνονται οι Νόμοι. Αλλά πώς κινούνται; Με ποιο ελατήριο; “… ο λόγος όν ελάλησα, εκείνος κρινεί αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα” (Ιω. IΒ, 48). Ο Υιός αποτελεί τη δημιουργική έκφραση και λειτουργία πόσης δικαιοσύνης και κάθε Του εκπόρευση είναι λειτουργία Νόμου, κινούμενη διά της δυνάμεως του Δημιουργικού Λόγου. Εάν, λοιπόν, οι Νόμοι οι οποίοι κινούν και καθορίζουν την τάξη των πραγμάτων, κρέμονται όπως είπε ο ίδιος από τις εντολές της Αγάπης, τότε πώς είναι δυνατόν ο Πανάγαθος Θεός του Ελέους, ο οποίος διδάσκει και κατευθύνει τον άνθρωπο στο μηδενισμό κάθε οφειλής μέσω της Αγάπης, να παρουσιάζει αλληλοσυγκρουόμενες φύσεις και εκφράσεις, εμφανιζόμενος ταυτόχρονα ως τιμωρός; Είναι σαφές ότι εφόσον οι άνθρωποι δεν εκδηλώσουν ολοκληρωμένη Αγάπη, υπόκεινται σε εκπαίδευση προκειμένου να λάβουν τις πείρες και τη γνώση που χρειάζονται για να φθάσουν σταδιακά στην επίγνωση της Αλήθειας, δηλαδή στην τελειότητα για την οποία προορίζονται.
Ο Θεός, λοιπόν, δεν τιμωρεί, αλλά μόνον ελεεί! Έχει Νόμους, οι οποίοι λειτουργούν εκπαιδευτικά προς την ανθρώπινη νοημοσύνη, προκειμένου να την οδηγήσουν στην απειρότητα της Αγάπης, εκεί όπου αίρεται κάθε Νόμος. Είναι απαραίτητο να κατανοηθεί ότι η λειτουργικότητα των Θείων Νόμων δεν έχει χαρακτήρα τιμωρίας, αλλά αποσκοπεί στο να διδάξει τον παραβάτη μέσω των επιπτώσεων, την αναγκαιότητα της αποκατάστασης της ένωσής του με το Θεό Πατέρα. Τι είναι, λοιπόν, οι Θείοι Νόμοι; Είναι δυνάμεις εκπορευόμενες εκ Θεού, που κατευθύνουν και ελέγχουν την κίνηση όλων των πραγμάτων που δημιουργούνται στον κόσμο της διττότητας, μέσα στον οποίο τα πάντα δομούνται από την ανακύκλωση της ενέργειας ανάμεσα στο θετικό και το αρνητικό, όπως και όπου αυτά εκδηλώνονται. Οι Θείοι Νόμοι δεν δημιουργούν δομές, αντίθετα επεμβαίνουν και διαμορφώνουν τις δομές, έως ότου αυτές καταστούν τέλειες και άπειρες, για τον απλούστατο λόγο ότι ως άπειρες θείες κινήσεις δεν έχουν δομή, δεν ορίζονται στο χωρόχρονο, αλλά λειτουργούν ως απειρότητα.
Εδώ βρίσκεται η βάση του φανατισμού και της υφιστάμενης δογματολογίας. Είναι εντελώς λανθασμένο ότι ο τάδε Νόμος λειτουργεί με τον άλφα ή το βήτα τρόπο, ή ότι έχει μία συγκεκριμένη σταθερή κατεύθυνση. Αντίθετα, κινείται βάσει της εκδήλωσης επί της οποίας επεμβαίνει και επενεργεί, το οποίο σημαίνει ότι αλλάζει έκφραση σύμφωνα με τη διαφοροποίηση, που υφίσταται η εκδήλωση του ανθρώπου την οποία ταξινομεί. Αυτή είναι η αυτενέργεια των Θείων Νόμων, χαρακτηριστικό που αφενός διαφοροποιεί εκ βάθρων τη Θεία Νομοτέλεια από τους ανθρώπινους νόμους, αφετέρου δεν έγινε καταληπτό από τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια τεράστια σύγχυση που οδήγησε σε σκληρές και αμετακίνητες ερμηνευτικές θέσεις και επαναλήψεις σφαλμάτων. Έτσι, προκλήθηκαν οι γνωστές σε όλους συγκρούσεις μεταξύ των Εκκλησιών και των διαφόρων ερμηνευτών που αποσχίσθηκαν από αυτές και δημιούργησαν τις λεγόμενες αιρέσεις, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω. Πρώτα όμως θα παρουσιάσουμε τα ελατήρια, από τα οποία κινήθηκε ο ανθρώπινος νους, με αποτέλεσμα το διχασμό και τη διάσπαση, τη διαφοροποίηση του θρησκευτικού συναισθήματος, γιατί η παρούσα ανάπτυξη δεν αποσκοπεί στο να παρουσιάσει τις θέσεις ή τα λάθη των δογμάτων και των αιρέσεων, δεδομένου ότι εφόσον υπάρχει διάσπαση, τότε κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί μαθητής και ακόλουθος Χριστού, ακριβώς γιατί ο Λόγος αναγνωρίζει τους μαθητές Του από την αγάπη που έχουν μεταξύ τους.
