Ανάμεσα στη Μεγαλειώδη και ποικιλόμορφη εκδήλωση της Δημιουργίας του Θεού, με τις ατέλειωτες ποικιλίες των διαφόρων ειδών, που συνθέτουν την υπέροχη Αρμονία της εκδήλωσης των διαφόρων μορφών της ζωής, βρίσκεται, κατέχοντας ιδιάζουσα θέση, και ο Άνθρωπος, ο ντυμένος σάρκα.
Όπως ολόκληρη η Δημιουργία υπόκειται σε Νόμους, βάσει των οποίων γεννιέται, τρέφεται, αναπτύσσεται, κινείται, διαιωνίζεται το κάθε είδος, πολλαπλασιάζεται και τέλος πεθαίνει, έτσι και ο άνθρωπος υπάγεται σ’ αυτούς τους Φυσικούς – Θείους Νόμους, βάσει των οποίων ζει και υπάρχει στην ύλη, υπαγόμενος κι αυτός στους Νόμους της Φθοράς και της Αναδημιουργίας.
Εκτός όμως από τις εκδηλώσεις αυτές, που διέπουν την αυτούσια ζωή της ύλης, ο άνθρωπος της σάρκας έχει και άλλες εκδηλώσεις, που τον κατατάσσουν σε μία εντελώς ιδιαίτερη κατηγορία, σε μία τάξη ανώτερη από τα άλλα όντα της Δημιουργίας, που δεν παρουσιάζουν τις εκδηλώσεις αυτές.
Οι εκδηλώσεις αυτές είναι ο Νους, η Λογική, η Κρίση, τα Συναισθήματά του και ο Λόγος, που δείχνουν καθαρά πως μέσα στο υλικό σκήνωμα του ανθρώπου της γης υπάρχει και κάτι άλλο, γιατί η ύλη μόνη της δεν παρέχει, δεν παρουσιάζει ποτέ τέτοιες εκδηλώσεις, και αυτό το άλλο είναι μια οντότητα υπερζωική, είναι η προσωπικότητά του, το ψυχοπνευματικό του «Είναι», η εμφυσηθείσα σ’ αυτόν «Πνοή» του Δημιουργού του, που τον κατατάσσει σε μιαν άλλη βαθμίδα, ανώτερη ασφαλώς της απλής ζωικής δημιουργίας, στη βαθμίδα των ψυχοπνευματικών όντων.
Αυτή η διάκριση, αυτή η δυνατότητα, αυτά τα εφόδια, που έχει ο άνθρωπος, τον κάνουν να ερευνά, να μαθαίνει για τον εαυτό του, για την Καταγωγή του και για την επιβίωσή του, όχι μόνο την υλική, αλλά και την πνευματική. Αναζητά τα αίτια των διαφόρων καταστάσεων, παρακολουθεί όλα τα φαινόμενα, που συμβαίνουν γύρω του, και ερευνώντας ανακαλύπτει συνεχώς τους Νόμους, βάσει των οποίων υπάρχει, ζει, κινείται και εκδηλώνεται.
Μία από τις εκδηλώσεις του ανθρώπου της ύλης, είναι και η προσευχή του. Γι’ αυτή την εκδήλωσή του θα μιλήσουμε, όσο μπορούμε βέβαια πιο απλά, για να γίνουμε κατανοητοί και στους πιο απλοϊκούς, που δεν έχουν ιδιαίτερη μόρφωση και ιδιαίτερες γνώσεις, μα όσο μπορούμε και πιο περιεκτικά, γιατί αντικειμενικός μας σκοπός είναι να υπάρξει οπωσδήποτε ψυχοπνευματική ωφέλεια σε όλους από την ανάπτυξη του θέματος αυτού.
Όταν θέλουμε ν’ αναπτύξουμε ένα θέμα, φροντίζουμε να μαζέψουμε όσο μπορούμε περισσότερα αδιάψευστα στοιχεία, για να στηρίξουμε και ν’ αποδείξουμε καλύτερα τις απόψεις μας. Μερικά θέματα είναι τόσο φανερά και κατανοητά, που δεν χρειάζονται αποδείξεις, γιατί όλοι παραδέχονται την ύπαρξή τους με τον ίδιο τρόπο.
Για το θέμα μας, της Προσευχής, εμείς, όσο κι αν είναι γνωστό και φανερό και κατανοητό, επειδή υπάρχουν πάντοτε και οι αντίθετα φρονούντες, οι μη πιστεύοντες, οι ακολουθούντες άλλους δρόμους, οι μη προσευχόμενοι, αλλά επειδή ακόμη υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν ασαφείς γνώσεις, γνώμες επιπόλαιες, που στηρίζονται στην ημιμάθεια και την τάση τους να κριτικάρουν εύκολα κι επιπόλαια το καθετί, γι’ αυτό θα προσπαθήσουμε ν’ αναλύσουμε το θέμα της Προσευχής με τον τρόπο που το βλέπουμε, κι όπως το θεωρούμε πιο σωστό, περιεκτικό κι επιβεβλημένο για την εποχή μας.
Πώς θα πρέπει να προσευχόμαστε προς το Θεό; Με ποιον τρόπο; Κάθε προσευχή μας είναι ευπρόσδεκτη ενώπιον του Θεού; Ό,τι κι αν ζητήσουμε, είμαστε βέβαιοι πως θα μας ακούσει ο Θεός και θα εισακούσει την αίτησή μας και θα εκπληρώσει τα διάφορα αιτήματά μας; Υπάρχει χρόνος κατάλληλος για προσευχή; Ημέρα και ώρα; Μπορεί να προσευχηθεί άλλος για μας, στη θέση μας; Υπάρχουν κατάλληλοι τόποι ή μπορούμε να προσευχόμαστε οπουδήποτε; Είναι το ίδιο ή ορισμένα μέρη έχουν ιδιαίτερη αξία για μας ή για το Θεό; Να προσευχόμαστε εσωτερικά ή διά του λόγου μας προς το Θεό, ή ο Θεός ων Παντογνώστης γνωρίζει τα αιτήματά μας και από τι έχουμε ανάγκη και δεν υπάρχει λόγος τότε να προσευχηθούμε; Πού θα βρούμε απαντήσεις για όλα αυτά;
Προκειμένου να μιλήσουμε ή ν’ αποταθούμε σε πρόσωπα της Κοινωνίας μας που κατέχουν μια υψηλή θέση, προσέχουμε πάντοτε πώς θα τους μιλήσουμε, κι αν δεν γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι, τότε ρωτάμε άλλους, εμπειρότερους σ’ αυτό το θέμα από μας, και φροντίζουμε να κατατοπιστούμε επαρκώς, ώστε η επαφή μας αυτή να φέρει τα αποτελέσματα που προσδοκούμε.
Αν υποβάλουμε αιτήσεις στις Κοινωνικές Αρχές και Εξουσίες, φροντίζουμε να είμαστε σαφείς, νομότυποι και περιεκτικοί στην αίτησή μας και το αντικείμενο της αίτησής μας επίσης να είναι νόμιμο, αλλιώς οι Αρχές της Κοινωνίας μας μας απορρίπτουν τις αιτήσεις μας ως ασαφείς ή μη νομότυπες, ή γιατί το περιεχόμενο της αίτησής μας δεν συμβιβάζεται με τους ισχύοντες Νόμους.
