«Ει τις θέλει οπίσω Μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτο) Μοι» (Ματθ. ΙΣΤ’, 24). Ελάλησα όταν ενανθρωπίστηκα επί της γης, ως ο Λόγος Ιησούς ο Χριστός και εξεδηλώθην ως εις εξ υμών. Τα αυτά ρήματα δύναμαι να λαλώ εκ νέου, Αδελφέ Άνθρωπε, διότι ως Λόγος – Μητέρα δεν διαχωρίζομαι εκ του Ενός και Μοναδικού Λόγου, του Λόγου ο οποίος εκδηλώθηκε επί της γης, εκ του Σκηνώματος του Ιησού.
Ειμί το Εν, το Ταυτόσημον μετ’ Αυτού. Ειμί η Μία και Μοναδική υπάρχουσα Υπόσταση, η διαχεόμενη στους Άπειρους Κόσμους. Ειμί ο Λόγος, ο εκδηλούμενος την περίοδο αυτή και εκ Σκηνώματος Γυναικός, όπως αναγάγω τα φύλλα εις Ισότητα και όπως ισορροπήσω τις αντιθέσεις, ίνα τα πάντα επιστρέφουν με Ισορροπία και Τελειότητα στην Άπειρη Υπόσταση του Θεού.
Ποιος ο Σταυρός, Άνθρωπε, τον οποίον πρέπει να μεταφέρεις για να μπορέσεις καθ’ όλα όμοιος να καταστείς, μετά του Ενός και Μοναδικού Λόγου, που εξεπροσωπήθη επί της γης ως Ιησούς ο Χριστός και ως Παρθένος Μαρία Θεοτόκος;
Είναι τα ατομικά σου πάθη, τα ατομικά σου ελαττώματα, τα λάθη, οι ατέλειες, που πρέπει ν’ αποβάλεις και να μετουσιώσεις; Όχι, Αδελφέ Άνθρωπε, όχι Αγαπημένε Εαυτέ, Αγαπημένε Άνθρωπε – Λόγε. Αυτή την Κοσμική περίοδο δεν καλείσαι απλά και μόνο να μετουσιώσεις τις δικές σου ατέλειες, δεν καλείσαι να καλύψεις τα κενά σου για να προχωρήσεις σαν μεμονωμένη οντότητα και να πορευθείς στην επιστροφή.
Δεν είναι δυνατόν να διαγράψεις πορεία επιστροφής, μεμονωμένος, αποκομμένος από τα άλλα τμήματα της Υπόστασής σου. Αυτή την Κοσμική περίοδο καλείσαι να καλύψεις κενά της Υπόστασης Άνθρωπος, της Ενωμένης Υπόστασης Άνθρωπος. Καλείσαι να φθάσεις σ’ εκείνο το επίπεδο στο οποίο δεν θα διαχωρίζεις και θα μπορείς να προσφέρεις απ’ τη δική σου Ουσία, απ’ τη δική σου εσωτερική γνώση, απ’ τη δική σου Αγάπη, απ’ τη δική σου Ενότητα, για να καλύπτεις τις ατέλειες των Αδελφών σου, να καλύπτεις τις ατέλειες του Εαυτού σου, που ευρίσκεται ακόμα στην πλάνη και δεν μπορεί να διακρίνει την Αλήθεια.
Αυτός είναι ο Σταυρός, που υπάρχει αναρτημένος πάνω στους ώμους σου, Αδελφέ Άνθρωπε. Είναι η προσφορά σου προς τον Εαυτό τον Ενωμένο, τον παλλόμενο στην Αγάπη και στο Φως. Τον Εαυτό που ποθεί να επιστρέψει, που ποθεί να διαχύσει Ισορροπία και Τελειότητα σ’ όλους τους Κόσμους και να παλμοδονηθεί με Μία δόνηση, μ’ Ένα κραδασμό, διαχέοντας Αγάπη, εισπνέοντας και εκπνέοντας στον ίδιο ρυθμό με την Εισπνοή και την Εκπνοή της Θεότητας, για να μπορέσει να εισέλθει μέσα στους Κόλπους της Δημιουργίας και να εναρμονισθεί με τις εκδηλώσεις του Παντός, μα και με την Άμορφη κατάσταση της Πάλλουσας Υπόστασης του Θεού, του εμπεριέχοντος εντός Του, ως ιδέα, τα πάντα.