Είπαμε ότι τα πάντα μέσα στον κόσμο της διττότητας αποτελούν δομές που σχηματίζονται από την ανακύκλωση της ενέργειας ανάμεσα στο θετικό και το αρνητικό, τους δύο βασικούςπόλους της εκδηλωμένης ύπαρξης, τόσο στον κόσμο της μορφής, όσο και στους κόσμους τους άμορφου. Αυτοί οι δύο πόλοι εκδηλώνονται και λειτουργούν προς δύο κατευθύνσεις, εσωτερικά σε κάθε δομή, η οποία μπορεί να είναι ανθρώπινη υπόσταση, ή έστω και ένα κύτταρο ή ακόμη ένα ποσόν ενεργείας δομημένο ως συναισθηματικό ρευστό (φόβος, χαρά, θυμός κ.λ.π.) και εξωτερικά ανάμεσα στις δομές, που ανάλογα με τα χαρακτηριστικά που υπερτερούν, κατατάσσονται στο θετικό ή το αρνητικό μέρος των εκδηλώσεων. Σ’ αυτό το σημείο, αδελφέ, θέλω να προσέξεις ιδιαίτερα, γιατί παρουσιάζω Νόμο. Καθετί που σχηματίζεται ως ενεργειακή δομή ζωής κάτω από το ύψος της απρόσωπης και απόλυτης Θείας Αγάπης, ανήκει στην πλάνη, τουτέστιν στην άρνηση και το θάνατο. Με άλλους λόγους, είναι ψευδές και μεταβλητό, γιατί φέρει μέσα του φθορά, περιορισμό και διττότητα, στοιχεία του κόσμου μέσα στον οποίο διαμορφώθηκε.
Μην απατάσαι, λοιπόν! Έμαθες μέχρι τώρα να συνδυάζεις τη στάση και την έκφραση της άρνησης με τον αρνητικό πόλο της ύπαρξης κι αυτή είναι η μεγαλύτερη απάτη, η μητέρα απάτη όλων των παρανοήσεων και των φανατισμών που στιγμάτισαν την ιστορία με τις πλέον αποτρόπαιες πράξεις που τελέσθηκαν στο όνομα της Αγάπης και του Θεού! Νομίζεις πως είναι δύσκολο να φθάσεις στην ίδια θέση, ή μήπως πιστεύεις ότι εφόσον κλήθηκες εκ Θεού να εργαστείς για τη Θέωση του ανθρώπου έχεις εξασφαλίσει το εισιτήριο του απείρου; Δεν πρέπει να αμφιβάλλεις ότι όλοι όσοι αποτελούν για σένα παραδείγματα προς αποφυγή, ήταν κι αυτοί κλητοί και εκλεκτοί από το Θεό, πνεύματα φωτεινότατα και προορισμένα. Όμως τ’ αποτελέσματα ήσαν μερικές φορές εντελώς αντίθετα και φανερώνουν ημιμάθεια, περιορισμό και πάνω απ’ όλα έλλειψη Αγάπης, της άνευ περιορισμών Αγάπης, δηλαδή της Αγάπης Χριστού. Από πού, λοιπόν, εξεπήγασε η άρνηση που εξέφρασαν, εάν σύμφωνα με την αντίληψή σου ως φωτεινά πνεύματα ανήκουν στο θετικό μέρος του ανθρώπου; Επιπλέον, μη έχοντες Αγάπη, δεν ευρίσκονταν σε πτώση, όντες εκπρόσωποι του θετικού πόλου της ύπαρξης;
Υπάρχουν πάρα πολλά ερωτήματα σε καταστάσεις διφορούμενες, στα οποία πρέπει να απαντήσει, να λάβεις σωστή θέση, να αφομοιώσεις στην όλη σου εκδήλωση την ορθή στάση νου, ώστε να βεβαιώνεις διαρκώς την ενότητά σου με τον Πατέρα, την Υιότητά σου. Διαφορετικά θα υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος να παρεκκλίνεις από τη βασική αρχή της θείας διδασκαλίας, που είναι η απρόσωπη καθολική Αγάπη και να οδηγηθείς σε θανατηφόρες ερωτοτροπίες με την εξουσία, χρησιμοποιώντας την ως μέσον προβολής, ανάδειξης και επικράτησης πάνω στους ανθρώπους, στοιχείο το οποίο απετέλεσε και αποτελεί, ένα από τα κύρια ελατήρια των παρανοήσεων, των αντεγκλήσεων και της πολεμικής. Πώς όμως θα λάβεις τη σωστή θέση, αν δεν έχεις στη διάθεσή σου μία κατεύθυνση καθοδηγούμενη από το απόλυτο;
Οτιδήποτε εισέτι εξελίσσεται βρίσκεται ουσιαστικά σε πτώση, δεν είναι τέλειο, άσχετα αν παρουσιάζει διαφορά στην εξελικτική βαθμίδα, δεν είναι η Τελειότης την οποία πρέπει να εκδηλώσουμε. Επομένως χρειάζεσαι στοιχεία αναλλοίωτα, αδιάβλητα και αδιάφθορα στο χρόνο και το πυρ, στοιχεία τα οποία δεν εξελίσσονται, γιατί είναι Τέλεια. Με αυτά τα στοιχεία θα εξελίξεις όλη σου την υπόσταση και δεν υπάρχει άλλος αρμόδιος εκτός από τον Πατέρα για να σου τα χορηγήσει. Εάν, λοιπόν, σκεφθείς ότι για να λυθούν οι αφορισμοί των δύο μεγάλων Εκκλησιών πέρασαν αιώνες, μπορείς εύκολα να κατανοήσεις την επαφή που διατηρούσαν με το Θεό οι εκάστοτε εκπρόσωποί τους, οι οποίοι συντηρούσαν με τη στάση τους αυτό το κατεστημένο, ενόσω οι ίδιοι πίστευαν ότι κατευθύνονταν υπό Θεού. Πού είναι το δίδαγμα;