Αν θέλουμε ν’ αποταθούμε στο Θεό, στην Αρχή όλων των Αρχών, φυσικό είναι να φροντίσουμε να μάθουμε ν’ αποτεινόμαστε σ’ Αυτόν και ακόμη να αιτούμε νομίμως, για να εισακούσει ο Θεός το αίτημά μας και για να λάβουμε το αιτούμενο. Γιατί όπως οι Κοινωνίες των ανθρώπων θέσπισαν, για την εύτακτη λειτουργία τους, διάφορους νόμους, που ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις τους, έτσι και ο Θεός, η Πηγή της Σοφίας και της Δημιουργίας, που δεν ήταν δυνατόν να μην έχει Νόμους, νομιμοποίησε κάθε σχέση και κάθε κίνηση και λειτουργία των Κόσμων της Δημιουργίας Του, και θέσπισε διά του Θείου Λόγου την Άπειρη Νομοτέλεια, που διέπει τα Σύμπαντα και διατηρεί τη Θεία Αρμονία με Νόμους Αναλλοίωτους και Αμετάπτωτους, οι οποίοι περιλαμβάνουν και τον Άνθρωπο και τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, καθώς επίσης και τις σχέσεις του Ανθρώπου με το Θεό.
Ποιος όμως ήταν δυνατόν να μας διδάξει αυτό το μεγάλο και σοβαρό θέμα σωστά; Μα κάποιος που θα γνώριζε το Θεό, ή ο Θεός ο ίδιος. Ή έπρεπε ν’ ανέβει ο άνθρωπος στον Ουρανό, για να διδαχθεί από το Θεό, ή έπρεπε να κατέβει ο Θεός των Ουρανών στη γη, για να διδάξει τους ανθρώπους πώς να προσεύχονται και τι να ζητούν.
Και όπως όλοι σας ξέρετε, ο Θεός εκκένωσε τον Εαυτό Του, έλαβε μορφή ανθρώπου και ντύθηκε σάρκα. Περπάτησε στη γη, μπήκε σε σπίτια ανθρώπων, συνέφαγε με ανθρώπους, συνομίλησε με ανθρώπους και δίδαξε τον Άνθρωπο της γης, παρουσιάζοντας με τη Διδασκαλία Του τη Θεία Νομοτέλεια, το Θεό της Αγάπης και της Συγχώρεσης, τον Καταδεκτικό και προσιτό σε όλους Θεό του Ελέους.
Έχουμε, λοιπόν, ένα Θείο Πρότυπο – Υπόδειγμα, που βάδισε στη γη, τον Κύριο, και μια και άλλοτε σας είπα πως η τοποθέτησή μας είναι καθαρά Χριστοκεντρική, από αυτό το Θείο Πρότυπο, τη Ζωή Του και τη Διδασκαλία Του, θα πάρουμε τα στοιχεία, που μας χρειάζονται για ν’ αναπτύξουμε το θέμα μας.
Τι είναι Προσευχή; Η λέξη προέρχεται από το προς και το εύχομαι. Είναι η προς το Θεό δέηση, ικεσία, παράκληση, με την οποία ο άνθρωπος επικαλείται, εύχεται, ικετεύει, υμνεί, δοξολογεί και γενικότερα συνομιλεί με τον πανταχού παρόντα Δημιουργό του, Πατέρα – Θεό. Είναι η ανάταση της ψυχής και του πνεύματος του ανθρώπου προς την Πηγή της Δημιουργίας και Εκπόρευσής του. Είναι η προσπάθεια επαφής τού απείρως μικρού, του ενυπάρχοντος εντός τού κάθε ανθρώπου Θείου Στοιχείου, με το Απείρως Μέγα, με το Απερίγραπτο και Αχώρητο, που στην ανθρώπινη γλώσσα λέγεται Θεός. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος βοηθείται και ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της Πνευματικής εξελικτικής κλίμακας, το μέσον με το οποίο εξαγνίζεται, συντρίβει τις ορμές των παθών, υπομένει, παίρνει θάρρος και δύναμη, συνομιλεί με τους Αγγέλους, επικοινωνεί με το Θεό και αποκαθίσταται τελικά στον Πατέρα, Θεοποιούμενος – Χριστοποιούμενος.
Είναι φυσικό για όλα αυτά, πως πρέπει να υπάρχει ένα κοινό σημείο επαφής, που να συνδέει το απείρως μικρό, τον άνθρωπο, με το Απείρως Άπειρο, το Θεό. Και το σημείο επαφής είναι ακριβώς αυτό που υπάρχει μέσα στον κάθε άνθρωπο της ύλης, μέσα στο κάθε ανθρώπινο σκήνωμα και το ζωοποιεί, είναι, δηλαδή, ο Θείος Σπινθήρας, το Θείο Εγώ του κάθε ανθρώπου, η Πνοή του, που είναι τμήμα του Όλου Θεού, Θεία Ουσία, εκπορευθείσα από το Θεό – Πατέρα – Δημιουργό, και που έχει τις δυνατότητες με κατάλληλες συνθήκες ν’ αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό, που ο άνθρωπος να γίνει Εικόνα και Ομοίωση του Δημιουργού του, όπως ο σπόρος ενός δέντρου, χωρίς να είναι το δέντρο, έχει τη δυνατότητα σε κατάλληλες συνθήκες ν’ αναπτυχθεί και να γίνει ένα τέλειο δέντρο, όμοιο μ’ εκείνο από όπου πάρθηκε ο σπόρος.
Αυτό είναι το κοινό σημείο, που ενώνει τον άνθρωπο, που ζει ακόμη στην ύλη, με τον Πατέρα – Θεό, και η Προσευχή είναι το μέσον με το οποίο δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες, προσλαμβάνονται οι ανάλογες δυνάμεις, καθηλώνονται οι δρώσες αρνήσεις και ο άνθρωπος ενώνεται με την Πηγή της Δημιουργίας του και Θεοποιείται.
Σας θυμίζω σχετικά αποσπάσματα του Ευαγγελίου, τα οποία εδραιώνουν την άποψή μας αυτή και τα οποία σας παρακαλώ να θυμάστε καθημερινά.
«Εποίησέ τε εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων κατοικείν επί παν το πρόσωπον της γης» (Πράξ. ΙΖ΄, 26).
«Ο τε γαρ αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενός πάντες· δι’ ην αιτίαν ουκ επαισχύνεται αδελφούς αυτούς καλείν λέγων· απαγγελώ το όνομά σου τοις αδελφοίς μου» (Εβρ. Β΄, 11-12).
Γι’ αυτό θα δώσουμε ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα στο θέμα της Προσευχής. Και σας ρωτώ: Ο Κύριος, κατά τη διέλευσή Του από τη γη, μας έδωσε σημεία ότι προσευχόταν; Βεβαίως προσευχόταν στο Θεό – Πατέρα. Ολόκληρο το ΙΖ΄ κεφάλαιο του Ιωάννη είναι Προσευχή του Κυρίου προς τον Πατέρα.
Είναι η μεγάλη Προσευχή του Κυρίου, που έκανε για τους Μαθητές Του προς το Θεό – Πατέρα κατά τη διάρκεια του Μυστικού Του Δείπνου. Αλλά ακόμη, αναφέρεται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (ΚΣΤ΄, 36-44): «Καθίσατε αυτού έως ού απελθών προσεύξωμαι εκεί…», «έπεσεν επί το πρόσωπον αυτού προσευχόμενος και λέγων· πάτερ μου, ει δυνατόν εστί, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο· πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως συ», «πάλιν εκ δευτέρου απελθών προσηύξατο λέγων…», «απελθών πάλιν προσηύξατο εκ τρίτου τον αυτόν λόγον ειπών…». Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μάλιστα αναφέρει (ΚΒ΄, 44) ότι κατά τη διάρκεια της Προσευχής Του «εγένετο δε ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος».
