Ας δούμε τι μας διδάσκει αυτό το απόσπασμα των Γραφών, που το πήρα από την Παλαιά Διαθήκη (Γέν. ΙΑ΄, 1-9). Μερικοί ίσως να νομίσουν, ότι για σήμερα δεν ισχύει πια, γιατί πέρασε η εποχή της Παλαιάς Διαθήκης και τώρα βρισκόμαστε στην εποχή της εφαρμογής της Καινής Διαθήκης, της διδασκαλίας δηλαδή εκείνης, την οποία παρέλαβε η ανθρωπότητα από τον Ιησού Χριστό και οδηγήθηκε ακριβώς σε μια Νέα αναγεννητική Πνευματική Περίοδο.
Είναι γεγονός πως οι Γραφές, τη Θεοπνευστία των οποίων δεν αμφισβητεί κανένας άνθρωπος καλής θελήσεως, μας οδήγησαν μέχρι σήμερα ή κατεύθυναν την Πνευματική Πορεία και εξέλιξη της ανθρωπότητας στους αιώνες, ή ακόμη, αν έτσι σας ικανοποιεί περισσότερο, επηρέασαν την εξέλιξη και βελτίωση της ανθρωπότητας με τα πνευματικά τους διδάγματα μέχρι την εποχή μας.
Τα Θεϊκά διδάγματα, προερχόμενα από τη Θεία Πανσοφία, είναι Αναλλοίωτα και Αμετάβλητα στο πέρασμα των αιώνων και του χρόνου. Γιατί ως προερχόμενα από το Θεό δεν περιέχουν ατέλειες, ούτε το ανθρώπινο στοιχείο της μεταβλητότητας, αλλά οδηγούν, κάτω από ομαλές προϋποθέσεις, το εκδηλούμενο ατελές προς το Τέλειο. Περιέχουν Θείες Ιδέες, ή Ιδέες Θείας ποιότητας, που δεν επιδέχονται τελειοποίηση άλλη και που φανερώνουν πάντα την ύπαρξη και τη λειτουργία της Νομοτέλειας του Θεού, που διέπει ολόκληρη τη Δημιουργία και κάθε εκδήλωση και σχέση και μορφή ζωής πάνω στον Πλανήτη μας.
Γι’ αυτό υπάρχουν πάντα αποσπάσματα στις Γραφές, τα οποία δεν υπόκεινται στον περιορισμό και τη μεταβλητότητα του χωροχρόνου, αλλά εξακολουθούν πάντα να ισχύουν και να διδάσκουν τον άνθρωπο στην πορεία του προς την εξέλιξη και τη λύτρωσή του. Αυτός είναι ο λόγος που κατ’ αρχήν με ώθησε στην παρουσίαση αυτού του κεφαλαίου της Βίβλου και στην ανάπτυξή του στη σημερινή μας Πνευματική εποχή και εξέλιξη.
Ένας ακόμη λόγος είναι, ότι το θέμα αυτό παρουσιάζει μια επικαιρότητα πνευματική για την εποχή μας και ότι τα διδάγματά του θα μας είναι πολύ χρήσιμα και σήμερα. Οι εποχές αλλάζουν, αλλά πολλές φορές τα γεγονότα επαναλαμβάνονται για όσους ακόμη δεν διδάχθηκαν σωστά. Σύγχυση είναι πάντα το αποτέλεσμα μιας λαθεμένης πορείας.
- «Και ην πάσα η γη χείλος έν, και φωνή μία πάσι». Και ήταν όλη η περιοχή σ’ εκείνο το μέρος σαν να είχε μία φωνή, μία γνώμη, σαν να επικρατούσε η ίδια σκέψη, που εκφραζόταν απ’ όλους σαν να ήταν ένα χείλος. Το «πάσα η γη», το «χείλος έν» και το «φωνή μία» τοις πάσι, δεν ανταποκρίνονται κυριολεκτικά στην πραγματικότητα, αλλά θέλουν να τονίσουν κάτι, είναι όλα ενδεικτικά στοιχεία μιας κατάστασης, που συνέδεε τους ανθρώπους της εποχής εκείνης, ή μιας Πνευματικής ανάπτυξης, ίδιας σε όλους, ή ακόμη μιας Πνευματικής μύησης στην εσώτερη Αλήθεια, που την είχαν όλοι, ώστε να φτάνουν στο σημείο να έχουν μία φωνή, μία γνώμη.