Ένωση με τον Πατέρα Θεό συνεπάγεται διαρκή αλλαγή στις ποιότητες των ιδεών, στις εκφράσεις, στον τρόπο ζωής και αντίληψης και ενεργοποίηση του νου, μέχρις ότου ο νους του ανθρώπου καταστεί Νους Χριστού. Τίποτε στατικό, τίποτε δεδομένο, τίποτε αδρανές. Αν διαπιστώνεις ελέγχοντας τον εαυτό σου ότι κάτι παραμένει αμετακίνητο μέσα σου, τότε αναζήτησε τις αιτίες στην άρνηση, στάση νου που δεν εκπορεύεται από το αρνητικό μέρος της ύπαρξης, όπως μέχρι τώρα πίστευες, αλλά είναι κατάσταση παλμοδόνησης που δημιουργείται όταν ο νους σου περιπλανάται αποκομμένος από την ενότητα με το Θείο, σχηματίζοντας και ενεργοποιώντας ιδέες και ποιότητες που κυμαίνονται κάτω από το ύψος της Θείας Αγάπης. Τότε, δημιουργεί πλασματικές εικόνες, που συνθέτουν μία αλλοιωμένη αντίληψη για τον εαυτό σου και κατ’ ακολουθίαν για τα πάντα.
Η ιδέα σου, ότι η άρνηση είναι κατάσταση του αρνητικού μέρους της ύπαρξης, δηλαδή της ψυχής, σχηματίστηκε από την άγνοιά σου γι’ αυτήν την πλευρά, που εκφράζει τη δεκτικότητα, με αποτέλεσμα οτιδήποτε σχηματίζεται λαμβάνοντας δομή να αποθηκεύεται σ’ αυτό το μέρος καθιστάμενο ορατό. Με άλλους λόγους, το αρνητικό σου μέρος είναι ο καθρέφτης των κινήσεων όλης σου της υπόστασης και δεν είναι υπεύθυνο για τις αρνήσεις που σχηματίζεις εκφράζοντας και υλοποιώντας ιδέες περιοριστικές που δεν εμπεριέχουν Αγάπη.
Θεωρείς ότι εργάζεσαι υπέρ Χριστού; Τότε είσαι υποχρεωμένος να κρίνεις πάντα βάσει της Θείας Βουλής εφόσον είσαι βέβαιος ότι η ένωσή σου με το Θείο είναι αρραγής. Πώς όμως μπορείς να το ελέγξεις; Το θερμόμετρο είναι η ψυχή σου. Αν έχει αγάπη, σημαίνει ότι οι ποιότητες που συλλαμβάνεις προέρχονται εκ Θεού. Σε αντίθετη περίπτωση, μην κρίνεις! Μην τοποθετείς κανέναν, γιατί θα τοποθετηθείς ανάλογα με το ύψος και την ποιότητα που ορίζεις και τοποθετείς τον άλλον! Να θυμάστε πάντα τα ρήματα του Λόγου: “μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε.,εν ώ γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε και εν ώ μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν”. (Ματθ. Ζ, 1). Η άρνηση είναι απάτη, είναι η ψευδαίσθηση του ανθρώπου ότι μπορεί να κινείται ελεύθερα όπου εκείνος επιλέγει, ανεξάρτητα από το θέλημα του Πατέρα. Είναι η λαθεμένη του αντίληψη ότι μπορεί να τοποθετεί τον πλησίον του καθορίζοντας και επιβάλλοντας του αυτό που εκείνος πιστεύει σε κάθε περίπτωση. Είναι η πεποίθηση ότι αποτελεί το κέντρο της ύπαρξης και ότι όλα εξαρτώνται από τη δική του κρίση και απόφαση. Αυτή η στάση νου είναι το ελατήριο κάθε παρέκκλισης από τη βασική αρχή της ύψιστης ηθικής αξίας, την οποία ο των πάντων Διδάσκαλος καθόρισε ως το Α και το Ω της πνευματικότητας του ανθρώπου, την Αγάπη, που αδιακρίτως πρέπει να εκχέεται επί πάσης της δημιουργίας και επί πάσαν σάρκαν. Θεωρείς ότι εργάζεσαι υπέρ Θεού ζώντος; Τότε πρέπει να ελέγχεις διαρκώς την αγάπη σου προς τον πλησίον, γιατί ο Χριστός είπε: “αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου … και τον πλησίον σου ως σεαυτόν”. Δεν είπε: “θυσίασε τον πλησίον προς χάριν της Αγάπης σου προς τον Θεό”. Αν δεν αγαπήσεις τον πλησίον όπως και τον Θεόν, τότε δεν εκπροσωπείς μα και δεν ακολουθείς Χριστόν, αλλά γήινη φθαρτή εξουσία επενδυμένη με νοθευμένη πνευματικότητα.
