ΘΕ12| ΜΕΣΑ Σ΄ ΕΜΕΝΑ ΕΚΔΗΛΩΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, σε ακούω. Ακούω τους ή­χους σου, τις δονήσεις σου, τους παλμούς σου. Τους ακούω μέσα στα Σύμπαν­τα να παλμοδονούν­ται, μα τους ακούω και μέσα σου, τους ακούω σ’ όλα τα σημεία, γιατί παν­τού βρίσκομαι και υπάρ­χω. Μα και πάλι ανάγκη δεν υπάρ­χει γι’ αυτό το άκουσμα, γιατί αυτούς τους ήχους Εγώ τους εκ­δηλώνω, η δική Μου Θεία προτροπή, η δική Μου Θεία Υπόσταση ξεδιπλώνεται για να δώσει μία δόνη­ση, έναν ήχο και να σε οδηγήσει στη συνειδητότητά του, στη δυνατότητα να τον συλ­λέξεις απ’ όπου κι αν βρίσκε­ται και να τον ενώσεις μέσα σου.

Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, σε διδάσκω με τρόπους πολ­λούς και φέρ­νω σε αν­τιπαράθεση τα γνωστά και καθιερωμένα με Νέες ιδέες, με Νέες καταστάσεις, με Νέες διαστάσεις στο νου, που φαίνον­ται τοποθετημένες σε λά­θος βάσεις, που εσύ ίσως αναρωτιέσαι αν βρίσκον­ται μέσα σ’ Εμένα. Μέσα σ’ Εμένα εκ­δηλώνον­ται τα Πάν­τα. Μα ο αρ­μόδιος φορέας που θα Με εκ­δηλώσει και θα Με φανε­ρώσει, τα αρ­μόδια σκηνώματα που θα διασαλπίσουν το Έρ­γο Μου στην Οικουμένη ολόκληρη, πρέπει να έχουν τη δυνατότητα της σύνθεσης όλων των επιμέρους Εκ­δηλώ­σεών Μου. Πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να ξεπερ­νούν τα όρια οποιουδήποτε πεδίου άμεσα και να εισέρ­χον­ται στο Ένα Πεδίο, το Άχωρο και το Άχρονο, της Παν­ταχού Μου Παρουσίας, για να εκ­δηλώνουν την Ενότητά Μου. Δεν πρέπει να υπάρ­χει στους Μαθητές και Ακολούθους, στους Εκπαιδευόμενους Λόγους, η αμφισβήτηση ουδε­μίας εκπόρευσής Μου, δεν πρέπει να υπάρ­χει ούτε ο παραμικρός δισταγ­μός στην έκ­φραση της Αλήθειας, στην έκ­φραση της ιδέας, που ανατρέπει και καταθρυμ­ματίζει τα γνωστά, έστω κι αν αυτά τα γνωστά θεωρούν­ται αν­τι­κειμενικά σαν η Θεία Αποκάλυψη. Γι’ αυτό θα δημιουρ­γή­σω πολ­λές αν­τιπαραθέσεις εξελίξεων, πολ­λές εκ­δη­λώ­σεις Μου από διάφορα επίπεδα, με σκοπό να σε διδάξω, Άν­θρωπε, να ενώνεις τα επίπεδα και να μη δειλιάζεις μπρο­στά στην έκ­φραση του καινού, που δεν ταιριάζει με τα όσα μέχρι τώρα παραδεχόσουνα.

Αγαπημένε Μου, μιλάμε για βαθύτερη εισ­χώρηση στην Αλήθεια, μιλάμε για την Ενότητα και την Ισορ­ροπία. Θα μιλήσεις για την Ουδετερότητα του Πατέρα και θα την εκ­δηλώσεις στη γη. Μα πώς είναι δυνατόν όλα αυτά να γίνουν, πώς είναι δυνατόν να κατακτήσεις την Ουδέτερη ποιότητα του Θεού, αν δεν ζυμωθείς κι αν δεν έρθεις σε αν­τίφαση και σύγκρουση, στο πεδίο των ιδεών, με όσα υ­πάρ­χουν; Πώς είναι δυνατόν να τα αφομοιώσεις και να τα χωρέσεις μέσα σου, αν δεν τα βιώσεις στην ουσία τους, αν δεν σε διαπεράσουν, αν δεν σε παλμοδονήσουν με τρόπους πολ­λούς;