Μόνον η ίδια Πνευματική τοποθέτηση, μόνο το ίδιο Πνευματικό επίπεδο γνώσης της Αλήθειας φέρνει τους ανθρώπους στο σημείο να μη διαφωνούν. Και επειδή το σημείο αυτό μας τονίζεται στη βιβλική περιγραφή, πρέπει να γνωρίζουμε και τα αίτιά του, τα οποία πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ως αίτια καθαρά πνευματικά. - «Και εγένετο εν τω κινήσαι αυτούς από ανατολών, εύρον πεδίον εν γη Σενναάρ και κατώκησαν εκεί». Και αυτοί είχαν ξεκινήσει από ανατολάς και βρήκαν μια πεδιάδα στη γη Σενναάρ και εκεί εγκαταστάθηκαν. Το «από ανατολών» δείχνει ένα σημείο στον ορίζοντα, αλλά για τους ερμηνευτές της εσωτερικής γνώσης δείχνει ότι κατείχαν μια εσώτερη Αλήθεια, είχαν μια εσωτερική Πνευματική μύηση, που συμβολίζεται με τη φράση «από ανατολών». Και βρήκαν πεδιάδα και κατώκησαν εκεί. Οι υψηλές καταστάσεις των Πνευματικών εξάρσεων του νου, ή της εσωτερικής Αλήθειας, συμβολίζονται και αναφέρονται πάντα στις Γραφές σαν «όρη», ενώ εδώ αναφέρεται ότι βρήκαν πεδιάδα, δηλαδή από την αρχική Πνευματική μύηση που είχαν, ερχόμενοι από «ανατολάς», και γι’ αυτό είχαν όλοι μία φωνή και ένα στόμα, κατέβηκαν, υποβιβάστηκαν σ’ ένα κατώτερο πεδίο πνευματικότητας.
- «Και είπεν άνθρωπος τω πλησίον αυτού· δεύτε πλινθεύσωμεν πλίνθους και οπτήσωμεν αυτάς πυρί. Και εγένετο αυτοίς η πλίνθος εις λίθον, και άσφαλτος ην αυτοίς ο πηλός». Το αποτέλεσμα του υποβιβασμού της πνευματικότητας σε κατώτερο επίπεδο ήταν ο νέος τρόπος σκέψης που εκδήλωναν. Και ο νέος τρόπος σκέψης τούς οδήγησε να κατασκευάσουν πλίνθους αντί για πέτρες, και αντί ασφάλτου να χρησιμοποιήσουν πηλό. Εκείνο που φαίνεται αμέσως, είναι ότι θέλουν να χρησιμοποιήσουν υλικά οικοδομής, αλλά όχι τα κανονικά οικοδομικά υλικά, που απαιτούνται, αλλά υλικά τα οποία θα κατασκεύαζαν οι ίδιοι. Τα υλικά αυτά φαίνονται αμέσως, ότι είναι κατώτερης ποιότητας και αντοχής και στερεότητας, από εκείνα που χρησιμοποιούνται κανονικά στην περίπτωση της Πνευματικής οικοδομής.
Δηλαδή δεν χρησιμοποίησαν για την οικοδομή τους γνώσεις, που να πηγάζουν από την εσώτερη Αλήθεια, αλλά γνώσεις που προέρχονταν από ιδέες και γνώσεις δικές τους, ανθρώπινες. Η πέτρα, το κανονικό υλικό οικοδομής, αντιπροσωπεύει μια πλευρά της εσώτερης Αλήθειας, που η μορφή της είναι σκληρή, αμετάβλητη, δεν επιδέχεται αλλοιώσεις, γι’ αυτό χρησιμεύει σαν βάση της Πνευματικής οικοδομής, και σαν τέτοια πρέπει να είναι η βάση της στέρεη.
