Ε. Μάτσα
Στο πέρασμα των αιώνων, ο άνθρωπος ζούσε και ζει με τα άλλα τμήματα του εαυτού του, διατηρώντας επικοινωνία και επαφή με αυτά σχηματίζοντας τις ομάδες ή άλλως κοινωνίες, και διαμορφώνοντας τις σχέσεις του, οι οποίες στηρίζονται πάνω σε βάσεις-ιδέες, που ο άνθρωπος ενστερνίστηκε και καλλιέργησε μέσα στο νου του, για την συνύπαρξη και ομαλή συμβίωση με τους αδελφούς του ανθρώπους.
Οι ιδέες της φιλίας, της αδελφοσύνης και της αλληλεγγύης, είναι αυτές οι οποίες καλλιεργούμενες τον έφεραν στη θέση να επικοινωνεί με τον εαυτό του και τον συνάνθρωπό του, και να μην αισθάνεται την ανάγκη της απομόνωσης και απομάκρυνσης από τον πλησίον του, γιατί η επικοινωνία ήταν πάντα ένα βασικό στοιχείο που τον διέκρινε.
Η έννοια της φιλίας, που πάντοτε υπήρχε σαν ιδέα μέσα στο νου του, εθεωρείτο από τα βάθη του χρόνου ως ιερή , έκφραση την οποία ο άνθρωπος συχνά εκδηλώνει, όταν ομιλεί περί των εννοιών φίλος και φιλία.
Αν ανατρέξουμε στην ιστορία της ανθρωπότητας, θα δούμε απτά και δυνατά δείγματα της εκδήλωσης της ιδέας αυτής ως ιερής και θείας.
Η ιερότητα της έννοιας φίλος, σίγουρα δεν είναι τυχαία, εφόσον τίποτε τυχαίο δεν υπάρχει, ούτε λέγεται σαν κάτι επιφανειακό και αδιάφορο, αλλά βασίζεται πάνω σε θεμελιώδεις βάσεις, οι οποίες καθορίζουν την έννοια αυτή ως μία από τις ύψιστες έννοιες και εκδηλώσεις του ανθρώπου.
Παρόλα αυτά όμως, παρόλο που ο άνθρωπος ανέκαθεν θεωρούσε τη φιλία ιερή, δεν κατάφερε να αποδείξει την απειρότητα της ιερότητας της έννοιας στη ζωή του, διότι μέσα στην ιερότητα της έννοιας φιλία παρεισφρήσαν και ιδέες πλάνης και περιορισμών, με αποτέλεσμα να έχει φτάσει στο σημείο να παρουσιάζει στην καθημερινή ζωή του μία εντελώς παρανοημένη και παραποιημένη εκδήλωση της ιδέας αυτής. Κι αυτό διότι ο ίδιος έθεσε στον εαυτό του περιορισμούς και καλύμματα, με αποτέλεσμα να περιοριστούν οι ιδέες και οι αξίες του, τόσο, που μερικές μάλιστα έχουν εκλείψει. Καλύμματα τα οποία θόλωσαν και διάβρωσαν την πνευματική του καθαρότητα, την ικανότητα διάκρισης των λαθών και την εκδήλωση της αληθούς του υπάρξεως. Κι έτσι, ναι μεν πάντοτε έλεγε και διατυμπάνιζε την ιερότητα της ιδέας φίλος, όμως δεν τηρούσε τους Νόμους πάνω στους οποίους στηρίζεται η ιδέα αυτή. ΓΓ αυτό και δεν την εκφράζει στην ολότητά της, αλλά επαφίεται σε εκδηλώσεις φιλίας, που ομοιάζουν σαν ψίχουλα σκορπισμένα μέσα σε όλη του την πορεία στη γη, που αν κανείς τα συλλέξει θα καταφέρει να σχηματίσει μία τελεία ή ένα κόμμα, μέσα στα εκατοντάδες βιβλία ιστορίας του ανθρώπινου γένους, που μιλούν μόνο για πολέμους και για ελάχιστες φιλικές-αδελφικές σχέσεις των ανθρώπων στο σύνολό τους.
