ΝΛ34| ΘΕΙΑ ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ

Εισαγωγή – Παρατήρηση μεταβολών

Στο πεδίο της Συνειδητότητας της ανθρωπότητας συ­χνά βλέπουμε έντονες ριζικές μεταβολές, που συνο­δεύονται από αναταραχή στο χώρο του Κατεστημένου, είτε αυτό αφορά ιδέες και αναζητήσεις οντολογικές, είτε επιστημονικές και τεχνικές διευρύνσεις. Το γεγονός οφείλεται στο ότι καινούρια στοιχεία φθάνουν στη Συνείδηση από κάποιον χώρο, που δεν περιλαμβάνεται μέχρι τώρα σ’ αυτήν.

Ποιος είναι όμως αυτός ο χώρος, που συχνά έχει πάρει ονόματα σαν Υποσυνείδητο ή Ασυνείδητο, με υποκειμενικό πάντα κριτήριο, το πόσο οικεία νιώθουμε αυτή την περιοχή, από όπου αισθανόμαστε ότι έρχεται η πληροφορία; Ποια είναι η αιτία, που ενεργοποιεί τα στοιχεία, που τα αναγκάζει ν’ αλλάξουν θέση; Ποιοι είναι οι Νόμοι, που διέ­πουν τη διακίνηση των στοιχείων αυτού του χώρου από τις διάφορες περιοχές του; Ποιο το αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης; Ποια είναι η περιοχή στην οποία εκδηλώνον­ται και ποια όντα υφίστανται τη λειτουργία τους; Τέ­λος, ποια αναγκαιότητα εξυπηρετούν όλα αυτά;

1. Νους – Τελεστής

Ας δούμε τι γνωρίζαμε μέχρι τώρα: Ο ­ανθρώπινος νους είναι ένα όργανο με διάφορες λειτουργίες, ­μερικές γνω­στές από παρατήρηση και άλλες άγνωστες ­ακόμα. Ο νους μας είναι αυτός που δέχεται πληροφορίες ­τριών κατηγο­ριών: 1) απ’ έξω (περιβάλλον), 2) από μέσα (υπο­συστή­ματα, π.χ. όργανα του σώματος) και 3) από την ιστορία του (από ό,τι έχει ήδη καταχωρηθεί σαν εμπειρία).

Μέσα στις λειτουργίες του είναι και να αξιολογεί, να οργανώνει, να καταχωρεί και να ανακαλεί στοιχεία.

Η Συνειδητότητα είναι ο χώρος ταξινόμησης. Σ’ αυτό το χώρο ο νους «ενεργεί», σ’ αυτό το χώρο εκφράζει τη λειτουργία του. Η Συνειδητότητα είναι η φυσική ποσότητα – οντότητα πάνω στην οποία «εξασκεί» τις λειτουργίες του.

Ακριβώς όπως το πεδίο βαρύτητας είναι ο χώρος «μέσα» στον οποίο εξασκούνται δυνάμεις πάνω στη μάζα, όπως στο μαγνητικό πεδίο εξασκούνται δυνάμεις σε κα­τάλληλα υλικά, που μπορούν να μαγνητισθούν, έτσι μπο­ρούμε να «νοήσουμε» ένα χώρο, όπου εξασκούνται οι «λειτουργίες» του νου, σαν «δυνάμεις» επιρροής και αλ­λαγής πάνω στη Συνειδητότητα.

Ο νους είναι ένας τελεστής. Τελεστής είναι ένας «τρόπος» με τον οποίο, όταν επενεργήσουμε πάνω σε μια συνάρτηση, παίρνουμε σαν αποτέλεσμα μια τιμή. Έτσι ο νους είναι «ο τρόπος» με τον οποίο επενεργούμε πάνω στη Συνειδητότητα και παίρνουμε διάφορες μορφές της.

Έχουμε δηλαδή μια τριάδα: λειτουργία – συνειδητότη­τα (οντότητα) – αποτέλεσμα, ή αλλιώς: τελεστής – συ­νάρ­τηση – τιμή. Η τριάδα αυτή εκφράζει τον πρώτο Νόμο, το Νόμο της ισορροπίας, που θα μελετήσουμε. Ως λειτουργία εννοούμε τη νοητική δραστηριότητα, οντότητα είναι η Συνειδητότητα (στιγμιαία), αποτέλεσμα είναι η νέα μορφή που παίρνει η Συνειδητότητα.

2. Οι δύο Νόμοι και η περιοχή τους

Για να νοηθεί μεταβολή, είναι απαραίτητο να δεχθούμε ή να θεωρήσουμε ότι υπάρχει χρόνος. Υπάρχει χρόνος σημαίνει ότι υπάρχει η δυνατότητα να εννοήσουμε διαχω­ρισμένα πράγματα ή να εννοήσουμε «εν μέρει» τα πράγματα. Ο χρόνος λειτουργεί σύμφωνα με τον δεύτερο Νόμο, που συμβολίζεται με τον κύκλο.

Οι δύο Νόμοι «ορίζουν» μια περιοχή εκδήλωσης, που διέπεται από αυτούς. Την ονομάζουμε Περιοχή Εκδήλω­σης του Απόλυτου II και διέπεται από τους δύο Νόμους: α) το Νόμο της ισορροπίας ή τριαδικότητας, με σύμβολο το άπειρο (∞), και β) το Νόμο του χρόνου ή των επτά τρόπων να δεις την Αλήθεια, με σύμβολο τον κύκλο (Ο).

Οι δύο Νόμοι είναι δύο ισότιμοι φύλακες, έκφραση της Αρμονίας, της διττότητας και της ενοποιημένης δράσης. Φρουρούν την πύλη της ανόδου – καθόδου, φρουρούν τη δυνατότητα επιρροής στους Κόσμους, εξασφαλίζουν την ισορροπία τους.

Είναι οι αγαπημένοι Συνεργάτες της Άπειρης Φλόγας, που κατακαίουν τη δυσαρμονία, την πόλωση, την άγνοια.

3. Ο Νόμος της Ισορροπίας

Η Αρμονία της διττότητας εκφράζεται στην Ισορροπία των δύο πολικών εκδηλώσεων, θετικού – αρνητικού, αρσενικού – θηλυκού, καλού – κακού, φωτεινού – σκοτεινού, όμορφου – άσχημου, επιθυμητού – ανεπιθύμητου κλπ.

Κάθε ον, για να φθάσει στους δύο Φύλακες Νόμους και να μην υποστεί τη λειτουργία τους, πρέπει να εμφανισθεί αρμονικά ενωμένο – ταυτισμένο με το αντίθετό του.

Η ομορφιά, για να πάψει να υφίσταται τη λειτουργία των Νόμων και να περάσει από την περιοχή τους, πρέπει να εμφανισθεί έχοντας αφομοιώσει και πραγματοποιήσει την πλήρη ταύτισή της με την ασχήμια!

Η ενότητα, για να πορευθεί μέσα στην περιοχή του Από­λυτου II, πρέπει να έχει «βιώσει» όλα τα στάδια δια­χωρισμού και να τα εκφράσει και σαν ενότητα!

Η Αρμονία είναι η μόνη έννοια, που έφτασε σε μας ενωμένη. Αποτελείται από το θετικό και αρνητικό τμήμα της και είναι η μόνη κατάλληλη να εκφράσει λεκτικά την Τελειότητα του Απόλυτου II.

Η Αρμονική καμπύλη έχει θετικά και αρνητικά ­τμήματα σε απόλυτη ισορροπία, και γι’ αυτό δεν είναι πολωμένη θε­τικά ή αρνητικά, είναι ουδέτερη (Σχήμα 1).