Από τις Γραφές γνωρίζουμε όλοι μας, ότι ο Μωυσής παρέλαβε τις δέκα Εντολές από το Θεό χαραγμένες σε πέτρινες πλάκες – χαρακτηριστικό ότι αντιπροσώπευαν Αλήθεια από το Θεό, την Αλήθεια που ήταν κατάλληλη για να δεχτεί η ανθρωπότητα την περίοδο εκείνη. Ακόμη γνωρίζουμε πως ο Κύριος μετονόμασε το Σίμωνα σε Πέτρο και του είπε πως στην Πέτρα αυτή θα οικοδομήσει την Εκκλησία Του. Ο Πέτρος αντιπροσώπευε την Πίστη στο Έργο του Κυρίου, μία από τις ψυχοπνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου, ένα από τα δώδεκα ανώτερα Κέντρα Ζωής, και αυτή η πίστη του θα παρέμενε ακλόνητη και σταθερή, κατάλληλη για να οικοδομηθεί η Νέα Εκκλησία του Κυρίου πάνω σ’ αυτήν. Ακόμη ο Κύριος αναφέρεται ως «ο λίθος που απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες». Ο Κύριος παριστάνεται ως ο «θεμέλιος λίθος» κάθε Πνευματικής οικοδομής από την Ενανθρώπισή Του μέχρι σήμερα. Αντιπροσωπεύει την Αλήθεια του Θεού, την οποία φανέρωσε και δίδαξε στους ανθρώπους. «Εγώ Ειμί η Αλήθεια», όπως είπε, και αυτή η Αλήθεια, ο Χριστός, πρέπει να είναι το θεμέλιο κάθε Πνευματικής οικοδομής και πορείας. - «Και είπαν· δεύτε οικοδομήσωμεν εαυτοίς πόλιν και πύργον, ού έσται η κεφαλή έως του ουρανού, και ποιήσωμεν εαυτοίς όνομα προ του διασπαρήναι ημάς επί προσώπου πάσης της γης». Και είπαν: «ας οικοδομήσουμε πόλη και έναν πύργο, του οποίου η κορυφή θα φτάνει μέχρι τον Ουρανό, για ν’ αποκτήσουμε σπουδαίο όνομα, να δοξαστούμε, πριν να διασκορπιστούμε σ’ όλη τη γη». Η νέα σκέψη τους, η χαμηλότερη, που δεν προερχόταν πια από την «Ανατολή», δηλαδή την Πνευματική Εσωτερική Αλήθεια, την οποία πριν κατείχαν, αλλά ήταν προϊόν του κατώτερου επιπέδου, «της πεδιάδας», του εγωισμού και της υπερηφάνειας και της φιλοδοξίας τους, τους ώθησε να κατασκευάσουν τόπο διαμονής (πόλη) με προστατευτικό ειδικό κατασκεύασμα (πύργο), για να δοξαστεί το όνομά τους στη γη και με αυτό το οικοδόμημα να συνδέσουν τον Ουρανό με τη γη.
Ο εγωισμός και η υπερηφάνεια και η φιλοδοξία, πάντοτε σχεδόν αλληλένδετα μεταξύ τους, οι τάσεις δηλαδή προβολής του ατομικού εγώ στον άνθρωπο, είναι σημεία χωριστικότητας, αντίθετα προς τον προορισμό του ανθρώπου και προς τη γενική Πνευματική αρχή και Γνώση, ότι τα πάντα είναι Έν, και κατατείνουν προς αυτό το Έν, για να ενωθούν σε μια αδιάσπαστη ένωση. Ακόμη είναι σημεία απομάκρυνσης του ανθρώπου από την Πηγή εκπόρευσής του, το Θεό. Κατ’ ακολουθίαν, είναι και σημεία πτώσης από μια Πνευματική κατάσταση όπου βρισκόταν, την «Ανατολή». Και η πτώση από μια υψηλότερη πνευματική κατάσταση φέρνει πάντα σαν αποτέλεσμα την κατάπτωση, το στάδιο δηλαδή εκείνο, που αντί για την Αλήθεια χρησιμοποιούμε ανθρωποποίητες μορφές σκέψης και ενέργειας (πλίνθους και λάσπη).
