Αδελφέ Άνθρωπε, η πορεία που ακολουθείς πάνω στη γη, πάνω στον πλανήτη που σκοπιμότητα και προορισμό έχει να σ’ εκπαιδεύσει στο Απόλυτο και να σε ταυτίσει με τον Ένα και Μοναδικό υπάρχοντα Λόγο, ακολουθεί για διαστήματα αιώνων μία νοοτροπία κι ένα Κατεστημένο πλάνης, μία νοοτροπία κι ένα Κατεστημένο που διαχωρίζει τον Άνθρωπο από τον Θεό, τον Άνθρωπο από τον Άνθρωπο και γενικά θέτει διαχωρισμούς, αντιθέσεις και παρουσιάζει μία κατάσταση διαχωριστική. Ήρθε ο καιρός, η εξέλιξη του πνεύματος και της ψυχής του Ανθρώπου να επιτρέπει να εισχωρήσει στο στάδιο της Ένωσης, να ξεφύγει, δηλαδή, από τους δρόμους της πλάνης για να εισέλθει στην οδό της Αλήθειας, στη μία και μοναδική οδό της εξέλιξης των όντων προς την τελείωση, προς την ταύτιση με τον Πατέρα.
Οι δρόμοι που μέχρι στιγμής, Άνθρωπε, ακολουθούσες και ακολουθείς, είχαν και έχουν διάφορες μορφές. Εξωτερικά φαίνονταν ίσως διαφορετικοί, μα ουσιαστικά είχαν την ίδια σύνθεση, την ίδια ουσία, οδηγούσαν στην απομάκρυνση, στην αποκοπή από τη Μία Υπάρχουσα Αέναη και Πάλλουσα Θεότητα, που περικλείει τους Κόσμους. Πώς όμως θα μπορέσεις, Άνθρωπε, να μεταβείς από το στάδιο της πλάνης, από το στάδιο του διαχωρισμού, στο στάδιο της Ενότητας, της Αλήθειας, στο στάδιο της Μίας Υπάρχουσας Αγάπης, που ρέει μέσα στα πάντα, που ανακυκλώνεται και αναζωογονεί κάθε ύπαρξη, όλα τα σύμπαντα κι όλους τους Κόσμους, τους δημιουργημένους και αυτούς που μέλλουν να δημιουργηθούν και υπάρχουν σπερματικά μέσα στην Άμορφη Θεότητα;
Πώς θα πραγματοποιήσεις, Άνθρωπε, το μεγάλο άλμα της μετάβασής σου από απλό άνθρωπο, σε Άνθρωπο – Θεό, σε Άνθρωπο που συνειδητά επιθυμεί να εκδηλώσει τη Θεότητά του και να αναλάβει τις ευθύνες της εκδήλωσης αυτής της Θεότητας, τις ευθύνες των λαθών στην πορεία της εκδήλωσης και τις ευθύνες των δυσαρμονιών που θα προκαλέσει, καθώς και την ευθύνη της αποκατάστασης κάθε δυσαρμονίας, που θα επιφέρει, ώστε να επικρατήσει η Αρμονία και εντός του και εκτός του;
Γιατί, Άνθρωπε, στο Σύμπαν επικρατεί η Αρμονία του παντός. Ο Θεός διαχέεται αρμονικά σε όλα τα πεδία και η δική σου διάχυση, ως εκδήλωση Θεού, πρέπει να είναι αρμονική, να παράγει ήχους Αρμονίας και Τελειότητας σε οποιοδήποτε πεδίο, οποιοσδήποτε μορφής ύλης και αν είναι αυτό και ταυτόχρονα να μπορεί να συνθέτει όλες τις μεμονωμένες διαχύσεις μέσα στην υπόστασή του και να τις ενώνει και πάλι να τις διαχέει σε νέες εκδηλώσεις.
