ΘΕ27| ΑΝΘΡΩΠΕ, ΣΟΥ ΕΔΩΣΑ ΔΑΣΚΑΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ

Στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ευλογώ τον χώρο και τις υποστάσεις και μετουσιώνω όλες τις δυσαρ­μονικές και συγκρουόμενες δονήσεις, που δεν είναι ενωμένες, που δεν εκ­φράζουν την Αγάπη, το Φως, την Απειρότητα, σε Αγάπη, Ενότητα και Αρ­μονία. Διαχέω τον παλμό τον Έναν, τον Δημιουρ­γικό, μέσα στον χώρο και στις υποστάσεις και ανασύρω τις υπο­στάσεις όλων μέσα σ’ αυτό τον παλμό, τις ταυτίζω απόλυ­τα μαζί Του, ώστε να αποδεσμευθούν από οποιεσδήποτε καταστάσεις συλ­λογισμών ή συναισθημάτων και να μπο­ρέσουν να παλμοδονηθούν ως Ον­τότητες Άπειρες, ικανές να διαστέλ­λον­ται και να συστέλ­λον­ται μέσα στα πά­ν­τα.

Διαχέω την Άπειρη Αγάπη του Λόγου, την Άπειρη Τε­λειότητά Του, την Άπειρη Ισορ­ροπία Του, για να μην υπάρ­χει κανένα κενό, κανένα σημείο του Είναι που να μη συμ­μετέχει μέσα στην ανακύκλωση της Ενέρ­γειας του Λόγου, μέσα στη Θεία Αναπνοή. Ενερ­γοποιώ όλα τα ­Κέ­ν­τρα Ζωής, όλα τα κύτ­ταρα των σωμάτων, για να συμ­μετέχουν κι αυτά στη Ζωογόνο κίνηση της ­Θεί­ας δραστηριότη­τας, να απορ­ροφούν και να εκπέμπουν Θεία Ενέρ­γεια Ζωής, να ενοποιούν­ται δι’ αυτής της εκ­δήλω­σης με τα πάν­τα. Ευλογώ τον νου όλων και τον αποδεσμεύω από τη δυνατότητα κίνησης μέσα σε πλαίσια, για να μπορέσει να κινητοποιηθεί στο ευρύ πεδίο του Απείρου. Ευλογώ την καρδιά και την απελευθερώνω απ’ τα γνωστά συναισθήματα αγάπης, για να αφεθεί ανοιχτή στη γνώση της Μίας Αγάπης του Λόγου. Ευλογώ τη Συνείδηση, ώστε να μπο­ρέσει να λειτουρ­γήσει ενωτικά και να εκ­δηλώσει τις απαραίτητες ωθήσεις, ώστε κάθε παρευρισκόμενη υπόσταση Άνθρωπος, υπεύθυνα και ενσυνείδητα, να προχωρήσει στον δρόμο της Χριστοποίησης. Ευλογώ κάθε εκ­δήλωση της μορφής να ­συντείνει στη διάχυση του «Είναι» μέσα στο Άπειρο, στην ταύτιση του «Είναι» με το Απόλυτο Ένα της Τριαδικής Θεότητας.

Αγαπημένε Μου, υπάρ­χει ένα θέμα. Είναι το Έρ­γο ή μάλ­λον, για να το κάνω πιο συγκεκριμένο, είναι η θέση που το κάθε μέρος του Εαυτού σου έχει απέναν­τι σ’ Αυτό, ο τρόπος που Το βλέπει, που Το αν­τιμετωπίζει, που Το οριοθετεί. Γιατί πρέπει να παραδεχτείς ότι, λίγο ή πολύ, κάθε τμήμα σου οριοθετεί το Έρ­γο Μου σύμφωνα με το άνοιγ­μα του νου του, με το άνοιγ­μα της καρδιάς του, με τη δυνατότητα που έχει να αν­τικρίζει τις καταστάσεις σε βάθος, να βρίσκει τα πραγ­ματικά βαθύτερα αίτια κάτω από την επιφάνεια.