Η αληθής και πραγματική έννοια του φίλος – αδελφός, βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά από τις επιφανειακές εκδηλώσεις του ανθρώπου, κι αυτό θα το δούμε ευθύς αμέσως, κάνοντας μια ανασκόπηση στην όλη πορεία του ανθρώπινου γένους με μία απλή ερώτηση.
Όλοι οι πόλεμοι, οι εχθροπραξίες, οι αντεγκλήσεις, η αιματοχυσία, η βιαιότητα, η άρνηση που εξεδήλωσε ο άνθρωπος στην όλη διάρκεια της πορείας του στον πλανήτη, πόση ιερότητα από την ιδέα φιλία και αδελφοσύνη κατέγραψαν στα μητρώα της ύπαρξής του μέχρι σήμερα; Κι όχι μόνον αυτό. Αν αναλογιστεί ο καθένας, στην τωρινή ζωή του πόσες φορές εκδηλώθηκε από το ύψος της ιερότητας της ιδέας πραγματικός φίλος – δίχως να κρύβει απ’ τον εαυτό του την αλήθεια – θα αντικρύσουμε φιλίες, οι οποίες κινούνταν μέσα στα πλαίσια της ιδιοτέλειας και του εγωισμού, της κατακτητικότητας, της υπεροχής, του ανταγωνισμού, του εξουσιασμού, της ανταπόδοσης, της εκδικητικότητας και της εξάρτησης. Γι’ αυτό και δεν διατηρήθηκαν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου.
Κι ερωτώ, εξεδήλωσες, αδελφέ μου, την ιερότητα της έννοιας, που διατυμπανίζεις ότι γνωρίζεις και εκδηλώνεις προς τον πλησίον σου, ή μήπως επιφανειακά και στείρα αντιλαμβάνεσαι την ιδέα αυτή; Πόσες φορές έγινες πλάτη και στήθος για να πατήσει επάνω ο φίλος σου, όπως αποκαλείς; Και πόσες φορές πισώπλατα τον διέβαλες με πράξεις, με σκέψεις σαν βέλη κακότητας, με συναισθήματα κατάκτησης και εγωισμού; Πού έθαψες την ιερότητα και αγιοσύνη του να είσαι φίλος;
Πίσω από ποιους τοίχους της προσωπικότητας κλειδαμπάρωσες την ουσία του φίλος κι αδελφός;
Σκάψου, άνθρωπε, και επανακαθόρισε την έννοια αυτή, όχι μόνο σαν ιδέα μέσα στο νου σου, αλλά και στην καθημερινή ζωή σου, ως απόρροια της απολυτότητας της ιερής ιδέας φίλος κι αδελφός.
Η έννοια της φιλίας σίγουρα είναι άπειρη, γιατί κάθε έννοια, λέξη, έκφραση που ο άνθρωπος χρησιμοποιεί ενέχει απειρότητα. Εκεί θα πρέπει να επανακαθοριστεί, για να βρει τη σωστή, άπειρη διάστασή της. Όμως πώς ο άνθρωπος θα μπορέσει να γνωρίσει αυτήν την άπειρη έκτασή της, αν πρώτα δεν απεκδυθεί, όποιες γνώσεις και αντιλήψεις μέχρι τώρα είχε για την έννοια αυτή, αν δεν μπορέσει να καταθρυμματίσει τις λανθασμένες τοποθετήσεις του και να ξεκινήσει απ’ την αρχή ν’ ανεβαίνει τη σκάλα της ανόδου, η οποία θα τον εκθέσει στο τέλος μέσα στην απειρότητα της έννοιας;
ΓΓ αυτό, για να γνωρίσει την πλήρη έννοια της φιλίας και να την εκδηλώσει, θα πρέπει να ανέβει κάποια σκαλοπάτια ή στάδια, τα οποία θα τον βοηθήσουν βήμα προς βήμα ν’ αρχίσει να βιώνει την αληθινή και πραγματική φιλία.
Η φιλία έχει στάδια ανόδου, τα οποία ξεκινούν απ’ την απλή καθημερινή επικοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους, δημιουργώντας έτσι το κατάλληλο περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί και να καλλιεργηθεί η φιλία.