Η μορφή της καμπύλης δείχνει, ότι για κάθε ­θετικό στοιχείο της υπάρχει το αντίστοιχο αρνητικό της, που δο­νείται στο ίδιο «ύψος», έχει την ίδια απόσταση από τη γραμμή ουδετερότητας, που χωρίζει τον θετικό από τον αρνητικό «χώρο». Το ένα στοιχείο βρίσκεται στο θετικό Άπειρο και το άλλο στο αρνητικό Άπειρο και δονούνται με την ίδια «απόλυτη» ενέργεια.

Έτσι και η Συνειδητότητα θα πορευθεί μέσα στην πε­ριοχή του Απόλυτου II έχοντας εναρμονίσει, έχοντας ενωθεί με τα αντίθετα προς αυτήν στοιχεία. Η διαδικασία της ενοποίησης δεν τελειώνει παρά μόνο όταν και αυτό που βλέπουμε σαν περιβάλλον ενωθεί με το αντίθετό του ( +∞, −∞, στο Σχήμα 1).

Η αρμονική καμπύλη θα συμπεριλάβει τα πάντα στον τέλειο ρυθμό της. Το θετικό – Άπειρο Σύμπαν και το αρ­νητικό – Άπειρο Σύμπαν θα συντονισθούν – ενοποιηθούν σ’ αυτόν το ρυθμό της Αρμονίας, ισορροπώντας την αντίστροφη «ενέργεια – πράξη», την εκδήλωσή τους, δη­λαδή, από μια ενιαία υπόσταση, σαν δυο αντίθετα, μέσω της δια­δικασίας του διαχωρισμού, που προηγήθηκε κατά τη Δημιουργία τους.

Η Πηγή του Νόμου τρία (3) είναι η Άπειρη Συμμετρία του Λόγου Χριστού, του Δημιουργού. Μέσω του Νόμου τρία (3) διαστέλλει την Άπειρη Υπόστασή Του δημιουρ­γώντας όντα πολικά ανά δύο, ενωμένα μαζί Του στο Κέν­τρο της Συμμετρίας τους, το σημείο Ο (Σχήμα 4). Έτσι στη δομή τους είναι ενσωματωμένος ο Νόμος και αποτελεί την εγγύηση της εκ νέου ενοποίησής τους κατά την πο­ρεία της ανέλιξης, της ανόδου της Συνειδητότητας.

4. Μεταβολές της Συνειδητότητας

Ο χρόνος είναι άρρηκτα δεμένος με τη διαδικασία της μεταβολής. Η μορφή της Συνειδητότητας κάθε στιγμή εί­ναι μερική έκφραση της Αλήθειας.

Η Αλήθεια – Ουσία – Ύπαρξη της 1ης περιοχής «περ­νάει» μέσα από δύο περιορισμούς – Νόμους, δύο πρίσματα, και εκφράζεται – εκδηλώνεται, αφού υποστεί διαχωρισμό σε μορφές – όντα.

Κατά τη διαδικασία της εξέλιξης της Συνειδητότητας, για κάθε νέα μορφή της, προστίθενται νέα στοιχεία από την Ουσία. Με την περιορισμένη μας όμως δυνατότητα ενο­ποίησης, βλέπουμε την κάθε μορφή σαν ανεξάρτητη και διαφορετική, σαν να έχει μεταβληθεί. Δεν είναι όμως αληθινό. Είναι ένα άλλο κύμα της ίδιας θάλασσας.

Αν δεν δούμε κάθε μορφή σαν μία έκφραση της ίδιας ΟΥΣΙΑΣ, θα οδηγηθούμε σε παρανόηση – απομάκρυνση – διαχωρισμό – πόλωση – δημιουργία κατεστημένων νοητι­κών, που θα αυξάνουν την «τριβή» κάθε φορά που θα κα­λούμαστε να μετακινηθούμε σε νέες συνειδητοποιήσεις. Κάθε φορά που θα αντιλαμβανόμαστε ένα νέο μέρος της Αλήθειας, η προηγούμενη «μορφή» που έχει καταχωρηθεί σαν «αλήθεια», θα έχει καταλάβει όλο το χώρο και δυνά­μεις απωστικές θα εμποδίζουν κάθε καινούρια εισχώρηση.

Η καταχωρημένη ήδη θέση ταυτίζεται υποκειμενικά με το θετικό – αλήθεια και άρα κάθε άλλη άποψη εκφράζει γι’ αυτήν το αρνητικό – λάθος και το απωθεί. Ο ίδιος ο διαχω­ρισμός υπερασπίζει τον εαυτό του και αντιδρά στην αλ­λαγή του. Δυνάμεις αδράνειας, αποτέλεσμα της πόλωσης σε μια δεδομένη εσωτερική κατάσταση, σε μία «μορφή» που της δίνουμε τη θέση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ – ΟΥΣΙΑΣ.

Η μορφή όμως είναι πάντα μία «άποψη» της ΟΥΣΙΑΣ. Δεν ταυτίζεται μαζί της. Για να πλησιάσουμε την ΟΥΣΙΑ, πρέπει να συνθέσουμε τις άπειρες θεωρητικά μορφές, μέσα σ’ έναν άπειρο χώρο δεκτικότητας. Είναι φανερό, ότι για ν’ αποκτήσουμε γνώση της ΑΠΕΙΡΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ σε πε­περασμένο χρόνο, θα πρέπει να διαθέσουμε άπειρο χώρο. Άπειρος χώρος = κανένας περιορισμός = άπειρη δεκτικότητα.

Έτσι, Άπειρος χώρος επί πεπερασμένο χρόνο = Άπειρη Αλήθεια (∞ · πεπερασμένο = ∞).

Στην κατάσταση άπειρης δεκτικότητας δεν χωράει κα­μιά πόλωση, γιατί η πόλωση κάνει επιλογή και επομένως μας στερεί τουλάχιστον μερικές μορφές της Άπειρης Αλήθειας.

Στην κατάσταση περιορισμένης δεκτικότητας η αλή­θεια, που μπορούμε να δεχθούμε κάθε φορά, είναι μια περιορισμένη μορφή της Αλήθειας. Αν συμβολίσουμε την κάθε στοιχειώδη μορφή Αλήθειας με dA, που είναι ανάλογα μικρή με τη δεκτικότητά μας, και τον αντίστοιχο χρόνο, που χρειαζόμαστε για να συνειδητοποιήσουμε την κάθε μορφή αλήθειας dA, τον συμβολίσουμε με dt, τότε για να συνθέσουμε τις άπειρες μορφές αλήθειας και να πά­ρουμε την ολοκληρωμένη Αλήθεια, που συμβολίζουμε με A, εφαρμόζουμε τους τύπους των ολοκληρωμάτων:

Από το ολοκλήρωμα προκύπτει ότι, για να συνθέσουμε την Άπειρη Αλήθεια Α, πρέπει να μεσολαβήσει χρονική διάρκεια άπειρη. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να ελπίζουμε ότι θα μάθουμε την Αλήθεια όσο είμαστε περιορισμένοι, όσον αφορά τη δεκτικότητα.

5. Νόμοι της Επιλογής

Η επιλογή γίνεται με βάση το Νόμο του Coulomb. Ο Νόμος του Coulomb μάς δίνει το μέγεθος της δύναμης με την οποία έλκονται ή απωθούνται δύο ηλεκτρικά φορτία, που βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους ίση με r.

