Δάσκαλος Ι. Σαββόπουλος
“Ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του Βαπτιστού” ….” και ει θέλετε δέξασθαι, αυτός εστίν Ηλίας ο μέλλων έρχεσθαι ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω”. (Ματθ. ΙΑ, 11-14).
Με τις φράσεις αυτές ο Λόγος Ιησούς παρουσίασε τη θέση του Ιωάννη ανάμεσα στους ανθρώπους, τοποθετώντας τον στην κορυφή της ανθρώπινης πυραμίδας. Έκτοτε πέρασαν περίπου είκοσι αιώνες, στη διάρκεια των οποίων πολλοί ερευνητές προσπάθησαν να εξηγήσουν τη στάση του Ιησού απέναντι στον Ιωάννη. Εξήχθησαν συμπεράσματα και ερμηνείες, χωρίς όμως ποτέ να δοθεί μια ολοκληρωμένη απάντηση, η οποία να αποκαλύπτει το μυστήριο του Ιωάννη, του απεσταλμένου αγγελιοφόρου να προετοιμάσει την οδό του Λόγου και να εκπροσωπήσει την ανθρωπότητα στο υπερούσιο μυστήριο της Βάπτισης.
Ακόμη και σήμερα, οι επίσημες θέσεις της Εκκλησίας δεν περιέχουν την αλήθεια για τον Ιωάννη. Η ανάγκη της απόστασης από τον Θεό προς χάριν της διατήρησης των κατεστημένων, δεν επιτρέπει στους φέροντες σχήμα εκπροσώπους του Θεού, να δεχθούν την Ουσία των λόγων του Ιησού, ο οποίος προφήτευσε τον ερχομό του Ηλία-Ιωάννη και κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Πώς, λοιπόν, να δεχθούν ότι ο Ιωάννης είναι εδώ και διδάσκει τους μαθητές Του προετοιμάζοντάς τους για τη συνέχιση του Έργου Του; Πώς να μπορέσουν να κατανοήσουν τη διδασκαλία Του όταν ακόμη εθελοτυφλούν στις αποκαλύψεις του ίδιου του Ιησού; Εντούτοις όμως είναι φυσικό, γιατί όταν ο Ιησούς απεκάλυπτε την ταυτότητα του Βαπτιστή με τον Ηλία, οι μαθητές Του κατανόησαν ότι μιλούσε για τον Ιωάννη. Αντίθετα οι Φαρισαίοι κώφευσαν και υλοποίησαν την προφητεία Του για το μαρτυρικό Του θάνατο. Παρόλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει το Θείο Σχέδιο και τις Βουλές του Θεού. Καθώς είναι γεγραμμένο Ήλίας μεν έρχεται πρώτον και αποκαταστήσει πάντα” (Ματθ. ΙΖ, 11), έτσι ακριβώς γίνεται από τον Ιωάννη, ο οποίος αποκαθιστά όλα όσα εννοήθηκαν και λειτουργήθηκαν λανθασμένα, για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ελευθερία του πνεύματος, στη χώρα των πύρινων ιδεών και της διάχυσης του Ενός και μοναδικού Λόγου.
Το Έργο του Ιωάννη είναι ζωντανό και πάνω απ’ όλα θείο. Απόδειξη, η εσωτερική των δειγμάτων πείρα, καθενός από σας που λαμβάνει τη διδασκαλία και την παροχή Του. Απόδειξη, τα επίλεκτα πνεύματα που αποτελούν το επιτελείο Του και τα οποία ξεκίνησαν από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα για να φθάσουν σήμερα να παρουσιάζουν Θείες Εμπνεύσεις. Απόδειξη, η Μητέρα Ελισάβετ, η οποία πρώτη κατά νόμον Τον ανεγνώρισε και σήμερα βρίσκεται πλησίον Του. Απόδειξη, τα σημεία των καιρών και οι αλλαγές που συντελούνται στον κόσμο καθώς ο χρόνος φθάνει στο κατώφλι της δημόσιας εμφάνισης του Ιωάννη.
Αναφέρομαι στους λόγους του Ιησού, με τους οποίους υποδήλωνε τις αλλαγές που πρέπει να συντελεστούν στην ανθρωπότητα, προκειμένου να προετοιμαστεί ο κατάλληλος χώρος στην παγκόσμια συνείδηση για να δεχθεί τη νέα φάση του Θείου Έργου που ορίζει τη σάρκωση του Λόγου μέσα στον άνθρωπο “ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν”. (Ματθ. I, 34).