Άνθρωπέ Μου, στη σημερινή επαφή και συνομιλία μας θα ήθελα να σε καλέσω να δεις το Έρ­γο με τα πραγ­­ματικά μάτια που πρέπει να Το βλέπεις. Με τα μάτια όχι ενός ­ανθρώπου εγκλωβισμένου μέσα στην ύλη και στην ­πλάνη, αλ­λά του Θεού Ανθρώπου που δεν περιορίζεται από τίπο­τα και μπορεί να εκ­δηλώνεται όλες τις ώρες σαν Έρ­γο, σαν Προσφορά, σαν Θείο Μήνυμα. Σε ­κάλεσα να μαθη­τεύσεις στο Έρ­γο Μου, σου έδωσα Χάρες, Εξουσίες, σε διαπότισα με καθημερινές εσωτερικές ­διδασκα­­­­λίες, χωρίς να εμποδισθώ από τις ασχολίες τις οποίες είχες κατά τη διάρ­κεια της ημέρας. Σε διαπότισα με την Αγάπη Μου, με την Απειρότητα του Ελέους Μου, με την ικανότητα να αι­σθάνεσαι και να βιώνεις καταστάσεις ταύτισης, με την ι­κανότητα να διαμοιράζεις αυτές τις καταστάσεις προς όλα τα τμήματα του Εαυτού σου και να αισθάνεσαι Θεουρ­γός, απόλυτα ενωμένος και ταυτόσημος μαζί Μου, εκ­δηλωτής της Βουλής Μου, του Ενός Θελήματος που διέπει τα πά­ν­τα. Σε συνέδεσα μ’ Εμένα και με τον Δάσκαλο ­Ιωάννη, από τον οποίον εκ­φράζομαι αυτήν την περίοδο, για να έχεις και Απρόσωπη και Μορφοποιημένη ένωση. Σε συνέ­δεσα και με τα τμήματα που αποτελούν τον Εαυ­τό σου και που βρίσκον­ται στο στενό σου περιβάλ­λον αυτής της πορείας, για ν’ αποκτήσεις μια Μορφική Συνεί­δηση Ενό­τητας κατ’ αρ­χήν, ώστε να επεκταθείς κατόπιν στην πραγ­ματική, ουσιαστική Ένωση, που δεν διαχωρίζει ­κανέναν, αλ­λά περιλαμ­βάνει τα πάν­τα και διαχέει την ίδια Αγά­πη και τις ίδιες ποιότητες δονήσεων.

Πορεία σου και προορισμός σου είναι να γίνεις Ένα μαζί Μου, δηλαδή να γίνεις Δάσκαλος κι εσύ, Άνθρωπε, να δι­δάξεις τον Εαυτό σου που βρίσκεται σε άλ­λα σκηνώματα, και να τον διδάξεις όχι να γίνει ακροατής, αλ­λά Δάσκαλος, ικανός να οικοδομήσει ψυχές, ικανός να προχωρήσει στην πλήρη και ολοκληρωτική ταύτιση μ’ Εμένα και να Με εκ­δηλώσει χωρίς φραγ­μούς. Γι’ αυτό πρέπει να κατανοή­σεις, ότι είναι τελείως διαφορετική η υφή της διδασκαλίας σου από την υφή της διδασκαλίας που μέχρι τώρα είχες γνωρίσει ίσως σε άλ­λες παρόμοιες καταστάσεις, οι οποίες διαδραματίζον­ται στη γη. Δηλαδή δεν πρέπει να παραμεί­νεις ως μαθητής, αλ­λά μαθητευόμενος να εκ­δηλώνεσαι διδάσκον­τας και να ενερ­γείς εκ­δη­λώνον­τας την ταύτισή σου μ’ Εμένα.