Έχουμε παρουσιάσει το θέμα της Αγάπης πολλές φορές, αναλύοντας τις φάσεις που διέρχεται ο άνθρωπος έως ότου φθάσει στην ολοκλήρωση της Αγάπης, που συντελείται όταν εφαρμόσει την Αγάπη προς τις αρνητικές εκδηλώσεις του ανθρώπου. Το αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς … είναι η ιδέα που εφαρμοσμένη οδηγεί τον άνθρωπο στο απρόσωπο της Αγάπης. Τι είναι όμως η άρνηση που πρέπει να αγαπήσεις για να φθάσεις στην ολοκλήρωση της Αγάπης; Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τη συγχέεις με τη λειτουργικότητα του αρνητικού πόλου της ύπαρξης, γιατί εάν αυτή η λειτουργικότητα ήταν εκ φύσεως αρνητική , έτσι όπως την κατανοούσες μέχρι τώρα, δεν θα υπήρχε η δυνατότητα μετουσίωσής της. Πρέπει να γνωρίζεις ότι τα πάντα μετουσιώνονται, εκτός από εκείνα που από τη φύση τους λειτουργούν με συγκεκριμένο τρόπο.
Ο αρνητικός εαυτός τον οποίον εντέλλεσαι να αγαπήσεις δεν αποτελεί καν ένα συγκεκριμένο τμήμα του εαυτού σου, δεν εξέρχεται ως αποτέλεσμα από ένα κέντρο ως απόρροια της αρχικής σου ύπαρξης, έτσι όπως αυτή σου δόθηκε απαρχής των αιώνων να τη λειτουργήσεις. Είναι ό,τι επίκτητο δημιούργησες και η αρχή της δημιουργίας του βρίσκεται στην ιδέα ότι μπορείς αφ’ εαυτού σου να δημιουργείς. Με βάση αυτή την ιδέα έχει δομηθεί όλος ο νους σου και γι’ αυτό το λόγο είναι απαραίτητο να βιώνεις τη διαρκή μετάνοια. Η άρνηση, είτε τη βιώνεις εσωτερικά, είτε την αναγνωρίζεις εξωτερικά, έχει μία και μοναδική σχέση με το αρνητικό μέρος της ύπαρξης, ότι από τη στιγμή που δημιουργείται, εντυπώνεται – αποθηκεύεται σ’ αυτό, γιατί αυτή είναι η λειτουργικότητα αυτού του πόλου, δηλαδή της ψυχής σου, να μορφοποιεί κάθε ποιότητα και να την αποθηκεύει, δημιουργώντας την εμπειρία που θα βοηθήσει όλη σου την υπόσταση να βιώσει την αναγκαιότητα να επανελθεί εν Θεώ. Αυτά που αποθήκευσες εντός σου πρέπει να αγαπήσεις, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να μετουσιωθούν, ελευθερώνοντας την ψυχή σου, η οποία τότε και μόνον τότε θα μπορέσει να συλλάβει την ορθή εικόνα της πρωταρχικής σου τελειότητας και θα τη μορφοποιήσει, επενδύοντας σε με τον απαρχής τέλειο.
Ο αρνητικός πόλος της ύπαρξης, έχει όνομα, λέγεται Ζωή. (Γεν. Γ, 20). Πίστεψες ότι ευθύνεται για την πτώση, επειδή ακριβώς θεώρησες τον συμβολικό όφι μια δύναμη αντενεργή προς εσένα και κατά συνέπειαν έξω από εσένα. Σκέψου, λοιπόν, ότι ο όφις αντιπροσωπεύει τη βούλησή σου, που δημιουργεί την κίνηση στις ποιότητες που υπάρχουν καταχωρημένες μέσα σου. Αυτές οι ποιότητες είναι ορατές από την ψυχή και αυτόματα εισέρχονται εντός της, παίρνουν ζωή και μορφή και καθίστανται έμβιες εικόνες. Σταδιακά πληθαίνουν, δημιουργώντας ενώσεις μεταξύ τους, μέχρι που σχηματίζουν έναν παχύ μανδύα χωριστικότητας, που μονώνει την πρωταρχική σου ουσία, πείθοντας σε ότι αυτό που βλέπεις είναι το μόνο αληθινό. Τότε τοποθετείσαι απέναντι σε κάθε έκφραση χωριστικά και το κυριότερο, ότι εφόσον αυτός ο μανδύας δεν σου επιτρέπει να δεις την ουσία που υπάρχει πίσω από κάθε εκδήλωση, αντιλαμβάνεσαι κάθε έκφραση στατικά, χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να αντιληφθείς την εξέλιξη που πρέπει να υποστεί αυτή η εκδήλωση, μέχρις ότου διαλυθεί ή μετουσιωθεί για να αποκαλυφθεί η εγκρυπτόμενη ουσία.
Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, ότι η Αγάπη δεν είναι κατάσταση μακαριότητας, αλλά ο μοναδικός τρόπος – μέσον αποκατάστασής σου εν Θεώ και είναι πολύ σημαντικό να λειτουργείς την Αγάπη προς τον πλησίον όπως και στον εαυτό σου, κάτι το οποίο ούτως ή άλλως λειτουργεί. Ανάλογα με το πόσο αγαπάς τον εαυτό σου, πόσο δηλαδή χρησιμοποιείς την Αγάπη ως μέσο παλινόρθωσής σου εν θεώ, κατά τον αυτό τρόπο μπορείς και επιβάλλεται να αγαπήσεις και τον πλησίον εαυτό σου. Τι θα κερδίσεις με το να αρνείσαι την άρνησή σου; Τίποτα! Αντίθετα, πρέπει να αγαπήσεις τις αρνητικές ως προς εσένα μορφές που δημιούργησες, προκειμένου να ελευθερώσεις τον αρνητικό σου πόλο γιατί είναι ανάγκη να τον γνωρίσεις και να του δώσεις τον απαραίτητο χώρο ασχημάτιστης ουσίας, ώστε να σε ενώσει με το Θείο. Μέχρι τότε θα κινείσαι με περιορισμένη αντίληψη για την ύπαρξη, τον άνθρωπο, το Θεό.
Τίποτε κάτω του τέλειου δεν μπορεί να σε προάγει. Μην έχεις την πεποίθηση ότι κάτω από το ύψος του τέλειου μπορείς να έχεις ολοκληρωμένη άποψη για οτιδήποτε. ΓΓ αυτό μην κρίνεις, μην απορρίπτεις κανέναν και τίποτε. Εκπίπτεις από την Αγάπη. Εκπίπτεις από την ταυτενέργεια με τον Πατέρα, γιατί τίθεσαι εκτός Θείου Σχεδίου. Βάλ’ το, λοιπόν, καλά μέσα στο νου σου: Δεν μπορείς να εκπροσωπείς Θεό Πατέρα, όσο αναγνωρίζεις αιρέσεις και δόγματα, αλλά πρέπει να αποδεχθείς και να εφαρμόσεις ότι όλοι είναι τέκνα του αυτού Θεού με διαφορετική εξέλιξη, από το ύψος της οποίας εξαρτάται και η αντίληψη που διατηρούν για τον Πατέρα τους. Αυτή η αντίληψη όμως δεν πρόκειται να αλλάξει με ιδεολογικές συγκρούσεις, ούτε με φανατισμένα πλήθη που στο ένα χέρι κρατούν σταυρό και στο άλλο πέτρα!
Αυτό που ο καθένας διατείνεται και παρουσιάζει ως πίστη για το Θεό, δεν είναι παρά η αντανάκλαση της σχέσης του με τον Πατέρα.
Με άλλους λόγους, η αγάπη για τον πλησίον και τον εαυτό του. Επομένως, είναι κάτι δικό του, το οποίο εάν εσύ είσαι πιο εξελιγμένος, θα πρέπει να το πλησιάσεις με πολύ σεβασμό κι αυτό είναι το πρώτο βήμα για την Αγάπη, μέσω της οποίας και μόνον μπορείς να αποκαταστήσεις την αληθή αντίληψη περί Θεού αφού θα είσαι ενωμένος μαζί Του. Σ’ αυτό το ύψος τη τέλειας Αγάπης βρίσκεται η Αλήθεια για το Θεό και κανείς δεν μπορεί να φθάσει εκεί, αν μέσα του δεν κατοικήσει Εκείνος που ανέκαθεν στέκεται στο ύψος της Αγάπης, γιατί είναι ο Δάσκαλός Της.
Εάν, λοιπόν, ο Δάσκαλος της Αγάπης, που δίδαξε την Αγάπη αδιακρίτως προς τον πλησίον, που θυσιάστηκε υπέρ των αρνητών Του, εντέλλει: “Αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς” (Ιω. ΙΕ, 12), τότε ποιος απ’ όλους εκείνους οι οποίοι αρνούνται τους άλλους για τις ιδεολογικές διαφορές τους, μπορεί να Τον εκπροσωπήσει; Πριν όμως τοποθετηθείς στο ερώτημα, θα σου θέσω ένα άλλο σημαντικότερο. Από την πρώτη Εκκλησία των Αποστόλων, προήλθαν όπως γνωρίζεις οι δύο μεγάλες Εκκλησίες. Εν συνεχεία, δημιουργήθηκαν δεκάδες παραφυάδες αιρέσεων. Όλοι αυτοί διαφωνούν σε σημεία, τα οποία εκ των πραγμάτων είναι αδύνατον να αποδείξουν από αυτό το ύψος εξέλιξης στο οποίο βρίσκονται, απλά γιατί δεν μπορούν να εφαρμόσουν τη σχέση της Τριαδικότητας ή όποια άλλη πνευματική κατάσταση στην οποία διαφωνούν, αν δεν τη φθάσουν. Με άλλους λόγους, διαφωνούν ως προς την αντίληψή τους κι όχι επί της ουσίας.