Ακόμη, υπάρχει μία ρητή εντολή του Κυρίου προς τους Μαθητές Του: «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν· το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής» (Ματθ. ΚΣΤ΄, 41).
Ακόμη υπάρχει η γνωστή σε όλους σας λεγόμενη «Κυριακή Προσευχή», η οποία δόθηκε από τον Κύριο προς τους ανθρώπους και είναι υπόδειγμα λιτότητας, σοφίας, περιεκτικότητας, σαφήνειας, προσευχής αποτεινόμενης παρά του ανθρώπου προς το Θεό – Πατέρα (Ματθ. ΣΤ΄, 9-13).
Από όλα αυτά φαίνεται καθαρά, πως ο Κύριος κατά τη διέλευσή Του από τη γη μάς άφησε παραγγελίες για να προσευχόμαστε, μας έδωσε υπόδειγμα προσευχής και ακόμη ο Ίδιος προσευχόταν όχι μόνο στον τότε Ναό του Σολομώντος, αλλά και σε σπίτια και στο όρος των Ελαιών και αλλού, γιατί όπως είναι γραμμένο (Πράξ. ΙΖ΄, 24), «ο Θεός ο ποιήσας τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος ουρανού και γης Κύριος υπάρχων ουκ εν χειροποιήτοις ναοίς κατοικεί», και ακόμη «πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν» (Ιωάν. Δ΄, 24).
Κι εμείς παραδεχόμενοι και πιστεύοντες στην πανταχού Παρουσία του Θεού, μπορούμε να προσευχηθούμε σε οποιοδήποτε μέρος κι αν βρεθούμε, και πρέπει να είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως ο Θεός δεν εμποδίζεται βέβαια να μας ακούσει. Αλίμονο αν ο Θεός εισάκουε μόνο τις προσευχές, που γίνονται στους Ναούς. Οι Ναοί είναι εξαγιασμένα μέρη, όπου τελούνται Μυστήρια και που έχουν όμως προορισμό να βοηθήσουν τον άνθρωπο να γίνει εκείνος Ναός Θεού, όπως αναφέρεται στις Γραφές: «υμείς γαρ ναός Θεού εστέ ζώντος» (Β΄ Κορινθ. ΣΤ΄, 16), γιατί ο Θεός δεν κατοικεί σε χειροποίητους Ναούς, που κατασκεύασαν οι άνθρωποι, όπως το είπαμε και παραπάνω (Πράξ. ΙΖ΄, 24), αλλά μέσα στο δημιούργημά Του, μέσα στις ψυχές των ανθρώπων.
Τι άλλο μας δίδαξε ο Κύριος; Την Κυριακή Προσευχή, όπως είπαμε πριν, που είναι σε όλους σας γνωστή. Τώρα δεν θ’ αναλύσουμε την Κυριακή Προσευχή, αλλά θα το δούμε από ορισμένα μόνο σημεία της, που μας ενδιαφέρουν. Και πρώτα, ο Κύριος παραγγέλλει ν’ αποτεινόμαστε στον Πατέρα μας, στον Πατέρα του Κόσμου, στον Πατέρα όλων των ανθρώπων, χωρίς μεσάζοντες, αλλά οι ίδιοι αυτοπροσώπως. Δεν δίδαξε ο Κύριος τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν ως μεσίτες ούτε τον Αβραάμ ή τον Ιακώβ ή το Μωυσή ή το Δαυίδ ή το Σαούλ ή τον Ηλία ούτε άλλον από τα εξέχοντα πνεύματα, τα μέχρι τότε γνωστά στον κόσμο, αλλά δίδαξε ο καθένας μας ν’ αποτείνεται στον Πατέρα του. Ακόμη, στην Προσευχή αυτή τίποτε δεν υπάρχει που να εμπνέει φόβο προς το Θεό, παρά μόνο τα αιτήματα ενός υιού προς τον Πατέρα του για τα αναγκαιούντα σ’ αυτόν.
Πώς να προσεύχεται κανείς; Υπάρχουν και γι’ αυτό σαφείς οδηγίες: «Συ δε όταν προσεύχη, είσελθε εις το ταμείον σου και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τω πατρί σου» (Ματθ. ΣΤ΄, 6). Δηλαδή, όταν θέλετε να προσευχηθείτε, εισέλθετε εντός σας, γιατί το ταμείο του καθενός είναι εντός του, και κλείστε την πόρτα, δηλαδή, ν’ αποκόψετε την επαφή σας για εκείνη την ώρα με τον εξωτερικό κόσμο της ύλης, των φαινομένων, των εντυπώσεων, να πάψετε να σκέφτεστε οτιδήποτε άλλο και να συγκεντρώσετε την προσοχή σας, τη σκέψη σας, τα συναισθήματά σας, το νου σας, το πνεύμα σας, στον Πατέρα.
«Προσευχόμενοι δε μη βαττολογήσητε ώσπερ οι εθνικοί· δοκούσι γαρ ότι εν τη πολυλογία αυτών εισακουσθήσονται» (Ματθ. ΣΤ΄, 7). Δηλαδή, μας δίνεται άλλη μια οδηγία σχετικά με τον τρόπο της προσευχής, που μας συνιστά, όταν προσευχόμαστε, να μη μακρηγορούμε, να μη λέμε περιττά πράγματα, ούτε να ψάχνουμε για λογοτεχνικές ή φιλοσοφικές εκφράσεις, πιστεύοντας ότι έτσι θα γίνει πιο εύκολα εισακουστή η προσευχή μας, όπως έκαναν οι Εθνικοί την περίοδο εκείνη, αλλά να είμαστε όσο μπορούμε πιο απλοί και σύντομοι. Για παράδειγμα σας φέρω την πιο απλή και ταπεινή και σύντομη προσευχή, που αναφέρεται στην παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου: «ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ. λέγω υμίν, κατέβη ούτος δεδικαιωμένος» (Λουκ. ΙΗ΄, 13).
Τι να αιτήσουμε; «Πρώτον πάντων ποιείσθαι δεήσεις, προσευχάς, εντεύξεις, ευχαριστίας, υπέρ πάντων ανθρώπων» (Α΄ Τιμόθ. Β’ , 1). «Μηδέν μεριμνάτε, αλλ’ εν παντί τη προσευχή και τη δεήσει μετά ευχαριστίας τα αιτήματα υμών γνωριζέσθω προς τον Θεόν» (Φιλιπ. Δ΄, 6). «Ει δε τις υμών λείπεται σοφίας, αιτείτω παρά του διδόντος Θεού πάσιν απλώς και ουκ ονειδίζοντος, και δοθήσεται αυτώ» (Ιακ. Α΄, 5). «Ζητείτε την Βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Λουκ. ΙΒ΄, 31).
Στα Ευαγγελικά αυτά ρήματα μας δίνεται με πολλή σαφήνεια τι να αιτούμε από το Θεό, τι έχει αξία για μας, άρα πρέπει και να είναι το αντικείμενο των αιτήσεών μας. Δεν θ’ αναπτύξω το περιεχόμενο των λόγων του Ευαγγελίου, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μας, αλλά θ’ αρκεστώ να σας πω, πως εκείνο που φαίνεται καθαρά είναι ότι πρέπει να προσέχουμε, ώστε στις αιτήσεις μας να δίνουμε πρωταρχική σημασία στα καθαρά πνευματικά αιτήματα και όχι στα υλικά.
