Στο Όνομά Σου, Πατέρα, και διά της Ανάρχου και Απολύτου Εξουσίας Σου, Ευλογώ τους Αδελφούς μου που αναγιγνώσκουν τα Ρήματα αυτά, να γίνουν μέσα τους Συνείδηση και εγκολπούμενοι το Μήνυμα της Δευτέρας Σου Παρουσίας να το εκδηλώσουν ως ζωντανοί, Παλλόμενοι μέσα στην Άπειρη Αγάπη Σου Λόγοι, Αδελφοί Χριστοί.
Εμβαπτίζω μέσα στο Ποτήριον της Ύπαρξης, της Ζωής και της Ανάστασης κάθε τους ατέλεια, κάθε τους κενό, κάθε εμπόδιο του νου και της καρδιάς τους, και τους ενώνω με το Είναι Μου, με την Απειρότητα του Σώματος του Πανταχού Παρόντος Ιωάννη – Χριστού.
Τους ενώνω έναν έκαστον με τα τεμάχια του Άρτου, της Ουσίας Μου και τους εμβαπτίζω μέσα στον Οίνο της Ζωής Μου και τους μετουσιώνω μέσα στην Παλμοδόνηση του Ενός και Μοναδικού Λόγου, του Ην απ’ αρχής και προ πάντων των αιώνων, του Θυσιασθέντος επί του Σταυρού εις την Πρώτην Παρουσίαν και Θυσιαζομένου εκ νέου εις την Δευτέραν, διά την Σωτηρίαν του Ανθρώπου. Αμήν.
Αγαπημένοι μου Αδελφοί, τα τελευταία λόγια δείχνουν την έκταση του Μυστηρίου της εξιλέωσης, που με το Έργο Του και τη Ζωή Του και εν γένει την Παρουσία Του τέλεσε και τελεί ο Λόγος Χριστός στη γη.
Αυτό το Μυστήριο, όπως έγινε αντιληπτό από το μεγαλύτερο μέρος των Χριστιανικών λαών κατά το παρελθόν, δεν έχει εξαλείψει, όπως φαίνεται από την τοποθέτηση του νου και τις εκδηλώσεις τους, την αμαρτία, την οδύνη, την ασθένεια και το θάνατο από τον κόσμο, κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που μέχρι σήμερα ο άνθρωπος πλησιάζει το Θεό και συνεπώς είναι προφανές ότι αυτή η αντίληψη είναι λανθασμένη ή τουλάχιστον περιορισμένη και αφίσταται της Αλήθειας.
Οι άνθρωποι μέχρι σήμερα έχουν διαμορφώσει εσφαλμένες ιδέες σχετικά με την εξιλέωση, με το να μελετούν και να επεξηγούν τη Βίβλο κατά γράμμα, σε έννοιες που μόνο το Πνεύμα της Αλήθειας δύναται να αποκαλύψει και να οδηγήσει τον αναζητητή στο αληθινό νόημα της διδαχής και της αποστολής του Χριστού στη γη.
Η Πνευματική Αντίληψη της Εξιλέωσης μπορεί να μας δείξει τον τρόπο της απελευθέρωσης από το αμάρτημα και συνεπώς απ’ όλα τα επακόλουθα της αμαρτίας, από τις τύψεις και τις ενοχές που καθηλώνουν τον άνθρωπο δημιουργώντας του μία διαρκή αίσθηση ντροπής – ενοχής, που η διάρκειά της τον απομακρύνει συνεχώς από το Θεό, τη στιγμή που είναι πεπεισμένος, μέσα από τα κατεστημένα του νου και τους δογματισμούς της Θρησκείας, πως δεν θα λυτρωθεί ποτέ από τα αμαρτήματά του.
Ο άνθρωπος μπορεί ν’ απελευθερωθεί από τον πρότερο αμαρτωλό βίο του ανάλογα με το πόσο και πώς αντιλαμβάνεται και έχει πίστη στο Χριστό, σαν πραγματικό Σωτήρα του από την αμαρτία. Στην αναλογία λοιπόν και στον τρόπο της πίστης του σ’ Εκείνον ελευθερώνεται από ορέξεις, πάθη, ζηλοτυπίες, προκαταλήψεις και εν γένει κάθε ιδιοτέλεια. Και το αποτέλεσμα είναι υγεία νου και σώματος.