Για να μπορέσεις, Άνθρωπε, να μεταβείς σ’ αυτό το στάδιο της εκδήλωσης του Εαυτού, του Ενός, της Αρμονίας και της Τελειότητας και του Απείρου, πρέπει συνειδητά ν’ αποκολληθείς από την τοποθέτηση του ανθρώπινου Κατεστημένου, της ανθρώπινης σκέψης, της ανθρώπινης νοοτροπίας. Ν’ αποκολληθείς από την τοποθέτηση των ανθρώπινων συναισθηματισμών, των ανθρώπινων πόνων, της ανθρώπινης γενικά αντιμετώπισης όλων των καταστάσεων.
Και για να γίνει αυτό πρέπει να μετατοπίσεις τον νου σου. Ο Νους σου είναι Άπειρος, είναι Απεριόριστος, ο Νους σου είναι απόρροια του Ενός Υπάρχοντος Νου του Παντός, του Νου του Θείου, του Πύρινου, του Αναλλοίωτου, που μπορεί και συνθέτει και αποσυνθέτει με ταχύτητα τόσο μεγάλη, που φαίνεται σαν να είναι ακίνητος, όλες τις καταστάσεις και να φανερώνει ταυτόχρονα πολλές εκδηλώσεις. Όμως οι περιορισμοί της ύλης έχουν θέσει φραγμούς στον Απεριόριστο αυτό Νου κι έχουν δώσει σ’ αυτόν μια άλλη μορφή, μία μορφή πλάνης, του έχουν αφήσει ένα πολύ μικρό πεδίο κίνησης, μία πολύ μικρή ευρύτητα, για να μπορεί να λάβει κυματισμούς.
Πρέπει αρχικά να καταθρυμματισθούν όλα τα Κατεστημένα, όλες οι τοποθετήσεις οι γνωστές και οι ακολουθούμενες από την Κοινωνία, όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα στη γη, να διασπασθούν, δηλαδή, κάθε είδους όρια, που δεν αφήνουν το νου να ταυτισθεί με την Απειρότητα. Ο νους δεν έχει χάσει την ικανότητα, παρ’ όλους τους περιορισμούς που του έχουν επιβληθεί, να διανοίγεται και να καλύπτει τα πάντα. Απαιτούνται όμως ορισμένες προϋποθέσεις, για να μπορέσει πάλι ν’ αποκτήσει την ελαστικότητα και την ευχέρεια της διάχυσής του και της ταύτισής του με το Άχωρο, ώστε να μπορέσει να εκδηλώσει το Άχωρο.
Και οι προϋποθέσεις αυτές είναι η καταθρυμμάτιση σταδιακά όλων των επίπλαστων στοιχείων, όλων των στοιχείων, που δεν είναι πύρινα, που δεν είναι παλλόμενα από Φως και Θεότητα.
Αδελφέ Άνθρωπε, η Θεία Παροχή του Φωτός πάνω στη γη είναι Άπλετη. Η Πάλλουσα Υπόσταση της Θεότητας αποστέλλει αενάως κυματισμούς Φωτός, ρέει μέσα σε κάθε υπόσταση, δίνει Ζωή, Πνοή, Δημιουργικότητα σε κάθε ον και στέλνει κυματισμούς πύρινους μέσα σε κάθε νου, για να μπορέσει να εκδηλώσει πύρινες ιδέες, πύρινες πράξεις, πύρινους λόγους.
Όμως, Άνθρωπε, ως Ομοούσιος με τον Πατέρα διαθέτεις την ικανότητα της επιλογής, ως Ομοούσιος με τον Πατέρα διαθέτεις την Ελεύθερη βούληση, ακριβώς για να καταστείς εκπαιδευόμενος συνειδητά Ομοούσιος και ταυτόσημος μέσα στη Θεότητα, ώστε να μην υπάρχει περίπτωση λάθους, να μην υπάρχει περίπτωση απόσπασης εκ νέου από τη Μία Ύπαρξη και Δημιουργία νέων πλασματικών καταστάσεων, που δημιουργούν δυσαρμονία στα Σύμπαντα. Αυτή η Ελεύθερη βούληση θα διαμορφώσει την επιλογή σου και η επιλογή σου θα επιτρέψει την εισχώρησή σου σε πεδία περισσότερου Φωτός, την εισχώρησή σου σε πεδία μεγαλύτερης επέκτασης της Αλήθειας, την εισχώρησή σου σταδιακά στην ολότητα της Αλήθειας και την εμφάνιση αυτής της ολοκληρωμένης Αλήθειας μέσα από το υλικό σκήνωμα, που φέρεις.
Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός, κανένα όριο, τίποτα που να μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην εκδήλωση Θεού. Η ύλη σου δεν είναι πρόσκομμα στην εξέλιξή σου, η ύλη σου και η μορφή σου είναι βοήθεια, για να κατανοήσεις την ενωτική κατάσταση των πάντων. Ευρισκόμενος στην ύλη διακρίνεις μορφές, διακρίνεις αντιθέσεις, διακρίνεις γύρω σου ξεχωριστά αντικείμενα. Σκοπός είναι να ξεπεράσεις τις μορφές, να ξεπεράσεις τα ξεχωριστά αντικείμενα και να δημιουργήσεις Μία Μορφή Πανσυμπαντική, που θα περικλείει όλες αυτές τις μορφές, που θα πάλλεται και θα πάλλει μ’ Ένα κραδασμό και Μία δόνηση τα πάντα.
Σκοπός των μορφών είναι να ενωθούν. Να εισπορεύσεις εντός σου κάθε μορφή που αντικρίζεις και να την εμφανίσεις εκ νέου και πλέον να μην αντικρίζεις και να μην αισθάνεσαι τις μορφές, σαν κάτι διαφορετικό, σαν κάτι ξεχωριστό, αλλά σαν την ίδια τη μορφή σου, που παρουσιάζεται μ’ ένα άλλο πρόσωπο. Η πορεία της Ένωσης των Κόσμων ξεκινά από την ένωση των εντός σου καταστάσεων.
Άνθρωπε, είσαι συνδεδεμένος με τα Σύμπαντα, εντός σου ενυπάρχουν τα πάντα, η Τελειότητα, η Αρμονία, καθώς και οι δυσαρμονίες, που τυχόν δημιουργήθηκαν από τις εκάστοτε εκδηλώσεις σου.
Εντός σου υπάρχουν και τα στεγανά που έθεσες και από εντός σου θα τα καταθρυμματίσεις, για ν’ αρχίζεις να ενώνεις, εσωτερικά πρώτα, τα Σύμπαντά σου και όταν ενώσεις τα εσωτερικά σου Σύμπαντα, τότε και η εκδήλωσή σου θα είναι ενωμένη και μία εκδήλωση ενωτική ενώνει και τα Σύμπαντα έξω από σένα και αποκαθιστά οποιαδήποτε δυσαρμονία και διαχέει σε όλους τους Κόσμους Αγάπη και Τελειότητα.
Προορισμός σου είναι να καταστείς Θεός, να καταστείς Αγάπη, να καταστείς Αέναη Ροή των Απείρων Κόσμων. Προορισμός σου είναι, αφού διαγράψεις όλα τα εξελικτικά σου στάδια και φθάσεις σε πλήρη συνειδητότητα της Θεότητας, κι αφού εκδηλώσεις αυτή τη Θεότητα, να αφομοιωθείς μέσα στην Αέναη Ροή, μέσα στο Ασύλληπτο και Αδημιούργητο Άμορφο Θείο, για να εκδηλώσεις Κόσμους, για να εκδηλώσεις Τελειότητες, για να εκδηλώσεις Ισορροπίες και να εισέλθεις στον ίδιο ρυθμό της Εισπνοής και της Εκπνοής της Θεότητας, ώστε να βρίσκεσαι εναρμονισμένος απόλυτα με κάθε Αναγέννηση και με κάθε Απορρόφηση Θείας Ενέργειας και να διαχέεις κι εσύ Ενέργεια, σύμφωνα με τη Μία Βούληση.