Και τώρα θα προχωρήσω σε μια άλλη πτυχή του θέματος της Προσευχής: Υπάρχει χρόνος κατάλληλος για προσευχή; Γιατί μερικοί αδελφοί προσδιορίζουν το θέμα αυτό εντελώς λαθεμένα. Και σας απαντώ: Κάθε ώρα και κάθε στιγμή και κάθε τόπος είναι κατάλληλος για να προσευχηθούμε. Ο Θεός δεν όρισε χρόνους και ώρες κατάλληλες ή εξαιρετέες. Μερικοί λένε, ότι οι Ουρανοί δεν είναι πάντα ανοιχτοί, για να προσευχηθούμε. Αληθινά σας λέγω ότι εκείνοι που τα κηρύττουν αυτά έχουν τους δικούς τους Ουρανούς κλειστούς, γιατί οι Ουρανοί δεν είναι σημείο στατικό, που να μπορούμε με συνεχείς αναβάσεις να το φτάσουμε, αλλά κατάσταση πνευματική.
Θέλω να γνωρίζετε, ότι υπάρχουν πολλά προσκόμματα, που εμποδίζουν αυτή την ένωση που πρέπει να πραγματοποιήσουμε, αλλά τα προσκόμματα αυτά βασικά υπάρχουν στο νου κυρίως ορισμένων ανθρώπων, που τα προσκόμματα του νου τους τα βλέπουν και τα παρουσιάζουν σαν αλήθειες, χωρίς να είναι. Αυτούς, σας παρακαλώ, να προσπαθήσετε να τους βοηθήσετε με το να μετακινήσετε τους περιορισμούς του νου τους, της σκέψης τους, χωρίς όμως να συγκρούεστε με την ελευθερία της εκλογής τους.
Είναι ανάγκη να προσευχόμαστε; «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν· πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. Ζ΄, 7-8). Ιδού μια τριλογία, που φανερώνει την αναγκαιότητα της προσευχής, που φανερώνει την ύπαρξη Νόμου. Ο Θεός, η Ακένωτη δεξαμενή του Θείου Νου, πρέπει να πλησιαστεί με το νου του ανθρώπου, διαμέσου της σκέψης ή του λόγου του. Αν ο νους του ανθρώπου εμποδίζεται με αμφιβολία ή φόβο ή λήθαργο, πρέπει ν’ ανοίξει το δρόμο του κρούοντας και ζητώντας με πίστη.
Στη δημιουργική πορεία όλοι πρέπει να προσευχόμαστε και διαμέσου της προσευχής ν’ αναπτύσσουμε την υψηλότερη φάση του χαρακτήρα μας, που εξευγενίζει, ωραιοποιεί, εξαγνίζει και εξαγιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο, αλλά ακόμη πρέπει να προσευχόμαστε για να είναι δυνατόν να εκπληρωθεί ο δημιουργικός Νόμος του Λόγου. Η Προσευχή είναι η μεγαλύτερη δύναμη που διαθέτει ο άνθρωπος στον κόσμο αυτό. Γιατί χωρίς αυτήν, ο άνθρωπος θ’ αποδειχθεί ότι μοιάζει με «κάλαμον υπό ανέμου σαλευόμενον» (Ματθ. ΙΑ΄, 7).
Είναι ακόμη γραμμένο (Ματθ. ΚΑ’, 22): «πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε». Ένα στοιχείο απαραίτητο για την αποτελεσματικότητα της προσευχής μας είναι η πίστη μας. Είναι το μέτρο η πίστη μας, που ρυθμίζει κατά πολύ τα αποτελέσματα της προσευχής. Το ίδιο λέγεται κι αλλού: «πάντα όσα αν προσευχόμενοι αιτείσθε, πιστεύετε ότι λαμβάνετε και έσται υμίν» (Μάρκ. ΙΑ΄, 24). Και εδώ φαίνεται καθαρά ότι η πίστη μας είναι ο μοχλός, που κινεί τους Θείους Νόμους, αφού ο Κύριος ορίζει χωρίς αμφιβολίες ή υπονοούμενα ότι για να λάβουμε, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η πίστη μας. Και κάτι ακόμη είναι γραμμένο: «εάν δύο υμών συμφωνήσωσιν επί της γης περί παντός πράγματος ού εάν αιτήσωνται, γενήσεται αυτοίς παρά του πατρός μου» (Ματθ. ΙΗ΄, 19). Όλα αυτά συνηγορούν στο ότι η πίστη μας πρέπει να είναι βασικό στοιχείο της προσευχής μας, για να έχουμε το ποθούμενο αποτέλεσμα, γιατί είναι η δύναμη, που θέτει σε ενέργεια τους Θείους Νόμους.
Υπάρχουν κακές αιτήσεις; Και βέβαια υπάρχουν, που δεν εισακούονται, αλλά όπως και εδώ, στην Κοινωνία μας, απορρίπτονται. «Αιτείτε και ου λαμβάνετε, διότι κακώς αιτείσθε, ίνα εν ταις ηδοναίς υμών δαπανήσητε» (Ιακ. Δ΄, 3). Είναι προφανές ότι ο Ουράνιος Πατέρας εισακούει μόνον τις προσευχές εκείνες, που έχουν καθαρά πνευματικό περιεχόμενο και που αποσκοπούν στη βοήθεια ψυχών, στην εξύψωση των ψυχών, στη λύτρωση των ψυχών, και ποτέ δεν γίνεται εισακουστή η προσευχή, της οποίας η παραδοχή θα μας έβλαπτε ή θα προξενούσε βλάβη στον αδελφό μας. Με άλλα λόγια, για να γίνω περισσότερο κατανοητός από όλους σας, προσέχετε όταν υποβάλλετε αιτήσεις και δεήσεις στην Ανώτατη Πνευματική Αρχή, που είναι ο Θεός, ο Κύριος. Φροντίστε να είστε σαφείς, γιατί καταχωρείται το περιεχόμενο, τα νοήματα του λόγου σας – αιτήσεώς σας, και εφόσον η αίτηση είναι νόμιμη, κατά τη Θεία Νομοτέλεια και όχι κατά την ανθρώπινη αντίληψη, τότε ενεργείται κατά τον τρόπο και το χρόνο που η Κρίση του Θεού όρισε. Μην παραπονείστε αν δεν εισακούστηκε μια αίτησή σας, αλλά σκεφτείτε την ξανά και υποβάλλετέ την πληρέστερη, ορθότερη, σαφέστερη και με περισσότερη πίστη.
Πώς να προσευχόμαστε; Με κάθε τρόπο, δηλαδή με τη σκέψη μας και με το λόγο μας, προσέχοντας όμως τον ηχητικό μας κραδασμό. Καμιά φορά προσεύχεται η ψυχή χωρίς αυτά, άφωνα, «στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. Η΄, 26), τους οποίους το Πνεύμα το Άγιον εμβάλλει και τους οποίους ακούει ο ετάζων νεφρούς και καρδίας Παντογνώστης Θεός.