Ο «Ουρανός» είναι η Πνευματική κατάσταση που αντιπροσωπεύει τη χώρα των Θείων Ιδεωδών, των Απόλυτων, των Τέλειων, και είναι κατάσταση νου εντός του ανθρώπου, ο οποίος πρέπει να συνδέσει αυτή την Τελειότητα και να την εκφράσει, να την εκδηλώσει στη «γη», στο υλικό πεδίο εντός του. Ήταν επόμενο, λοιπόν, φυσική συνέπεια, αποτέλεσμα της Θείας Νομοτέλειας το ότι, όταν οι άνθρωποι αντικατέστησαν στο νου τους τις Θείες, Απόλυτες, Τέλειες Ιδέες, με ανθρώπινες, δεν ήταν δυνατόν να φτάσουν στον «Ουρανό», γιατί η τοποθέτηση ήταν λαθεμένη, δεν οικοδομούσαν σε «Πέτρα». - «Και κατέβη Κύριος ιδείν την πόλιν και τον πύργον, όν ωκοδόμησαν οι υιοί των ανθρώπων». Και ο Θεός, ο Παντογνώστης, κατέβηκε για να δει την πόλη και τον Πύργο που οικοδόμησαν οι άνθρωποι. Είναι ένα σχήμα λόγου, μια έκφραση στη γλώσσα την ανθρώπινη, που δεν μπορεί να έχει κυριολεκτική σημασία, αλλά περικλείει μια διδαχή. Γιατί ο Θεός δεν κατέβηκε, ούτε ήταν δυνατόν να κατεβεί, ούτε χρειαζόταν να κατεβεί για να γνωρίζει ή να δει τα έργα των ανθρώπων. Η Άπειρη Πανσοφία, ο Θεός, γνωρίζει τα πάντα. Μας διδάσκει όμως, ότι είμαστε υποχρεωμένοι πάντοτε να σχηματίζουμε ιδίαν αντίληψιν και γνώση για το κάθε ζήτημα και να μην επαφιόμαστε, να μην αρκούμαστε στις εικασίες ή πληροφορίες που έχουμε. Ακόμη δείχνει μια απόσταση, που υπάρχει ανάμεσα στο Θεό και τους «υιούς των ανθρώπων», και αυτό είναι μια πνευματική κατάσταση, η συνέπεια της απομάκρυνσης των ανθρώπων από την Πηγή της Εκπόρευσής τους και της αλλαγής του φρονήματός τους.
- «Και είπε Κύριος· ιδού γένος έν και χείλος έν πάντων, και τούτο ήρξαντο ποιήσαι, και νυν ουκ εκλείψει απ’ αυτών πάντα, όσα αν επιθώνται ποιείν». Και είπε ο Θεός: «να ένας λαός με μία γνώμη σε όλους, που άρχισαν να κάνουν αυτό το έργο. Ας μην τους λείψει τίποτε από όσα επιθυμούν να κάνουν».
Με την πρώτη ματιά φαίνεται, ότι ο Θεός δεν επεμβαίνει στα έργα των ανθρώπων, αλλά τους αφήνει να προχωρήσουν σύμφωνα με τις επιθυμίες που εκδηλώνουν. Είναι ένας άλλος τρόπος διδασκαλίας του Θεού προς τους ανθρώπους, να τους αφήνει να βλέπουν το αποτέλεσμα των λαθεμένων κατευθύνσεων και επιθυμιών τους, από τα αποτελέσματα που έρχονται σαν συνέπεια της κάθε πορείας, της κάθε επιθυμίας, του κάθε έργου. Είναι η ενεργοποίηση του Νόμου της ανταπόδοσης, που γίνεται από τον ίδιο τον άνθρωπο. - «Δεύτε και καταβάντες συγχέωμεν αυτών εκεί την γλώσσαν, ίνα μη ακούσωσιν έκαστος την φωνήν του πλησίον».
- «Και διέσπειρεν αυτούς Κύριος επί πρόσωπον πάσης της γης, και επαύσαντο οικοδομούντες την πόλιν και τον πύργον». Φαίνεται πως ο Θεός άλλαξε γνώμη και ενήργησε και επήλθε η Σύγχυση. Αυτό είναι ένας τρόπος εξήγησης, για να γίνει κάτι άλλο κατανοητό. Στην πραγματικότητα η απομάκρυνση από το Θείο Νόμο, τα λαθεμένα σχέδια, τα ακατάλληλα υλικά, που χρησιμοποίησαν οι άνθρωποι, ήταν αυτά που έφεραν το αποτέλεσμα. Γιατί ο άνθρωπος προσπάθησε ν’ ανυψωθεί στο Πνευματικό Πεδίο του «Ουρανού» με τις δικές του γνώσεις και ιδέες, που εδώ ονομάζονται «πλίνθοι» και «λάσπη». Και οι ακατάλληλες ιδέες και γνώσεις έφεραν το αποτέλεσμα, δηλαδή τη Σύγχυση. Εξωτερικά φαίνεται σαν επέμβαση του Θεού, ο οποίος ανέτρεψε το έργο και έφερε το αποτέλεσμα, ενώ βλέποντας βαθύτερα γνωρίζουμε, ότι το αποτέλεσμα ήταν το κατάλληλο, η ανάλογη συνέπεια για τη λαθεμένη ενέργεια και τοποθέτηση, που προέρχεται από την αέναη λειτουργία των Νόμων του Θεού, που είναι όχι μόνον Αναλλοίωτοι και Αμετάβλητοι, μη υποκείμενοι σε καμιά μεταβλητότητα μέσα στο χωροχρόνο, αλλά είναι και Αυτενεργείς.