Από την εφαρμογή του Νόμου συμπεραίνουμε τα ακό­λουθα:

1. Έλκονται τα αντίθετα και απωθούνται τα όμοια φορ­τισμένα (εκδήλωση ποιοτικής επιλογής).
2. Εκδηλώνονται έλξεις και απώσεις,
   α) ανάλογες με τα φορτία των δύο καταστάσεων. Τα φορτία εκφράζουν το ποσοστό βεβαιότητας, που δεχόμα­στε ότι μεταφέρει κάθε νέα πληροφορία σχετικά με το πόσο ταυτίζεται με την Αλήθεια.
   β) αντίστροφα ανάλογες με την απόσταση μεταξύ προ­ηγούμενης θέσης και νέας. Έχουμε, δηλαδή, μεγαλύ­τερες ελκτικές δυνάμεις, όταν η νέα θέση είναι πιο «οι­κεία» σε περιεχόμενο, σε σχέση με την προηγούμενη. Άρα έχουμε και ποσοτική διαβάθμιση στην επιλογή.
   Ας δούμε πού μας οδηγεί η επιλογή αυτή. Καθώς έλ­κονται τα αντίθετα, αναμφίβολα οδηγούμαστε προς σχε­τικές ισορροπίες, γιατί η σύνθεση αντιθέτων, οριακά, οδη­γεί στο σημείο 0, στο σημείο ουδετερότητα – ισορροπία – συμμετρία, το σημείο που είναι το σύμβολο – γονίδιο της 1ης περιοχής, που παράγει όλους τους Κόσμους.
   Η έλξη των αντιθέτων εκφράζει την τάση του Σύμπαν­τος για ισορροπία μέσα στην ουδετερότητα.
   Η επιλογή, λοιπόν, στη διαδικασία που εκδηλώνεται σαν έλξη αντιθέτων, δεν συγκρούεται με την πορεία μας προς την ισορροπία – ουδετερότητα. Έτσι υπάρχει μία προστασία για την εξελισσόμενη Συνειδητότητα, ώστε λειτουργώντας με επιλογές να μη φτάνει στο Άπειρο, απομακρυνόμενη από το Σημείο Ισορροπίας, αλλά να τεί­νει προς το μηδέν, το Κέντρο Συμμετρίας των αντιθέτων, το σημείο όπου μας οδηγεί η έλξη των αντιθέτων, η τόσο γενικευμένη αρχή του φυσικού μας κόσμου.
   Η επιλογή, λοιπόν, δίνει στην εξέλιξη της Συνειδητότητας μορφές, που μπορούν να περιγραφούν από τους όρους αυτής της ακολουθίας σειρών.

Ο κάθε όρος της ακολουθίας είναι μια αύξουσα σειρά, ένα άθροισμα, δηλαδή, που οι όροι του συνέχεια μεγαλώ­νουν. Ας πάρουμε τη σειρά:

Ο πρώτος όρος της 1/ν αντιστοιχεί στην αρχική κατά­σταση εμπειρίας της συνειδητότητας. Κατά την εξέλιξή της έλκει εμπειρίες – μορφές αλήθειας απειροελάχιστα ευρύτερες, γιατί η δεκτικότητά της συνεχώς αυξάνεται λίγο καθώς αυξάνεται η εμπειρία. Έτσι οι επόμενοι δύο όροι είναι λίγο μεγαλύτεροι από τον προηγούμενο:

Μετά από άπειρους όρους, που αντιστοιχούν στον άπειρο χρόνο που απαιτείται, η επιλογή «υπόσχεται» να προσφέρει στη συνειδητότητα τον τελευταίο όρο της τε­λευταίας σειράς:

Είναι ο όρος στον οποίο θα φθάσει η συνειδητότητα μετά από άπειρες εμπειρίες και εκεί θα «γνωρίζει», θα εί­ναι η Άπειρη Αλήθεια.

Ο παρονομαστής σε κάθε κλάσμα δείχνει την από­στα­σή μας από την Απόλυτη Αλήθεια, από το σημείο Ισορ­ροπίας, το σημείο 0. Έτσι κάθε νέο στοιχείο – εμπειρία που «προστίθεται», αφαιρείται από τον παρονομαστή, μικραίνοντας την απόστασή μας από την Αλήθεια. Στον τε­λευταίο όρο η απόσταση είναι μηδέν και έτσι το κλάσμα – συνειδητότητα γίνεται άπειρο. Είναι η «τελειότητα» της αργής εξέλιξης, της βασισμένης στις διαδοχικές εμπει­ρίες, στο χώρο «της γνώσης του Καλού και του Κακού», στο χώρο της προσπάθειας και της αντίδρασης, στο χώρο του πόνου και της ηδονής, που για άγνωστους λόγους εμφανίζονται πάντα μαζί.

Η επιλογή, λοιπόν, ποιοτικά δεν αντιμάχεται την πο­ρεία μας για τη γνώση της Αλήθειας, αλλά την περιορίζει:

α) ποιοτικά, γιατί απωθεί ένα μέρος των εμπειριών, και
β) ποσοτικά, διαβαθμίζοντας το τι θα συμπεριληφθεί και σε ποιο ποσοστό βεβαιότητας στη συνειδητότητα.

Το ποσοστό βεβαιότητας καταχωρείται μαζί με την πληροφορία, δηλαδή, το πόσο τοις εκατό θετική ή αρνη­τική θέση παίρνουμε απέναντι στη νέα μορφή – μερική αλήθεια. Όλο μαζί, η πληροφορία και η αξιολόγηση, είναι το μαγνητικό δυναμικό που καταχωρείται. Και έχουμε την Τριάδα: πληροφορία, ποσοστό βεβαιότητας (αξιολόγηση), μαγνητικό δυναμικό (που είναι τα δυο προηγούμενα, άρ­ρηκτα δεμένα σε μια νέα κατάσταση).

Η επιλογή, λοιπόν, περιορίζει τη δεκτικότητά μας. Αυ­τός ο περιορισμός όμως ματαιώνει την ολοκληρωτική γνώση, γιατί η διάρκεια ζωής της συνειδητότητας στην τωρινή της οργάνωση και λειτουργία δεν φθάνει τον άπειρο χρόνο. Να, λοιπόν, που ένας μικρός περιορισμός σε μια λειτουργία, ματαιώνει την εκπλήρωση του απώτε­ρου στόχου της ίδιας της λειτουργίας.

Έτσι λειτουργούμε «σχετικά», περιορισμένα, καθώς δε­χόμαστε διαδοχικά νέες περιορισμένες «αλήθειες».

Σ’ αυτήν την ακρωτηριασμένη διαδικασία θα ήμασταν καταδικασμένοι να κάνουμε κύκλους. Δεν θα προοδεύαμε καθόλου, αν κάθε φορά κατελάμβανε το πεδίο συνειδητότητας μια καινούρια περιορισμένη μορφή αλήθειας, απωθώντας την προηγούμενη σε κάποιο πιο βαθύ επίπεδο ταξινόμησης.

Να, λοιπόν, που υπάρχει κάποιος εσωτερικός «χώρος», όπου καταχωρούνται οι ταξινομήσεις μας, πιο ευρύς από τη συνειδητότητα κάθε στιγμής. Αυτός είναι ο χώρος όπου καταχωρούνται οι διαδοχικές, επιφανειακές, στιγ­μιαίες μορφές συνειδητότητας με το μαγνητικό δυναμικό τους.

Είναι η συνολική ιστορική συνειδητότητα. Είναι το ευ­ρύτερο σύνολο συνειδητότητας, που ρυθμίζει τις επιλο­γές.

Αν η στιγμιαία συνειδητότητα παρουσιασθεί σαν μια επιφάνεια, τότε η συνολική ιστορική συνειδητότητα αναπαριστάται σαν μια σφαίρα της οποίας στοιχειώδης επιφά­νεια είναι η στιγμιαία συνειδητότητα (Σχήμα 2).

Κάποιο στοιχείο γίνεται αντιληπτό. Το «φορτίο» του θέτει σε λειτουργία το Νόμο της επιλογής. Με αφετηρία τη στιγμιαία συνειδητότητα, γίνεται μια «σάρωση» μαγνη­τική στο εσωτερικό της σφαίρας (συνολική ιστορική συνειδητότητα). Έτσι έλκονται ορισμένα στοιχεία, με ορισμένη δύναμη, σύμφωνα με το Νόμο του Coulomb, όπως περιγράφηκε κατά την επιλογή (Σχήμα 3).

