Α. Δρεττάκη
Γεσθημανή… Γεσθημανή, ψυχή μου! Λεηλατήθηκες. Βάνδαλος και φανατισμένος όχλος οι σκέψεις μπήκαν στην παραδείσια αυλή σου. Ξέχασες την κερκόπορτα της φιλοδοξίας ανοικτή και οι υλόφρονες κάτοικοι του νου εισέβαλαν στον κήπο σου.
Βήματα τραχιά και οχλαγωγία καταπάτησαν τα άνθη και τις πρασιές που με κόπο είχες καλλιεργήσει. Ολόκληρη η στρατιά των αισθήσεων και των αταξινόμητων σκέψεών σου εξεγέρθηκε προκειμένου να επεκτείνει την κυριαρχία της.
Από κοντά ο Ιούδας, σ’ όλη τη διάρκεια της μαθητείας του, ένιωσε ότι δεν θα μπορούσε να ξεχωρίσει, να δοξασθεί ακολουθώντας τον Δάσκαλο. Συνήψε συνεργασία με τον όχλο και παρέδωκε Εκείνον.
Ο Δάσκαλος παρεδόθηκε και οι μαθητές Του διασκορπίστηκαν φοβισμένοι, χωρίς την κεφαλή τους, χωρίς τον Δάσκαλό τους. Στρέφεις το βλέμμα μέσα σου και βλέπεις τον κήπο άδειο, καταπατημένο, έρημο… Ακόμη δεν αντιλήφθηκες την πράξη. Απλά βιώνεις την απομόνωση, την αδράνεια, την πτώση, το κενό, την αδιαφορία. Όλα αυτά μετά την τελευταία συνάθροιση του Δασκάλου με τους μαθητές Του, μετά την τελευταία ενεργοποίηση.
Ερημιά…. Βλέπεις τον εαυτό σου να παίζει χίλιους ρόλους, όπως εκείνους που τότε διαδραματίστηκαν. Τους ρόλους και τα πρόσωπα που συχνά, στην καθημερινή σου ζωή καυτηριάζεις, εξοργίζεσαι μαζί τους, κρίνεις ή με στομφώδες ύφος διευρύνεις μέσα στο νου σου το δράμα της Σταύρωσης του Θεανθρώπου. Και όμως φθάνει να γυρίσεις τα μάτια μέσα σου, για να δεις τον όχλο, να δεις τους Φαρισαίους, να δεις τον Άννα, τον Καϊάφα, τον Πόντιο Πιλάτο και όλους αυτούς, τις αρνητικές φλόγες που όμως έχουν ενεργοποιηθεί και σε σένα, για να εννοήσεις το Έργο μου ως είναι.
Οι σκέψεις σου μαχαίρια δίκοπα, λεηλάτησαν τη Γεσθημανή… Οι απόγονοι του Ηρώδη συνεχίζουν και υλοποιούν τις προσταγές που έχουν λάβει. Δεύτερος Πιλάτος εσύ, ξεπλένεις τα χέρια σου και ρωτάς, “τι να συμβαίνει;”. Η ζωή και το Έργο Εκείνου ζωντανά παίζονται πλέον μέσα σου, και συ παρατηρητής των παραστάσεων, βλέπεις και βιώνεις την προδοσία του Εαυτού σου. Διαπιστώνεις ότι φέρεις τα στοιχεία ακριβώς που φέρουν οι αρνητικές φλόγες και η αγωνία σου κορυφώνεται στη σκέψη της ισοπέδωσης. Στην έδρα του Καϊάφα έχεις καθήσει πολλές φορές εαυτέ μου. Στη θέση του Πιλάτου, του Ιούδα, των Φαρισαίων και των Ρωμαίων. Πολλές φορές πρόδωσες τον εαυτό σου. Καιρός να αναλάβεις την ευθύνη και να συνειδητοποιήσεις τις στάσεις νου που λαμβάνεις, να τις μετουσιώσεις και όχι να δείχνεις με το δάχτυλο, εκείνους που τότε έπαιξαν το ρόλο της άρνησης. Γιατί όλα αυτά ενεργοποιούνται για να εκδηλώσουν την ποιότητά τους, εφόσον ο Θεός παρουσιασθεί μέσα σου.
Τώρα περπατάς στα μονοπάτια του νου σου, έντρομος, αρνούμε- νος τον άνθρωπο, αρνούμενος την ανθρώπινη φύση που φέρεις, ενώ συγχρόνως με αυτήν τη στάση, τροφοδοτείς την άρνηση για να ολοκληρώσει τους βανδαλισμούς στον κήπο της Γεσθημανή.