Εδώ τίθεται το ερώτημα. Είναι δυνατόν να διαφωνήσουν δύο ή και περισσότεροι άνθρωποι στο πώς θα εφαρμόσουν την εντολή του Χριστού “και όστις σε αγγαρεύσει μίλι εν, ύπαγε μετ’ αυτού δύο και όστις αιτήσει σου τον χιτώνα δος αυτώ και το ιμάτιον” (Ματθ. Ε, 4041); Πώς θα μπορούσαν να διαφωνήσουν στο “αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς…” (Ματθ. Ε, 44); Ποια διαφορετική ερμηνεία θα μπορούσαν να δώσουν στο “μη κτήσεσθε χρυσόν, μηδέ άργυρον, μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών… δωρεάν λάβατε, δωρεάν δότε” (Ματθ. I, 8-9);
Μην περιμένεις ποτέ από κανέναν να αλλάξει τις ιδέες του με άλλες, αν αυτές δεν είναι ιδέες Αγάπης εφαρμοσμένες. Να είσαι βέβαιος ότι εάν όλοι εφαρμόσουν την Αγάπη μιμούμενοι τον Χριστό, θα κατανοήσουν και θα δεχθούν την ίδια Αλήθεια, τον ίδιο Πατέρα, τον ίδιο Υιό και Πνεύμα, γιατί θα τα βιώσουν έτσι όπως Εκείνος τα βίωσε.
Είναι προφανές ότι όλες οι διαφωνίες προέρχονται από την ελλιπή εφαρμογή των εντολών της Αγάπης, την οποία ο Ιησούς εντέλλει να εφαρμόζεται έτσι όπως την εφήρμοσε Εκείνος. Επομένως, κάτω από αυτό το ύψος η Αγάπη είναι ελλιπής και περιορισμένη και κατά συνέπειαν στο βαθμό που υπολείπεται η Αγάπη, αναπτύσσεται ο διαχωρισμός και η πλάνη. Υπάρχει όμως πάντα το ερώτημα. Γιατί δημιουργήθηκε το σχίσμα των Εκκλησιών, γιατί υπάρχουν αιρέσεις και επιπλέον πώς μπορεί ο απλός άνθρωπος να διακρίνει την αληθή οδό, δεδομένου ότι όλοι υποστηρίζοντας τις θέσεις τους έχουν δημιουργήσει μια τρομερή σύγχυση ιδεών στον κόσμο;
Ήδη παρουσιάσαμε τα ελατήρια, τα οποία προκαλούν τη λανθασμένη κίνηση του νου, που οδηγεί σε άστοχες και περιορισμένες ερμηνείες της Θείας Διδασκαλίας, με αποτέλεσμα οι θέσεις που παρουσιάζονται να εγκλωβίζουν τον άνθρωπο, απομακρύνοντάς τον από την ένωση με τον Θεό. Όπως κατάλαβες, η βασική αιτία των λανθασμένων ερμηνειών και τοποθετήσεων βρίσκεται στην άρνηση του ανθρώπου να δεχθεί την ταυτότητά του ως ουσία Θεού και αυτό συμβαίνει γιατί η ανθρώπινη ψυχή, η οποία θεωρήθηκε υπεύθυνη για την πτώση, παραμένει καλυμμένη με την άρνηση που συνθέτει ο ανθρώπινος νους καθώς κινείται σε ιδέες που δεν εμπεριέχουν την Αλήθεια για τον άνθρωπο, ότι δηλαδή αυτός είναι ουσία Θεού. Υπάρχει, λοιπόν, μια αλληλουχία την οποία πρέπει να ενστερνιστείς, για να αποφύγεις το λάθος που ο άνθρωπος διαπράττει επί σειρά αιώνων, οδηγούμενος διαρκώς σε λανθασμένες ερμηνείες. Εάν δεν αποδέχεσαι την ταυτότητά σου ως ουσία Θεού, αναπόφευκτα διαχωρίζεσαι και απομονώνεσαι από τον Πατέρα, με αποτέλεσμα στα ψυχικά σου κάτοπτρα να παρουσιάζεται αλλοιωμένη η εικόνα της θέσης σου μέσα στη δημιουργία. Συνεπώς, όταν ο νους σου ανακυκλώνεται συνεχώς με τέτοιες ποιότητες ιδεών, συνθέτει ένα βαρύ ένδυμα απομόνωσης από το Θείο, το οποίο περιβάλλει και εμποτίζει το ψυχικό σου μέρος, με αποτέλεσμα η πνευματική ακτίνα της έμπνευσης που λαμβάνεις όταν στρέφεσαι προς το Θείο, να διαθλάται καθώς διέρχεται μέσα από το μονωτικό κάλυμμα που έχει δημιουργηθεί, λαμβάνοντας χροιά ανάλογη με τον επενδύτη της ψυχής σου. Έτσι νομίζεις, αντιλαμβανόμενος τη θεία παροχή, ότι αυτό το οποίο λαμβάνεις και το οποίον προορίζεται να σε διδάξει είναι Απόλυτη Αλήθεια, ενώ δεν είναι.