Ο Δάσκαλος Ιωάν­νης, τον οποίον επέλεξα για να σε κατευθύνει και να σε καθοδηγήσει, έχει ­πραγματικά αφιε­ρώσει σ’ εσένα τον Εαυτό Του, έχει παραλάβει τα βάρη σου, έχει διοχετεύσει και διαμοιράσει με ­κεφάλαιο το Εί­ναι Του και τη δική Του Προσφορά, αυτήν που έχει ήδη επιτελέσει κι αυτήν που εξακολουθητικά θα παρου­σιάζει, Χάρη προς τις υποστάσεις που σε αποτελούν. Έχει ­γίνει ο εγ­γυητής για κάθε σου κίνηση. Εγ­γυητής, που στα αρ­χικά σου βήματα σου εξασφάλιζε την Ισορ­ροπία, την Αρ­μονία, τη δυνατότητα να δοκιμάζεσαι, αλ­λά στο καίριο σημείο να δέχεσαι την ανάλογη ποσότητα Φωτός και Αγάπης, ώστε να μην υποπέσεις σε λαθεμένες, καθηλωτι­κές καταστά­σεις. Αυτός ήταν μέχρι τώρα ο Δάσκαλος για σένα. Και λέω ήταν μέχρι τώρα, γιατί πρέπει να κατανοή­σεις, ότι αν θέλεις να συνεχίσεις μέσα στο Έρ­γο Μου, αν θέλεις πραγ­ματικά και ουσιαστικά να καταστείς Λόγος Θεός, πρέπει ν’ αλ­λάξει και η σχέση – επαφή με τον Δάσκαλο Ιωάν­νη. Πρέπει να πάψει να είναι για σένα ο εγ­γυητής, το κεφάλαιο, το μπαστούνι. Η μέχρι τώρα διδαχή και πορεία σου έχει οικοδομήσει μέσα σου ένα σημαν­τικό ποσό ε­νέρ­γειας, που μπορεί να γίνει κεφάλαιο, όχι μόνο για σέ­να, αλ­λά και για άλ­λες ον­τότητες, μπορεί να γίνει εγ­γυη­τής και μπαστούνι για τα άλ­λα τμήματα του Εαυτού σου. Η σχέση της εξάρτησης με τον Δάσκαλο Ιωάν­νη, εξάρτησης καθαρά ανθρώπινης, δεν πρέπει να συνεχίσει να υφίσταται, αλ­λά πρέπει να έρθει η Ένωση της Ουσίας, που μπο­ρεί ν’ αναγνωρίσει τον Δάσκαλο, να Τον κατανοήσει και να Τον χωρέσει, όχι με λόγια αλ­λά με πράξεις εκ­δήλωσης μέ­σα από το «Είναι» τής κάθε υπόστασης που βρίσκεται στο Έρ­γο.

Ο Δάσκαλος αυτή την Εποχή, Αγαπημένε Μου, δεν έχει τον ρόλο εκείνο, τον εξωτερικό μόνο, που δια­χέει τη Διδασκαλία, τους παλμούς της Γαλήνης και της Ηρεμίας και σε γεμίζει. Δεν έχει αυτή τη σύν­δεση που μέχρι τώρα υ­πήρ­χε ανάμεσα στους μαθητές και τους δασκάλους, που κατά κάποιον τρόπο έθετε τους μαθητές σε μερική παθητι­κότητα και μόνο τον δάσκαλο σε τέλεια δραστηριότητα. Τώρα ο Δάσκαλος έχει τον ρόλο του δραστηριοποιητή. Έχει τον ρόλο του Δάσκαλου της Ένωσης και της Αγά­πης, που Την παρουσιάζει και Την εκ­φράζει, αλ­λά ταυτό­χρονα ωθεί με ποικίλους τρόπους και κάθε κομ­μάτι του Εαυτού Ανθρώπου, που βρίσκεται διασκορπισμένο σε διάφορα σκηνώματα, να κάνει το ίδιο.