Είναι απλό, Αδελφοί μου, να το αντιληφθείτε αν σκεφτείτε πως ο Ιησούς κατέβηκε στη γη, εκκένωσε Εαυτόν κι έλαβε δούλου μορφή, συμπεριπάτησε με κάθε άνθρωπο, οποιοσδήποτε εξελικτικής βαθμίδας, με τελώνες, με πόρνες, χωλούς και τυφλούς, με γέρους και παιδιά, γνωρίζοντας τις αμαρτίες καθενός και δίνοντας άφεση.
Όταν τον ρώτησαν για τη μοιχαλίδα απάντησε «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» και μετά ρώτησε τη μοιχαλίδα πού είναι οι κατήγοροί της. Κι όταν εκείνη του απάντησε πως δεν βλέπει κανέναν, τότε της είπε: «ούτε και Εγώ σε κατηγορώ- πήγαινε και μηκέτι αμάρτανε».
Είναι, λοιπόν, ανοησία μα και περιορισμός να πιστεύουμε πως επειδή διαπράττουμε σήμερα αμαρτία δεν μπορούμε να εξιλεωθούμε, κι αυτό δείχνει πως δεν πιστεύουμε βαθιά μέσα μας ότι ο Χριστός Ζει και είναι Πανταχού Παρών και πάντα ελεεί και συγχωρεί τον άνθρωπο που μετανοεί, γι’ αυτό και δίδαξε να συγχωρούμε και εμείς εβδομηκοντάκις επτά, δηλαδή απεριόριστα.
Η Θυσία του Λόγου Χριστού, Αδελφοί μου, έγινε και γίνεται για τον άνθρωπο και μεις με το να μη δεχόμαστε την απαλλαγή μας από την αμαρτία, εφόσον μετανοούμε, είναι σαν να λέμε ότι ο Χριστός δεν θυσιάστηκε άχρονα για τον άνθρωπο, για όλες τις γενεές του, αλλά για κείνη την εποχή μόνο και συνεπώς αμφισβητούμε ουσιαστικά τη Θυσία Του και την αιτία της Ενανθρώπισής Του.
Ο Ιησούς είπε στο Μυστικό Δείπνο «τούτο ποιείτε εις ανάμνησίν μου»παραδίδοντας στους μαθητές Του το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, για να μπορεί ο άνθρωπος στις επόμενες γενεές να ξεπλένεται από τις αμαρτίες του. Σήμερα βλέπουμε ιερείς, εκπροσώπους του Χριστού, του Θυσιασθέντος υπέρ της Σωτηρίας του Ανθρώπου, να θέτουν ποινές και άλλους περιορισμούς, σε ανθρώπους που διέπραξαν κάποια αμαρτία, αποχής από τη Θεία Κοινωνία. Μήπως αυτό είναι υπέρβαση εξουσίας και οφείλεται σε παρανόηση;
Και ερωτώ, Αδελφοί μου. Αν λερωθείτε, θα μείνετε λερωμένοι και δεν θα πλυθείτε επειδή λερωθήκατε; Όχι βέβαια. Θα χρησιμοποιήσετε το νερό για να ξεπλύνετε τους ρύπους της ημέρας από το σώμα.
Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού είναι το Θείο Πυρ του Πνεύματος που κατακαίει, αποπλύνει κάθε ρύπο της ψυχής του ανθρώπου και κανείς δεν έχει δικαίωμα να απαγορεύει στον άνθρωπο να λαμβάνει τη Δωρεά της Εξιλέωσης που ο Ιησούς Χριστός αποκατέστησε πάλι με τη Θυσία Του, επαναφέροντας σε λειτουργία τη χαλαρωμένη σύνδεση – συνδιαλλαγή του ανθρώπου με το Θεό, ώστε να μπορούμε να επανακτήσουμε την αρχική μας υπόσταση ως Υιοί Θεού εδώ, επί της γης.
Ο Παύλος αναφέρει: «Ει γαρ το αίμα ταύρων και τράγων και σποδός δαμάλεως ραντίζουσα τους κεκοινωμένους αγιάζει προς την της σαρκός καθαρότητα, πόσω μάλλον το Αίμα του Χριστού, Ος διά Πνεύματος Αιωνίου, Εαυτόν προσήνεγκεν Άμωμον τω Θεώ, καθαριεί την Συ- νείδησιν υμών από νεκρών έργων εις το λατρεύειν Θεώ ζώντι;» (Εβρ. Θ’, 13-14).