Αυτή η καθημερινή τριβή θα του αποκαλύψει πώς μπορεί να έρχεται σε επαφή-συνομιλία-επικοινωνία-σύνδεση με τον άνθρωπο αδελφό του που διαβιεί στην κοινωνία. Έπειτα, έρχεται η επιλογή, η οποία είναι ένα βασικό βήμα, ώστε να μπορέσει να στηριχθεί, να ευδοκιμήσει και να καλλιεργηθεί η φιλία μεταξύ των ανθρώπων. Η επιλογή αυτή γίνεται απ’ τον άνθρωπο, σύμφωνα με το ποιος και τι θα τον βοηθήσει να συμβιώσει καλύτερα και αρμονικότερα μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων.
Έτσι επιλέγει υποστάσεις, που είναι ομοιοκραδασμικές μ’ εκείνον, δηλαδή που έχουν τους ίδιους στόχους, σκοπούς, ιδέες, ιδανικά, δίνοντάς του την ώθηση να έρθει σε βαθύτερη συνειδητοποίηση της ιδέας και έννοιας φιλία.
Περνώντας απ’ αυτά τα πρώτα στάδια, του να γνωρίσει την έννοια της φιλίας, σίγουρα θα υπάρξουν και απογοητεύσεις. Όμως κάθε μία από αυτές θα τον διδάσκουν ακόμα βαθύτερα μέσα στο είναι του, τη σπουδαιότητα μα και την ωριμότητα με την οποία θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζει τις διασυνδέσεις του με τους ανθρώπους που επιλέγει για φίλους του.
Η διδαχή μέσα από τις ζυμώσεις που θα επέλθουν, θα τον βοηθήσουν να γίνεται συνεχώς και πιο εκλεκτικός, όσον αφορά τις επιλογές του, με αποτέλεσμα V αρχίσει να διαφαίνεται στον ορίζοντα η εκλέπτυνση της υπόστασής του πάνω στην καλλιέργεια της ιδέας φίλος και αδελφός. Η εκλέπτυνση αυτή θα τον βοηθήσει να εισέλθει σε υψηλότερα στάδια που θα γνωρίζει καθώς θα βιώνει τη φιλία. Θα γνωρίσει πως μέσα απ’ τα στάδια που θα διέρχεται κάθε φορά, θα αποκομίζει τα στοιχεία εκείνα, με τα οποία θα οικοδομήσει μέσα του τις βάσεις, πάνω στις οποίες θα χτίσει το οικοδόμημα της φιλίας.
Τα στοιχεία που θ’ αποκομίζει καθώς θα εξελίσσεται, γνωρίζοντας τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του, τα οποία είναι ο σεβασμός, η αλληλεγγύη, η αδελφοσύνη, η πνευματική και ψυχική επαφή, ολοένα και θα εκλεπτύνονται, εμφανίζοντας μέσα στην οθόνη του νου του την αληθή έννοια της φιλίας, την οποία θ’ αναγνωρίσει ως ιερή μα και άπειρη, περνώντας απ’ τα πολλά στάδιά της, ώσπου να φτάσει στην τέλεια γνωριμία μαζί της.
Και η τέλεια γνωριμία μαζί της θα επιτευχθεί, αφού αφήσει κατά μέρος την ιδιοτέλεια που τον κατείχε και που κυβερνούσε μέχρι τώρα τις φιλίες του, αφού καταρριφθούν όλες οι εγωιστικές τάσεις που διέκριναν μέχρι σήμερα την αντίληψή του περί φιλίας, και ν’ αρχίσει να γνωρίζει, ηθελημένα πλέον, το σεβασμό και την ανιδιοτελή Αγάπη, για να μπορέσει να στερεώσει τη φιλία.
Βιώνοντας αυτά τα στάδια, θα φτάσει στο σημείο να θέλει να βρει την πραγματική πηγή της ιδέας φίλος κι αδελφός, αλλά και την ολοκληρωμένη της έννοια. Και όταν όλο του το είναι το αποζητήσει, τότε θα το γνωρίσει, γιατί ο Θεός δεν αφήνει κανέναν να βρίσκεται σε πλάνη. Ναι, σε πλάνη, γιατί ό,τι μέχρι σήμερα είχε γνωρίσει περί φιλίας, προέρχονταν μέσα από ανθρώπινες συλλήψεις, που δεν του επέτρεπαν να γνωρίσει την πηγή και την ουσία της ιδέας.