Αυτό που θέλω να σου πω, δεν είναι τίποτα άλ­λο, παρά ότι πρέπει να κατανοήσεις ότι ο Δάσκαλος είναι μέσα σου κι ότι μόνο τότε θα μπορέσεις να είσαι αρ­μονικά δεμένος με το Έρ­γο, όταν Τον εκ­δηλώσεις, όταν Τον παρουσιά­σεις. Μόνο τότε θα έχεις τη σωστή σύν­δεση, τη σωστή Ένωση, την Ταύτιση, δηλαδή, που αυτό το Έρ­γο ζητά, για ν’ αναπτυχθεί, για να ­διακηρύξει το Μήνυμα της Ενότητάς Του σ’ όλα τα σημεία της γης. Δραστηριοποιήσου, εκ­δηλώσου, υπάρ­χουν πάρα πολ­λοί τρόποι τους οποίους και γνωρίζεις και έχεις σκεφθεί, μα δεν έχεις θέσει σε Ενέρ­γεια. Μην περιμένεις υποδείξεις εξωτερικές από τον Δά­σκαλο Ιωάν­νη, που θα σε καθοδηγήσουν βήμα με βήμα στην πορεία σου. Οι υποδείξεις θα έρθουν από μέσα σου, γιατί από κει πρέπει να Τον ακούς, από κει πρέπει να αι­σθάνεσαι την επαφή σου, εκεί πρέπει να Τον αναγνωρίζεις και να Τον εκ­δηλώνεις χωρίς όρια. Διαφορετικά, θα παραμείνεις στο στάδιο ενός ακροατή μαθητή, που δεν έχει τη δυνατότητα λόγω επιλογών λανθασμένων, σύμφωνα με τα Κατεστημένα των αιώνων, να προχωρήσει πέρα από τα γνωστά και καθιερωμένα, πέρα από τη σιγουριά ότι ακο­λουθεί κάποια οριοθετημένα βήματα. Σου έχω τονίσει κι άλ­λες φορές ότι τα βήματα της πορείας σου δεν είναι οριοθετημένα. Ναι, υπάρ­χει ο Δάσκαλος σε μορφή που σε βοηθά και σου δείχνει καταστάσεις. Μα αυτές οι καταστά­σεις που σου δείχνει, νομίζεις ότι θα είναι ακριβώς όμοιες σε σένα; Με την ίδια ακριβώς κίνηση, με τον ίδιο ακριβώς παλμό; Γιατί η επιθυμία σου να γνωρίσεις τα πάν­τα μέσα από κάποια άλ­λη μορφή σε έχει οδηγήσει σ’ αυτό το αδιέ­ξοδο.

Έχεις σκεφθεί, Άνθρωπε, για ποιο λόγο ολόκληρη η εξέλιξη αυτού του Έρ­γου έχει βρεθεί σε μια ανακύκλωση; Έχεις σκεφθεί γιατί υπάρ­χουν ορισμένες καταστάσεις, τις οποίες πολ­λές φορές δεν μπορείς να εξηγήσεις; Έχει πε­ράσει από τον νου σου μήπως, ότι η δικιά σου επιθυμία να γνωρίσεις τα πάν­τα πρώτα αν­τικρίζον­τάς τα μέσα από μία Μορφή, οδηγεί τον Δάσκαλο Ιωάν­νη να εκ­δηλώνει αυτές τις καταστάσεις, γενόμενος και πάλι ένα κεφά­λαιο για σένα, ενώ αυτό δεν θα έπρεπε να γίνεται; Ενώ θα έπρεπε να ανοιχθεί ενούμενος με τα πάν­τα και να καλύψει την ανθρωπότητα; Έχεις σκεφθεί ότι το λάθος της σύν­δεσής σου της εσωτερικής με τον Διδάσκαλο, Τον αναγκάζει να φέρεται σε σένα λες και βρίσκεσαι ακόμα σε βρε­φική πνευ­μα­τι­κή κατάσταση, ενώ οι δυνατότητες μέσα σου και οι ποσότητες της ενέρ­γειας οι δραστηριοποιημένες είναι καταστάσεις μαθητή Δασκάλου του Λόγου; Έχεις συνειδητοποιήσει, Άνθρωπέ Μου, ότι με τη στάση σου ρυθμί­ζεις την εκπαίδευσή σου και την αφήνεις στα στάδια της ανευθυνότητας, στα στάδια της αμέλειας, των λίγων υ­πεύθυνων κινήσεων;