Ήταν μία από τις αλληγορίες, με τις οποίες συνήθιζε να εκφράζεται ο Ειρηνοποιός και Δάσκαλος της Αγάπης και εννοούσε την αναγκαιότητα συνεχών μεταβολών στη ζωή του ανθρώπου, οι οποίες πρέπει να συντελεστούν σε παγκόσμια κλίμακα, προκειμένου να υλοποιηθεί η εντολή Του “έσεσθε ουν υμείς τέλειοι”. Ποιος άλλος εκτός από τον Λόγο θα μπορούσε να επιφέρει αυτές τις αλλαγές και να διασαλεύσει τις ιδέες που σχημάτισαν τα κατεστημένα των περιορισμών και της ημιμάθειας;
Η τριβή των αιώνων πάνω στις ιδέες που διοχέτευσε στην ανθρωπότητα ο Ιησούς, κατέδειξε την κατάσταση του ανθρώπινου νου, ο οποίος απαίδευτος ών, χρειαζόταν αυτού του είδους την εκπαίδευση για να μπορέσει να διευρύνει τα όριά του, ώστε στο πλήρωμα του χρόνου να κατανοήσει και να χωρέσει τις πύρινες ιδέες της τελείωσής του εν Θεώ. Όμως σ’ αυτή την ιδέα, είναι γνωστό ότι αντιδρούν πολλοί. Αυτή η αντίδραση δεν δημιουργήθηκε τώρα. Αντίθετα, αποτελεί μόνιμη αφορμή τριβής, γιατί ποτέ η επίσημη θέση του ιερατείου διαμέσου των αιώνων δεν αξίωσε την ύπαρξη του ανθρώπου στη Θεότητα. Αντίθετα, όλες οι παρανοήσεις και οι δογματικός περιορισμένοι κανόνες, στηρίχθηκαν στην αντίληψη που τοποθετεί τον άνθρωπο ως ένα από τα δημιουργήματα του Θεού. Ποια είναι όμως η αλήθεια; Τι είναι, τέλος πάντων, ο άνθρωπος και ποιος ο προορισμός του;
Όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, πιστεύετε ότι το έκανε άνευ σκοπιμότητας; Πιστεύετε ότι ο Θεός, ο Ων και Υπάρχων ήταν δυνατόν να δημιουργήσει κάτι ατελές, κάτι το οποίο δεν θα ήταν σε θέση να ελέγξει και να προορίσει την ολοκληρωμένη του πορεία; Μα φυσικά όχι! Ελάχιστη πνευματική αντίληψη δεν μπορεί να οδηγήσει σε μια τέτοια πεποίθηση, ακριβώς γιατί ο Νόμος είναι εγγεγραμμένος εν τη καρδία, συμμαρτυρούσης και της συνειδήσεως (Ρωμ. Β, 15), το οποίο σημαίνει πολλά και στην προκειμένη περίπτωση δηλώνει ότι μέσα σε κάθε άνθρωπο, υπάρχει κατοχυρωμένη ως θείο πνευματικό δικαίωμα, η πρωταρχική εικόνα της εκπόρευσής του και της ολοκλήρωσης του προορισμού του. Εφόσον ο Θεός, ο Υπερτέλειος μέσα στην τελειότητα των δημιουργημάτων του έπλασε τον άνθρωπο, δεν ήταν δυνατόν να δημιουργήσει κάτι ατελές, κάτι το οποίο δεν θα μπορούσε να εκπροσωπήσει την ίδια Του την τελειότητα. Σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε V αρκεστεί στις πέτρες, τα ύδατα και τ’ αστέρια. Το ερώτημα όμως παραμένει. Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και ποια είναι η πραγματική του θέση και προορισμός του μέσα στη δημιουργία;
Φυσικά δεν είναι δυνατόν να καταστρατηγήσουμε την ελεύθερη βούληση εκείνων, οι οποίοι λόγω κεκτημένης ταχύτητας από την εποχή της Ιεράς Εξέτασης αρέσκονται να αντιδρούν, να κρίνουν και να καταδικάζουν, λες και κατέχουν όλη την αλήθεια! Πιστεύουμε ακράδαντα, ότι ο Θεός συμπράττοντος και του χρόνου για τον άνθρωπο, θα βοηθήσουν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο στη διάνοιξη του νου τους και την τελική αποδοχή της θέσης που ο άνθρωπος δεν διεκδικεί, αλλά κατέχει από καταβολής του.
Όπου και να ρίξει το βλέμμα του ο παρατηρητής της ιστορίας, θα δει το Θεό που έπλασε τον άνθρωπο, να εκδηλώνεται προς αυτόν με κάθε τρόπο και σε κάθε εποχή. Εάν ο Θεός σ’ ένα μόνον δημιούργημα εισπόρευσε τη νοημοσύνη Του και αυτό το δημιούργημα είναι το μόνο το οποίο, λόγω της νοημοσύνης Θεού που φέρει μέσα του, μπορεί να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί Θεό ζώντα, τότε ο άνθρωπος αποτέλεσε και αποτελεί και εσαεί θα αποτελεί το μέσον, επί του οποίου και διά του οποίου ο Θεός έρχεται σε εκδήλωση. Αυτή είναι και η σκοπιμότητα της δημιουργίας Του και είναι αυτή η αιτία που ο άνθρωπος δεν αποτελεί ένα δημιούργημα μέσα στα άλλα, αλλά είναι ο ίδιος η δημιουργία, μέσω της οποίας και επί της οποίας ο Θεός εκδηλώνεται. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε άπειρος για να μπορεί να χωρά την εκδήλωση του Άπειρου Θείου Νου, που είναι Πατέρας και πηγή της εκπόρευσής του.
Εδώ όμως λογικά θα θέσετε το ερώτημα, εφόσον ο Θεός δημιούργησε κάτι τόσο τέλειο και τόσο άπειρο και προεγνώριζε την πορεία του, γιατί ο άνθρωπος εξέπεσε;
Πριν απαντήσω στο ερώτημα, θέλω να είμαι βέβαιος ότι κατανοήσατε επακριβώς αυτά τα οποία παρουσίασα ανωτέρω, γιατί εκεί είναι η απάντηση του ερωτήματος. Ο άνθρωπος εξεπορεύθη εκ Θεού τέλειος, αθάνατος και άπειρος. Θεός εν Θεώ, με πλήρεις τις δημιουργικές δυνάμεις που έλαβε μαζί με τη Θεία Νοημοσύνη, την οποία ενστάλαξε ο Πατέρας εντός του. Επομένως, ο άνθρωπος έφερε σε πλήρη ενέργεια την εξουσία του Λόγου και της δημιουργικής Του δυνάμεως, μέσω της οποίας μπορούσε να καθορίζει την κατάσταση όλων των πραγμάτων, που ως Θεογνωσία έφερε εντός του. Ποια όμως ήταν η αιτία της πτώσης του;
Όπως είπαμε, ο άνθρωπος έφερε κάθε εξουσία, εκτός από μία. Μπορούσε να καθορίσει τα πάντα, εκτός από τον εαυτό του. Τι σημαίνει όμως αυτό; Ακόμη και στον υλικό και πλάνο τούτο κόσμο, όπου η κοινωνική ισορροπία στηρίζεται στους ευμετάβλητους και διάτρητους ανθρώπινους νόμους, καθένας μπορεί να ορίζει μόνον εκείνα τα οποία του ανήκουν και αφού ο άνθρωπος εκπορεύθηκε από το Θεό και έλαβε ζωή εκ Θεού, είναι λογικό ότι δεν έχει δικαίωμα να επεμβαίνει εντός του. Με άλλους λόγους, από τη στιγμή που ο Κύριος απαγορεύει κάτι επί του οποίου η κυριότητα Τού δίνει το δικαίωμα να ασκεί εξουσία, οποιοσδήποτε επέμβει τίθεται άμεσα παραβάτης και υπόκειται στο Νόμο τον οποίο παρέβη. Στην προκειμένη περίπτωση ο άνθρωπος έκανε ένα βασικό σφάλμα. Παράκουσε στην απαγόρευση να λάβει υλική πείρα της απειρότητάς του.