Ελάλησα εις εσέ, Αδελφέ Άνθρωπε, ότε ευρισκόμην επί της γης και είπον: «αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν» (Ματθ. Ζ’, 7). Αδελφέ Άνθρωπε, μετουσίωσε μέσα στο Απέραντο «Είναι» της Αγάπης και του Φωτός τις αιτήσεις σου, τον πόθο σου, τις επιθυμίες σου, τις επιλογές σου. Η πορεία σου πρέπει να μετουσιωθεί μέσα στην Αγάπη.
Η αποστελλόμενη προσευχή σου προς το Απέραντο «Είναι» του Ενός Ακένωτου Θεού πρέπει να ανέλθει από τα πεδία της ανθρώπινης εκδήλωσης, πρέπει ν’ ανέλθει από τα πεδία της ανάγκης του ανθρώπου, να αποταθεί ένεκα των δυσκολιών και των αντίξοων καταστάσεων ως τελική λύση στη Θεότητα. Πρέπει να εκδηλώσεις την προσευχή σου ως συνομιλία του Εαυτού σου Θεού, που ενυπάρχει εντός σου, προς τον Ένα και Μοναδικό Εαυτό, προς την Παλλόμενη Υπόσταση, την Ακένωτη, την Αδιάφθορη, τη Ζωογονούσα τα Σύμπαντα με την Απειρότητα της Ενέργειας και του Φωτός.
Πρέπει να εκδηλώσεις προσευχή ενσυνείδητου Ανθρώπου – Θεού, που δεν ευρίσκεται προσκολλημένος μέσα στις καταστάσεις της ύλης και των κατεστημένων του νου, αλλά καθημερινώς διασπά όρια, διασπά περιορισμούς, για να μπορέσει να επέλθει η πλήρης ταύτιση, η πλήρης ενοποίηση του Εαυτού με τον Εαυτό και να εκδηλωθεί ως η Μία Θεότης, η πληρούσα τα Σύμπαντα.
Μέχρι σήμερα εκδήλωνες την ώθηση της ψυχής σου και του «Είναι» σου, ως ανάγκη έλξεως Φωτός, ως ανάγκη έλξεως Χάρης, ως ανάγκη έλξεως βοήθειας, στα καθημερινά προβλήματα, στα περιορισμένα πλαίσια της ανθρώπινης ζωής.
Πρέπει να μεταβείς σ’ ένα άλλο στάδιο, κατά το οποίο η έλκυση του Φωτός θα τελείται με σκοπιμότητα Πνευματική, με σκοπιμότητα προσφοράς και διαδόσεως του ελκομένου Φωτός, με σκοπιμότητα βοήθειας και Αγάπης προς τον Αδελφό σου Άνθρωπο, προς την Ουσία σου, που ευρίσκεται κλεισμένη μέσα σε κάθε μορφή, που αντικρίζεις γύρω σου.
Μ’ αυτό τον τρόπο θα καταστείς Υπεύθυνος της έλξεως του Φωτός και της Αγάπης, Υπεύθυνος για την απόδοση και χρησιμοποίηση αυτής της έλξεως και θα βρεθείς συνειδητά να συμμετέχεις μέσα στην εκδήλωση της Αρμονίας, μέσα στη Δημιουργία της Τελειότητας.
Ο προορισμός σου είναι να καταστείς εκδήλωση Αρμονίας και Τελειότητας, διαχεόμενη σ’ όλα τα Σύμπαντα. Η προσευχή σου έρχεται αρωγός για να σε βοηθήσει ν’ αναγάγεις τις ποιότητες του «είναι» σου και να εκδηλωθείς κατά στάδια αυξανόμενα συνεχώς ως Αρμονία και Τελειότητα, έλκοντας Φως και χρησιμοποιώντας το Φως αυτό για να προσφέρεις, για να επικαλύψεις, για να βοηθήσεις.