Έχεις καταλάβει, Άνθρωπε, το Έρ­γο της Νέας Εποχής; Έχεις καταλάβει τι θέλει ν’ αποκαλύψει; Έχεις καταλάβει το μέγεθος της επωνυμίας, που σου δίνει σαν Άνθρωπο – Θεό; Μα είναι μόνο επωνυμία ή μήπως είναι η Ουσία, που δεν τολμάς να κατανοήσεις, που δεν τολμάς να χωρέσεις; Κι αν ένα είσαι με κάθε κομ­μάτι του Εαυτού σου, αν Μία Υπόσταση Ενιαία είσαι μ’ Εμένα, τότε, Άνθρωπε, πού βρίσκεται το κακό, πού βρίσκεται το λάθος, πού βρίσκεται η μάχη σου απέναν­τι στην άρ­νηση, πού βρίσκεται η άμυνα του εαυτού σου απέναν­τι στις δυνάμεις της άρ­νησης; Νομίζω ότι δεν κατανόησες την Ουσία σου, ότι ακόμα απέ­χεις από τη βαθύτερη γνώση της Ενότητάς Μας. Αλ­λά θέ­λω να γνωρίζεις ότι αυτή την Εποχή δεν θα σου επιτρέψω να παραμείνεις στη διττότητα, δεν θα σου επιτρέψω να διασαλπίσεις ­πορεία ανόδου διτ­τή. Αυτό το κήρυγ­μα κι αυτή την πορεία την έδειξε το Ιερατείο Μου, το μέχρι τώ­ρα εκ­δηλούμενο, που διαχώρισε την οδό της Αλήθειας σε κακή και καλή, σε άσχημη και όμορφη και κατακεραύνωσε με το Έλεος και την Ευλογία τις υποστάσεις αν­τί να τις οικοδομήσει.

Εσύ, Άνθρωπε, ο Ερ­γάτης της Νέας Εποχής, ο Κήρυκας του Θεού Αγάπη και Φως, θα διδάξεις την Ενότητα και διδάσκον­τας Ενότητα δεν μπορείς να φανερώνεις δρόμο που χωρίζει κακία και καλοσύνη, ομορφιά και ασχήμια, ισορ­ροπία και ανισορ­ροπία, αλ­λά αυτά τα στοιχεία θα τα εκ­δηλώσεις με τη διδασκαλία σου με τρόπο τέτοιο, ώστε να σταλάξεις μέσα στις υποστάσεις των ανθρώπων την Ένωση του Παν­τός και να βοηθήσεις κάθε κομ­μάτι του Εαυτού σου να τολμήσει το άλμα από τα κατεστημένα της ύλης στην Αλήθεια του Πνεύματος.

Άνθρωπέ Μου, Αγαπημένε Μου, σ’ Αγαπώ απέραν­τα και σε διδάσκω το ίδιο απέραν­τα. Μα κατανόησέ Με, και πάνω απ’ όλα μη Με περιορίζεις και μη Με εν­τάσ­σεις σε πλαίσια που ταιριάζουν στο νου σου ή στη διάθεση τη συναισθη­ματική σου ή στην οποιαδήποτε διάκριση έχεις πραγ­ματώσει μέσα στη ζωή σου της ύλης. Δέξου Με Απέραν­το όπως Είμαι, γιατί έτσι θα Με φανερώσεις, γιατί αυτό είναι το Έρ­γο της Χριστοποίησης, το Μήνυμά Μου στη Νέα Εποχή.

Αγαπημένε Μου, πρέπει να δεις τον Εαυτό σου τον πραγ­ματικό, κι όσο αφήνεσαι στις διτ­τές έν­νοιες των λέ­ξεων, στους διτ­τούς συλ­λογισμούς του νου, ποτέ δεν θα Τον δεις, ποτέ δεν θα Τον νιώσεις, ποτέ δεν θα μπορέσεις να επεκταθείς μαζί Του μέσα στο Άπειρο. Γι’ αυτό, διάλυσε το οχυρό σου, που σε προφυλάσ­σει από την άρ­νηση, διάλυσε ό,τι ύψωσες, για να προφυλαχθείς από την κακία. Καταθρυμ­μάτισε όλα σου τα αμυν­τικά συστήματα, που δόμησες για να κρατήσεις την Αγιοσύνη σου, γιατί οτιδή­ποτε οχυρώνεις, οτιδήποτε πλαισιώνεις, οτιδήποτε έχει ανάγκη άμυνας για να κρατηθεί, δηλώνει ανι­σορ­ροπία, δηλώνει διτ­τότητα. Ο Θεός που θα εκ­δηλώσεις δεν φοβά­ται, δεν αμύνεται, δεν κατανοεί κακία, δεν κιν­δυνεύει από κακία, αλ­λά αγαπά, προσφέρει, πε­ριλαμ­βάνει τα πάν­τα, ενώνει και μετουσιώνει τα πάν­τα μέσα στην Άπειρη Ουσία Του.