Όταν έφευγαν οι Εβραίοι από την Αίγυπτο με το Μωυσή επικεφαλής, είδαν ξαφνικά το στρατό του Φαραώ να τους καταδιώκει. Και τότε ο Μωυσής σκέφτηκε, όπως ήταν φυσικό, να καταφύγει στο Θεό, αλλά ήταν τόση η ταραχή του, που δεν μπορούσε να μιλήσει καθόλου. Αλλά η ενδόμυχη ικεσία του, η ικεσία της ψυχής του, ήταν τόσο δυνατή, ώστε ο Θεός αποκρίνεται στο Μωυσή: «Τι βοάς προς με;» (Έξοδ. ΙΔ΄, 15). Γενικά να γνωρίζετε όλοι σας πως και ο μικρότερος πνευματικός ψιθυρισμός μιας ψυχής, που ζητά βοήθεια, είναι ορατός και ακούγεται από τον Πατέρα.
Και τώρα ερχόμαστε σ’ ένα άλλο θέμα σχετικό με την προσευχή. Πολλοί πιστεύουν πως στη θέση τους, γι’ αυτούς, μπορούν να προσεύχονται άλλοι, είτε ιερείς, είτε φίλοι και συγγενείς. Πολλοί επίσης πιστεύουν πως πληρώνοντας άλφα ποσά σε ιερείς για να προσεύχονται γι’ αυτούς, είτε αφήνοντας κτήματά τους σ’ εκκλησίες ή μοναστήρια, θα τους μνημονεύουν κι έτσι θα συγχωρούνται οι αμαρτίες τους. Θέλω να διευκρινίσουμε, όσο μπορούμε με λεπτότητα, αυτό το θέμα και να δώσουμε μια σωστή κατεύθυνση, που θα μας ωφελήσει.
Μπορεί βέβαια κάποιος άλλος, φίλος ή συγγενής ή αδελφός ή ιερωμένος, να προσευχηθεί για μας, όχι όμως να προσευχηθεί στη θέση μας. Καμιά προσευχή δεν χάνεται, έτσι και οι προσευχές των φίλων, αδελφών ή ιερέων θα μας φέρουν σαν αποτέλεσμα μια άλφα δύναμη ή καταπράυνση, ή ανακούφιση ή έμπνευση, αλλά δεν θα μας ενεργοποιήσουν το δικό μας ψυχοπνευματικό μηχανισμό, δεν θα μας αφυπνίσει το δικό μας Σπινθήρα, δεν θα μας ανάψει το δικό μας φωτάκι, πράγμα που πρέπει να είναι ο καθημερινός μας σκοπός, η καθημερινή μας φροντίδα και προς την ενεργοποίηση αυτή του πνευματικού μας «Είναι» πρέπει ν’ αποβλέπουμε και να φροντίζουμε συνεχώς.
Οι προσευχές των άλλων μπορούν να μας βοηθήσουν, να μας στείλουν δύναμη και ενίσχυση και ανακούφιση σε μια δυσκολία της ζωής μας και να μας δώσουν ώθηση για ν’ αρχίσουμε τη δική μας προσπάθεια για ενεργοποίηση, αλλά είναι ανάγκη να καταλάβουμε όλοι, ότι το θέμα της προσευχής είναι καθαρά ατομικό, προσωπικό μας ζήτημα, είναι η προσωπική μας σχέση με το Θεό. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να μάθουμε να προσευχόμαστε εμείς οι ίδιοι και όχι να περιμένουμε άλλους να προσεύχονται στη θέση μας. Όπως επίσης δεν μπορεί άλλος στη θέση μας να ζητήσει μετάνοια για λογαριασμό μας, για τις δικές μας πράξεις, γιατί πρέπει να μετανοήσουμε και να ζητήσουμε άφεση για τα δικά μας παραπτώματα εμείς οι ίδιοι.
Δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι πληρώνοντας ιερείς μπορούν να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μας, τα παραπτώματά μας, ούτε ότι προσφέροντας θυμιάματα ή κεριά ή διάφορα άλλα τάματα, όπως πολλοί Χριστιανοί το συνηθίζουν, θα εξευμενίσουμε το Θεό και θα συγχωρήσει τα σφάλματά μας.
Αυτές οι σκέψεις, αυτή η νοοτροπία, αυτή η τοποθέτηση είναι πέρα ως πέρα λαθεμένη, είναι καθαρός εμπαιγμός και ασέβεια απέναντι στο Θεό να νομίζουμε, ότι είναι δυνατόν να εξαγοράσουμε το Έλεος και την Ευλογία του Θεού, προσφέροντας υλικά ανταλλάγματα, ή να επιτύχουμε με την προσφορά αυτή την εξιλέωσή μας. Ή ακόμη, προσφορές που πολλές φορές κάνουμε για να μνημονεύεται επιδεικτικά το όνομά μας και να φαίνεται η αγαθοεργία μας, πώς είναι δυνατόν να είναι ευπρόσδεκτες ενώπιον του Θεού;
Νομίζετε πως η μυρωδιά του λιβανιού, που προσφέρετε, ή το άναμμα ενός κεριού, μικρού ή μεγάλου, μπορούν ν’ αλλάξουν την κακοσμία της έχθρας, του φθόνου, της πλεονεξίας, των ματιών που δεν κοιτάζουν με αγάπη, των στρεψόδικων γλωσσών που χύνουν δηλητήριο με τα λόγια τους, των αρπακτικών χεριών που αφανίζουν τον αδελφό τους, της απιστίας που καμαρώνει για πίστη, των βρώμικων λόγων, των συκοφαντιών, που μολύνουν την ατμόσφαιρα; Δεν χρειάζεται λιβάνια ο Θεός να Του καίτε, αλλά το θυμό σας, την υπερηφάνεια σας, τη σκληρότητά σας και καθετί που είναι αντίθετο με το Νόμο της Αγάπης Του, και χρησιμοποιήστε τις καρδιές σας για λιβανιστήρια.
Ο Θεός, είναι γνωστό σε όλους μας, είναι ΑΝΕΝΔΕΗΣ, δηλαδή κανενός δεν έχει την ανάγκη και καμιάς υλικής προσφοράς, και πολύ περισσότερο γιατί ο Θεός είναι Πνεύμα και καθετί που αποτείνεται προς το Θεό πρέπει να είναι καθαρά πνευματικό. Επομένως, είναι λαθεμένη η προσφορά ταμάτων και άλλων υλικών αγαθών – αντικειμένων προς το Θεό και κανένα αποτέλεσμα δεν επιφέρουν προς βελτίωσή μας ή συγχώρηση και εξιλέωση παραπτωμάτων.
Η εξιλέωση και η συγχώρηση προαπαιτούν μετάνοια δική μας, δηλαδή μια αλλαγή μας, που είναι μια εσωτερική μας κατάσταση αφενός και αλλαγή του τρόπου της σκέψης μας αφετέρου, και όχι εξωτερικές εκδηλώσεις με τάματα και υλικές προσφορές ή προσευχές τρίτων, έστω και ιερέων.
Σας θυμίζω την προσευχή του Τελώνη (στην παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου), την τόσο απλή, «ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. ΙΗ΄, 13) και την τόσο περιεκτική σε διδάγματα, γιατί ο Κύριος αποκάλυψε ότι ο Τελώνης έφυγε από το Ναό δεδικαιωμένος, και στην οποία προσευχή του ούτε τάματα ή υλική προσφορά έκανε για εξιλέωση, αλλά ούτε και υπήρξε μεσάζων μεταξύ του Τελώνη και του Θεού, αλλά δεήθηκε αυτοπροσώπως, με πλήρη επίγνωση και ταπεινοφροσύνη, λιτά και χωρίς περιττά λόγια και λογοτεχνικά σχήματα.