Είναι προφανές, ότι από αυτό το ύψος εξέλιξης δεν είναι δυνατόν να υπάρξει σαφής αντίληψη περί του Θείου. Πρέπει ο άνθρωπος να απεκδυθεί πλήρως τις όποιες πεποιθήσεις έχει σχηματίσει μέχρι τώρα για τη θέση του μέσα στη δημιουργία και τη σχέση του με το Θεό, οδηγούμενος σ’ αυτή τη βαθειά κάθαρση μέσω της διαρκούς μετάνοιας, η οποία θα αποκαθάρει το ψυχικό του μέρος, από τις πτωτικές νοητικές συνθέσεις με τις οποίες έχει επιβαρυνθεί και ελευθερούμενο, δηλαδή παρθενοποιούμενο, θα μπορέσει να συλλάβει την εικόνα της πρωταρχικής απειρότητας του ανθρώπου, ενδύοντας και ταυτίζοντας την υπόσταση με Χριστόν. Έτσι συντελείται η προβολή του Θείου Εαυτού ως αναπαράσταση της Γέννησης του Ιησού από την Παρθένο Μαρία.
Φυσικά ο άνθρωπος διέρχεται πάμπολλα στάδια για να φθάσει σ’ αυτό το ύψος εξέλιξης και πολύ περισσότερο για να ενηλικιωθεί μέσα του η Εικόνα του Εαυτού Χριστού. Πάντα όμως τα στάδια αυτά καθορίζονται από τις μετατοπίσεις και μετουσιώσεις που συντελούνται εσωτερικά στην υπόσταση. Επομένως, οι διάφορες αντιλήψεις οι οποίες υπάρχουν, είτε είναι επίσημα δόγματα είτε είναι αιρέσεις, είναι συλλήψεις που έγιναν από ύψος ανάλογο με το βαθμό κάθαρσης, μετουσίωσης και ένωσης, που σαν αποτέλεσμα εξέφρασαν οι εμπνευστές τους.
Μην κατατάσσεις, λοιπόν, κανέναν, γιατί περιορίζεσασι, δεσμεύεσαι και το κυριότερο αδυνατείς να δώσεις απάντηση στο ερώτημα, που καθορίζει άμεσα την εξέλιξή σου και δεν αφορά ούτε τα δόγματα, ούτε τις αιρέσεις, αλλά το πώς αναγνωρίζεις το Χριστό “τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι τον υιό του ανθρώπου;” (Ματθ. ΙΣΤ, 13)
Μάθε να τοποθετείσαι σ’ αυτό το ερώτημα σωστά, όχι μόνο ως προς το τι πιστεύεις εσύ για το Χριστό, αλλά πέραν τούτου, προκειμένου να απαντάς στον ίδιο τι πιστεύουν για Εκείνον. Μάθε να ερευνάς και να εξετάζεις τις πεποιθήσεις των ανθρώπων βάσει των αποκαλύψεων, που δίνει ο ουράνιος πατέρας και όχι των όποιων πεποιθήσεων, που προέρχονται από σάρκα και αίμα, δηλαδή τη διάνοια. Μάθε να’ σαι συνεργάτης του Υιού του Θεού του ζώντος και αυτό θα το πετύχεις, εάν κατανοήσεις βαθιά, ότι αιρέσεις υπάρχουν, εφόσον υπάρχουν δόγματα και αυτό σημαίνει ότι και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει απόσταση από την Αλήθεια.
Αγαπημένε αδελφέ, η Αγάπη που δίδαξε ο Χριστός δεν χωρά παραλλαγές ή μερικότητες και η ουσία του θέματος είναι ότι δεν υπάρχουν πολλοί Χριστοί. Ο Χριστός είναι ένας και σ’ ό,τι αφορά Εκείνον υπάρχει μόνον η τέλεια, απρόσωπη, καθολική Αγάπη, στην οποία όλοι πρέπει να φτάσουν με την προϋπόθεση να γίνουν όμοιοι με Αυτόν και να Τον δουν καθώς είναι.
Όσο οι άνθρωποι προσεγγίζουν σ’ αυτόν το στόχο θα διαπιστώνουν τη μεταβλητότητα των ιδεών τους, γιατί δεν υπάρχει τίποτα στατικό στη δημιουργία! Υπάρχουν μόνον στάδια εκπαίδευσης και εξέλιξης, στα οποία οι άνθρωποι εγκλωβίζονται, όσο διαιωνίζονται οι ιδεολογικές συγκρούσεις και οι αντιαιρετικοί αγώνες, φαινόμενα που δείχνουν οίηση και έλλειψη μετάνοιας και Αγάπης. Τα στάδια αυτά είναι απαραίτητο να ξεπεραστούν και αυτό θα γίνει αν όλοι διδαχθούν τη μετουσίωση, που θα τους οδηγήσει στην πλήρη αλλαγή του νου, ενεργοποιώντας το Νόμο που παρουσίασε ο Βαπτιστής, ο οποίος όπως έχουμε πει, εξεπροσώπησε τον άνθρωπο στην Πρώτη Παρουσία του Λόγου. Εκείνον δει αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαΓ (Ιω. Γ, 30). Αυτός είναι ο στόχος της μετάνοιας, να υποστέλλεται το ανθρώπινο στοιχείο και να αυξάνεται η παρουσία του ενοικούντος Χριστού. Σε άλλη περίπτωση, η μετάνοια είναι επιφανειακή και δεν οδηγεί σε απελευθέρωση, αλλά στην ενδυνάμωση των δεσμών του ανθρώπου με τη γη, αποτέλεσμα το οποίο προκαλείται από τα κατεστημένα των ιδεών, τα οποία σχημάτισε ο ανθρώπινος νους αρνούμενος τη Θεότητα εντός του.