Ο Χριστός, Αδελφοί μου, έφερε τον Εαυτόν Του σε Θυσία, έχοντας καταδείξει με κάθε τρόπο την Τελειότητά Του, σαν Θεός και σαν Άνθρωπος, κι αυτό σημαίνει πως πραγματικά δεν θυσιάστηκε για καμιά δική Του οφειλή, αλλά διά του Αίματος της Θυσίας Του πρόσφερε στον Άνθρωπο τη Λύτρωση από την αμαρτία της Πτώσης, βάζοντας θεμέλιο λίθο και επιστέγασμα τον Εαυτό Του για την Επάνοδο του Ανθρώπου στους Κόλπους του Πατέρα.
Έτσι αντικατέστησε την κνίσα των σφαγίων και τους ποταμούς του αίματος των ζώων στα θυσιαστήρια με την Αιώνια Αναίμακτη Θυσία, που μέχρι σήμερα τελείται, για να μπορούν οι άνθρωποι διά της Θυσίας Του, που έγινε Άχρονα, για τον εκπεσόντα, να καθαρίζονται από τις αμαρτίες τους, μέχρις ότου καταστούν ικανοί με τη δική τους προσπάθεια, τη μετάνοια και τον αγώνα τους να κάνουν τη δική τους Θυσία απαρνούμενοι τις ανάγκες του κατώτερου εαυτού τους, αποκαθιστώντας τη σχέση τους με τον Πατέρα, που η Θυσία του Υιού Του επιτρέπει πλέον στον ελεύθερο από τις ανάγκες άνθρωπο, που θα προσφέρει τον εαυτό του στην υπηρεσία του πλησίον, να εισέλθει στο τέλος της πορείας του Άσπιλος, μέσα στην Απειρότητα του Πατέρα.
Αυτό είναι το Μυστήριο της Εξιλέωσης που ο Λόγος Χριστός πρόσφερε στον Άνθρωπο ολοκληρωτικά και Απόλυτα. Έχει άπειρες προεκτάσεις, που η στενή διανοητική αντίληψη του ανθρώπου δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να συλλάβει, περιορίζοντας έτσι τη Θυσία του Χριστού σε μία ορισμένη Περίοδο, εκείνη της Πρώτης Παρουσίας, με αποτέλεσμα τη συνεχή απομάκρυνση και απόσχιση της Συνείδησης του Ανθρώπου όχι μόνο από τις βασικές αρχές της Διδασκαλίας του Χριστού, αλλά και από κάθε ηθική αξία που θα μπορούσε να στηρίξει τον άνθρωπο, ο οποίος ζώντας καθημερινά μέσα στις έλξεις της ύλης, χωρίς το στήριγμα που θα μπορούσε να του προσφέρει η Αληθής Πνευματική Αντίληψη του Μυστηρίου της Εξιλέωσης, απομονώνεται ολοένα και περισσότερο από το Θεό, με αποτέλεσμα να βιώνει ένα διαρκή εσωτερικό φόβο για οτιδήποτε αφορά το Θεό, ισχυροποιώντας συνεχώς την αντίληψη πως δεν θα σωθεί ποτέ εφόσον είναι αμαρτωλός.
Είναι, λοιπόν, η ώρα να αποκατασταθεί η Αλήθεια και να λάμψει ο Ήλιος του Πνεύματος που θα φωτίσει κάθε σκιερή γωνιά της Ύπαρξης του Ανθρώπου, ώστε καθένας να μπορεί να δει και ν’ αντικρίσει τον εαυτό του, τον Εαυτό Χριστό, την Πνευματική του Συνείδηση εντός του, με την παρρησία της προσφοράς προς τον πλησίον και της Θυσίας της ατομικής ζωής για την εξέλιξη του συνόλου, που θα καθαρίσει τη Συνείδησή του από τα νεκρά έργα για να λατρεύει το Θεό το Ζώντα (Εβρ. Θ’, 13-14), γιατί η Εξιλέωση δεν είναι απλά μετάνοια ή αποκατάσταση της αμαρτίας με το Έλεος του Πατέρα, ο οποίος ούτως ή άλλως εκχέει αέναα το Έλεος Του στον άνθρωπο, αλλά Θείο Μυστήριο που συντελεί στην απάλειψη κάθε αμαρτίας και ποινής με την προσφορά και την υπηρεσία στην εξέλιξη του ανθρώπου.