Οι άνθρωποι, αγνοώντας τη λειτουργία των Νόμων του Θεού, κατασκευάζουν έναν ανθρωπόμορφο Θεό, με σκέψη και ενέργειες ανθρώπινες, και αυτός ο Θεός επεμβαίνει στα ανθρώπινα έργα και άλλοτε τα προωθεί και άλλοτε τα ματαιώνει. Δεν συνέλαβαν ακόμη τον Άμορφο, Πανταχού Παρόντα Θεό, που η Άπειρη Πανσοφία Του νομοποίησε κάθε σχέση και κάθε εκδήλωση στην Άπειρη Δημιουργία Του. Έτσι, την Αυτενέργεια των Θείων Νόμων εξηγούν σαν επέμβαση Προσωπική του Θεού.
Αλλά οι Νόμοι του Θεού είναι η εύτακτη τοποθέτηση και επεξεργασία των Αρχών του Όντος, ή των Θείων Ιδεωδών, σε έκφραση και εκδήλωση σε όλη την απειρότητα της Δημιουργίας. Είναι καιρός να διευρύνουμε το Πνεύμα μας σε συλλήψεις και τοποθετήσεις Παγκοσμιότητας, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια του κάθε περιορισμού του νου μας.
Μόνο Πνευματικά πράγματα είναι υπαρκτά και πραγματικά και Άφθαρτα και Αιώνια. Όλες οι άλλες δυσαρμονίες και οι περιορισμοί στον Κόσμο των φαινομένων, στους αισθητούς Κόσμους, είναι το αποτέλεσμα εσφαλμένων σκέψεων και δοξασιών του ανθρώπου. Ο άνθρωπος μπορεί να εξαλείφει αυτές τις καταστάσεις με το να εξαλείφει την πλάνη από το νου του. Μπορεί να πραγματοποιήσει αυτή την αλλαγή, αν αντιληφθεί ότι η Δημιουργία του Θεού είναι παν ό,τι υπάρχει και ότι αυτή η Δημιουργία είναι «καλή λίαν», υποκείμενη στη Θεία Νομοτέλεια, με την οποία είναι υποχρεωμένος να εναρμονισθεί και προς την οποία είναι ακόμη υποχρεωμένος να συμμορφωθεί.
Μ’ αυτόν τον τρόπο, Θεία ιδεώδη σταθεροποιούνται στο νου και εκφράζονται σιγά σιγά, φέροντας σε εκδήλωση την Τελειότητα, η οποία πάντα υπάρχει στο Ιδεώδες. Τηρώντας το Νόμο της ορθής Σκέψης, εκπληρώνουμε κατά μεγάλο μέρος τον προορισμό μας ως ανθρώπινες λογικές υποστάσεις, προοριζόμενες να καταστούμε Εικόνες και Ομοιώματα Θεού.
Όταν νομίζουμε, ότι με εξωτερικούς ή διανοητικούς και ψυχικούς τρόπους ή με άλλα μέσα, αντίθετα με τους Θείους Νόμους, θα συναντήσουμε το Θεό ή θα φτάσουμε στον «Ουρανό», Σύγχυση πάντοτε θα είναι το αποτέλεσμα και ματαίωση. Μόνο με το ενδότερο Πνεύμα της Αλήθειας μπορούμε να γνωρίσουμε την Υπέρτατη Πνευματική Αλήθεια, τη «Βασιλεία των Ουρανών». - «Διά τούτο εκλήθη το όνομα αυτής Σύγχυσις, ότι εκεί συνέχεε Κύριος τα χείλη πάσης της γης, και εκείθεν διέσπειρεν αυτούς Κύριος επί πρόσωπον πάσης της γης». Έτσι φτάσαμε στο τέλος, στο αποτέλεσμα, και αυτό είναι, ότι σταμάτησε η κακή, η παράνομη οικοδομή· και αυτή η οικοδομή ονομάστηκε Σύγχυση, για να διδάσκει πάντα στους αιώνες τους ανθρώπους, πως όταν απομακρύνονται από το Θεό και τους Νόμους Του, οικοδομούν χωρίς να οδηγούνται από την Αλήθεια, αλλά από τον εγωισμό τους και τις φιλοδοξίες τους, και Σύγχυση θα είναι πάντα το αποτέλεσμα.