Ο Θεός που θα εκ­δηλώσεις, Άνθρωπε, είναι ο Θεός της Μορφής και του Αμόρφου, που μπορεί να ξεπεράσει τις μορφές, έστω κι αν εκ­δηλώνεται μέσα απ’ αυτές, και να σε οδηγήσει να διαχυθείς στο Άχωρο. Είναι Αυτός που θα μιλήσει με τόλμη και θα παραδεχθεί ότι ο δια­χω­ρι­σμός σε καλούς και κακούς, σε όμορφους και άσχη­μους, ­είναι πλάνη, είναι αναλήθεια, είναι απομόνωση απ’ την Πηγή τη Μία, γιατί αυτός ο Θεός γνωρίζει ότι όλα του τα κομ­μάτια, έστω και διαχωρισμένα σε σκη­νώ­ματα, διέπον­ται απ’ την ίδια εσωτερική Αρ­μονία και φέ­ρουν όλα την ίδια ευθύ­νη και το ίδιο ποσοστό άρ­νη­σης, το ίδιο βάρος ποινών, αλ­λά για εκπαιδευτικούς λόγους του ενσυνείδητου Αν­θρώπου – Θεού δια­μορ­φώνον­ται δια­φορετικές καταστά­σεις μέσα από κάθε σκή­νωμα, ώστε η Συνείδηση της Θεό­τητας και της Ενό­τητας να καταστεί πραγ­ματικότητα ταχύτερα.

Άνθρωπέ Μου, που σε επέλεξα να προχωρήσεις τα πρώτα βήματα της πορείας και να δώσεις νέα παραδείγ­ματα στην ανθρωπότητα για την εκ­δήλωση του Λόγου, θέλω να μάθεις να χωράς κάθε ιδέα, γιατί αν δεν μάθεις αυτό, δεν μπορείς να Με χωρέσεις, δεν μπο­ρείς να ενώ­σεις τα πάν­τα και επομένως δεν μπορείς να εκ­δηλωθείς. Θέλω να ελευθερωθείς από τα δεσμά σου, από τα δεσμά της καλοσύνης, για να φθάσεις στην προσφορά της Θεότητας. Θέλω να απελευθερωθείς από τα δεσμά του ε­λέους σου, για να φθάσεις στο ατελείωτο Έλεος του Αν­θρώπου Θεού. Θέλω να απελευθερωθείς απ’ τις ιδεατές αξίες σου που σε θέτουν σε μια περίοπτη θέση απέναν­τι στα άλ­λα κομ­μάτια του Εαυτού σου, για να μπορέσεις να γίνεις ο Θεός Προσφορά, Ενότητα, Αρ­μονία, η Παλμοδονούμενη Αγάπη στα Σύμπαν­τα.

Σου ζητώ να τολμήσεις να γίνεις Θεός. Σου ζητώ να τολμήσεις να επωμισθείς τις ευθύνες αυτής της εκπαί­δευσης και να μην κρύβεσαι κάτω από την Προστασία Μου, κάτω από τη δικαιολογία της ατέλειάς σου.

Για ποια ατέλεια μιλάς, Άνθρωπε; Δεν γνωρίζεις, ότι κατ’ Εικόνα και Ομοίωση δημιουρ­γήθηκες, ότι περιέχεις όλα Μου τα στοιχεία; Μα περιέχω ατέλεια; Μήπως ­είναι μια δικαιολογία της πλάνης σου, όμορφα διατυπωμένη, για να σε κρατάει μακριά Μου, μακριά απ’ τον Εαυτό σου; Τόλμησε να καταρ­ρίψεις όλες τις δικαιολογίες σου, όλα τα οικοδο­μήματά σου που έπλασες. Τόλμησε να ανα­θεω­ρή­σεις τα πάν­τα, για να Με δεις Ενιαίο, Αλήθεια Πύρινη, για να εκ­δηλωθούμε όπως Είμαστε, Ροή Ατέρ­μονη της Δημιουρ­γίας.

Σε Ευλογώ, Άνθρωπε, και σε εν­δυναμώνω, για να μπορέ­σεις να εκ­δηλώσεις τη Θεότητά σου. Ευλογώ το νου σου, την καρδιά σου, τη Συνείδησή σου και προκαλώ ανακατατά­ξεις, διευρύνσεις. Προσδίδω ελαστικότητα στην κίνηση των παλμών σου. Προσδίδω δυνατότητα επι­κοι­νω­νίας σου με όλα τα μέρη του Εαυτού σου, ώστε να μπο­ρέσεις να βιώσεις την πραγ­ματική Ύπαρξή σου, την πραγ­ματική ευθύνη που έχεις, τα πραγ­ματικά δι­και­ώ­μα­τα, την πραγ­ματική Ενότητα και Αγάπη.