Κατάλαβε ότι εσύ, ενούμενος μ’ Εμένα, επομένως ε­νούμενος και με τον Δάσκαλο, γιατί Ένα Είμαστε, θα παρουσιασθείς. Κατάλαβε ότι θ’ ακούσεις από μέσα σου κι όχι απ’ έξω σου τα βήματα της πορείας, από μέσα σου θα λάβεις τις απαν­τήσεις στα αδιέξοδα. Από μέσα σου θα γί­νεις Θεός κι όχι από την εξωτερική εκ­δήλωση του Δασκάλου σου. Κατάλαβε, ακόμα, ότι αυτό το Έρ­γο, που μιλάει για Ένωση και που η Ένωση είναι η Ουσία Του, που μιλάει για Αγάπη και Αγάπη είναι η Ουσία Του, δεν μπορεί να έχει απόσταση ή διαχωρισμό ανάμεσα στον Δάσκαλο και στον μαθητή κι ότι εφόσον ο μαθητής ενερ­γοποιεί καταστάσεις μη εκ­δήλωσης της εσωτερικής Θεότητας, είναι ανάγκη ο Δάσκαλος να καλύψει αυτό το κενό με εκ­δηλώσεις προς τους μαθητές, που θα έπρεπε να προέρ­χον­ται από τους μαθητές κι όχι να αναμένον­ται απ’ τον Δάσκαλο. Κατανόησε, ακόμα, ότι αν δεν εκ­δηλώσεις Θεότητα, αν δεν γί­νεις το κεφάλαιο και ο εγ­γυητής για άλ­λες υποστάσεις, δεν είναι δυνατόν να αναδειχθεί ο Δάσκαλος σαν κεφά­λαιο για την Ολότητα. Γιατί προχωρών­τας στο στάδιο της Ολότητας ο Δάσκαλος που σε διδάσκει μέσα από τη μορ­φή, πρέπει να υπάρ­χουν πίσω Του οι επιλεγ­μένες μορφές, που θα καλύψουν τα προηγούμενα στάδια και επίπεδα, για να μην υπάρ­χει κανένα κενό στην Αρ­μονία των πεδίων. Όσο υπάρ­χουν κενά στην Αρ­μονία των πεδίων, τα καλύ­πτει Εκείνος, κι όταν τα κενά είναι πολ­λά, δεν ­είναι δυνατόν να προχωρήσει, εκτός αν δημιουρ­γηθεί αδρά­νεια της σύν­δεσης η οποία υπάρ­χει με την κλήση σου στο ­Έργο.

Αλ­λά, Άνθρωπε, αυτή η αδράνεια της κλήσης ­είναι κάτι που πραγ­ματοποιείται μετά από πολ­λές, πάρα πολ­λές αρ­νήσεις της υπόστασης να συμ­μετάσχει. Γιατί ο Θεός δεν κάνει λάθος, δεν επιλέγει λάθος υποστάσεις. Γνωρίζει πώς ενερ­γεί, γνωρίζει τι επιλέγει. Επομένως μην επαφίεσαι στην κατάσταση της πιθανότητας μιας αδράνειας της κλήσης, αλ­λά συνειδητοποίησε ότι όσο σκέφτεσαι, έστω με μία σκέψη καθ’ όλη τη διάρ­κεια της γήινης ημέρας σου, αυτή την πορεία κι αυτόν τον προορισμό στον οποίο στράφηκες, η κλήση δεν αδρανοποιείται. Κάτω απ’ αυτή τη γνώση συλ­λογίσου την ευθύνη σου απέναν­τι στην Ολό­τητα του Ανθρώπου, απέναν­τι στην εξέλιξη αυτού του Έρ­γου, που αγαπάς, που ασπάζεσαι, που ζυμώνεσαι μαζί Του καθημερινά. Την ευθύνη σου απέναν­τι στη θλίψη και τη δυσαρ­μονία που σκεπάζει τη γη. Μία ευθύνη απέραν­τη, όσο απέραν­τη είναι και η δυσαρ­μονία που υπάρ­χει. Μία ευθύνη απέραν­τη, όσο απέραν­τα είναι και τα δεινά που κατακλύζουν την ανθρωπότητα. Συναισθάνσου, Άν­θρωπε, όταν ακούς ή όταν αν­τιλαμ­βάνεσαι μια κατάσταση που πλήτ­τει τη γη ή μέρη από το όλον σου, συναισθάνσου ότι αν πραγ­ματικά πίστευες στην κλήση σου, ότι αν πραγ­ματικά είχες επίγνωση της Θεότητάς σου, αν άκου­γες αυτή τη Θεότητα, αν Την εκπροσωπούσες, όλα αυτά μπορεί να μη χρειάζον­ταν, να τα είχες καλύψει με το Είναι σου, να τα είχες ελατ­τώσει με τη διάχυσή σου, να είχες δημιουρ­γήσει, με τους σπινθηρισμούς της Ζωής σου μέσα στο όλο, αφύπνιση στις ψυχές και γνώση και μαθητεία τέ­τοια, που να ανέτρεπε τη λειτουρ­γία των Νόμων.