Θα μου επιτρέψετε με πολλή αγάπη να προσθέσω μερικά λόγια σαν συμπλήρωμα στα πνευματικά διδάγματα της βιβλικής μας ιστορίας. Στην εποχή μας, την εποχή της τεχνολογικής εξέλιξης, περιμένουμε, όπως είναι φυσικό, και ανάλογες Πνευματικές εξελίξεις, γιατί η εξέλιξη δεν θα είναι μόνο στον τεχνολογικό τομέα. Η εποχή μας σημειώνει, όπως σας είναι γνωστό, το τέλος μιας Κοσμικής Περιόδου πάνω στη γη και την αρχή μιας άλλης Κοσμικής Περιόδου, μιας άλλης Εποχής. Σ’ αυτή τη Νέα Εποχή, που είναι η περίοδος που ζούμε τώρα, θ’ αρχίσουν να φανερώνονται οι φωτισμένοι άνθρωποι, σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Αυτά τα πνεύματα, εμπνεόμενα από το Άγιο Πνεύμα, θ’ αρχίσουν διάφορες Πνευματικές κινήσεις για την εξέλιξη και άνοδο της ανθρωπότητας.
Είναι το έργο της προετοιμασίας των ανθρώπων για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, που θα πραγματοποιηθεί εντός του ανθρώπου, προκειμένου να τον ζωοποιήσει και να τον αναστήσει, να τον Χριστοποιήσει, για να φτάσει ο άνθρωπος στον προορισμό του, στην επιστροφή του στην Πηγή της Δημιουργίας και εκπόρευσής του, τον Πατέρα Θεό.
Το έργο αυτό είναι καινούριο για την ανθρωπότητα. Είναι το έργο της Νέας Εποχής, που διανύουμε. Δεν υπάρχει, λοιπόν, η ανάλογη πείρα, που διδάσκει, και είναι φυσικό πολλοί εργάτες αυτής της Νέας Εποχής, της Νέας Πνευματικής Κίνησης, να κάνουν διάφορα λάθη, μεγάλα ή μικρά, αν δεν καταστείλουν απόλυτα το ατομικό τους εγώ, τις ατομικές φιλοδοξίες, και ακόμη αν δεν υποστείλουν εντελώς τα υλικά τους συμφέροντα. Είναι ακόμη ανάγκη οι εργάτες αυτοί να υποστούν τις ανάλογες καθάρσεις, για να είναι κατάλληλοι να δέχονται εντός τους το Φως.
Θα βρεθούν ακόμη μερικοί, που θα έλκονται από το παρελθόν τους και από προσκολλήσεις και δεσμούς, που είχαν με άλλες θρησκείες στο παρελθόν τους. Έτσι ίσως προσπαθήσουν ν’ αναβιώσουν θρησκείες, που έληξε ο προορισμός τους πάνω στη γη, ή ίσως προσπαθήσουν ν’ αναβιώσουν παρελθούσης χρήσεως μυστήρια και τελετές.
Κάθε κίνηση όμως, κάθε εκδήλωση, κάθε προσπάθεια, κάθε πνευματική οικοδομή, πρέπει να στηρίζεται στη Γνώση της Αλήθειας, που εκπορεύθηκε από το Θεό, πρέπει να έχει τον σωστό «θεμέλιο λίθο» και «επιστέγασμα». Και ο θεμέλιος λίθος και το επιστέγασμα κάθε Πνευματικής Οικοδομής της Αλήθειας είναι ΧΡΙΣΤΟΣ, ο μόνος που ένωσε τον «Ουρανό» με τη «γη». Αλλιώς Βαβέλ, τουτέστιν Σύγχυση, θα είναι το αποτέλεσμα, και η οικοδομή θα ερειπωθεί.