Η Σάρκα απαιτεί τα της σαρκός γιατί λειτουργεί βάσει των νόμων του πεδίου στο οποίο ανήκει. Συνεπώς η αμαρτία, η κάθε αμαρτία, το ολίσθημα από τις Θείες Αρχές συντελείται στη Συνείδηση του Ανθρώπου και υλοποιείται μέσω του υλικού του φορέα στο γήινο πεδίο. Έτσι, όταν ο άνθρωπος μετατοπίζεται και αρχίζει να εργάζεται για την εξέλιξη και την άνοδο του συνόλου της ανθρωπότητας, εξαγνίζει τη Συνείδησή του απ’ ό,τι στην προηγούμενη ζωή του είχε διαπράξει ενάντια στο Νόμο του Θεού, αποκαθιστώντας, με την προσφορά του Εαυτού του για τον άνθρωπο, τον Εαυτό του μέσα στο Θεό, ενδυόμενος ολοκληρωτικά την Πνευματική του Συνείδηση, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να συλλάβει και να εφαρμόσει τη Θεία Ιδέα της Προσφοράς για τη Θέωση του Ανθρώπου.
Είναι αυτή η μεγάλη θλίψη που δοκιμάζει ο εκπεσών εαυτός μας, όταν αποφασίζουμε να ορθώσουμε με δύναμη μέσα μας την απόφαση της διάθεσης όλης της ατομικής μας ζωής στο Σχέδιο του Θεού που αναγνωρίζει την απόφασή μας και την αποδέχεται ξεπλένοντας το πνευματικό ένδυμα της Συνείδησής μας στο Αίμα του Αρνίου Του.
«Ούτοι εισίν οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης, και έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου» (Αποκ. Ζ’, 14).
Η Θυσία του Λόγου Χριστού, Αδελφοί μου, αποκατέστησε τη δυνατότητα της επανασύνδεσης του ανθρώπου με το Θεό, τη σχέση του Υιού προς τον Πατέρα, και δεν απομένει παρά να αποφασίσει ο άνθρωπος να τη θέσει σε λειτουργία με τη μεταστροφή του νου του και την αποκατάσταση της ζωής του, της ανθρώπινης και ατελούς, σε ζωή Χριστού, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει αν πρώτα ο άνθρωπος δεν ξεπεράσει την τοποθέτηση πως δεν μπορεί να εξιλεωθεί.
Δεν είναι το κόκκινο αίμα της σάρκας που καθαρίζει την αμαρτία, αλλά «το Αίμα του Χριστού, Ος διά Πνεύματος Αιωνίου… καθαριεί την Συνείδησιν υμών από νεκρών έργων εις το λατρεύειν Θεώ ζώντι» (Εβρ. Θ’, 14), γιατί Χριστός είναι ο Λόγος του Θεού, ο Υιός, και το Αίμα Του είναι η Αιώνια Ζωή του Όντος, η Άπειρη Ενέργεια της Ζωής του Πνεύματος, η οποία υπερέχει από οποιαδήποτε ζωική ουσία που ενυπάρχει και κυκλοφορεί στο αίμα της σάρκας.
Το αίμα αντιπροσωπεύει τη Ζωή, γιατί είναι ο αγωγός μεταφοράς της διαμέσου των αρτηριών, όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτούσια η Ζωή. Συνεπώς χρησιμοποιήθηκε για να εκφράσει τις Αιώνιες Αρχές της Πνευματικής Ζωής, που ο Αναμάρτητος Ιησούς εισήγαγε στη ζωή του ανθρώπου.
Όπως κατανοείτε, το Αίμα Χριστού είναι ουσιαστικά η Απόλυτη κάθαρση και μετουσίωση και η αποκατάσταση της Απόλυτης Αλήθειας του Όντος, που φανερώθηκε διά του Ιησού και αυτή ακριβώς η Αρχή είναι που ενεργεί στην εξάγνιση νου και σώματος, με το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, θεραπεύοντας και αποκαθιστώντας κάθε νόσο του ανθρώπου, όπως χιλιάδες περιπτώσεις μέχρι σήμερα το αποδεικνύουν.
Ο Χριστός παρουσίασε τη δυνατότητα της εκδήλωσης του Ανώτερου Θείου Εαυτού του ανθρώπου, του Λόγου, και αυτή πραγματικά ήταν και είναι η αληθής έννοια της εξιλέωσης που ο Ιησούς ενεργοποίησε και πρόσφερε με την Παρουσία Του.
Όταν, λοιπόν, εξωτερικεύουμε αυτή την Παρουσία από μέσα μας εκδηλώνοντας το Λόγο του Θεού, που υπάρχει μέσα μας σαν ο πραγματικός Θείος Εαυτός κάθε ανθρώπου, ο Εαυτός ο κατ’ Εικόνα και Ομοίωση Πατρός, τότε λειτουργούμε την Εξιλέωση σε βαθμό Απόλυτο, εφόσον με την κίνηση αυτή αποκαθιστούμε την Πτώση, λειτουργώντας σαν Υιοί Θεού επί της γης.
