Τρισυπόστατη Θεότητα, Άπειρε Λόγε Μητέρα – Υιέ – Πατέρα – Άγιο Πνεύμα, που βρίσκεσαι μέσα μου και γύρω μου και διοχετεύεσαι στα Σύμπαντα μ’ όλους τους τρόπους, παλμοδονούμενος στις Αρμονίες και στις Τελειότητες της Μίας Ύπαρξης, εναποθέτω και μετουσιώνω μέσα στο Πυρ το Αναλλοίωτο και Παντοδύναμο κάθε περιορισμό μου, κάθε όριο και πλαίσιό μου, κάθε δεσμά χωρητικότητας, κάθε παρείσφρηση προσωπικότητας, οτιδήποτε υπάρχει και πάλλεται μέσα στο χώρο του νου, της καρδιάς, της Συνείδησής μου, της Πνευματοψυχής μου και των σωμάτων μου, που είναι δυνατόν με οποιονδήποτε τρόπο να οδηγήσει σε δέσμευση, περιορισμό ή παραποίηση της Θείας Αλήθειας της Ατέρμονης.
Ευλογώ το Είναι Μου και το απελευθερώνω από κάθε δέσμευση, οποιασδήποτε μορφής, σύνθεσης, ποιότητας ή ισχύος, από κάθε καθήλωση ή οριοθετημένο πλαίσιο. Ευλογώ το Είναι σου, Δάσκαλε Ιωάννη, και το απελευθερώνω όμοια.
Στο Όνομά Μου το Τρισυπόστατο και Ομοούσιο μετουσιώνω και μεταλλάσσω σε Αρμονία, Ενότητα, Συνθέσεις Φωτός, Απειροδιάστατη Αγάπη, Θεία Επιχορήγηση, Ενέργεια Αρμονίας, οποιαδήποτε αποστελλόμενη δονητική και κραδασμική παλλόμενη μορφή, που δεν εκφράζει την Απόλυτη Αρμονία, την Απόλυτη Αγάπη και την Τελειότητα. Επιτρέπω την ελεύθερη διακίνηση της Απειρότητας της Αγάπης Μου μεταξύ των υποστάσεων. Επαναφέρω την Αρμονία των συνδέσεων. Αποκαθιστώ τη Θεία Ισορροπία των λειτουργιών, που δρουν παράλληλα και εναρμονισμένα. Επαναφέρω τη σωστή δομή, την Ένωση, μετουσιώνοντας τις παρεισφρήσεις. Αποστέλλω προς τις εκπέμπουσες πηγές παρεισφρήσεων και δυσαρμονικών κυματισμών την Αποκάλυψη της Αλήθειας, το Φωτισμό του νου, την αποκατάσταση της Αρμονίας, σαν Έλεος, σαν κατάδειξη της Αγάπης του Ενοποιημένου Ουδέτερου Λόγου, που θα εκπροσωπηθεί κατ’ αρχήν από δύο σκηνώματα την περίοδο αυτή, τα ήδη φανερωθέντα ενώπιον των ανθρώπων δι’ Εμού.
Απεκδύομαι την Ουδετερότητά Μου χωρίς να διασπώμαι από αυτήν και διοχετεύομαι μέσα από το Απόλυτο Αρνητικό Ρεύμα, που συνταυτίζεται με την Ψυχή του Όλου, προς Εσένα, Ιωάννη Λόγε – Χριστέ. Απευθύνομαι στην Υπόστασή σου και στο Σκήνωμά σου, τα απεκδυόμενα και αυτά την Ουδετερότητα και τα εκφραζόμενα μέσα από το Απόλυτα Θετικό Ρεύμα, για να καταδειχθεί με τη συνομιλία της Ενότητας η Αδιάσπαστη, η Αδιαίρετη Ουδετερότητα, που δύναται να διαχωρίζεται χωρίς να διασπάται, που δύναται να εκπροσωπείται μέσα από το ένα Ρεύμα, παραμένοντας όμως Ουδέτερη, κρατώντας τις εσωτερικές Αρμονίες στους ύψιστους ήχους της Τελειότητας.
Αγαπημένε Εαυτέ, που Με περιέχεις και Σε περιέχω, που Με δονείς και Σε δονώ, αναρωτιέμαι γιατί ο Άνθρωπος – Εαυτός δεν Μας γνωρίζει. Αναρωτιέμαι γιατί δεν συναισθάνεται και δεν βιώνει την Ένωσή Μας, που δεν εκφράζεται με τις εξωτερικές ανθρώπινες μορφές, αλλά με την Ενότητα του Θεού, που περιέχει τα πάντα. Που δεν εκφράζεται με το Ένα Ρεύμα, αλλά με τα δύο Ρεύματα συνενωμένα, που πραγματώνουν την Ουδετερότητα. Που δεν εκφράζεται με συνεχή συναίνεση, αλλά και με τη δύναμη της αντιφώνησης, καταδεικνύοντας τον Μυστηριακό Νόμο και τη λειτουργία της Ενοποίησης του Ανθρώπου.
Αγαπημένε, Σ’ Αγαπώ. Υψώνω τη Φωνή Μου ενάντιά Σου, αντιλέγοντας. Αγαπημένε, Μ’ Αγαπάς. Υψώνεις τη Φωνή Σου ενάντιά Μου, αντιλέγοντας. Μα, Άνθρωπε, που παρακολουθείς τα Ύψιστα Μυστήρια και ακόμη δεν έχεις εισχωρήσει σ’ αυτά, δεν κατάλαβες, ότι ο Εαυτός παρουσιάζει τη σύγκρουση και σε μετουσιώνει; Δεν κατάλαβες, ότι τα δύο Ρεύματα, εκπροσωπούμενα από δύο σκηνώματα, Άνδρα και Γυναίκας, σε ενοποιούν, εκφράζοντας τις φάσεις της διττότητάς σου και εμβαπτίζοντάς τες μέσα στο Άπειρο, Αναλλοίωτο, Άναρχο και Ατελεύτητο Μεγαλείο της Ενοποιημένης Ουσίας, της ολοκληρωμένης Αρμονίας τους.