Έτσι ­μορφώνεται μια νέα στοιχειώδης ­επιφάνεια – στιγμιαία ­συνειδητότητα. Υπάρχει σ’ αυτήν το και­νούριο στοιχείο, «το εξω­τερικό ερέθισμα», τα στοιχεία που έλκει από το εσω­τερικό της σφαίρας, και έχουν απωθηθεί στοι­χεία από την προηγού­μενη μορφή – επιφάνεια. Το καινούριο μαγνητικό δυναμικό καταχωρείται στο εσωτερικό, ενοποιη­μένο με τις πληροφορίες που συμμετείχαν στη μορφή.

Η διαδικασία της επιλογής ταυτίζεται με την άσκηση των έλξεων. Η υπόλοιπη διαδικασία διεκπεραιώνεται με τη συμμετοχή και άλλων λειτουργιών, που αναφέρονται χω­ρίς να αναλυθούν.

Η διαδικασία της επιλογής ταυτίζεται με την άσκηση των έλξεων. Η υπόλοιπη διαδικασία διεκπεραιώνεται με τη συμμετοχή και άλλων λειτουργιών, που αναφέρονται χω­ρίς να αναλυθούν.

Η όλη μας πορεία και εξέλιξη, παρ’ ότι πεπερασμένη και σχετική, είναι πολύ σημαντική. Είναι το πιο δυναμικό μέρος των μεταβολών του συνόλου του Φυσικού – Νοητικού – Πνευματικού Κόσμου. Και αυτό συμβαίνει γιατί εί­ναι οι μεταβολές, προς όλο και σταθερότερες ισορροπίες, του εξελισσόμενου στοιχείου με την υψηλότερη οργά­νωση δομής στο Σύμπαν: της ανθρώπινης συνειδητότητας.

Είναι φανερό, ότι αυτή η τόσο σημαντική διαδικασία εξέλιξης δεν θα ήταν δυνατόν να είναι έρμαιο της τύχης (αν υποθέσουμε, ότι τελικά υπάρχει τύχη), που ρυθμίζει το πότε και ποια στοιχεία θα φθάσουν στην αντίληψή μας. Αν λειτουργούσαμε τυχαία, τότε το αποτέλεσμα προόδου θα ήταν στατιστικά ανύπαρκτο. Η προσέγγιση όμως νέων στοιχείων στην αντίληψή μας διέπεται από Νόμους. Λει­τουργεί καθαρά «φυσικά», με την επιστημονική έννοια: Έλκουμε τα στοιχεία, που είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε και να επεξεργασθούμε, που θα έχουν σαν αποτέλεσμα να προάγουν την οργάνωση της συνειδητότητας και όχι να την υποβιβάσουν. Η συνολική καλλιέργειά μας, δηλαδή τα μαγνητικά δυναμικά που έχουν συνολικά καταχωρηθεί, δημιουργούν το μαγνητικό μας πεδίο, εξαιρετικά πολυσύνθετο ποιοτικά και ποσοτικά. Αυτή η συγκεκριμένη πο­λύπλοκη μορφή μας «έλκει» τα νέα στοιχεία με αυστηρά καθορισμένο τρόπο.

Ενεργοποιεί μία συγκεκριμένη περιοχή με τα αντί­στοιχα ποιοτικά και ποσοτικά στοιχεία – πληροφορίες – μορφές Αλήθειας. Αυτή την περιοχή μπορούμε να την ονομάσουμε «Ουρανό».

Το πλησίασμα των στοιχείων γίνεται σε τακτά, καθο­ρι­­σμένα χρονικά διαστήματα και διέπεται από το Νόμο των 7 τρόπων να δεις την Ουσία, ή αλλιώς το Νόμο του Χρόνου.

Η ποιότητα των στοιχείων που παίρνουμε, διέπεται από το Νόμο της Φυσικής, ο οποίος ρυθμίζει τις τιμές που μπορεί να πάρει η Ενέργεια, που μπορεί να απορροφήσει ένα άτομο. Ισχύει ότι ΔΕ = h · ν. Όπου ΔΕ είναι η δια­φορά ενέργειας ανάμεσα στη στάθμη του ατόμου, που απορροφά, και στο επίπεδο από όπου «έρχεται» η ενέρ­γεια. Με τον ίδιο τρόπο κάθε στοιχειώδες μαγνητικό δυναμικό, που έχει καταχωρηθεί μέσα μας σαν στοιχειώδης αλήθεια, έχει μια συγκεκριμένη διαφορά δυναμικού – εν­έργειας από την Αλήθεια, όπως αυτή είναι καταχωρημένη στα διάφορα επίπεδα – Ουρανούς (ΔΕ).

Η συχνότητα είναι το χαρακτηριστικό ποιότητας των στοιχείων που έλκονται. Το h είναι η σταθερά του Ρlanck. Αν λύσουμε τον τύπο ως προς ν, έχουμε: ν = ΔΕ/h, που σημαίνει ότι η συχνότητα δόνησης του στοιχείου που αν­τιλαμβανόμαστε, δείχνει την ενέργεια του επιπέδου από όπου έρχεται, γιατί το ν είναι υποπολλαπλάσιο της ΔΕ, της διαφοράς ενέργειας μεταξύ του επιπέδου, που δονείται η συνειδητότητά μας, και του επιπέδου του Ου­ρανού από όπου παίρνουμε στοιχεία, ή αλλιώς του Ουρα­νού που έχουμε ενεργοποιήσει. Έτσι, μελετώντας τις δο­νήσεις των στοιχείων, μελετάμε τις περιοχές – Ουρανούς και τους Νόμους που ισχύουν εκεί.

6. Η 1η περιοχή, του Απόλυτου Ι

Είναι η περιοχή με σύμβολο το γεωμετρικό σημείο. Εί­ναι η Άπειρη Μονάδα, που περιλαμβάνει τα πάντα, όσα εκδηλώνονται και όσα δεν εκδηλώνονται. Όλα τα όντα και τα μη όντα, οι λειτουργίες τους και οι Νόμοι είναι ενω­μένα σε ΕΝΑ, Μία Άπειρη Αγάπη, Ομοούσια με την Άπειρη Σοφία – Γνώση, με τη Μία Άπειρη Ουσία, είναι ο Πατέρας από Τον Οποίο εκπορεύονται τα πάντα.

Εδώ η έκφραση του Νόμου είναι η ίδια η Ουσία, είναι η συνειδητότητα ΕΙΜΑΙ ή ΕΓΩ ΕΙΜΙ. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από τον Πατέρα. Ένας Νόμος, Μία Ουσία, Μία Υπόσταση, περιλαμβάνει τα Πάντα σε Απόλυτη Ισορροπία.

Είναι η περιοχή της σύλληψης της «Ιδέας»: ΕΙΜΑΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΕΑΥΤΟΥ, ΕΓΩ ΕΙΜΙ η Συνείδηση του Όντος Εαυτού.

Δεν περιγράφεται αυτή η περιοχή με λέξεις, γιατί οι λέξεις φτιάχτηκαν για να ονομάσουν τα διάφορα πράγ­ματα, ενώ εδώ δεν υπάρχουν «διάφορα» πράγματα, είναι μόνον ΕΝΑ, η Συνείδηση του Εαυτού, «ΕΓΩ ΕΙΜΙ».

Από εδώ εκπορεύεται η Δημιουργία. Εδώ συλλαμβά­νε­ται η Ιδέα της Εκπόρευσης του Υιού, του Απόλυτου II, που είναι Ομοούσιος με τον Πατέρα, γιατί εκπορεύθηκε, δεν δημιουργήθηκε.

7. Η 2η περιοχή, του Απόλυτου II

Είναι η περιοχή έκφρασης των δύο Νόμων. Είναι η περιοχή της Εκδήλωσης. Η ΕΓΩ ΕΙΜΙ Παρουσία διεστάλη, συνέλαβε την ιδέα «ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ», συνέλαβε την έννοια του ΑΛΛΟΥ. Η Άπειρη Αγάπη «έδωσε» από τον ΕΑΥΤΟ της το ΕΤΕΡΟ. Διαφοροποιήθηκε για να συμπερι­λάβει τον Άπειρο Εαυτό του ΕΤΕΡΟΥ, του Υιού.