Θα πρέπει λοιπόν ν’ αποτανθεί στο Θεό, που είναι η Άπειρη Σοφία των κόσμων, γιατί η ιδέα φίλος, είναι θεία και υπάρχει αναλλοίωτη μέσα στους κόλπους του Πατέρα Θεού, από Τον οποίο τα πάντα απορρέουν, και μόνο η σύμπνοια μετά του Πνεύματός Του, θα δώσει στον άνθρωπο την ευρύτητα εκείνη των οριζόντων του, ώστε να επανακαθορίσει από την αρχή κάθε ιδέα την οποία περιόρισε. Γι’ αυτό για να αντλήσει ο άνθρωπος την αληθή έννοια της φιλίας, πρέπει ν’ αποτανθεί στην πνευματική του υπόσταση, που γνωρίζει την πάσα Αλήθεια και θα του δώσει το χώρο εκείνο, για να βιώσει την άπειρη έκταση της ιδέας αυτής. Κι εφόσον ο Πατέρας Θεός είναι πανταχού παρών, άρα και μέσα του, μέσα του βρίσκεται και η απάντηση, αλλά και η ιδέα με ολοκληρωμένη διαύγεια και λάμψη.
Η φιλία στηρίζεται και ανθίζει πάνω στον έναν και μοναδικό Νόμο που θέσπισε ο Πατέρας Θεός, και που μ’ αυτόν δημιούργησε τους άπειρους κόσμους της οντοτικής ζωής, στο Νόμο της Αγάπης. Τα θεμέλια του Νόμου της Αγάπης είναι η αδιάσειστη Πίστη σε αυτήν.
Έτσι επανακαθορίζοντας εκ νέου την ιδέα φίλος, μπορούμε να πούμε ότι, φίλος σημαίνει αγαπημένος. Φιλία σημαίνει Αγάπη θεία και υπερούσια, και φιλώ σημαίνει αγαπώ.
Αυτά ίσως θεωρητικά να τα γνωρίζει ο άνθρωπος, αλλά στην καθημερινότητα δεν τα τηρεί. Έρχεται έτσι εντελώς αντίθετος με τη ροή της Αγάπης και τη Θεία Νομοτέλεια που απορρέει απ’ αυτήν, διότι δεν έχει ακόμη κατανοήσει πως η εκδήλωση της φιλίας έχει σαν πρώτο βήμα το σεβασμό, που οφείλει να καταδείξει ο άνθρωπος, για να μπορέσει να εισέλθει μέσα στην απειρότητα της ιδέας φίλος. Ο σεβασμός προς την ύπαρξή του και την ύπαρξη του πλησίον αδελφού του. Και ο σεβασμός βιώνεται μονάχα αν δώσουμε χώρο μέσα στο είναι μας για κατανόηση, αλληλεγγύη και Αγάπη. Γιατί σεβόμαστε τον αδελφό μας άνθρωπο, όταν του δίνουμε το χώρο να μπει μέσα στην καρδιά μας και να αντλήσει Φως και Αγάπη, από την προσφορά μας την αληθή και ειλικρινή, η οποία προσφορά καταδεικνύει έμπρακτα την ιερότητα που διατηρούμε εντός μας περί της ιδέας της φιλίας και της αδελφοσύνης.
Εισχωρώντας ο άνθρωπος στον άχωρο χώρο του σεβασμού, θα μπορέσει να γνωρίσει τη φιλία ως ένα από τα πρώτα σκαλοπάτια της έναρξης της πνευματικής του πορείας. Ο σεβασμός θα του δώσει τα απαραίτητα εφόδια που χρειάζεται, για να προχωρήσει προς την επιστροφή του στην πραγματική ζωή και εκδήλωση μέσα στην απειρότητα της Αγάπης του Πατέρα.