Ονειροπόλος και άστατος στην ευσέβεια είσαι μαθητή Μου. Τώρα που μόνος πλανιέσαι και η καρδιά σου χτυπά τον χτύπο της πένθιμης καμπάνας, τώρα που βιώνεις το χρόνο της Μεγάλης Παρασκευής λάβε τη σωστή στάση. Βρες το σημείο εκείνο του νου σου, της καρδιάς σου, της συνείδησής σου, που είναι το θείο σώμα του Ιησού εσταυρωμένο. Ταυτίσου με αυτό. Δες το καλό και το κακό που καυτηριάζεις στα πρόσωπα των δύο ληστών, αλλά εσύ λάβε τη θέση μεταξύ τους. Ένωσέ τα. Ο τύπος των ήλων θα καίει τα χέρια σου. Η λόγχη του Κεντυρίωνα θα τρυπάει το πλευρό σου. Η προσευχή σου κραταιά από τη θέση του Σταυρού, θα προσφέρει στον όχλο σου την εξιλέωση, ενώ συγχρόνως θα εδραιώνεις την πνευματική συνείδηση, που μόνον αυτή, δύναται να γεμίσει τη Γεσθημανή ευωδιές και άνθη.
Άφησε τον όχλο να εκδηλώσει την καταγωγή του και την ποιότητά του. Η Θυσία σου θα είναι η προσφορά του εαυτού σου για το όλον, για σένα τον ίδιο που περιέχεις το όλον. Η Θεία Μητέρα κάτω από το Σταυρό της Θυσίας θα ξεπλύνει με τα δάκρυά της τον κήπο σου, ενώ συγχρόνως η Αγάπη θα ανυψωθεί από τα περιοριστικά ανθρώπινα κατεστημένα στο ύψος της Αγάπης του Λόγου και ο μαθητής-εαυτός σου θα μεταστραφεί πλέον οριστικά στην υπηρεσία του Θείου Σχεδίου. Η ικανότητα Αγάπη-Ιωάννης θα αποκατασταθεί εν Χριστώ και θα παραμείνει μέσα σου έως ότου έλθεις εν δόξη, να την αποκαταστήσεις σε όλα τα διαμερίσματα του είναι σου, όταν δηλαδή καταστείς μορφή του ενός και μοναδικού Θεού, Δάσκαλος Ιωάννης.
Η Αγάπη θα σου δίνει συνεχώς αποκαλύψεις και σε κάθε της επαφή με τον Υπέρτατο θα αναφωνεί: “Ναι, έρχου Κύριε Ιησού”.
Στην ικανότητα-μαθητή Ιωάννη παραδίδεις την ψυχή σου και την κληρονομιά του πνεύματος. Η θυσία σου είναι συγχρόνως και η Δευτέρα Παρουσία μέσα στο όλον του Εαυτού.
“Δι’ Εμού εις τον Πατέρα”. Η ρήση του Ιησού μετά από 2.000 χρόνια έλαβε σάρκα και οστά μέσα σου. Το θειον δράμα που διαδραματίζεται θα σε καταστήσει ώριμο και ικανό να αναλάβεις τη μαθητεία του είναι σου. Το Θείο δράμα θα επιφέρει την ισοπέδωση των πλάνων, φιλόδοξων, διαχωριστικών σκέψεων που εμποδίζουν την ενότητα με τους αδελφούς σου, που δεν είναι τίποτε άλλο από τον ένα εαυτό, τον εκπεσόντα Εαυτό. Η ιστορία 2.000 ετών συμπτύσσεται σε ένα γεγονός, στην έλευση του Λόγου Ιωάννη.
Η θυσία σου θα σε οδηγήσει στην ουδετερότητα, ταυτενέργεια με τον Πατέρα. Και αν αδελφέ Μου δειλιάζεις να εφαρμόσεις το πραγματικό έργο, αν δυσπιστείς ή πισωπατείς από τη λάμψη της Αλήθειας που σου επιφέρει ζάλη, εκείνη τη στιγμή φέρε μέσα στην οθόνη του νου σου τη Θεία Παρουσία, το Πρότυπο. Η ενατένιση προς το Θείο θα σου δώσει το σθένος και τη δύναμη να προχωρήσεις στα άδυτα του Εαυτού. Και αν ο νους σου μπερδευτεί και πάλι, και οι λέξεις κομπιάζουν στο λαιμό σου, φώναξέ με, Ιωάννη.
Στη Δευτέρα Παρουσία, Ιωάννη μπορείς να με καλείς. Και ως ο Σίμων ο Κυρηναίος, ο Ιωάννης θα σου πάρει το σταυρό. Εκείνος θα σου δώσει την πρώτη παροχή βοήθειας, θα σε βοηθήσει στην Ανάσταση του Εαυτού. Γιατί ως Παράκλητος έρχεται εν ονόματι του Πατέρα και ο Πατέρας φέρει όλα τα ονόματα μέσα στο όνομά Του. Ιωάννης, τα πάντα ένα Ο Ιωάννης είχε προαναγγείλει την Πρώτη Παρουσία και ο Ιησούς με τη θυσία Του έγινε η αφετηρία της Δεύτερης. Ο Ιησούς προανήγγειλε τον Παράκλητο. Ο απεσταλμένος του Πατέρα σε δύο μορφές, αλλά που εκφράζουν το ένα.