Έτσι το σημείο – Κέντρο διεστάλη δημιουργώντας τον κύκλο. Όλα τα σημεία της περιφέρειάς του είναι εικόνες – εκπορεύσεις του Κέντρου, είναι ο Άπειρος Υιός, η Άπειρη Συμμετρία, γιατί για κάθε σημείο Του υπάρχει το αντίστοιχο αντιδιαμετρικό – συμμετρικό Του. Για κάθε «ΑΥΤΟ» υπάρχει το «ΕΤΕΡΟ», για κάθε «ΕΓΩ» υπάρχει το «ΕΣΥ», για κάθε θετικό υπάρχει το αντίστοιχο αρνητικό, είναι όμως δυναμικά ενωμένα, συμμετρικά, ενιαία και Ομοούσια με το Κέντρο Εκπόρευσης, την Εγώ Ειμί Πα­ρουσία. Το «ΑΥΤΟ», το «ΕΤΕΡΟ» και η «ΕΓΩ ΕΙΜΙ» Πα­ρουσία, είναι Μία Τριάδα Ομοούσια και Αδιαίρετη (Σχήμα 4).

Αυτό ισχύει για κάθε σημείο που με το συμμετρικό του και το Κέντρο αποτελούν Μία Τριάδα και για κάθε ΟΝ που με το συμμετρικό – πολικό του και την ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ – ΟΜΟΟΥΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΥΙΟ αποτελούν την ΑΠΕΙΡΗ ΤΡΙΑΔΑ – ΤΕΛΕΙΑ ΜΟΝΑΔΑ, αφού περιέχει την ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ΤΗΝ ΑΠΕΙΡΗ ΜΟΝΑΔΑ.

Το Απόλυτο II συλλαμβάνει την ιδέα της απομάκρυνσης, του διαχωρισμού, που συμβολίζεται με το ∞ (άπειρο). Το κάθε ον απομακρύνεται από το αντίθετό του, και τελικά η περιοχή II πολώνεται (+ ∞ −), καθώς τα αρνητικά απομακρύνονται από τα θετικά. Σ’ αυτή τη δια­δικασία δια­τηρείται η συμμετρία. Η «μορφή» είναι πολω­μένη, αλλά ισορροπημένη, καθώς οι δύο πολικές περιοχές είναι ενωμένες στο σημείο – Κέντρο συμμετρίας – Ουσία της 1ης περιοχής. Είναι η Ουσία που παραμένει – υπάρχει Αναλλοίωτη – Ενιαία στο σημείο ουδετερότητας – ισορρο­πίας – συμμετρίας κατά τη διαδικασία εκδήλωσης στη δεύ­τερη περιοχή. Η Απόλυτη Ισορροπία είναι η Ομοουσιότητα του Πατρός και του Υιού.

Η πόλωση μεγαλώνει, γίνεται τόση ώστε τα δύο μέρη διαχωρίζονται σε + ∞ και − ∞. Κρατάνε τη δομή και το σχήμα του + ∞ −, και γενικά είναι όλα τα στοιχεία τους όμοια, εκτός από την πόλωση (Σχήμα 5).

Η ΕΓΩ ΕΙΜΙ Παρουσία υπάρ­χει και στα δύο. Παραμένει Μονάδα Ενιαία, Αδιαίρετη, Αμείωτη, Αναλλοίωτη, πα­ρόλο που βιώνει τη διπλή εμπειρία της θέσης και της άρνησης, του καλού και του κακού. Όπως οι άνθρωποι, που όταν ονειρεύονται αλ­λάζουν μορφές και βιώνουν καταστάσεις, αλλά ταυτόχρονα μένουν ίδιοι, παρόλο που συμμετείχαν σ’ όλες τις ονειρικές φάσεις.

Κι αυτό γιατί η Εκδήλωση δεν είναι η Ουσία, είναι μόνο μία λειτουργία της. Η Ουσία του Απόλυτου II είναι η Εκδή­λωση, η λειτουργικότητα, είναι ένας τελεστής (βλέπε κεφ. 34, 1).

Στα μαθηματικά έχουμε ορίσει την «απόλυτη τιμή», που παριστάνεται με δύο παράλληλα ευθύγραμμα τμή­ματα (II).

Η απόλυτη τιμή μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν σύμβολο για τη λειτουργία της περιοχής του Απόλυτου II. Γιατί τα δύο παράλληλα ευθύγραμμα τμήματα είναι το σύμβολο του απόλυτου ζεύγους, που αποτελείται από δύο διαφορετικές μονάδες, συντονισμένες, αλλά διαχωρισμένες. ­Είναι οι δύο Νόμοι που ορίζουν την περιοχή και παράγουν με τη λειτουργία τους όλους τους υπόλοιπους Κόσμους – Περιοχές.

Η παραλληλότητα στη γεωμετρία εκφράζει την ύπαρξη δύο γραμμών ανεξάρτητων μεταξύ τους, που δεν έχουν κοινό σημείο, όταν θεωρούμε ότι αυτές υπάρχουν πάνω σε ένα επίπεδο, όπως τις ορίζει η Ευκλείδια Γεωμετρία.

Έτσι και οι δύο Νόμοι στην περιοχή II είναι παράλ­λη­λοι, δηλαδή λειτουργούν ανεξάρτητα. Σε μία νεώτερη όμως και ευρύτερη θεώρηση της Γεωμετρίας, στη Γεωμε­τρία Reeman, τα σχήματα θεωρούνται – γράφονται πάνω σε επιφάνεια σφαίρας. Έτσι οι γραμμές που σε μια στοι­χειώδη επιφάνεια φαίνονται παράλληλες, αν τις προεκτεί­νουμε τέμνονται. Εδώ δεν υπάρχουν παράλληλες με τον τρόπο που τις ορίζει ο Ευκλείδης.

Όμοια λοιπόν και οι δύο Νόμοι της Δημιουργίας, που λειτουρ­γούν παράλληλα στη δεύτερη περιοχή, αν προεκταθούν στην πρώτη περιοχή, θα δούμε ότι έχουν ταυτισθεί. Τα δύο ευθύγραμμα τμήματα της δεύτερης περιοχής, τώρα, εμπεριέχονται σ’ ένα σημείο, το σύμβολο της πρώτης περιοχής. Οι δύο Νόμοι είναι Ένα, Μία Μονάδα – Ουσία, ενοποιημένοι μέσα στη Συνειδητότητα Του Θεού Πατέρα.

8. Απόλυτο II – Η Λειτουργία του

Ας δούμε πώς ορίζεται η Απόλυτη τιμή στα Μαθηματικά:

Η Απόλυτη τιμή μιας ποσότητας x (ή ενός αριθμού) ­είναι η ίδια η ποσότητα x, αν το x είναι θετικό, η αντίθετή της −x, αν το x είναι αρνητικό, και 0 αν το x είναι 0.

Έτσι βλέπουμε τη λειτουργία του Απόλυτου II παρα­στατικά, τη λειτουργία του Υιού.

Η Άπειρη Ουσία της Περιοχής του Απόλυτου Ι, Ο Πα­τέρας, διαστέλλεται και εκπορεύει τον Υιό, και μέσω του Υιού – Απόλυτου II, της λειτουργίας δηλαδή των δύο Νό­μων, εκφράζεται στον Κόσμο μας τριαδικά (θετικό, αρνητικό, μηδέν – ουδέτερο).

Η Πράξη της Δημιουργίας απεικονίζεται στην πράξη που γνωρίζουμε από την Άλγεβρα:

0 · ∞ = πεπερασμένο.