Φιλία, λοιπόν, σημαίνει Αγάπη. Και η Αγάπη δεν έχει όρια και ιδιοτέλειες, δεν περιέχει συμβιβασμούς και τάσεις υπεροχής και εξουσιασμού. Δεν περιέχει φόβους και αναστολές, πλάνη και σκότος. Η Αγάπη είναι η προσφορά της ουσίας και η δύναμή της είναι που μεταλλάσσει και μετουσιώνει τα κακώς κείμενα. Η Αγάπη είναι ο φωτοδότης οδηγός που πρέπει να επικρατήσει μέσα στη ζωή των ανθρώπων, ώστε να μπορέσουν να δουν με καθαρούς οφθαλμούς την ύπαρξη της φιλίας, της αλληλεγγύης και της επικοινωνίας με τον πλησίον αδελφό. Φίλος δεν σημαίνει πως είμαι μαζί σου και απλά περνώ ευχάριστα. Φίλος σημαίνει ενώνομαι, ενώνομαι στα πεδία της ύπαρξης, που βρίσκονται στη βασιλεία των ουρανών, όπου οι θείες ιδέες της Αγάπης και της ομόνοιας βασιλεύουν. Μόνο τότε η φιλία καθίσταται πραγματικά ζώσα κατάσταση, η οποία τείνει να ανυψώσει τις υποστάσεις που ενώνονται μέσω της φιλίας, στα ύψιστα πεδία της ύπαρξης, τροφοδοτώντας τους με το μάννα εξ ουρανού, δηλαδή με Θεία Αγάπη, Θεία Ευλογία και ειρήνη, εντός τού είναι των αδελφών που ένωσαν την ουσία τους στο όνομα της φιλίας, δηλαδή της Αγάπης του Θεού.
Έτσι αναπτύσσονται τα λεγόμενο μπουκέτα Αγάπης, ομάδες αδελφών που ενώνονται πνευματικά στο όνομα της Αγάπης και της ιερής φιλίας. Ο δρόμος τους είναι ανοιχτός προς το Θεό, γιατί τα άνθη της καρδιάς τους ενώθηκαν μέσα στη θεία ευωδιά της Αγάπης που ανυψώνει προς το Θείο.
Φίλος είναι ο αδελφός, ο συμπορευτής, ο συνταξιδιώτης, που πορεύεται στη γη για να γνωρίσει τον Εαυτό του τον πραγματικό, είναι ο όμοιός σου. Φίλος σημαίνει εγκάρδιος και η καρδιά είναι το κέντρο της Αγάπης. Φίλος είναι εκείνος που πάντα τείνει το χέρι του, όταν πνίγεσαι μέσα στο βούρκο της πλάνης και των περιορισμών. Είναι εκείνος που μοιράζει ό,τι έχει, ό,τι μπορεί στο όνομα της φιλίας. Είναι ο άνθρωπος-προσφορά που δεν ζητά τίποτα. Απλά προσφέρει μέσα από την καρδιά του. Είναι το χέρι που η Αγάπη της καρδιάς ενδυναμώνει, για να λειτουργεί πάντα με την καθαρότητα και την αμέριστη προσφορά προς τον πλησίον.
Ο Ιησούς ο Χριστός πριν 2.000 χρόνια είχε καθορίσει την έννοια της φιλίας, που κανείς δεν αντιλήφθηκε σωστά και ολοκληρωμένα μέχρι σήμερα, με το λόγο Του “Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε” και το “Αγαπάτε Αλλήλους”, δίνοντας την πραγματική ουσία της έννοιας. Η έκταση του ρήματος είναι άπειρη, διότι φίλος που σηκώνει φίλο, είναι πάντα προς τον Θεό, κι εκείνος ο οποίος είναι προς τον Θεόν, λειτουργεί μετά της χειρός του Πατρός, συνειδητά ή μη, διότι ιαίνει την ασθένειαν της ψυχής του αδελφού του με την Αγάπη του φίλου. Κι αυτό είναι προσφορά μα και θυσία, εφόσον σήκωσε το βάρος του πλησίον. Είναι η τήρηση του Νόμου “Αγαπάτε Αλλήλους”. Είναι ο σταυρός που θα άρει κάθε άνθρωπος στην εξέλιξή του. Και η Προσφορά πάντα στέφεται εκ Θεού με την πρώτη Χάρη της αγιοσύνης που απονέμει ο Πατέρας και Διδάσκαλος στην υπόσταση, η οποία αγιοσύνη δίνει το άνοιγμα στους ουράνιους θόλους του ανθρώπου V αντικρύσει και ν’ αρχίσει να γνωρίζει τον Πατέρα Θεό μέσα του.
