Το πρόσωπο, η πράξη, το αποτέλεσμα, οι συνέπειες. Όλα με τη σημασία τους, όλα με τη λειτουργικότητά τους, που φανερώθηκε μέσα από την Πορεία του Θείου Ιησού πάνω στη γη, τη Ζωή, το Έργο και τη Θυσία Του.
Είναι σίγουρο πως όποιος αντιλήφθηκε βαθιά μέσα του το μάθημα περί Ιούδα, έχει ήδη προσθέσει στις καταθέσεις του στην Τράπεζα της Γνώσης πολύτιμες πληροφορίες γι’ αυτό το πρόσωπο της Ιστορίας, αλλά και τις εσωτερικές καταστάσεις που αντιπροσωπεύει στο Είναι κάθε ανθρώπου.
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη το οποίο θέλω να αναπτύξω συμπληρωματικά πριν κλείσω το θέμα του Ιούδα, πριν κλείσω ένα κεφάλαιο δύο χιλιάδων ετών παρανόησης και δογματισμού από τους ανθρώπους, οι οποίοι με αφορμή την πράξη του βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν ελεύθερα, χωρίς όρια, την εμπάθεια και το φανατισμό τους, τη στενότητα του νου και της καρδιάς τους και την αντίληψη που διατηρούν περί του Κακού, σε όλη αυτή την Περίοδο που βαδίζει προς το τέλος της.
Το Έργο του Λόγου ήταν Τέλειο, αυτό είναι γνωστό σε όλους. Κάθε πρόσωπο, κάθε γεγονός, κάθε λόγος και κίνηση ακόμη, ήταν προκαθορισμένα από τον Πατέρα, που κατεύθυνε τα πάντα με Ασύλληπτη και Απεριόριστη Αγάπη για τον Άνθρωπο.
Ότι ο Ιούδας είχε τις υποδοχές για να συγκεντρώσει και να εκπροσωπήσει τη συνισταμένη της αρνητικότητας του Ανθρώπου, αυτό είναι αληθές, όμως δεν σημαίνει πως η κίνησή του ήταν εκτός Θείου Σχεδίου. Η παρουσία του και η πράξη του απετέλεσαν αναπόσπαστο και ίσως ένα από τα σημαντικότερα μέρη του Θείου Προγραμματισμού στο Έργο του Λόγου στην Πρώτη Του Έλευση, κι αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Αν κάποιος επιχειρήσει να καταρρίψει έστω και μία λέξη από την αδιάσειστη αυτή Αλήθεια, θα έχει αυτόματα τοποθετηθεί στην αντίληψη πως ο Θεός έκανε λάθος, πως δεν είχε προβλέψει την επιλογή του Ιούδα και πως συνεπώς το Έργο Του δεν ήταν Τέλειο.
Τελικά, όμως, η κατάκριση των ανθρώπων όλους αυτούς τους αιώνες αποτελεί μία έμμεση παραδοχή αυτής της αντίληψης, αντίκειται στη Διδασκαλία του Λόγου και όχι μόνο δεν ωφελεί σε τίποτε και κανέναν, αλλά αντίθετα συντελεί στη διαιώνιση της χωριστικότητας και της πτώσης, με την ανακύκλωση κυματισμών κακότητας και εκδικητικότητας από ανθρώπους που πιστεύουν πως με το να μέμφονται τον Ιούδα υπεραμύνονται του Λόγου Θεού, που δεν έχει ανάγκη προστασίας από τα οποιαδήποτε ατελή ανθρώπινα συναισθήματα και επιχειρήματα υπέρ Του, αλλά αντίθετα ζητά από τον Άνθρωπο να μάθει ν’ αγαπά τους εχθρούς του, να εφαρμόσει το «Αγαπάτε Αλλήλους» σε κάθε περίπτωση, ακόμη και στον Ιούδα, με το να πάψει να κατακρίνει την πράξη του και να μετουσιώσει σε κραδασμούς Ενότητας και Αγάπης κάθε τοποθέτηση του νου του και έκφραση, για να συντελέσει με τον τρόπο αυτό στην Ενοποίηση και Θέωσή του.
Μη ξεχνάτε πως ο Ιούδας ή Εύα, όπως πλέον γνωρίζετε, αποτελεί την Ψυχή του Ανθρώπου, τη Θήλεια πλευρά του, και συνεπώς, όπως είναι φυσικό, εφόσον ο καθένας φέρει μέσα του τη Θήλεια Αρχή, είτε ως μέρος του Εαυτού του είτε ως μορφική εκδήλωση, δεν είναι δυνατόν κανείς να Θεωθεί χωρίς την Ψυχή του. Είναι λοιπόν η κατάκριση του Ιούδα εκπόρευση αρνητικών κυματισμών στο υπόλοιπο τμήμα του Εαυτού Ανθρώπου, στο Αρνητικό του μέρος, που πρέπει ν’ αγαπήσει για να καταστεί Ολότητα, να Ουδετεροποιηθεί και να ενωθεί με τον Πανάγαθο Δημιουργό, που μετουσιώνει τις λανθασμένες επιλογές που χρειάζονται αποκατάσταση.
Έτσι ανελίσσει κάθε Του δημιούργημα με την Απόλυτη Αγάπη Του, το Άπειρο Έλεός Του και την Ύψιστη Σκοπιμότητα της Τελειοποίησης όλων. Με αυτούς τους Νόμους κατευθύνει και εξελίσσει τους κόσμους. Μέσω αυτών των Νόμων το Πνεύμα Ιούδας εξελίχθηκε, για να εκδηλωθεί στη Νέα Κοσμική Περίοδο ως Δάσκαλος.
Είναι απαραίτητο να μετατοπιστείτε από τον κατεστημένο τρόπο σκέψης της κατάκρισης και του χλευασμού, που δεν περιέχει Αγάπη, δεν ενώνει, αλλά αντίθετα διαχωρίζει και απομονώνει, γιατί δεν περιέχει τη ρήση του Ιησού που καθόριζε την αδυναμία του Ανθρώπου της Πτώσης να κρίνει αντικειμενικά: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».
Άνθρωπε, αντί να συνηθίζεις να κατακρίνεις, φαινόμενο που αποτελεί πλέον ένα κατεστημένο στη σκέψη σου, μάθε να αγαπάς και να ενώνεις, για να βρεις τον προορισμό σου. Να Θεωθείς.