Το 0 είναι η Μορφή του Απόλυτου Ι, του Πατέρα, καθώς έχει συλλάβει την ιδέα του «ΕΤΕΡΟΥ», η πρώτη διαστολή, η σύλληψη της ιδέας της εκπόρευσης του Απόλυτου II, Του Υιού. Το +∞− είναι η Μορφή του Απόλυτου II, που συνέλαβε την ιδέα του διαχωρισμού, της πολικότητας. Και οι δύο μορφές, θετική και αρνητική, εκφράζουν με τη δομή τους την Ουσία του Απόλυτου Ι, του Πατέρα. Το στοιχείο της δομής τους που Τον εκφράζει είναι στον κύ­κλο το κέντρο του και στο σύμβολο του Απείρου το Κέν­τρο συμμετρίας του. Ενυπάρχει και στα δύο η Ουσία του Πατέρα, Αναλλοίωτη, Αδιαίρετη, η Πανταχού Παρουσία.

Έτσι με την πράξη 0 · ∞ = πεπερασμένο, ο συνδυα­σμός – λειτουργία των δύο στοιχείων – Νόμων της περιοχής του Απόλυτου II, έχει σαν αποτέλεσμα την Αέναη Δη­μιουργία των άπειρων αριθμητικά, πεπερασμένων όντων – Κόσμων, όπως με την εκτέλεση της πράξης 0 · ∞ άπειρες φορές θα πάρουμε άπειρους πεπερασμένους αριθμούς.

Σε κάθε «πράξη» στη Δημιουργία, όπως και σε κάθε πράξη στα Μαθηματικά, συμμετέχουν τρία στοιχεία. Τα δύο, μεταξύ των οποίων γίνεται η πράξη, και η πράξη που τα συνδέει εκφραζόμενη με ένα σύμβολο, π.χ. α+β ή ­α·β γενικά.

Η πράξη της Δημιουργίας – Εκδήλωσης, Ομοούσιας με Την Πηγή προέλευσης, εκφράζεται – συμβολίζεται με το (·) και διέπεται από το Νόμο ισορροπίας – τριαδικότητας με σύμβολο το ∞.

(Απόλυτο Ι) · (Απόλυτο II) = Δημιουργία
0 · ∞ = πεπερασμένο.

Στα Μαθηματικά εκφράζουμε ότι μία πράξη «έγινε» όταν τοποθετήσουμε τη συμβολική παράσταση της πρά­ξης μέσα σε παρενθέσεις. Το (α·β) είναι το αποτέλεσμα της πράξης α·β. Το αποτέλεσμα είναι η Αδιαίρετη πλέον τριάδα, δηλαδή: τα δύο στοιχεία και η πράξη που εκτελέ­στηκε. Η τριάδα αυτή αποτελεί μία μονάδα: το αποτέλε­σμα.

Έτσι και η Δημιουργία είναι το αποτέλεσμα της πράξης της εκδήλωσης [με σύμβολο το (·)], της λειτουργίας δη­λαδή των δύο Νόμων. Είναι – περιέχει τρία στοιχεία: το Απόλυτο Ι, το Απόλυτο II και την πράξη της εκδήλωσης (τη δράση δηλαδή του Απόλυτου II).

Αυτά αφορούν την ποιότητα του αποτελέσματος. Όσον αφορά την ποσότητα, ισχύουν άλλοι Νόμοι. Κατά τη Δημιουργία συνδυάζονται:

1. Μορφή – Ουσία από την 1η Περιοχή και
2. Μορφές – Νόμοι από τη 2η Περιοχή και δίνουν
3. Μορφές – όντα στην 3η Περιοχή του Χωροχρόνου.

Οι μορφές που δημιουργούνται, λοιπόν, είναι ίσες αριθμητικά με τις μορφές που συνδυάζονται για να τις δημιουργήσουν. Είναι κι αυτός ένας Νόμος που ισχύει γενικότερα. Παράδειγμα από τη Χημεία, ο τρόπος συνδυασμού των ατομικών τροχιακών (των μορφών δηλαδή που δείχνουν την ενεργειακή κατάσταση των ηλεκτρονίων των ατόμων που αντιδρούν για να σχηματίσουν μόρια), για τη δημι­ουργία νέων μοριακών τροχιακών (αντίστοιχες μορφές για τα μόρια). Σ’ αυτούς τους συνδυασμούς ισχύει ότι ο αριθμός των ατομικών τροχιακών που συνδυάζονται εί­ναι ίσος με τον αριθμό των μοριακών τροχιακών που προ­κύπτουν. Οι νέες λοιπόν μορφές είναι αριθμητικά ίσες με τις μορφές που συνδυάσθηκαν για να τις δημιουργήσουν.

Τα δημιουργήματα λοιπόν του Τριαδικού Θεού δεν μπορεί παρά να είναι Τριαδικά. Οι τρεις αυτές μορφές για κάθε «πράξη» Δημιουργίας είναι το θετικό ον, το αρνη­τικό ον και το ουδέτερο ον, που ενυπάρχει και στα δύο και είναι η Πνοή Ζωής που ενεφύσησε Ο Πατέρας. Το Ου­δέτερο 0 δεν δημιουργήθηκε μαζί με τα άλλα δύο, προϋπήρχε και γι’ αυτό εκδηλώνεται και ανεξάρτητα, εκτός από την ύπαρξή του εντός του θετικού και του αρνητικού.

Το αποτέλεσμα της Εκδήλωσης λοιπόν είναι η Δη­μι­ουργία των Κόσμων, μερικοί από τους οποίους είναι ο Υλικός Κόσμος, το Σύμπαν, ο Γαλαξίας μας, το Ηλιακό μας Σύστημα, ο Πλανήτης μας, το Σώμα μας, τα Όργανα του Σώματος, τα Κύτταρά μας, τα Άτομα, τα Ηλεκτρόνια, τα Quarks…

Όλα αυτά είναι μερικά «δείγματα» από τα πεπερα­σμέ­να όντα της Δημιουργίας. Όλα είναι μέρη μιας τριά­δας και όλα αποτελούνται από τριαδικές δομικές μονάδες, που ανα­παριστώνται κατ’ αρχήν από ένα επίπεδο ισό­πλευρο τρίγωνο, τον πυρήνα της δομής κάθε όντος και κάθε λειτουργίας (Σχήμα 7).

Κεφαλαιώδες παράδειγμα για την τριαδικότητα της δομής είναι το άτομο που αποτελείται από νετρόνια (ή ουδετερόνια) με ουδέτερο φορτίο, από πρωτόνια με θε­τικό φορτίο και από ηλεκτρόνια με αρνητικό φορτίο. Ο Νόμος της Ισορροπίας είναι παρών στη δομή και στις λειτουργίες του ατόμου, στη δομή και τις λειτουργίες της Ύλης.

Το ζεύγος είναι βέβαια μονάδα σαν μία έννοια – ον, αλλά είναι και τριαδικό. Φαίνεται να είναι δυάδα, ωστόσο δεν περιέχει απλώς δύο στοιχεία (δυάδα), αλλά είναι μία καινούρια κατάσταση: τα δύο στοιχεία αλληλοεξαρτώμενα – ενωμένα. Το ζεύγος δεν είναι ούτε το ένα στοιχείο, ­ούτε το άλλο, ούτε τα δύο στοιχεία. Είναι η 3η μορφή, που αποτελείται από το «ένα» και το «άλλο» και από την αλλη­λεπίδραση – σχέση μεταξύ τους.

Είναι, δηλαδή τρισυπόστατη μορφή, απολική (+ 0 −). Αυτή η μορφή είναι η μορφή του Απόλυτου Ζεύγους. Θα ήταν αδύνατο να υπάρχει (+) και (−) χωρίς αυτόματα να υπάρχει και το 0. Δεν θα υπήρχε πόλωση, αν δεν υπήρχε ουδετερότητα, γιατί εκπορεύεται από αυτήν, άρα απαραίτητο για να υπάρξουν πολικά ή αντίθετα είναι η προΰ­παρξη της Ουδετερότητας – Ισορροπίας.