Η αγιοσύνη έχει σαν βάση το σεβασμό και την προσφορά προς τον πλησίον, χωρίς να επιζητά ανταλλάγματα, αλλά μέσα στο νου του ο άνθρωπος να διατηρεί την αγνότητα και την αγαθή σκέψη του γι’ αυτόν που θεωρεί φίλο. Βέβαια ο άνθρωπος μέχρι σήμερα θεωρεί φίλους του μόνον ορισμένους ανθρώπους, γιατί αυτό τον δίδαξε η διττότητα και οι επιλογές. Η Αλήθεια όμως, η οποία εκπηγάζει εκ του Θείου και Παναγίου Πνεύματος του Θεού είναι πως, φίλος είναι όλος ο άνθρωπος. Φίλος είναι ο κάθε πλησίον του, είτε τον γνωρίζει, είτε όχι. Φίλος είναι ο εαυτός του και το “αγαπήσεις τον πλησίον ως τον εαυτόν σου”, είναι η ρήση που παρέδωσε ο Κύριος στον άνθρωπο ακριβώς για να καθορίσει την ιερότητα της φιλίας, δίνοντάς του την εντολή να διανοίξει την πύλη της ψυχής του για να συμπεριλάβει μέσα τον εαυτό του άνθρωπο, να τον καλύψει και να συμπληρώσει με Αγάπη, οτιδήποτε μένει κενό ακόμη από την έλλειψή της.
Ο απαρχής Τέλειος αποκάλεσε τους ανθρώπους φίλους και αδελφούς, στην Πρώτη μα και στη Δευτέρα Του Παρουσία στη γη, καθιστώντας την έννοια αυτή άπειρη και θεία, ως Εκείνος είναι. Αποκάλεσε και αποκαλεί φίλους και αδελφούς ακόμα και τους τυφλούς, τους χωλούς, τους τελώνες, τις πόρνες, τους αμαρτωλούς και τους αρνητές ακόμα, γιατί ο Χριστός γνώριζε και γνωρίζει πως μέσα σε καθέναν υπάρχει Εκείνος κι Εκείνος είναι ο μόνος Φίλος και Αδελφός που μπορεί να εμπιστεύεται απόλυτα ο άνθρωπος, χωρίς φόβο μήπως τον εκμεταλλευτεί και τον πληγώσει, όπως μέχρι σήμερα είχε γνωρίσει απ’ τους φίλους ανθρώπους. Γιατί κατήλθε και τον δίδαξε, καταδεικνύοντας την Αγάπη, την απρόσωπη και καθολική για τον πλησίον του και τον Θεό.
Κάθε άνθρωπος φέρει εντός του Χριστό, δηλαδή Θεότητα. Αν ανοίξουμε το νου, την καρδιά και τη συνείδησή μας και αντικρίσουμε τον πλησίον μας ως φίλο και αδελφό Χριστό, σε όλη του την απειρότητα, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε και να βιώσουμε τη Φιλία, ως πρώτο στάδιο Χριστότητας, γιατί είναι, και να επαναταξινομήσουμε μέσα μας τις αξίες, τις ύψιστες ηθικές αξίες και αρχές, τις οποίες τόσο πολύ διαβρώσαμε και σκονίσαμε με τις λανθασμένες και περιορισμένες τοποθετήσεις μας.
Έτσι, θ’ αντιληφθούμε την ιερότητα της ιδέας αυτής και θα της δώσουμε τον πρέποντα σεβασμό και εκτίμηση, διότι προήλθε απ’ τα αδιάψευστα χείλη του Λόγου Χριστού, ο οποίος εγκαινίασε και τώρα πάλι τη νέα αυτή κοσμική περίοδο της Φώτισης και Θέωσης του ανθρώπου. Εγκαινιάζει μέσα στον άνθρωπο το μυστήριο της ζωής, της προσφοράς, της αθανασίας και τη αιώνιας ζωής, σε όποιον θεμελίωσε μέσα του την εμπιστοσύνη, την πίστη και την Αγάπη στο θείο και άπειρο φίλο του, που είναι μόνον ένας, ο Διδάσκαλος Λόγος, ο Θεός.