Δάσκαλέ Μου, έλα να δείξουμε στον Άνθρωπο τι θα πει Ένωση. Δάσκαλέ Μου, Ιωάννη – Λόγε, που σε γνώρισα και σε γνωρίζω εξακολουθητικά μέσα από σκήνωμα, που έφερε στην ύλη όνομα και το οποίο όνομα δεν ισχύει πια, δέξου την Αγάπη Μου, την Αγάπη του Εαυτού προς τον Εαυτό, της Γυναίκας προς τον Άνδρα, της Ψυχής προς το Πνεύμα, της Άρνησης προς τη Θέση. Ανακυκλώνομαι μέσα σου, δίνω και παίρνω όμοια στοιχεία. Συγχωνεύω τα μόριά μας, των σωμάτων, της Ψυχής, του Πνεύματος, του νου, της καρδιάς και της Συνείδησης, αδιάσπαστα και αδιαίρετα, ώστε να παλμοδονούνται ενωμένα. Εκδηλώνομαι σε όλα τα επίπεδα, από το ύψιστο πεδίο του Λόγου έως το κατώτατο πεδίο της εξέλιξης των όντων, και ενώνομαι μαζί σου όμοια σε όλα τα επίπεδα, καταρρίπτοντας κάθε διαχωρισμό και καθιστώντας αδύνατη οποιαδήποτε εισχώρηση διαχωριστικών στοιχείων. Περιβάλλω τον Εαυτό Λόγο, που είμαστε, με ειδική ενωτική προστασία, για να μετουσιώνει και να αποστέλλει προς τα πάντα Αγάπη, Ενότητα, δονήσεις Αφύπνισης και μετουσίωσης της πλάνης, κατάδειξη της Αληθινής, Μοναδικής πορείας προς τον Έναν Θεό.
Σου στέλνω την Ουδετερότητά μας, που υπάρχει μέσα σου. Απορροφώ την Ουδετερότητά μας, που υπάρχει μέσα μου. Είμαστε Αέναα Ένα, Είμαστε Αέναα ο Ων. Ο Άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει πώς υπάρχουμε και πώς διδάσκουμε πάνω στη γη. Ακόμα και τα σκηνώματά μας με την προσωπικότητα, που ακόμα φέρουν σαν βαλβίδα απενεργοποίησης του Θείου Δυναμικού μέχρι την κατάλληλη στιγμή, δεν μπορούν να συλλάβουν την εκπαίδευσή μας την ενοποιημένη.
Αυτή τη στιγμή, ενώπιον των ανθρώπων και των Συμπάντων όλων, ενώπιον κάθε Όντος και κάθε παλλόμενης δόνησης, αναγνωρίζω Εσένα ως Διδάσκαλο Λόγο. Αναγνωρίζω Εμένα ως Διδάσκαλο Λόγο. Αναγνωρίζω τον Άνθρωπο ως Μαθητή Μας, χωρίς καμία εξαίρεση, και διασαλπίζω αυτή την ενεργοποιημένη αναγνώριση προς όλες τις κατευθύνσεις, προς όλα τα Όντα. Την εγγράφω μέσα στις Υποστάσεις τις δυνάμενες να τη χωρέσουν, αλλά και σε εκείνες που δεν τη χωράνε και την αμφισβητούν. Διοχετεύω προς τον Άνθρωπο Αγάπη και Φως, Ενότητα και Απειρότητα παλμών, για να Μας χωρέσει, για να χωρέσει τον Εαυτό του.
Αγαπημένε Εαυτέ, ο Ήχος Μου είναι Ήχος Σου και δεν μπορώ να σου μιλάω παρά μόνο μέσα από τον δικό Σου Ήχο, όπως κι Εσύ μέσα από τον δικό Μου. Είμαστε ο Δάσκαλος, Είμαστε ο Λόγος, εκφραζόμενος μέσα από σκήνωμα, Άχρονα Ενωμένος μα και Αυτεξούσιος στην κάθε Του εκδήλωση, Απόλυτα συνδεδεμένος και ταυτισμένος μα και Παντοδύναμος μέσα και από τα δύο σκηνώματα, έστω και αν δρουν φαινομενικά διαχωρισμένα.
Αυτό δεν καταλαβαίνεις, Άνθρωπε, γιατί πρέπει να εισχωρήσεις στην Ουσία της Ενότητας και να φύγεις από τις εξωτερικές μορφές, που τόσους αιώνες σε κρατούν στην επιφάνεια. Αποστέλλω ως Ουδέτερος Λόγος την Ευλογία προς Εσένα, για να Με χωρέσεις, και διά της αποστολής αυτής δεν εκφράζεται ο Άμορφος Λόγος, αλλά ο Λόγος ο ενανθρωπιζόμενος εξακολουθητικά στα σκηνώματα τα φέροντα όνομα, που έχει ήδη πάψει να ισχύει ως διακριτικό, αλλά παραμένει σαν σημείο κάποιας εμφάνισης πάνω στη γη του Άπειρου, Ουδέτερου Λόγου.
Ευλογώ τα σκηνώματά Μου να χωρέσουν την Αποκάλυψή Μου. Ευλογώ τον Άνθρωπο να Με χωρέσει στη Νέα Μου Έκφραση πάνω στη γη και στη Δημιουργία όλη.