Το κέντρο συμμετρίας των μορφών εκφράζει την Πα­ρουσία του Πατέρα, το γονίδιο της 1ης Περιοχής, από όπου προήλθαν, είναι η σφραγίδα της προέλευσής τους από το Απόλυτο Ι.

9. Οι ασύμμετρες μορφές και η εξέλιξή τους στο χωροχρόνο

Οι μορφές που δεν έχουν κέντρο συμμετρίας μετα­βάλ­λονται συνέχεια. Δεν είναι «σταθερές», αλλά ανήκουν σ’ ένα σύνολο, σ’ αυτό που περιέχει όλες τις δυνατές – ομόλογες μορφές τους και έχει κέντρο συμμετρίας.

Π.χ. τα τρίγωνα που δεν είναι ισόπλευρα δεν έχουν ­κέντρο συμμετρίας τέτοιο ώστε η πράξη της ­συμμετρίας να δίνει τρίγωνο, που να ταυτίζεται με το ­προηγούμενο. Αυτά τα τρίγωνα είναι άπειρα σε αριθμό. Ανά ομάδες έχουν τον ίδιο περιγεγραμμένο κύκλο.

Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι στην κάθε ομάδα ­κάθε μορφή ­μεταβάλλεται παίρνοντας όλες τις υπόλοιπες ­μορ­φές. Έτσι όλες ­μαζί οι άπειρες μορ­φές της ομάδας, με­τα­βαλλόμενες γρή­γορα, ­σχηματίζουν τον κύκλο που έχει κέν­τρο συμμετρίας το Σ (Σχήμα 8).

Αυτό γίνεται γιατί τα σημεία των κορυφών κάθε τριγώ­νου βρίσκονται πάνω στον περιγεγραμ­μένο κύκλο (τον ορί­ζουν). Οι άπειρες κορυφές μάς δίνουν τα άπειρα σημεία της περιφέρειας του κύκλου.

Έτσι παίρνουμε θεωρητικά άπειρες μορφές, που το σύνολό τους προσδιορίζει τη θέση του κέντρου συμμε­τρίας.

Άρα οι μορφές χωρίς κέντρο συμμετρίας δεν είναι σταθερές, δεν μπορούν δηλαδή να υπάρξουν ξεχωριστά από τις υπόλοιπες μορφές τους. Μεταβάλλονται συνέχεια και αποτελούν αδιαχώριστα τμήματα του συνόλου, που έχει Κέντρο Συμμετρίας, που έχει τη σφραγίδα της Πα­ρουσίας του Πατέρα.

Για να είναι «υπαρκτή» μια μορφή, για να είναι στα­θερή, δηλαδή, πρέπει να είναι Εικόνα του Πατέρα, πρέπει να ενυπάρχει σ’ αυτήν το Απόλυτο Ι. Διαφορετικά η μορφή δεν μπορεί να διαχωριστεί και να «ζήσει» περισσότερο από έναν κύκλο χρόνου.

Ο Πατέρας ενυπάρχει Αναλλοίωτος σ’ όλα τα δημιουρ­γήματα, όπως η μονάδα υπάρχει αναλλοίωτη σ’ όλα τα κλάσματα. Λέμε, δηλαδή, ένα έκτο (1/6) και όχι έκτο για να εννοήσουμε ότι πήραμε 1 μέρος από τα 6 του συνόλου – μονάδα. Άρα η μονάδα υπάρχει σε κάθε μορφή, που διαχωρίζεται σαν τμήμα της. Υπάρχει σε κάθε ένα Αναλλοίωτη και Αδιαίρετη, αφού το κάθε τμήμα της είναι και μία καινούρια μονάδα.

Επομένως καθετί που δημιουργήθηκε από τη Μονάδα – Απόλυτο Ι διά του Λόγου – Απόλυτο II, έχει μέσα του την «Εικόνα» της Μονάδας με όλες τις ιδιότητές της: συμμετρία, ισορροπία, τριαδικότητα, ουδετερότητα, ενότητα…
Κάθε μορφή που εμφανίζεται και δεν έχει τις ιδιότητες της Απόλυτης Μονάδας, προέρχεται από τη Μονάδα, αλλά ανήκει σ’ ένα Σύνολο και δεν της επιτρέπεται να διαχωρισθεί, να εξελιχθεί ανεξάρτητα από το Σύνολο.
Είναι η εκδήλωση του Νόμου 3 της Ισορροπίας, που αποκλείει τη δημιουργία – εκδήλωση μορφών – όντων, αν δεν μεταφέρουν και το στοιχείο της Ουδετερότητας – Ισορροπίας – Αρμονίας.
Αυτές οι μορφές είναι καταδικασμένες μόλις διαχωρι­σθούν ν’ αρχίσουν να μεταβάλλονται γρήγορα, να πεθαί­νουν. Έχουν όμως «χρόνο ζωής»! Τους επιτρέπεται, δη­λαδή, να υπάρξουν για 1 κύκλο χρόνου. Τους δίνεται η ευκαιρία να εκδηλώσουν μερικές από τις ιδιότητες της Μονάδας. Στο τέλος του κύκλου του χρόνου επιστρέφουν στο σύνολο, από όπου εκπορεύθηκαν. Αν έχουν εκδηλώ­σει μερικές από τις ιδιότητες της Μονάδας, τους επιτρέπεται να διαχωρισθούν από το Σύνολο και να εξελιχθούν ανεξάρτητα, ολοκληρώνοντας την εκδήλωση της Μονάδας. Αν όχι, αποδιοργανώνονται και συμμετέχουν σε και­νούριο Σύνολο με νέα Δομή και Έκφραση – Λειτουργία.
Δεν είμαστε παρά μεταβαλλόμενες μορφές, με χρόνο ζωής, 1 κύκλο. Έχουμε την ευκαιρία να εκδηλώσουμε μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα μερικές ιδιότητες της Θεότητας, για να γίνουμε ανεξάρτητοι από το Σύνολο – Υλικός Κόσμος, από το Χώρο και το Χρόνο, τις δύο δια­στάσεις πάνω στις οποίες διαδραματίζονται οι μεταβολές μας.
Ο Χώρος και ο Χρόνος είναι στάθμες ενέργειας ή αλ­λιώς περιορισμοί στο πώς μπορούμε να εκδηλωνόμαστε. Είναι τόσο ανύπαρκτοι, όσο και οι τροχιές των ηλεκτρονίων, που εντούτοις υπάρχουν σαν ενεργειακές στάθμες, σαν περιορισμοί στο πώς θα εκδηλωθούν – εμφανισθούν τα ηλεκτρόνια ενός ατόμου.
Δεν είμαστε παρά ηλεκτρόνια σ’ ένα Σώμα, ένα Άτομο, στην Ολοκληρωμένη Μονάδα, που εκπαιδεύει τα στοιχεία της με βάση Νόμους, που της εξασφαλίζουν τη Συνοχή της και Ουδετερότητά της.
Γι’ αυτό, παρά την Εκδήλωση της Δημιουργίας, εξακο­λουθεί να Υπάρχει Αναλλοίωτη και Αδιαίρετη και Παντα­χού Παρούσα.

10. Πολικότητα – Ένωση

Κάθε πληροφορία καταχωρείται ανάλογα με το μαγνη­τικό δυναμικό της. Για να ανασυρθεί η πληροφορία και να χρησιμοποιηθεί σε μία νέα μορφή Συνειδητότητας, πρέπει να την ενεργοποιήσει ένα συμπληρωματικό ερέθισμα. Όπως για ν’ ανοίξει μία κλειδωμένη πόρτα, πρέπει το κλειδί να είναι συμπληρωματικό της κλειδαριάς. Αυτή ακριβώς είναι η έννοια του πολικού, που δεν είναι μόνο φορτισμένο αντίθετα, αλλά η δομή του είναι συμπληρωματική σ’ όλα της τα στοιχεία.