Αυτά τα ιδεολογικά κατεστημένα λειτούργησαν ως τροχοπέδη στην εξέλιξη του ανθρώπου, γιατί του έφραξαν τις πύλες των ουρανών και τον καθήλωσαν σ’ έναν κόσμο γεμάτο παρανοήσεις, σ’ έναν κόσμο δομημένο από ποιότητες ιδεών που δεν εμπεριέχουν την ουσία της αιώνιας ζωής. Οι επίσημες Εκκλησίες εισέπραξαν από τις αιρέσεις που δημιουργήθηκαν στους κόλπους τους, την αντιμισθία της παραποίησης των λόγων του Ιησού και της άρνησής τους να διδάξουν στους ανθρώπους τη βασικότερη εντολή Του μέσα στην οποία συγκεντρώνεται όλη Του η διδασκαλία αλλά και η σκοπιμότητα της παρουσίας Του στη γη “έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών, ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστί” (Ματθ. Ε, 48)
Σαφώς, οι θεωρίες βάσει των οποίων δημιουργήθηκαν οι αιρέσεις και τα επίσημα δόγματα, χρειάζονται πολλές διορθώσεις, για τις οποίες υπόλογοι είναι οι εμπνευστές τους, οι οποίοι θα διδαχθούν όλοι από το νέο παγκόσμιο αναμορφωτή του Νου, τον Διδάσκαλο Ιωάννη, τη μετάνοια, τη μετουσίωση, την κάθαρση, τη Χριστοποίηση και Θέωσή τους, γιατί η διδασκαλία της Δευτέρας Παρουσίας δεν αναγνωρίζει εκλεκτούς και μη, δεν είναι διαχωριστική, αλλά είναι διδασκαλία ενότητας και διδάσκει ότι όλοι είναι όμοια τέκνα του αυτού Θεού κι όχι κατ’ υιοθεσίαν, καθότι ο Λόγος ελάλησεν λέγοντας “πάντες έν εσμέν τέκνα του αυτού Θεού”, το οποίο δηλώνει ότι όλοι έχουν δικαίωμα να Τον φέρουν εντός τους, να Τον αναπτύσσουν εντός τους και να Τον εκδηλώσουν, καθιστώντας τα πάντα και εν πάσι Χριστόν.
Επί τούτοις, θέλω να γνωρίζετε ότι η σκοπιμότητα της Πρώτης Παρουσίας ήταν να γίνει γνωστή η ύπαρξη του Λόγου και να αναγνωρισθεί ως ο απαρχής Τέλειος Θεός. Ήταν όντως το απόλυτο τέλειο θείο πρότυπο, το οποίο πρέπει να ακολουθήσουν οι άνθρωποι για να καταστούν Λόγοι Χριστοί στη Δευτέρα Παρουσία. Γι’ αυτό άλλωστε τέθηκε από τον Ίδιο ο στόχος και η κατεύθυνση που πρέπει να λάβει η πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Διαφορετικά, η παρουσία του Λόγου δεν θα είχε καμία σκοπιμότητα πέρα από το να προβληθεί ως Τέλειος, κάτι το οποίο δεν έχει ουδεμία ανάγκη.
Στη Δευτέρα Παρουσία η διδασκαλία της Αγάπης που δόθηκε κατά την Πρώτη Φανέρωση του Λόγου στη γη, επεκτείνεται στο άπειρο των θείων ιδεών, αποκαλύπτοντας την ουσία Της, έτσι όπως αυτή εκχέεται από την απειρότητα του Λόγου. Αυτό είναι το κλειδί! Όλα τα υπόλοιπα, αντιρρήσεις, δεσμεύσεις, περιορισμοί είναι φυσική κατάσταση εκπαίδευσης εκείνων που οδηγούνται ακόμη από την πλάνη και τους περιορισμούς του νου τους.
Φυσικά, η παρούσα εργασία μου αποτελεί μία πρώτη αποφλοίωση του θέματος σε γενικές γραμμές, ώστε όλοι να λάβουν γνώση της νέας τοποθέτησης ιδεών. Αργότερα άλλοι εντεταλμένοι ερμηνευτές θα αναπτύξουν διεξοδικότερα το θέμα. Κλείνοντας, θέλω να καταστήσω σαφές ότι η χρησιμοποίηση των όρων “αίρεση” και “αιρετικός” αποτελεί μία έμμεση άρνηση της παρουσίας του Λόγου, ο οποίος κατά τη Δευτέρα Του Έλευση ανάγει τον άνθρωπο στην απειρότητα σκηνώνοντας εντός του και καθιστώντας τον όμοιον με Αυτόν. Επί τούτου, καλώ πάντες να λάβουν θέση απαντώντας στον εαυτό τους κατά πόσον έχουν το δικαίωμα και την εξουσία να σταθούν εμπόδιο στο Θείο Σχέδιο, τοποθετούμενοι αντίθετα προς τη Βουλή Θεού Ζώντος.