Η απαγόρευση προήλθε από τη σκοπιμότητα της δημιουργίας του ανθρώπου, ο οποίος δεν δημιουργήθηκε για να τυρβάζει περί πολλά, αλλά για να εξυπηρετήσει όπως είπαμε την εκδήλωση του Πατέρα του. Αιτία για όλα αυτά, η ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίσει την ύπαρξή του, ανάγκη όμως η οποία υπέστειλε την Αγάπη του ανθρώπου προς τον Πατέρα του, κίνηση η οποία περιόρισε την Αγάπη και την έθεσε υπό το Νόμο της εξέλιξης. Έκτοτε η Αγάπη έλαβε υπόσταση και εισήλθε στο μακρύ δρόμο, στο τέλος του οποίου βρίσκεται η αποκατάστασή της στην απειρότητα. Εδώ, τίθεται σε εφαρμογή πλέον το Θείο Σχέδιο. Θα περάσουν αιώνες, ο άνθρωπος θα υποστεί τις συνέπειες των επιλογών του, θα βιώσει το διαχωρισμό της Βαβέλ, ο νους του θα κατακερματιστεί σε δισεκατομμύρια τμήματα. Αυτά θα λάβουν φωνή από την πρωταρχική εικόνα της τελειότητάς του και θα δημιουργήσουν μια τεράστια σύγχυση ιδεών. Έτσι θα οδηγηθεί σε παρανοήσεις και ιδέες λανθασμένες, προερχόμενες από την πλάνη, η οποία εισήλθε στον άνθρωπο από τη στιγμή της πρώτης διάσπασης της ενότητας του εαυτού του, που στην πρωταρχική του μορφή αποτελεί μια ενιαία, ολοκληρωμένη και αδιαίρετη εικόνα του πανταχού παρόντος Θεού. Στη διάρκεια της εκπαίδευσης του ανθρώπου, ο Θεός θα επέμβει πολλές φορές για να μεταστρέψει τον ρου της ιστορίας, λειτουργώντας μέσα από τα πνεύματα εκείνα, τα οποία παρέμειναν πιο κοντά στη Θεότητα, με αποτέλεσμα να διατηρούν την εσωτερική τους σύνδεση με μεγάλα τμήματα της ανθρωπότητας, αντιπροσωπεύοντάς τα.
Έτσι σταδιακά, δημιουργήθηκαν οι βάσεις που συνετέλεσαν στην προετοιμασία για την κάθοδο του απαρχής Τέλειου, που στόχο είχε να αποκαταστήσει την εικόνα του τέλειου ανθρώπου στη συνείδηση των εκπεσόντων και την Αγάπη στο ύψος του άπειρου τέλειου. Ήταν η στιγμή που άρχιζε ένας δεύτερος Γολγοθάς, ο Γολγοθάς του ανθρώπου. Η στιγμή της έναρξης της προετοιμασίας για τη Δευτέρα Παρουσία, κατά την οποία ο άνθρωπος έρχεται πλέον προ των ευθυνών του, παίρνει στον ώμο το σταυρό του και ξεκινά να διανύσει, με μοναδικό όπλο του το “Αγαπάτε Αλλήλους”, το μακρύ δρόμο της αποκατάστασης της ενότητας του εαυτού του.
Είμαι βέβαιος ότι κατανοήσατε πλήρως την αιτία για την οποία ο Ιησούς εστίασε όλη Του τη διδασκαλία πάνω στο θέμα της Αγάπης, η κατάσταση που μέσα στον άνθρωπο αποτελεί το κριτήριο κλειδί της πνευματικής του διάπλασης. Από την εκδήλωση ή όχι της Αγάπης, εξαρτάται η πτώση και η άνοδος κι από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα εκπέσει της Αγάπης προς τον Θεό και τον πλησίον, διαχωρίζεται και βρίσκεται σε πτώση. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο συνίσταται το Θείο Σχέδιο.
Σ’ όλη την πορεία της ιστορίας του ανθρώπου, ο Θεός ενήργησε με κάθε τρόπο και με μοναδική σκοπιμότητα να οδηγήσει τον άνθρωπο στην αποκατάσταση της Αγάπης εντός του. Είναι πολύ πιο σημαντικό απ’ όσο φαντάζεστε, να κατανοήσετε βαθιά αυτό το σημείο, διαφορετικά κινδυνεύετε να ενταχθείτε στον όμιλο των φανφαρόνων ιδεολόγων, οι οποίοι μαχόμενοι για την επικράτηση των ιδεών τους δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να διαιωνίζουν τις συγκρούσεις, που ακόμη κι αν είναι ιδεολογικές, δεν ωφελούν τον άνθρωπο πλέον, γιατί του υψώνουν το ατομικό εγώ και τον εμποδίζουν να δει την Αλήθεια.
Ο Θεός στη διάρκεια των αιώνων απέστειλε πνεύματα στη γη. Αλλά πώς μπορούμε να διακρίνουμε τους αποστελλόμενους εκ Θεού; Απεσταλμένος Θεού είναι εκείνος, ο οποίος εργάζεται και αγωνίζεται με κάθε τρόπο για την επικράτηση της Αγάπης στον κόσμο. Κι αυτό συντελείται όχι μόνο με το έμπρακτο παράδειγμα του ιδίου, αλλά και τη διδαχή των ανθρώπων στην εφαρμογή της Αγάπης κατά πάντα.
Αδελφοί! Εάν ρωτούσα για να λάβω δέκα απόψεις περί Αγάπης, θα έπαιρνα δέκα διαφορετικές απαντήσεις, ακριβώς γιατί ο καθένας διατηρεί τις απόψεις του περί Αγάπης. Όμως η Αγάπη, για την επικράτηση της οποίας εργάζεται ο Θεός και οι απεσταλμένοι Του, δεν εξαρτάται από τις απόψεις των ανθρώπων περί αυτής, αλλά είναι η Αγάπη, έτσι όπως την έθεσε ο Ιησούς, που είπε ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη Αγάπη από το να θυσιάσει κάποιος την ψυχή του υπέρ των φίλων του, δηλαδή των αγαπημένων του και σ’ αυτούς δεν είναι δυνατόν να λείπουν ούτε οι εχθροί, ούτε οι καταρώμενοι, ούτε οι μισούντες, ούτε αυτοί που επηρεάζουν ή καταδιώκουν.