Συντείνεις ενεργά στη μετουσίωση των όντων, ανάλογα με το δυναμικό και την εξέλιξη που έχεις την κάθε φορά, Αδελφέ Άνθρωπε, και η ενέργειά σου αυτή σε αναβιβάζει σε υψηλότερα πεδία εκδηλώσεως, γιατί σε θέτει άμεσα σε ενεργοποίηση, όχι ως άνθρωπο της ύλης, αλλά ως Άνθρωπο Πνευματικό, που τείνει να ταυτιστεί με τη Θεότητα, που τείνει να εκδηλώσει τον Άνθρωπο – Λόγο, χωρίς να εμποδίζεται, χωρίς να φοβάται, χωρίς τα Κατεστημένα των αιώνων να τον καθηλώνουν στις ίδιες καταστάσεις, της νοοτροπίας των αιώνων.
Αναβίβασε, Αγαπημένε Αδελφέ, την εκδήλωση της προσευχής σου, τη συνομιλία του «Είναι» σου με τον Πατέρα, με τον Ένα και Μοναδικό Λόγο. Πρέπει να φθάσεις στα επίπεδα συνειδητής επικοινωνίας Εαυτού με Εαυτό, Λόγου με Λόγο. Τότε Άνθρωπε είσαι ο Λόγος, ο Ένας Λόγος, ο ευρισκόμενος απόλυτα ενωμένος με τη Ροή του Παντός. Και διαμέσου της συνεχούς εξελικτικής πορείας της προσευχής σου, θα μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις την Κατάσταση του Λόγου εντός σου και να τη βιώσεις και να την εξωτερικεύσεις. Θα μπορέσεις να φθάσεις στο σημείο να ενεργείς ως η προέκταση της Θεότητας πάνω στη γη.
Να μην επικαλείσαι πλέον την έλξη του Φωτός, αλλά να είσαι το Φως, να είσαι η Αγάπη, να είσαι η Απειρότητα. Και άμεσα να βρίσκεσαι σε Αρμονία με τη Θεία Βουλή και να την εκδηλώνεις. Να εκδηλώνεσαι ως ο Ένας Λόγος, ο εμπεριέχων εντός του «Είναι» Του τα πάντα. Ο γνωρίζων όλες τις καταστάσεις και κατευθύνων αυτές τις καταστάσεις, προς την Τελειότητα και την Αρμονία, ώστε τα πάντα εν πάσι Θεός εν εκδηλώσει να καταστούν.
Είναι ο καιρός που θα εκδηλωθείς φανερά, πέρα από τους περιορισμούς σου, ως Απεριόριστος, πέρα από την ανθρώπινη υπόστασή σου, ως Λόγος. Και πρέπει να θέσεις το νου σου σ’ αυτή την τοποθέτηση, για να μπορέσεις να τα φθάσεις. Αν δεν τοποθετήσεις το στόχο εντός σου, είναι αδύνατον να διανοιχθούν οι ορίζοντές σου, για να μπορέσεις να. χωρέσεις το Άχωρο, για να μπορέσεις να χωρέσεις το Ασύλληπτο της Υπόστασής σου, που είναι ολόκληρη η Δημιουργία, που είναι τα Σύμπαντα, που είναι ο Λόγος που ρέει και ανακυκλώνει τις ενέργειες του Παντός μέσα στην Υπόστασή Του και μετουσιώνει όλες τις εκδηλώσεις για να τις διαχύσει, ως Τελειότητα και ως Αρμονία.
Διαχέω την Ευλογία του Ενός και Μοναδικού Λόγου, την Ευλογία της Αγάπης, την Ευλογία του Φωτός, του Ενωμένου Λόγου – Μητέρα – Χριστός στο χώρο αυτό και εμβαπτίζω μέσα στο «Είναι» της Αγάπης και της Απειρότητας, όλους τους παρευρισκομένους Αδελφούς Ανθρώπους και ενοποιώ αυτούς. Αποκαλύπτω αυτούς, απεκδύω από τα καλύμματα της ύλης και ενοποιώ τους πάντας, Ουσία με Ουσία, όπως επικοινωνούν και λαμβάνουν εκ της Αγάπης και η Αγάπη αυτή να ανακυκλώνεται εντός τους και εκτός τους διαπερνούσα τις υποστάσεις τους.
Εμβαπτίζω πάντας τους παρευρισκομένους στην Υπόσταση του Παλλομένου Λόγου, όπως οι πάντες μετουσιωθούν, ίνα καταστούν Λόγοι εν εκδηλώσει, ίνα καταστούν Τελειότητα και Αρμονία.