Επί αιώνες ο άνθρωπος προσπαθεί να εξαγνιστεί με διάφορους τρόπους, χωρίς όμως να καταφέρνει να απεγκλωβιστεί από τα αμαρτήματά του, ακριβώς γιατί ξεκινά από τη διανοητική αντίληψη που διατηρεί περί της εξιλέωσης.
Πρέπει, λοιπόν, αυτή η λανθασμένη μα και πέρα για πέρα μη αληθινή αντίληψη να αντικατασταθεί με την πραγματική βαθύτερη Πνευματική Γνώση της Διδασκαλίας Του, που θα ελευθερώσει τον άνθρωπο και θα δημιουργήσει μέσα του τη Συνείδηση της Ενότητας με τον Πατέρα, τον Πατέρα Έλεος και Στοργή, Τρυφερότητα και Αγάπη.
Ο Θεός, Αδελφοί μου, είναι Έλεος και η Νέα Εποχή – αυτό δεν το γνωρίζετε – είναι Κοσμική Περίοδος Ελέους για τον άνθρωπο, που ασκούμενος καθημερινά πάνω στη λειτουργία των Θείων Νόμων, στην υπερνίκηση του κατώτερου εαυτού του, θα δημιουργήσει μια Νέα Φυλή που θα αποδεικνύει τη δυνατότητα της Τελείωσης του Ανθρώπου και της Αιώνιας Ζωής του μέσα στην Άναρχη Θεότητα, στην εξύψωση του Όλου του Ανθρώπου σε Πνεύμα, Ψυχή και σώμα.
Όλοι, μα όλοι ανεξαιρέτως, έχουμε διαπράξει αμαρτίες, άνδρες και γυναίκες, και η κατανόηση της εξιλέωσης, της αποκατάστασης δηλαδή της αμαρτίας με το Έλεος του Πατέρα, που διά Χριστού εκδηλώνεται στη γη, απαιτεί μία βαθύτερη επίγνωση των δημιουργικών λειτουργιών από εκείνη την οποία έχουν επιτύχει κατά μέσο όρο ο άνδρας και η γυναίκα του σήμερα, όχι γιατί στερούνται της δυνατότητας ν’ αντιλαμβάνονται αλλά επειδή η δύναμη της σκέψης τους έχει βυθιστεί σε χοντρά υλικά στρώματα και αδυνατούν κατ’ αυτό τον τρόπο να συλλάβουν βαθύτερα τις Πνευματικές έννοιες.
Έτσι μόνο εκείνοι που εμβαθύνουν στις λειτουργίες του Όντος με την άποψη που σχηματίζει ο καθαρός νους, μπορούν ν’ αντιλαμβάνονται την εξιλέωση και το ρόλο του Θεανθρώπου Ιησού στη διάνοιξη του Δρόμου, για να εισέλθει η ανθρωπότητα, το Όλον δηλαδή του ανθρώπου, στη Δόξα αυτή που πάντα ήταν δική του, πριν σχηματιστούν οι Κόσμοι, όταν ακόμη ζούσε σαν Ιδέα μέσα στον Πατρικό Νου.
Ο Πέτρος στη Β’ Επιστολή (Β’, 19) λέγει: «ω γαρ τις ήττηται, τούτω και δεδούλωται». Εάν λοιπόν, Αδελφοί μου, αφεθείτε να νικηθείτε από τις αμαρτίες, είναι σίγουρο πως απ’ αυτές θα υποδουλωθείτε, κάτι που δεν είναι αναγκαίο να υποστείτε τη στιγμή που μπορείτε ν’ απαλλαγείτε απ’ αυτές μετανοώντας και αποκαθιστώντας την επαφή – σχέση σας με τον Υιό – Λόγο διά του Αίματος του οποίου πάντες υμείς δύνασθε ίνα αποπλυθήτε.
Η πλάνη του ανθρώπου, Αδελφοί μου, είναι το μεγαλύτερο του αμάρτημα και ο άνθρωπος θα εξιλεωθεί όταν, αποκαθιστώντας την επαφή του με το Θεό, θα δυνηθεί να αισθανθεί απεσταλμένος Εκείνου, που με την παραβολή του Ασώτου δίδαξε πως δεν υπάρχει μομφή για κείνον που μετανοεί, αλλά είναι πάντα ευπρόσδεκτος από τον Πατέρα που τον γέννησε.