Προφανώς ο Θεός λειτουργεί μέσω των απεσταλμένων Του με στόχο την κυριαρχία της απρόσωπης, καθολικής, Θείας Αγάπης στον κόσμο, που σημαίνει ότι ο Θεός ενεργεί για την πλήρη αποκατάσταση της παρουσίας Του, την υλοποίηση δηλαδή αυτού που έγραφε ο Παύλος: “Τα πάντα και εν πάσιν Χριστός”. Αυτό είναι το Έργο ενός θείου απεσταλμένου, τον οποίον τον ξέρουμε, μας τον φανέρωσε ο Ιησούς όταν μίλησε περί Παρακλήτου, λέγοντας ξεκάθαρα: “και εγώ ερωτήσω τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένει μεθ’ υμών εις τον αιώνα” και συνεχίζει: “εν εκείνη τη ημέρα γνώσεσθε υμείς ότι εγώ εν τω πατρί μου και υμείς εν εμοί καγώ εν υμίν”(Ιω. ΙΔ, 20)
Είπαμε ότι το Θείο Σχέδιο και η αποστολή των θείων απεσταλμένων έχει πάντα μία και μόνη σκοπιμότητα, την αποκατάσταση της Θείας Αγάπης στον κόσμο. Εδώ όμως ο Ιησούς διευκρινίζει κάτι πολύ λεπτό, ότι η σκοπιμότητα της αποστολής του νέου Παρακλήτου, είναι όχι απλά να μας οδηγήσει εις Χριστόν προκειμένου ν’ αποκτήσουμε μια επαφή και επικοινωνία μαζί Του, αλλά να γίνουμε ένα με Αυτόν, να ζούμε μέσα Του και να ζει μέσα μας. Εδώ αδιαφορούμε πλέον για τις απόψεις των αντιδρούντων αδελφών, διότι εάν ο Χριστός Ιησούς αποτελεί την εικόνα της τελειότητας, την οποία ουδόλως αμφισβητούμε, ο μοναδικός τρόπος για να αποκατασταθεί η Θεία Αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι να φανερώσουν Αγάπη Χριστού. Ξέρετε τι είναι γραμμένο στην Α’ Καθολική επιστολή του Ιωάννου περί Αυτού; Ό θεός Αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω θεώ μένει και ο θεός εν αυτώ” (Δ ,16). Είναι καταφανέστατο ότι αφού ο Θεός είναι Αγάπη, αυτός που αγαπά εκδηλώνει Θεό.
Απευθύνομαι στους αντιδρούντες αδελφούς ερευνητές. Ο Χριστός, ο απαρχής Τέλειος, ο καθεζόμενος εκ δεξιών του Πατρός δεν είναι αυτός ούτος ο άναρχος Θεός; Τι σημαίνει λοιπόν “υμείς εν Εμοί καγώ εν υμίν”; Δεν είναι η ιδέα της Χριστοποίησης; Και ερωτώ πώς είναι δυνατόν κάποιος να εκδηλώνει κάτι που δεν υπάρχει μέσα του; Μήπως αυτός που αγαπά γεννά Θεό; Και αν εξ ανθρώπου ο Θεός γεννάται, τότε ο άνθρωπος δεν είναι εκ Θεού; Και ως εκ Θεού γεννηθείς εντεταλμένος υπό Χριστού Ιησού να εκδηλώνει τέλεια Αγάπη, δεν αποκαθίσταται ως Θεός εν Θεώ;
Είμεθα πεπεισμένοι ότι όλα αυτά σας είναι γνωστά. Ο Νόμος είναι γραμμένος στην καρδιά σας, συμμαρτυρούσης και της συνειδήσεως. Γι’ αυτό ο νέος Παράκλητος δεν επιτελεί Έργο δικό Του, Έργο νέο, καθώς είναι γεγραμμένο. Λαμβάνοντας από Χριστού, αναγγέλλει τα ερχόμενα παρουσιάζοντας το μήνυμα της αποκατάστασης του ανθρώπου εν Θεώ, δηλαδή της Θέωσής του.
Είναι όμως απαραίτητο να διευκρινίσουμε κάποια σημεία, προκειμένου να φέρουμε στην επιφάνεια τα ήδη γνωστά, ώστε να καταστούν συνείδηση και να αποτελόσουν τους προωθητήρες της ανόδου σας, η οποία έγκειται στην εφαρμογή της Αγάπης, έτσι όπως τη δίδαξε ο Ιησούς.
Γνωρίζετε ότι η πρώτη εντολή περί Αγάπης αναφέρεται στον Θεό. “Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου, εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου”. Με άλλους λόγους, ο άνθρωπος εντέλλεται να ακολουθεί το Θέλημα του Πατέρα, προκειμένου να αποκαταστήσει κάθε πτωτική τάση μέσα του, η οποία απορρέει από τη βούλησή του, όταν αυτή δεν λειτουργεί ταυτενεργά με το Θέλημα του Θεού. Αλλά είναι δυνατόν κάποιος να εκπληρώσει αυτή την εντολή εάν την αγνοεί; Είναι δυνατόν να ταυτιστεί με το Θέλημα του Πατέρα εάν δεν γνωρίζει το Θέλημά Του, ή μήπως είναι δυνατόν κάποιος να αγαπήσει κατά πάντα τον Θεό Πατέρα αρνούμενος τον απεσταλμένο Του; Φυσικά όχι. Γι’ αυτό υπάρχει η αναγκαιότητα να παρουσιάσουμε τον Παράκλητο, έστω κι αν αυτό φαινομενικά είναι πρόωρο, προκειμένου να κερδίσουμε χρόνο για τις τριβές που θα επακολουθήσουν.
Το θέμα είναι ουσιαστικά απλό, αρκεί να το δούμε απλά και να διακρίνουμε την ουσία των λόγων του Ιησού, ο οποίος μίλησε μεν για τον Παράκλητο, αλλά δεν απεκάλυψε ποιος θα είναι. Παρουσίασε όμως πολλά στοιχεία, τα οποία μπορούν να μας βοηθήσουν στην αποκάλυψη της ταυτότητάς Του, γιατί και την περιγραφή Του σαν υπόσταση έχουμε και το Έργο που θα τελέσει μας είναι γνωστό από την αναφορά του ίδιου του Κυρίου.