Αν υπήρχε τελειότητα, το ίδιο το ον θα ήταν η τέλεια πολική εικόνα του συμπληρωματικού του. Αλλά η χωριστή μας πορεία για την απόκτηση εμπειρίας, μας διαφορο­ποιεί. Οι διαφορετικές εμπειρίες είναι οι πληροφορίες που έχουν καταχωρηθεί με το αντίστοιχο μαγνητικό ­δυναμικό τους και «κατασκευάζουν» μία εικόνα όντος «παραμορ­φωμένη».

Υπάρχει όμως ένας θεωρητικός χώρος, όπου εξ­α­σκούνται οι έλξεις. Εκεί υπάρχει καταχωρημένη η τέλεια εικόνα του πολικού. Έτσι, για ν’ αναγνωρίσεις το πολικό σου, που θα σε εμπνεύσει για την πορεία της Επιστροφής μέσω της Πνευματικής Ένωσης των σωμάτων, πρέπει να έχεις μάθει να ξεπερνάς την επιρροή του μαγνητικού δυναμικού της συνολικής εμπειρίας σου (τις έλξεις, δηλαδή, λόγω προηγούμενων εμπειριών, που εκφράζονται συχνά και σαν συναίσθημα).

Έτσι, λοιπόν, ωθούμαστε στην αναζήτηση του πολικού όντος, για να οδηγηθούμε στην ισορροπία – ουδετερό­τητα – τάξη, αφού ξεπεράσουμε τον σκόπελο της προσω­πικής μαγνητικής φόρτισης, που μας οδηγεί σε παρανοήσεις.

Στη Φύση όλες οι αυθόρμητες μεταβολές μετατοπί­ζουν τα όντα του φυσικού Κόσμου προς καταστάσεις αυ­ξανόμενης Εντροπίας. Η Εντροπία είναι το φυσικό μέγε­θος που εκφράζει το μέγεθος της «αταξίας». Μεγαλύτερη Εντροπία έχουν, δηλαδή, οι καταστάσεις της ύλης, που στις δομικές τους μονάδες υπάρχει μεγαλύτερη «αταξία».

Τα μόρια των στερεών σωμάτων είναι «τακτοποιημέ­να» σε συγκεκριμένες θέσεις και οι ισχυρές ελκτικές και απωστικές δυνάμεις, που ασκούνται μεταξύ τους, τα εμπο­δί­ζουν να «μεταφερθούν» σε άλλη θέση, μέσα στη μάζα της ουσίας στην οποία ανήκουν. Τα μόρια των υγρών σωμάτων δεν είναι «τακτοποιημένα» σε συγκεκριμένες θέσεις, αλλά κινούνται ελεύθερα προς όλες τις κατευθύνσεις. Υπάρχει, δηλαδή, στα μόριά τους μια σχετική «αταξία» και επομένως τα υγρά χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερη Εν­τροπία σε σχέση με τα στερεά.

Αυθόρμητες είναι οι μεταβολές, που γίνονται χωρίς να χρειάζεται να προσφέρουμε ενέργεια γι’ αυτό. Έτσι οι μετα­βολές των σωμάτων προς καταστάσεις ­αυξανόμενης Εν­τροπίας, ή αλλιώς αυξανόμενης «αταξίας», δεν χρειά­ζονται ενέργεια. Αντίθετα, χρειάζεται να προσφέρουμε ενέρ­γεια για να γίνουν μεταβολές, που οδηγούν από κα­ταστάσεις μεγάλης «αταξίας» σε καταστάσεις σχετικής «τάξης», μεταβολές, δηλαδή, προς καταστάσεις ελαττούμενης Εν­τροπίας.

Η Φύση, λοιπόν, πορεύεται αυθόρμητα, χωρίς κατα­βολή ενέργειας, προς μεγαλύτερη «αταξία» – αποδιοργά­νωση. Είναι η φυσική ροή του καθοδικού Θείου Ρεύματος της Δημιουργίας.

Για να ακολουθήσουμε όμως την αντίστροφη πορεία προς ένωση, προς μεγαλύτερη «τακτοποίηση», προς την κατάσταση Λόγου, όπου όλες οι δομικές μονάδες – όντα συνδέονται με ισχυρές ενωτικές δυνάμεις, ώστε ν’ αποτε­λούν Μία Μονάδα, πρέπει να προσφέρουμε «ενέργεια» ή, αλλιώς, να καταβάλουμε προσπάθεια.

Στην Πνευματική Πορεία πρέπει να «προσφέρεις» τη ζωική ενέργεια, που εκφράζεται καθοδικά σαν αντίτιμο. Θα πάψεις να την χρησιμοποιείς, για να την διαθέσεις σαν ενέργεια ανόδου. Είναι η μόνη που μπορεί να πληρώσει το «δικαίωμα» της αντίστροφης πορείας, της επιστροφής στην Απόλυτη Τάξη.

11. Ανάκληση

Βλέπουμε, λοιπόν, το Απόλυτο II – Υιό Λόγο να εκδη­λώνεται με δύο τρόπους, να κατευθύνει δύο ρεύματα:
1) Το δημιουργικό – καθοδικό ρεύμα, που διαχωρίζει σε πολικά όντα τη Μονάδα.
2) Το ενωτικό – ανοδικό ρεύμα, που οδηγεί μέσω της ένωσης σε ουδετερότητα – ισορροπία. Οδηγεί τα πολικά όντα κάθε μορφής, ακόμα και τις σκέψεις μας, να ενωθούν αρμονικά, ώστε να αποτελέσουν Λόγο, τον ΕΝΑΝ ΛΟΓΟ, το Απόλυτο II, που είναι ΟΜΟΟΥΣΙΟΣ με τον Πα­τέρα – Άπειρη Μονάδα, την Εικόνα του Οποίου είχε εκδηλώσει – ενσαρκώσει. Φυσικά όλα θα επανέλθουν «βιώνον­τας» την κατάσταση με την οποία «έφυγαν – διαχωρίσθηκαν».

Αυτή η «κίνηση» εκδήλωση – ανάκληση είναι μία Εκ­πνοή – Εισπνοή, είναι μία διαστολή – συστολή. Είναι γενικό φαινόμενο στον Δημιουργημένο Κόσμο.
Γενικότερα γίνεται ανάκληση από κάθε επίπεδο καθό­δου. Το ον επανέρχεται σ’ αυτό το επίπεδο, με τη δομή που είχε πριν την κάθοδο, ωφελημένο όσον αφορά την εμπειρία. Αν κατά το καθοδικό ρεύμα στο συγκεκριμένο επίπεδο είχε γίνει διάσπαση σε α όντα, κατά την άνοδο θα φθάσει στο ίδιο επίπεδο ενωμένο με τα α τμήματά του. Κάθε ανάκληση, σε κάθε επίπεδο, είναι ένας ισολογισμός της συνολικής εμπειρίας. Γι’ αυτό η δομή του όντος πρέ­πει να είναι ολοκληρωμένη, για να περιέχει την ολοκληρωμένη εμπειρία, και να έχει την Ακέραια Ευθύνη. Εφοδιάζει το ον οποιουδήποτε επιπέδου με καινούριες αξιολογήσεις – ποιότητες, χρήσιμες για τις νέες του καθόδους, καθώς ενώνεται με τα υπόλοιπα τμήματά του και επωφελείται από τη συνολική εμπειρία τους.

Είναι ένα φαινόμενο, που απεικονίζεται πολύ πλατιά στη φύση, στη γέννηση – θάνατο, στην ηλεκτρόλυση, στην περιστροφή των πλανητών γύρω από τον εαυτό τους, που έχει σαν αποτέλεσμα τον περιοδικό φωτισμό τους. Έχει άμεση απεικόνιση στην ίδια την πορεία της ζωής μας. Και βέβαια απεικονίζεται και στον κύκλο του χρόνου.