Και κάτι άλλο ακόμη, που θέλω να θίξω και που έχει κάποια σημασία. Η προσευχή, στην οποία συνήθως ζητάμε Έλεος και βοήθεια κλπ. από το Θεό και Πατέρα μας, έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με την αμφίεσή μας καμιά φορά, γιατί η στάση μας δείχνει ταπεινοφροσύνη, αντίθετα η αμφίεσή μας πολλές φορές είναι επιδεικτική ή και σκανδαλιστική, με πλούσια ενδύματα, στολίσματα χρυσά και πολύτιμες πέτρες, αντίθετα όλα με την υποτιθέμενη ταπεινοφροσύνη, που πρέπει να έχουμε, και τα οποία μαρτυρούν εγωισμό, φιλαυτία και έλλειψη αγάπης, μα και ακόμη την έλλειψη της πραγματικής συναίσθησης, που πρέπει να έχουμε, του τι είμαστε και σε ποιον μιλάμε – αποτεινόμαστε, ζητώντας τη βοήθεια και το Έλεός Του.
Τώρα θα μιλήσουμε για κάτι άλλο, θα διευκρινίσουμε ένα θέμα που μπερδεύει πολλούς αδελφούς, γιατί δεν ξέρουν να το ταξινομήσουν σωστά. Δεν είναι μόνο η γνώση ορισμένων πραγμάτων, που μας βοηθά στην εξέλιξή μας, αλλά είναι και η σωστή ταξινόμηση των γνώσεών μας και η συσχέτισή τους με τη λειτουργία των Θείων Νόμων.
Αυτό βοηθά στην ολοκλήρωση της γνώσης και της πίστης μας, που δεν είναι πλέον μια τυφλή πίστη, που κινδυνεύει να μετατοπιστεί στο πρώτο φύσημα του αντίθετου ρεύματος, αλλά μια αιτιολογημένη και εν επιγνώσει πίστη, που δεν μετατοπίζεται εύκολα πια, γιατί έχουμε σωστές βάσεις, γνωρίζουμε το γιατί πιστεύουμε.
Θέλω να μιλήσουμε για το διαλογισμό, που διδάσκουν οι Ανατολικές Θρησκείες, και τι διαφορά έχει από τη Χριστιανική Προσευχή, γιατί τώρα τελευταία στην Ευρώπη και στη χώρα μας ιδρύθηκαν πολλά Κέντρα, που διδάσκουν τις Ανατολικές Θρησκείες, τη γιόγκα και το διαλογισμό.
Σ’ αυτά τα Κέντρα πηγαίνουν πολλοί, που βαφτίστηκαν στο Όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού και που φυσικό είναι ότι θα πρέπει να διδαχθούν το Χριστιανισμό στη ζωή τους. Όσοι γνωρίζουν λίγα για τη λειτουργία του Θείου Νόμου, γνωρίζουν ασφαλώς, πως κάθε βαφτιζόμενος στο Όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού έχει υποχρέωση ν’ αναπτυχθεί και να ζήσει τη ζωή του σαν Χριστιανός, ερευνώντας, μαθαίνοντας και εφαρμόζοντας στη ζωή του τα Θεία Ρήματα και τους Θείους Νόμους που μας δίδαξε ο Κύριος Ιησούς Χριστός, και όχι Χριστιανός ων να μαθητεύσει σε θρησκείες παρελθούσης χρήσεως, δηλαδή σε θρησκείες που έληξε ήδη ο προορισμός τους και βρίσκονται στο τέλος της εκδήλωσής τους πάνω στη γη, και που η παράτασή τους στις διάνοιες των ανθρώπων εμποδίζει την εφαρμογή του επόμενου βήματος του Θείου Σχεδίου, που είναι η Χριστοποίηση ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής.
Οι εμπνευστές τους ήταν πνεύματα ανθρώπινα, φωτισμένα βέβαια, που δίδαξαν, ανάλογα με την εποχή τους, τα ήθη και έθιμα των λαών όπου γεννήθηκαν και έζησαν, για να προετοιμάσουν τον κόσμο να υποδεχθεί την Ενανθρώπιση του Θείου Λόγου.
Το να προστρέχουν ορισμένοι άνθρωποι, Χριστιανοί όντες, στις θρησκείες αυτές, είναι βασικό λάθος, γιατί επανέρχονται σε στάδιο πνευματικά κατώτερο, προγενέστερο, σ’ ένα στάδιο ξεπερασμένο.
Οι ηγούμενοι των κινήσεων αυτών στην Ευρώπη, παρασύροντες τους συνανθρώπους τους στο να διοχετεύουν τη θρησκευτική τους έφεση και δραστηριότητα και πίστη σε λαθεμένο δρόμο, φέρουν την ευθύνη της πνευματικής στασιμότητας και οπισθοδρόμησης της εποχής μας έναντι της Θείας Δικαιοσύνης.
Βέβαια σε όλες τις θρησκείες ενυπάρχει το σπέρμα της Αγάπης, αλλά σε καμιά θρησκεία δεν πήρε την κύρια θέση – βάση, που έθεσε ο Κύριος με το «αγαπάτε αλλήλους» και το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν». Ακόμη όλες οι θρησκείες μιλούν για εξαγνισμό, αλλά τον συνδέουν με τον ασκητισμό. Ο Κύριος δεν συμβούλεψε τους ανθρώπους να πάρουν τέτοια κατεύθυνση απάρνησης της ζωής και των εγκοσμίων, αλλά με τη Ζωή Του μέσα στον κόσμο, που έζησε ο Ίδιος, άφησε να εννοήσουμε πως πρέπει να ζούμε μέσα στον κόσμο και να φροντίζουμε για την άνοδό μας και των συνανθρώπων μας.
Κανείς ακόμη δεν κήρυξε μέχρι τότε, πως «δεν υπάρχει Έλληνας ή Ιουδαίος ή Ρωμαίος ή βάρβαρος, άντρας ή γυναίκα, δούλος ή ελεύθερος, αλλά όλοι είμαστε αδελφοί, τέκνα του αυτού Δημιουργού Θεού». Κανείς δεν είπε: «Εγώ και ο Πατήρ είμεθα Εν», ούτε «αυτός που εώρακε Εμέ εώρακε τον Πατέρα», αλλά ούτε το «Εγώ Ειμί το Φως του Κόσμου» κλπ., όπως μίλησε ο Κύριος, ούτε κανείς μέχρι σήμερα πρόσφερε και επισφράγισε το έργο του με την εθελούσια Σταυρική Του Θυσία, όπως έκανε ο Κύριος. Και γενικότερα οι διαυγείς, κρυστάλλινες αποκαλύψεις και διδαχές του Χριστιανισμού δεν περιέχονται σε άλλες θρησκείες. Γιατί τότε να τρέχουμε αλλού για Φως;
Το Πνευματικό μας έργο το είναι να βοηθήσουμε στην αποκατάσταση της Χριστιανικής Αλήθειας σ’ όλο τον Κόσμο. Είναι μια Σταυροφορία όχι με όπλα, αλλά Σταυροφορία διαφώτισης ψυχών, που θα βοηθήσει στον εκχριστιανισμό του Κόσμου και στην εφαρμογή του Θείου Σχεδίου, το οποίο επαγγέλλεται τη Χριστοποίηση του Ανθρώπου.