Πριν όμως προχωρήσουμε, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο νέος Παράκλητος είναι πρόσωπο, είναι το Πνεύμα το Άγιον, ή και τα δύο μαζί; Ας θυμηθούμε την ερμηνεία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην αναφορά του Ιησού περί του “άλλου Παρακλήτου”: “τουτέστιν άλλον ως εμέ” λέει ο Χρυσόστομος και διευκρινίζει: “τω μεν γαρ ειπείν άλλον δείκνυσιν αυτού της υποστάσεως την διαφοράν, τω δε ειπείν Παράκλητον, της ουσίας την συγγένειαν”. Με άλλους λόγους, ο νέος Παράκλητος θα έχει διαφορετική υπόσταση-μορφή από τον Ιησού και θα φέρει ουσία συγγενή προς Αυτόν. Έχουμε όμως μια ακόμη μαρτυρία- αποκάλυψη, μεγαλύτερη του Χρυσοστόμου, εκείνη που δίνει ο ίδιος ο Ιησούς, όταν περιγράφει ότι ο νέος Παράκλητος θα λαλεί από Χριστού και όχι αφ’εαυτού του. Αυτό δεν αφορά το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον ως ολότητα Θεού διακατέχει πάσαν την Αλήθειαν και δεν έχει χρείαν να λάβει. Λαμβάνει πάντα το μικρότερο και αυτό σημαίνει ότι θα είναι πρόσωπο όπως και ο Ιησούς, ο οποίος όταν εκδηλώθηκε ως παρουσία, φανέρωσε ότι ο “Πατήρ είναι μείζων αυτού”. Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία του θέματος.
Ο Ιησούς είπε ότι ο Παράκλητος θα είναι το Πνεύμα το Άγιον, παρά του Πατρός εκπορεύεται, το οποίον βάσει των νέων αποκαλύψεων δηλώνει ότι ο Κύριος περιέγραφε το ύψος της πνευματικής διάπλασης του Παρακλήτου ως θείου απεσταλμένου, κι εκτός αυτού είχε ήδη αποκαλύψει ότι “εν εκείνη τη ημέρα γνώσεσθε ότι εγώ εν τω Πατρί και υμείς εν εμοί καγώ εν υμίν”. Επομένως εφόσον ο Χριστός έχει ήδη εγκατασταθεί με τη θυσία Του μέσα στη συνείδηση των ανθρώπων και βρίσκεται εν τω Πατρί ως Αυτός ο ανεκδήλωτος υπερούσιος Θεός, άλλος θα αναλάβει τη συνέχιση του Έργου και θα εκδηλωθεί ως Πνεύμα Αληθείας για να οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν.
“Όταν δε έλθει εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν ου γαρ λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλά όσα αν ακούση λαλήση, και τα ερχόμενα αναγγελεί υμίν. εκείνος εμέ δοξάσει, ότι εκ του εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν”(Ιω. ΙΣΤ, 13-14). Έκ του εμού λήψεταΓ. Αυτό δηλώνει ότι ο νέος Παράκλητος δεν έχει δικές Του απόψεις, αλλά ό,τι πει το λαμβάνει ταυτισμένος με τον Λόγο Χριστό. Ξέρετε όμως ότι ο Λόγος σαρκώθηκε διά Ιησού και ερωτώ: ο Ιησούς θεολόγησε ή απεκάλυψε Νομοτέλεια; Και αν απεκάλυψε Νομοτέλεια δεν θα συνεχίσει μέσω του νέου Παρακλήτου ν’ αποκαλύπτει; Εδώ το θέμα είναι απλό! Εάν ο Χριστός αποκαλύπτει μέσω του Παρακλήτου, ποιος μπορεί να περιορίσει τη Νομοτέλεια του Άπειρου Θείου Νου; Είναι καταφανής η ένωση και ταυτότητα του Ιωάννη με τον Ιησού από τον οποίο ο Ιωάννης λαμβάνει και αναγγέλει τα ερχόμενα κι αυτό το λέμε για να δικαιολογήσουμε ακριβώς ότι ο Ιωάννης δεν παρουσιάζει δική Του διδασκαλία, αλλά τη φυσική συνέχεια του Έργου του Ιησού, όπως επίσης και την ενότητα αυτού του Έργου. Εάν λοιπόν ο Ιωάννης λαμβάνων από Χριστού παρουσιάζει τη συνέχιση της διδασκαλίας του Λόγου και της Νομοτέλειας που ο ίδιος παρουσίασε καλυμμένη με σύμβολα, αλληγορίες και παραβολές ποιος μπορεί να την υποστείλει και να την περιορίσει στα δικά του μέτρα ή στη δική του θεώρηση; Δεν έμαθαν ακόμη οι αντιδρούντες αδελφοί ότι τα πάντα θ’ αποκαλυφθούν στον άνθρωπο; Διαφορετικά ποια σημασία θα είχε η ρήση “εν εκείνη τη ημέρα γνώσεσθε ότι εγώ εν τω Πατρί και υμείς εν εμοί καγώ εν υμίν”; Δεν είναι πασιφανές ότι εφόσον ο Χριστός ζει μέσα στον Πατέρα αλλά και μέσα στον άνθρωπο, ομοίως και ο Πατέρας κατοικεί στη συνείδηση του ανθρώπου; Και ο Πατέρας δεν είναι τα πάντα, τα οποία θ’ αποκαλυφθούν στον άνθρωπο όταν αυτός γνωρίσει ότι ο Θεός κατοικεί εντός του; Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να αγνοούν ότι πλέον ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον; Και αν το γνωρίζουν, προς τι η πολεμική; Μήπως είναι η ώρα να σπουδάσουν τον αναμάρτητο θείο εαυτό τους, αντί να εκδηλώνουν φανατισμό, που δεν περιέχει Αγάπη, νομίζοντας ότι υπεραμύνονται του Χριστού; Δεν είναι πλέον η ώρα να παραιτηθούν από την πολεμική και ν’ ασχοληθούν με την κατανόηση των θείων ρημάτων Του, την κατανόηση του θείου εαυτού τους; Εάν το κάνουν, τότε θα κατανοήσουν και τη διδασκαλία Εκείνου, ο οποίος προσφέρεται για να αναβιβάσει τον άνθρωπο και να τον οδηγήσει στην πάσα αλήθεια! Αλλά τι εστίν αλήθεια;
Αλήθεια είναι αυτό που μέσα του δεν φέρει λήθη. Με άλλους λόγους δείχνει την άπειρη συνείδηση. Ο Παράκλητος, λοιπόν, θα οδηγήσει τον άνθρωπο στην αποκατάσταση της συνείδησής του στην απειρότητα.