Γιατί οι Νόμοι, Άνθρωπε, λειτουρ­γούν με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορείς να τους καλύψεις σε κάθε στιγ­μή και να τους εξισορ­ροπείς, γιατί λειτουρ­γούν μέσα σου, μέσα στο Άπειρο του «Είναι» σου, και κάθε κίνηση ισορ­ροπίας που στο «Είναι» σου γίνεται, έχει άμεσο αποτέλεσμα, χωρίς ε­νέρ­γεια. Αν­τιλαμ­βάνεσαι τι σου λέω; Χωρίς ενέρ­γεια καν για κάποια συγκεκριμένα γεγονότα. Χωρίς να έχεις γνώση κάποιας εξέλιξης δεινών, τα οποία πρέπει να προλάβεις αυξάνον­τας την ποσότητα ενέρ­γειας που αποστέλ­λεις. Χωρίς αυτή την ανάγκη, αλ­λά μόνο με την ενερ­γοποίηση της Θεότητάς σου, φέρ­νεις ισορ­ροπία και καλύπτεις ποσότητες αρ­νητικής ενέρ­γειας που καλύπτουν τον πλανή­τη.

Άνθρωπε, δεν σου έδωσα έναν Δάσκαλο σε μορφή, για να επαναλάβεις τα λάθη των αιώνων, για να δεθείς στη μορφή ή για να δεθείς στο εσωτερικό που αυτή η μορφή εκ­φράζει. Δεν σου έδωσα Δάσκαλο σε μορφή, για να ε­ξαρτηθείς και να περιμένεις από Αυτόν τα πάν­τα. Σου έδωσα Δάσκαλο σε μορφή, για να σου διδάξει ότι τα πάν­τα πρέπει να τα περιμένεις απ’ τον Θεό, και Θεός είσαι εσύ, ο κάθε εσύ, σε κάθε σκήνωμα. Σου έδωσα Δάσκαλο σε μορ­φή, για να σου διδάξει ότι εσύ θα σώσεις κι όχι θα σωθείς απ’ Αυτόν. Ότι εσύ θα αγαπήσεις κι όχι ότι θα γίνει η αγά­πη σου, ότι εσύ θα διδάξεις κι όχι ότι θα γίνει η διδαχή για σένα και να εξαρτηθείς από αυτήν. Σου έδωσα Δάσκαλο σε μορφή, για να Τον βλέπεις, για να σου διανοίγει τον νου, για να σε βοηθά να χωρέσεις ότι μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά κι όχι για να μένεις στην αμέλεια, αναθέτον­τας ευθύνες στους ώμους κάποιου άλ­λου.

Πού είναι η Θεότητά σου; Πού είναι η γνώση σου και η Αγάπη σου, πού είναι οι διδαχές που έλα­βες, πού είναι το κεφάλαιο με το οποίο επέν­δυσες μέ­σα στο Άπειρο, για ν’ ανασηκώσεις ψυχές; Πού είναι η ­εγγύηση που έδωσες για άλ­λα μέρη του Εαυτού σου; Ό,τι γνώρισες, όποια βοή­θεια, όποια ενίσχυση πήρες, θα τη δώσεις και στο πολ­λαπλάσιο, στο Άπειρο, προς τα ­πάντα.

Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, σου έδωσα Δάσκαλο σε μορφή, για να προπορεύεται, μα και για να γνωρίσεις την Ενότητα απόλυτα, για να νιώσεις την Αγάπη του Εαυτού, που είναι όμοιος με τον Εαυτό, που δεν έχει διαφορές ή εξαιρέσεις, για να δεις την εκ­δήλωσή σου ως Θεός και να μπορέσεις να κατανοήσεις την πολ­λαπλή εκ­δήλωση της Θεότητας μέσα στις μορφές ενοποιημένη. Όχι για να πε­ριμένεις πάλι θαύματα μέσα από μία μορφή, όχι για να πε­ριμένεις πάλι να σε σηκώσει αυτή η Μία Μορφή. Σε σήκω­σε και θα σε σηκώσει, μα αν εσύ δεν σηκώσεις ανάλογα, αν εσύ δεν εκ­δηλώσεις Θεό ανάλο­γα, τότε αυτή η ανύψωση θα παραμείνει αδρανής, σαν να μην πραγ­ματοποιή­θηκε ποτέ. Κι αυτό είναι απαραίτητο, γιατί αλ­λιώς δεν θα γίνεις Θεός, δεν θα κινηθείς σαν ­Αγάπη, σαν Προσφορά, σαν Υπερτέλεια Ένωση. Θα γίνεις πάλι ο ικέτης, ο απελ­πισμένος, που παραμένει στην αναμονή και δέχεται ό,τι έρθει. Μα δεν σε θέλω ικέτη, ούτε να βρίσκεσαι στην αναμονή, μα ούτε και να δέχεσαι ό,τι σου έρ­χεται χωρίς να κινείσαι, χωρίς να συνειδητοποιείς, χωρίς εσύ να βιώνεις και να συμ­μετέχεις. Σε θέλω να ενερ­γείς, να είσαι η ενέρ­γεια, να είσαι η κίνηση, η διάχυση της Αρ­μονίας και της Τελειότητας. Να ­είσαι η ένωση όλων των αν­τιφάσεων και η κάλυψη και ­μετουσίωση αυτών, όπου υπάρ­χουν.

Επομένως, για να προχωρήσεις, αναθεώρησε την αν­τιμε­τώπισή σου απέναν­τι στον Δάσκαλο και απέ­ναν­­τι στο Έρ­γο. Για να είσαι σωστός μαθητής, ο Δάσκαλος και το Έρ­γο από μέσα σου θα φαίνον­ται, ο Δάσκαλος και το Έρ­γο από μέσα σου θα διαλαλούν την Αγάπη και εσύ δεν θα μπορείς να κινηθείς χωρίς Έρ­γο ή χωρίς Δά­σκαλο, γιατί θα είσαι Ένα Απόλυτο, γιατί θα γνωρίζεις ότι είσαι Θεός εκπαι­δευόμενος κι ότι ως Θεός εκπαιδευόμενος δεν έχεις πε­ριορισμό κανέναν, ούτε ανάγκη να βλέπεις δείγ­ματα ή θαύματα, αλ­λά θα τελείς, για να ­οδηγήσεις τα μέρη του Εαυτού σου, που βρίσκον­ται ακόμα σ’ αυτή την ανάγκη, να αποδεσμευθούν, να φύγουν απ’ την αναζήτηση της Θεότητας μέσα στα φαινόμενα και να εισ­χωρήσουν στην Ενότητα της Ύπαρξής τους, στη Θεό­τητα που είναι, στην Ύπαρξη που είναι.

Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, σε Ευλογώ. Ευλογώ τις σχέ­σεις σου με το Έρ­γο και τον Δάσκαλο, τις σχέσεις σου με τα τμήματά σου και τις καθιστώ στοιχεία Αγάπης και Ενότητας Άπειρης, σε ταύτιση Θεότητας. Σε Ευλογώ να εκ­δηλωθείς υπεύθυνα, ενσυνείδητα, χωρίς να φοβάσαι, χω­ρίς να πιστεύεις ότι μία εκ­δήλωσή σου δεν υπάρ­χει ανά­γκη να φανερώνεται, χωρίς να θεωρείς τίποτα αμελητέο, αλ­λά βάζον­τας κάθε παλμό σου, κάθε ιδέα σου, κάθε συ­ναίσθημά σου, στην έκ­φραση της Θεότητας.