Και τώρα ας πούμε λίγα λόγια για το διαλογισμό, την αυτοσυγκέντρωση, την έκσταση, την εκσωμάτωση κλπ., που με τόσο πάθος και φανατισμό διδάσκονται στις διάφορες ανατολικές σχολές. Όλες αυτές οι καταστάσεις και η ώθηση της ψυχής έξω από το δεσμωτήριο του υλικού σκηνώματος δεν είναι προσευχή με τη χρήση του λόγου μας. Είναι ικανότητες που απέκτησε η ψυχή να υπερπηδά τα διάφορα εμπόδια που τη δεσμεύουν στο φυσικό κόσμο της ύλης όπου ζούμε και να λαμβάνει συνείδηση υπερβατικών καταστάσεων.
Αλλά ακριβώς η ικανότητα για περιήγηση και απόκτηση ορισμένων εντυπώσεων ή γνώσεων από άλλα δημιουργήματα του Θεού, ή αποτελέσματα λειτουργίας των Θείων Νόμων, δεν είναι συνομιλία – επαφή με τον ίδιο το Θεό – Πατέρα μας, που επιδιώκουμε εμείς.
Γι’ αυτό υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της έκστασης, της περιήγησης, του διαλογισμού και της Χριστιανικής Προσευχής, και σας τονίζουμε, ότι όποιος δαπανά τη θρησκευτική του έφεση σε τέτοιου είδους πειραματισμούς, σε τέτοια πνευματικά κανάλια, ας γνωρίζει ότι πάντα θα απατάται πιστεύοντας πως μ’ αυτούς τους τρόπους έρχεται σ’ επαφή με το Θεό και πως δυναμώνει το εσωτερικό του Φως.
Γιατί μόνο με το δικό μας εσωτερικό φωτάκι, σας ρωτώ, πού μπορούμε να φτάσουμε, αν αυτό δεν ενδυναμώνεται και δεν ενισχύεται και δεν παίρνει καθοδήγηση, επιφώτιση από το Άπειρο Φως του Θεού; Και πώς θα φθάσουμε στον τελικό μας προορισμό, που είναι η ένωσή μας με τον Πατέρα, με τη Χριστοποίησή μας; Γι’ αυτό συνιστούμε στους αδελφούς μας την Προσευχή.
Τώρα θέλω να θίξω ένα άλλο σημείο, που αφορά το θέμα της Προσευχής, και πρέπει όλοι να δώσετε ιδιαίτερη προσοχή. Η Προσευχή δεν είναι κάτι που γίνεται μία φορά μόνο κι ύστερα περιμένουμε ν’ αρχίσουμε να εισπράττουμε τα αποτελέσματά της. Κάθε προσευχή μας, ανάλογα με το είδος της, την ποιότητα και την ένταση της πίστης μας, θέτει σε λειτουργία ορισμένους Θείους Νόμους, οι οποίοι φέρνουν ανάλογα αποτελέσματα.
Αν εμείς ζητούμε να έχουμε συνεχώς τη Θεία Επενέργεια και Αρωγή για τη βελτίωσή μας και των αδελφών μας, φυσικό είναι να προσευχόμαστε όχι μόνο μία φορά, αλλά πολλές συνεχώς, σε όλη μας τη ζωή. «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α΄ Θεσ. Ε΄, 17). Τότε αρχίζει, εκτός άλλων καταστάσεων – αποτελεσμάτων, το πλύσιμό μας, το ξελέκιασμά μας, η εκλέπτυνσή μας, η αναζωογόνησή μας, η τροφοδοσία μας με ανάλογο Θείο Ρεύμα Ζωής, με ανάλογο, ας πούμε, πνευματικό οξυγόνο ή Φως, που μας είναι απαραίτητο για την πνευματική μας ζωή.
Και τότε συμβαίνει κάτι: Ανακαλύπτουμε ότι έχουμε την ανάγκη επανάληψης της προσευχής μας, πως η αρχική μας έφεση για προσευχή μπήκε σε ένα άλλο στάδιο και έγινε κατάσταση εσωτερικής ανάγκης, έγινε ένα είδος λειτουργίας του «Είναι» μας, που πρέπει κι αυτό να ικανοποιηθεί, όπως η πείνα και η δίψα. Άρχισε μια ζωογόνηση εσωτερική, που είναι το αποτέλεσμα μιας ενίσχυσης που λαβαίνουμε, μια πρόσκτηση πνευματικών δυνάμεων και εμπνεύσεων, που προέρχεται από το Θείο Ρεύμα Ζωής που μας διοχετεύεται.
Τι θα γίνει, όμως, αν σταματήσουμε τότε να προσευχόμαστε; Όλη αυτή η αναζωογόνηση θ’ αρχίσει να μετριάζεται, να κατέρχεται, να υποχωρεί και τα κενά της θα τα συμπληρώνει η άρνηση, γιατί ουσιαστικά κενό δεν υπάρχει πουθενά. Τότε θ’ αρχίσει η κατάπτωση, η έλλειψη ζωτικότητας, μελαγχολίες, έλλειψη ενδιαφέροντος για τη ζωή και καμιά φορά ακόμη και τάσεις αυτοκτονίας.
Μα είναι τόσο τρομερά τ’ αποτελέσματα όταν παύουμε να προσευχόμαστε; Είναι ανάγκη να καταλάβετε πως λειτουργούν οι Θείοι Νόμοι και ότι οι Νόμοι αυτοί είναι Αναλλοίωτοι και Αμετάπτωτοι, γιατί είναι Νόμοι Θεού, κι ακόμη ότι οι Νόμοι αυτοί λειτουργούν είτε τους γνωρίζετε είτε τους αγνοείτε, είτε τους τηρείτε είτε τους παραβαίνετε. Σκοπός μας είναι να μάθουμε τους Θείους Νόμους και να τους τηρούμε, για να έχουμε και ν’ απολαμβάνουμε τα ευεργετικά τους αποτελέσματα.
Προσπάθειά μας είναι ν’ αφαιρέσουμε όσο μπορούμε τα πέπλα της άγνοιας, που σκεπάζουν τον άνθρωπο και τον εμποδίζουν να ενωθεί με τον Πατέρα – Δημιουργό του. Γι’ αυτό συνεχώς εφιστώ την προσοχή σας στη Θεία Νομοτέλεια και στην τήρηση του Θείου Νόμου, για να πάψει ο άνθρωπος να βογκά και να στενάζει, γεμίζοντας πληγές τον εαυτό του και τον αδελφό του, και ν’ αποκτήσει την υπευθυνότητα εκείνη που ταιριάζει σ’ ένα Θείο Δημιούργημα.
Και στη συνέχεια, μετά τη διακοπή της προσευχής, αν θελήσουμε να ξαναρχίσουμε να προσευχόμαστε, τότε θ’ ανακαλύψουμε έκπληκτοι πως αισθανόμαστε μία αντίδραση από τον εαυτό μας. Αυτό συμβαίνει, γιατί το αρνητικό ρεύμα αντικατέστησε την ενίσχυση που διοχετευόταν προηγουμένως από το Θεό και θα πρέπει τώρα να καταβάλουμε διπλή και τριπλή προσπάθεια, για ν’ απωθήσουμε αυτή την αρνητική κατάσταση και να ξαναβρεθούμε στην προηγούμενή μας παροχή και ισορροπία.