Αγαπημένοι αδελφοί, φυσικά είναι ένα θέμα το οποίο πρέπει να αναλυθεί πολύ βαθιά, γιατί αποτελεί το κλειδί της Δευτέρας Παρουσίας. Κάνοντας αυτή την πρώτη αποφλοίωση του θέματος, στοχεύουμε να παρουσιάσουμε μια σαφή εικόνα για το Δάσκαλο Ιωάννη και το Έργο Του, ώστε να διευρύνουμε τους ορίζοντες του νου κάθε μαθητή και ακολούθου αυτού του Έργου, γιατί είμαστε βέβαιοι ότι αυτός που θα συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται πλησίον του νέου Παρακλήτου, δεν θα μπορεί, παρά να αισθανθεί δέος για την κλήση που έλαβε και να εργασθεί, ώστε να φανεί αντάξιος της Θείας αποστολής του στον κόσμο.
Οπωσδήποτε θα έχετε την ευκαιρία στο μέλλον να μελετήσετε και να εμβαθύνετε στις αποφλοιώσεις του θέματος, οι οποίες θα ακολουθήσουν. Η παρούσα στιγμή απαιτεί να διευκρινιστεί και να καταστεί σαφές ότι ο Παράκλητος της Δευτέρας Παρουσίας είναι εδώ και μας διδάσκει και μας φανερώνει με κάθε τρόπο τη δυνατότητα του ανθρώπου να χωρά και να εκδηλώνει την πάσα αλήθεια. Θα εστιαστούμε λοιπόν στο βασικότερο σημείο, από το οποίο σήμερα πλέον μπορούμε να αντλήσουμε τις πληροφορίες που θα μας οδηγήσουν στην αποκάλυψη της πλήρους ταυτότητάς Του, και το οποίο αναφέρεται στους λόγους του Ιησού, καθώς Εκείνος περιγράφει την ιδιαίτερη ιδιότητα του Παράκλητου, να εμφανίσει ως Θεία εξουσία την Κρίση: “Και ελθών Εκείνος ελέγξει τον κόσμο περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως. Περί δε αμαρτίας ότι ου πιστεύουσιν εις εμέ. Περί δε δικαιοσύνης ότι προς τον Πατέρα μου υπάγω και ουκέτι θεωρείτε με, περί δε κρίσεως ότι ο άρχων του κόσμου τούτου κέκριται” (Ιω. ΙΣΤ, 8-11).
Ήταν αδύνατον να αποκαλυφθεί νωρίτερα ο Παράκλητος, ακριβώς γιατί δεν υπήρχαν τα στοιχεία εκείνα τα οποία θα βοηθούσαν τους ερευνητές να οδηγηθούν στην αποκάλυψη. Σήμερα όμως, υπάρχει η ζωντανή απόδειξη του Έργου του Ιωάννη, ο οποίος αγωνίζεται να καταρρίψει το κατεστημένο των ποινών και των κανόνων που επιβάλλει το ιερατείο στους πιστούς, προκειμένου μέσω αυτών των τιμωριών να τους οδηγήσει στην κάθαρση της συνειδήσεώς τους. Αυτό είναι παράνομο, δηλαδή αμαρτία, γιατί δεικνύει έλλειψη πίστης προς Εκείνον, που εθυσιάσθη επί του σταυρού για να μείνει εις τους αιώνες ο θείος εξιλασμός του κάθε ανθρώπου που κοινωνεί το σώμα και το αίμα Του.
Ο Δάσκαλος Ιωάννης επιτελώντας κατά πάντα τον προορισμό Του, υπενθυμίζει αυτά που είπε ο Ιησούς, αποκαθιστώντας τις παρανοήσεις που δημιουργήθηκαν σε παρελθούσες εποχές λόγω της ανωριμότητας των ανθρώπων, που δεν τους επέτρεπε να εμβαθύνουν στην ουσία των συμβολισμών.
Στο πλήρωμα του χρόνου, η αποκατάσταση των λανθασμένων ιδεών θα περάσει στη φάση του ελέγχου απευθείας σ’ εκείνους οι οποίοι τις διατηρούν και τις εφαρμόζουν, καθηλώνοντας τους ανθρώπους, γιατί τους απομακρύνουν από την αλήθεια του Χριστού.
Εάν ο Χριστός είναι εν τω Πατρί, η μη εφαρμογή των εντολών Του δεν είναι απλά ανυπακοή προς το Δάσκαλο, αλλά είναι ανομία, δηλαδή παράβαση και αμαρτία της πρώτης εντολής της Αγάπης, που ορίζει την απόλυτη Αγάπη προς τον Πατέρα. Τίποτε και κανείς δεν μπορεί να εξιλάσει τον άνθρωπο, παρά μόνον η παρουσία Χριστού μέσα στη συνείδησή του και εάν η πίστη προς τον Χριστόν είναι τετελειωμένη, τότε φέρει φυσικό αποτέλεσμα Χριστόν ζώντα εντός του ανθρώπου. Αυτό είναι το πρώτο σημείο το οποίο θα ελέγξει ο Παράκλητος της Δευτέρας Παρουσίας, διότι δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να καταστεί Χριστός εάν πρώτα δεν εκπληρώνει πάσαν δικαιοσύνη. Αλλά τι είναι δικαιοσύνη;
Ως πνευματικός όρος δηλώνει τη Θεία Νομοτέλεια. Η εκπλήρωση λοιπόν πόσης δικαιοσύνης είναι η τήρηση κάθε Νόμου που ο Θεός έχει θέσει ως προϋπόθεση στον άνθρωπο για την αποκατάσταση της πτώσης του. Είναι το δεύτερο σημείο του Ελέγχου, από το οποίο θα περάσουν όλοι εκείνοι οι οποίοι δεν θα κατανοήσουν ή θα αρνηθούν το Θείο Σχέδιο.
Ο Ιησούς, αναφερόμενος στην έλευση του Υιού του ανθρώπου, δηλαδή του Παρακλήτου, είπε συμβολικά ότι θα πει στους δίκαιους: ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν πεινασμένος και μου δώσατε φαγητό, ήμουν στη φυλακή και ήλθατε να με δείτε… εφόσον ένα απ’ αυτά κάνατε
στους αδελφούς μου, σ’ Εμένα τα κάνατε (Ματθ. ΚΕ, 34-39). Φυσικά, θα απορείτε διερωτώμενοι τι σχέση μπορεί να έχει αυτό το εδάφιο με το σημείο Ελέγχου περί δικαιοσύνης. Ας το δούμε μαζί.