Ας σκεφθούμε κι ας νιώσουμε αδελφοί Χριστοί, πως ο Χριστός, ο μοναδικός Διδάσκαλος της Αγάπης, βρίσκεται μέσα σε κάθε αδελφό άνθρωπο -όσο κι αν ατελώς ακόμη εκδηλώνεται απ’ την υπόσταση, γιατί δεν έχει κατανοήσει την τελειότητά Του- κι ας του δείξουμε τον ανάλογο σεβασμό και Αγάπη, για να εμφανίσουμε έμπρακτα την ιερή έννοια της φιλίας, ως πραγματικοί φίλοι και αδελφοί Χριστοί, πορευόμενοι με τη σύνδεση της ενότητας και με το δυναμισμό της Αγάπης, που πρέπει να εκδηλώνει κάθε Χριστοφόρος άνθρωπος, που εκπαιδεύεται να γνωρίσει τον εαυτό του ως ταυτενεργό μετά του Θείου Θελήματος, που είναι Αγάπη, άπειρη και τέλεια.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, οι σχέσεις των ανθρώπων αποκτούν αξία, από την πιο βασική, του γονέα προς το παιδί, του συζύγου προς τη σύζυγο, του γνωστού προς το γνωστό, μέχρι τις πιο εκτενέστερες, ομάδας προς ομάδα, θρησκείας προς θρησκεία, κράτους προς κράτος, επανατοποθετώντας και θέτοντας στις καρδιές τους τη μοναδική ειρηνική σημαία της Αγάπης.
Το να νιώθεις φίλους σου τους πάντες και τα πάντα, αφού φίλο και αδελφό σου θα έχεις κάνει τον Εαυτό Χριστό που εντός σου ενυπάρχει και ανδρώνεται, για να καταστήσει τα πάντα εν πάσι Χριστώ, θα γνωρίσεις εκ νέου την αλήθεια του να είσαι πνευματικός άνθρωπος φίλος και αδελφός, έχοντας θέσει εντός σου τις βάσεις, πάνω στις οποίες θα καλλιεργήσεις τις σχέσεις σου και θα εκλεπτύνεις τον εαυτό σου.
Και βάση του φιλώ είναι το αγαπώ, εξ όλης της καρδίας μου, της ψυχής μου και της διανοίας μου, τον Θεό και τον άνθρωπο ως τον εαυτό μου.
Αυτές είναι οι δύο εντολές-βάσεις, που ουσιαστικά είναι μία, πάνω στις οποίες θα στηρίξει ο άνθρωπος την ιδέα φίλος, φιλία και φιλώ. Και τότε τίποτε δεν θα μπορεί να κλονίσει και να σκιάσει τη φωτεινή αυτή ιδέα, που μέσα του θα έχει λάμψει. Γιατί η εκδήλωση του Φωτός της θα τον καθιστά όλο και φωτεινότερο, μέχρι να ενωθεί με τον ενοικούντα Χριστό, ο οποίος θα του ενεργοποιήσει όλες τις Θείες Ιδέες μέσα στο νου του, καθιστώντας τες αδιάβλητες και πύρινες. Για να γνωρίσει έτσι την απειρότητα της Αγάπης του Πατέρα Θεού, ο οποίος αποκαλεί τον άνθρωπο φίλο και αδελφό, Υιό Του, επαναφέροντάς τον μέσα στην πραγματική ύπαρξή του, εκεί από όπου ποτέ δεν έφυγε, αλλά δεν το έχει συνειδητοποιήσει.
Ύπαγε άνθρωπε εν ειρήνη και Αγάπη, ίνα βρεθείς εν τω απείρω και απροσμετρήτω ωκεανώ της Θείας Σοφίας και Παγγνωσίας του Πατέρα – Φίλου – Εαυτού σου.