Και ακόμη θέλω να γνωρίζετε: Στην προσευχή, ανάλογα με την ποιότητά της, με την έντασή της, με την πίστη σας, με την καθαρότητά σας, έλκετε ανάλογα, βάσει Νόμων. Γι’ αυτό τοποθετηθείτε σωστά απέναντι στο Θεό, καθαρίζεστε όσο μπορείτε περισσότερο κάθε μέρα και μάθετε να αιτείτε, αλλιώς κινδυνεύετε, μαζί με την ενίσχυση που λαμβάνετε από το Θεό, να ελκύετε και αρνητικές εκπομπές, οι οποίες ελκύστηκαν από τη λαθεμένη τοποθέτησή σας, ή τη μη καθαρότητά σας, και πιθανόν να λάβετε νόηση ή έμπνευση, μετατρεπόμενη σε λόγο ή οράσεις πνευματικές, που να προέρχονται από έντονες εσωτερικές σας επιθυμίες ή από άλλες αρνητικές εκπομπές, και τότε, αν δεν προσέξετε, κινδυνεύετε.
Γι’ αυτό πάντα να διερωτάσθε αν είστε σωστοί και να συμβουλεύεστε εμπειρότερους, πνευματικά καταρτισμένους και πεπειραμένους, και να διερωτάσθε: «Είναι σωστός ο δρόμος που ακολουθώ, ή μήπως πήρα λαθεμένο δρόμο; Τι άλλο άραγε μπορώ να διορθώσω;».
Σας θυμίζω πως πολλοί διψασμένοι στην έρημο βλέπουν οάσεις, που προβάλλονται σαν εικόνες στα ψυχικά τους κάτοπτρα από την έντονη επιθυμία τους να βρουν νερό. Δεν τους τα δείχνει ο Σατανάς, αλλά η έντονη επιθυμία της ψυχής τους για να βρουν νερό σχημάτισε την εικόνα που είδαν τα ψυχικά τους κάτοπτρα και που ήταν ψεύτικη, προερχόμενη από την επιθυμία τους. Έτσι γίνεται και με την προσευχή. Ο ανθρώπινος μηχανισμός είναι ένας πολύπλοκος και λεπτεπίλεπτος μηχανισμός, που πρέπει να μάθουμε πώς λειτουργεί σωστά.
Είναι πιθανόν κατά την ώρα της προσευχής σας να έχετε οράσεις σωστές, προερχόμενες από το Θεό, σαν είδος Ευλογίας ή σαν είδος Θείας Συμπαράστασης, με μορφοποίηση των Θείων Υποστάσεων του Κυρίου ή της Θεοτόκου κλπ. Μην αρχίσετε να φωνάζετε στην περίπτωση αυτή: «Είδα τον Κύριο», ή «είδα τη Θεοτόκο», ή «μίλησα με το Θεό», γιατί άλλο είναι η επαφή με τον Κύριό μας κι άλλο να δείτε μορφοποιημένη τη Θεία Του Υπόσταση. Προσέχετε… Η οδός είναι στενή και τεθλιμμένη κι ανηφορική… Μην το ξεχνάτε και ενθουσιάζεστε εύκολα.
Ακόμη, τη στιγμή της προσευχής ο προσευχόμενος με έκπληξή του μπορεί ν’ αντιληφθεί τον εαυτό του να εμπνέεται, δηλαδή τα λόγια της προσευχής του να μην είναι δικά του, αλλά να νιώθει ότι του δίνονται, ότι προέρχονται από κάπου αλλού, γιατί και το νόημά τους διαφέρει και η ποιότητα ροής, έντασης, υφής του λόγου και των παρεχομένων εννοιών. Αυτό είναι φυσικό, γίνεται κατά Νόμον, γιατί όταν προσεύχεται κανείς, ανέρχεται το πνεύμα του σε ανάλογες φωτεινές Θείες προσβάσεις, όπου είναι φυσικό να του παρέχονται έννοιες και λόγοι με περισσότερο βάθος και νόημα, και πιο εκλεπτυσμένης υφής και ουσίας. Ακόμη μπορούν να δοθούν και σημαντικές αποκαλύψεις και κρυμμένα μυστήρια.
Αλλά οποιαδήποτε παροχή Φωτός ή νόησης ή εννοιών ή λόγου, ή όσες οράσεις κι αν έχουμε, πάντα είμαστε υποχρεωμένοι να ελέγχουμε την ποιότητα και το περιεχόμενο των εμπνεύσεων και των οράσεων και να ερευνούμε πού μας οδηγούν. Όπως επίσης να θυμάστε πάντα πως αποτείνεστε στην Άπειρη Αγάπη, την Ασύλληπτη και Ακένωτη Πηγή του Φωτός, της Θείας Ενέργειας, που δημιούργησε τα Σύμπαντα και γι’ αυτό να αποτείνεστε με τον προσήκοντα σεβασμό, πίστη, ταπεινοφροσύνη και ευλάβεια.
Η διά της προσευχής ανάταση του ανθρώπου και η επαφή και ένωσή του με την Πηγή της Δημιουργίας, το Θεό, περνάει διάφορα στάδια, φάσεις και διακυμάνσεις στον καθένα μας. Και είναι φυσικό αυτό, γιατί το πνευματικό επίπεδο του καθενός είναι διαφορετικό, όπως διαφορετική είναι η ευλάβεια, η ταπεινοφροσύνη, η αφοσίωση, η έξαρση και η πίστη του καθενός, όπως επίσης διαφορετικά είναι και τα αιτήματα που υποβάλλει.
Μια συνηθισμένη μεταβολή που επέρχεται στους προσευχόμενους, όχι βέβαια στους αρχάριους, είναι ότι μια μέρα ξαφνικά ανακαλύπτουν πως για ν’ ανυψωθεί το πνεύμα τους, δεν χρειάζεται μια μακρά διαδρομή λόγων με την προσευχή, αλλά ότι αυτή η ανύψωση γίνεται γρήγορα, σχεδόν άμεσα μερικές φορές, αστραπιαία στους εξασκημένους, αλλά εσωτερικά αυτή τη φορά, και τότε στην περίπτωση αυτή με απορία διαπιστώνουμε πως ο προηγούμενος τρόπος προσευχής μάς αφήνει ασυγκίνητους πια, δεν μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε.
Ακόμη μία περίπτωση που συχνά συναντάμε, είναι να αισθανόμαστε μιαν ιδιαίτερη έλξη για ένα είδος προσευχής, κάτι σαν ειδικότητα, αλλά στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να αποφεύγουμε αυτόν τον περιορισμό της προσευχής, για να έχουμε μια ολοκληρωτική πνευματική ανάπτυξη και κατάρτιση γύρω από όλα τα είδη της προσευχής, καθώς και εμπειρίες και άσκηση σε όλες τις ειδικεύσεις της προσευχής.
Συμπερασματικά, όλοι οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να προσεύχονται σε όλα τα είδη της Προσευχής και πρέπει να μάθουν να ενώνονται με τον Πατέρα – Θεό ή Κύριο, ακόμη και χωρίς προσευχή, γιατί και ο λόγος και η σκέψη είναι μέσα περιοριστικά, του υλικού πεδίου εκδηλώσεις, που μ’ αυτές προσεγγίζουμε πλευρές του Θείου και δεχόμαστε λάμψεις Του, αυξάνοντας το εσωτερικό μας Φως, που είναι Τμήμα του Θείου, μέχρι να φτάσουμε στο στάδιο εκείνο, που να μπορούμε να λέμε: «Είμαστε Ένα».