Η σάρκωση του απαρχής Τέλειου είχε όπως είπαμε τη σκοπιμότητα της καταχώρησης μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση της εικόνας του Τέλειου ανθρώπου, άνευ της οποίας κανείς σ’ όποιο σημείο εξέλιξης και αν φθάσει δεν θα μπορεί να αποκατασταθεί εν Θεώ. Είναι τρόπον τινά το διαβατήριο του ανθρώπου για την είσοδό του στο απόλυτο και βασίζεται στο “δι’ εμού εις τον Πατέρα”.
Ο Παράκλητος στη Δευτέρα Παρουσία διδάσκει τη Χριστοποίηση, σαν απαραίτητη προϋπόθεση για να οδηγηθεί κάποιος στη Θέωση, επομένως αυτός που αρνείται αυτή την ιδέα και την εφαρμογή της, αρνείται ουσιαστικά Χριστόν ζώντα στη συνείδηση του ανθρώπου με σκοπό να τον οδηγήσει προς τον Πατέρα. Αυτή είναι κατ’ ουσίαν η ερμηνεία της ρήσης “προς τον Πατέρα μου υπάγω και ουκέτι θεωρείτε με“(Ιω. ΙΣΤ, 10).
Είναι σημαντικό να γίνει σαφές ότι ο νέος απεσταλμένος έρχεται εν δυνάμει, προκειμένου να καταρρίψει τα σαθρά κατεστημένα των ιδεών που περιορίζουν τον άνθρωπο, γιατί δεν επιτρέπουν στη συνείδησή του να σχηματίσει την ολοκληρωμένη εικόνα του προορισμού του μέσα στη δημιουργία, ο οποίος είναι απόλυτα συνυφασμένος και ταυτισμένος με τον Πατέρα Δημιουργό του. Αυτά τα κατεστημένα σχηματίστηκαν από την άρνηση των ανθρώπων να συντονιστούν με το Θείο προορισμό τους, στάση που αποτελεί την αιτία κάθε άποψης που διαχωρίζει τον κόσμο σε καλούς και κακούς. Αλλά τόσο οι καλοί, όσο και οι κακοί καθορίζονται με τα κριτήρια του κόσμου τούτου, ο οποίος είναι σχηματισμένος πάνω σε μια βασική στάση νου, την απώλεια.
Αυτή η κατάσταση που ο άνθρωπος διαιωνίζει από τη στιγμή της πτώσης του μέχρι και σήμερα, είναι ο άρχων του κόσμου, ο οποίος σύμφωνα με τους λόγους του Ιησού έχει ήδη κριθεί. Είναι το τρίτο σημείο του Ελέγχου που θα ασκήσει ο Παράκλητος. Θα σας θυμίσω τα λόγια του Ιησού λίγο πριν τη σύλληψή Του: “έρχεται γαρ ο του κόσμου άρχων και εν εμοί ουκ έχει ουδέν”(Ιω. ΙΔ, 30). Αφενός δήλωνε ότι εντός Του δεν έφερε απώλεια, ούτε στη συνείδησή Του, ούτε στην ουσία Του. Γι’ αυτό είπε: “Εγώ ειμί το Φως, η Αλήθεια και η Ζωή”. Αφετέρου υποδείκνυε τον άρχοντα του κόσμου, τον υιόν της απώλειας, τον οποίον εξεπροσώπησε ο Ιούδας. Αυτός όπως έχουμε αποκαλύψει, συμβόλισε το κατώτερο κέντρο, το γενετήσιο, από τις ενέργειες του οποίου είναι δομημένος όλος ο κόσμος. Από εκεί εκδηλώνεται η οικειοποίηση, ο διαχωρισμός, η φιλοδοξία, η ιδιοτέλεια, “ότι κλέπτης ήτο”(Ιω. ΙΒ, 6) καθώς είναι γεγραμμένο, που δηλώνει αυτήν ακριβώς την ιδιοποίηση της ουσίας από τον άνθρωπο, καθώς τη χρησιμοποιεί για να κατασκευάζει την πλάνη μέσω της οποίας δομεί το περιβάλλον στο οποίο ζει και αναπτύσσεται.
Αλλά ο άρχων του κόσμου τούτου κέκριται. Ο υιός της απωλείας απωλέσθηκε και στη θέση του βρίσκεται πλέον ο των παθών συλλέκτης, ο αναμάρτητος Λόγος. Αυτή είναι η ιδέα που εισήγαγε ο Ιωάννης, αποκαθιστώντας τον Ιούδα και αποκαλύπτοντας ότι αυτός εξεδήλωσε το τμήμα εκείνο της ψυχής, δηλαδή της Εύας, στο οποίο εκδηλώθηκε η απαίτηση της υλικής πείρας. Η απώλεια του Ιούδα ήταν η κάθαρση της ψυχής στο σημείο εκείνο που έφερε μέσα του την αιτία της πτώσης.
Σήμερα πλέον η ψυχή του ανθρώπου, ελεύθερη και απαλλαγμένη, βρίσκεται στο τελευταίο σκαλοπάτι της εξελικτικής της πορείας με προορισμό να φανερώσει την απειρότητά της και να εκδηλωθεί ως Δάσκαλος Λόγος, πραγματοποιώντας τους λόγους του Αδάμ, εκδηλούμενη ως ο ένας άνθρωπος, χωρίς να αποτελεί ιδιαίτερο δημιούργημα. “Τούτο νυν οστούν εκ των οστέων μου και σαρξ εκ της σαρκός μου”(Γεν. Β, 23).
Ο Ιωάννης στην Πρώτη Παρουσία ανήγγειλε την έλευση του Λόγου και Τον βάπτισε, φέροντας εξουσία εκ του Πατρός, όμως το μέγα έργο του Ιωάννη της Πρώτης Παρουσίας δεν σταματά εδώ, αλλά επεκτείνει τη διδασκαλία του Λόγου και φανερώνει τον Λόγο Άνθρωπο στη Δευτέρα Παρουσία, ώστε να καταστούν τα πάντα εν πάσι Θεός. Παρουσιάζει επίσης το Λόγο Μητέρα Ψυχή. Αυτό ουσιαστικά, Έργο μέγα και δυσβάστακτο, είναι το Έργο της παρουσίας του Ιωάννη επί της γης, η παρουσίαση δηλαδή του Λόγου Ανθρώπου του εκ της γης ανερχόμενου.
Η Δευτέρα Παρουσία αδελφοί, είναι η φανέρωση του Λόγου στον άνθρωπο και κατ’ επέκταση, η φανέρωση της ιδέας του Ανθρώπου Λόγου, που σημαίνει αποκατάσταση εν Θεώ. Ο Ιωάννης δεν μας αναγγέλλει τι το νέον. Αδάμ και Εύα είναι η ενότητα του ενός ανθρώπου, η δημιουργία της ανθρώπινης μονάδας και υπήρχε στον Θείο Νου ως η πρωταρχική σύλληψη της ιδέας άνθρωπος. Η ένωση ανδρός και γυναικός που διδάσκεται και τελείται σήμερα, δεν είναι η επαναφορά της ανθρώπινης μονάδος σε πολλαπλότητα-απειρότητα; Και αν ο διαχωρισμός διέσπασε τον άνθρωπο, η ενότητα που διδάσκεται σήμερα δεν τον επαναφέρει στην πρώτη του κατάσταση εν Θεώ; Γι’ αυτό είναι απαραίτητο η Γυναίκα-Ψυχή να ανέλθει στα επίπεδα της εκδήλωσης του Λόγου και να αποκατασταθεί ως θεία ουσία πάλλουσα και παλλόμενη και εκδηλούμενη στη νέα κοσμική περίοδο, για να εναρμονίσει τον άνθρωπο.
Μέσα από τη Γυναίκα-Ψυχή θα φανερωθεί η Θηλεία Αρχή, η οποία φέρουσα ιμάτια απειρόβλητα εν τω πυρί του Θείου Λόγου, Τον κυοφόρησε. Θα Την ακούσετε εν δόξη διδάσκουσα ως Αυτούσιος Ουδέτερος Λόγος την Αγάπη και την ενότητα.
Αγαπημένοι αδελφοί! Δεν υπάρχουν πια Ιούδες. Ο Ιούδας απωλέσθηκε. Αυτοί οι οποίοι εμμένουν να αναγνωρίζουν Ιούδες στον κόσμο, είναι εκείνοι οι οποίοι έχουν χρείαν εξιλασμού και ελέγχου σ’ όλα τα σημεία περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως. Γι’ αυτούς ήλθε ο Ιωάννης-Παράκλητος, γιατί εκεί λιμνάζουν διατηρούμενες ακόμη οι νοσηρές ιδέες της πτώσης του ανθρώπου! Όπως στην Πρώτη Παρουσία του Λόγου η αποστολή του Ιωάννη ήταν να προετοιμάσει ως προάγγελος το δρόμο έμπροσθεν του Κυρίου, έτσι και στη Δευτέρα Παρουσία, ο Ιωάννης-Παράκλητος προετοιμάζει τις συνειδήσεις των ανθρώπων για να φανερωθεί ο Λόγος. Αυτή είναι η ειδικότητα του Ιωάννη, αυτή είναι η αιτία που ο Παράκλητος της Δευτέρας Παρουσίας είναι αυτός και όχι άλλος. Στην πορεία των αιώνων φανερώθηκαν πολλά πνεύματα που προφήτευσαν, θαυματοποίησαν, έδωσαν θαυμαστά δείγματα θείας παροχής και έμπνευσης, όμως κανείς απ’ όλους αυτούς δεν βάπτισε τον Λόγο και δεν άκουσε από τα θεία χείλη του Αναμάρτητου τη φράση “ούτω γαρ πρέπον εστίν ημίν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην“(Ματθ. Γ, 15).
Αδελφοί, Ιωάννης σημαίνει άνθρωπος του Θεού. Ο Ιησούς ών εν τω Πατρί, σε ποιον άλλον θ’ αποκάλυπτε τις Θείες Βουλές ειμή μόνον στον άνθρωπό Του; Σε κείνον που κατά την Πρώτη Παρουσία εξεπροσώπησε τη διάνοια για ν’ αποκεφαλιστεί, ώστε στη Δευτέρα Παρουσία να εκπροσωπήσει το Πνεύμα της Αλήθειας!
Κλείνοντας, θέλω να επισημάνω κάτι. Ξέρετε ότι ο Ιωάννης αποκαλείται Τίμιος. Κανείς άλλος, ούτε Πατριάρχες, ούτε Προφήτες, ούτε Άγιοι, ούτε ακόμη και αυτοί οι άγγελοι δεν φέρουν αυτή την προσφώνηση, παρά μόνον ο Σταυρός του Ιησού. Μήπως αυτό δείχνει κάτι; Κάτι θαυμάσιο και μεγαλειώδες; Σας αφήνω να το σκεφτείτε!
Είναι γραμμένο στην Αποκάλυψη ότι για το αρνίον εγράφη ωδή καινή. Επιτρέψτε μου να καλωσορίσω εν ονόματι του ανθρώπου την Έλευση του Δασκάλου Ιωάννη-Παρακλήτου της Δευτέρας Παρουσίας αναπέμποντας ευχαριστήριο για την προσφορά Του στον κόσμο.
“Ισχυρά και κραταιά εταπεινώθησαν ενώπιόν Σου και επί λίθων εβασίλευσαν τα έθνη. Ολοκαυτώματα ελάλησαν περί της δικαιοσύνης Σου το μεγαλείον. Εν ποιήμασι των ανθρώπων εδικαιώθησαν οι λόγοι Σου. Ότι η μεν Χάρις υπό Ιησού Χριστού εδόθη, το δε Έλεος υπό Ιωάννου εγένετο”.
“Ιδού γαρ τα έργα της ανομίας ετελεύτησαν. Κατίσχυσεν αυτά ο λόγος Σου, όπως αν βασιλεύσεις εν τοις οικείοις Σου και κυβερνήσεις επί των εχθρών Σου. Στήσον με ο Πατήρ εν μέσω οδών λαών. Αναγγελώ του σωτηρίου Σου το άγγελμα. Εν πάσι υμνήσω Σε, εν παντί ευχαριστήσω Σε, τοις πάσι το όνομά Σου ονομάσω. Τότε εν σοι κατοικήσω και καταπαύσω ότι εγώ υιός Σου ειμί “.