Πρέπει ν’ αρχίσεις να εισέρχεσαι στην Αγάπη, στην Αγάπη Ολότητα, στην Αγάπη Ένωση, στην Αγάπη που οι κυματισμοί της προσφέρουν Γαλήνη και Αρμονία και ενώνουν άμεσα τα πάντα και τα μετουσιώνουν, οποιαδήποτε μορφή, εξέλιξη, εκδήλωση κι αν έχουν. Η Αγάπη είναι η Μία Πανσυμπαντική Ουσία, που διέπει τους Κόσμους και είναι ο Ένας Κύριος Νόμος, που κατευθύνει τα Σύμπαντα.
Ω Αγάπη, δύνασαι να υπάρχεις, ως Μορφή και ως Άμορφο, ως Δημιουργία και ως Αδημιούργητο, ως Κίνηση και ως Ακινησία, ως Εκδήλωση και Ανεκδήλωτο. Ω Αγάπη, δύνασαι να παρουσιάζεις ταυτόχρονα πολλές και διάφορες εκδηλώσεις, ενώ εμπεριέχεσαι και μέσα στην Άμορφη κατάσταση της αναμενόμενης Δημιουργίας.
Οι δυνατότητές σου, Άνθρωπε, δεν έχουν περιορισμούς, οι δυνατότητές σου επεκτείνονται πάνω από τη γη, σ’ όλα τα Σύμπαντα, γιατί ακριβώς, ως Ομοούσιος με το Θεό, υπάρχεις παντού, πάλλεσαι παντού, δονείς τα πάντα, είσαι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.
Τα Κατεστημένα και οι τοποθετήσεις σου μέχρι τώρα είναι αυτά που δεν βοηθούσαν στην πανταχού παρουσία σου, είναι αυτά που δεν βοηθούσαν στην ταυτόχρονη εκδήλωσή σου σε όλα τα πεδία και όχι μόνο στο ένα πεδίο της ύλης της γης. Η πορεία σου της ανόδου, θα είναι πορεία ανόδου και εκδήλωσης στα πεδία όλης της Δημιουργίας, όλων των Κόσμων.
Γι’ αυτό, Άνθρωπε, θ’ αρχίσεις να αισθάνεσαι νέες δονήσεις να σε δονούν, κι αυτές ακριβώς οι νέες δονήσεις, είναι που θα σε βοηθήσουν να εισχωρήσεις στον ολοκληρωμένο Εαυτό σου, στον Εαυτό Φως, Αγάπη, Ενότητα, στον Εαυτό Θεό. Και επειδή στα πάντα πρέπει να υπάρχει Αρμονία και Τελειότητα, γιατί έτσι εκδηλώνεται η Δημιουργία του Θεού και το εξωτερικό σκήνωμα, ο φορέας σου, θα εναρμονισθεί πλήρως με την εσωτερική σου κατάσταση. Ο φορέας σου σταδιακά εξελισσόμενος θα μεταλλάσει τις δονήσεις του, αντλώντας από την εσωτερική σου δόνηση. Τα κύτταρα του σκηνώματος σου θα λαμβάνουν νέα ταχύτητα και νέα μορφή ενέργειας, θα εξελίσσονται, ώστε να μπορούν ανάλογα με την εσωτερική σου εξέλιξη, να εκδηλώνουν άμεσα και ταχύτατα τις εσωτερικές σου καταστάσεις προς τα έξω, για να μεταβιβάζουν τη Θεία σου Ενέργεια και στην ύλη της γης και όλων των αντικειμένων που υπάρχουν στη γη, ώστε να εξελίσσονται κι αυτά.
Όταν η υπόστασή σου φθάσει στο στάδιο της πλήρους ταύτισης και ένωσης με το Λόγο, τότε και το σκήνωμά σου θα αποτελείται από κύτταρα Μονάδες Ζωής, που θα έχουν την ικανότητα να διασπώνται και να συνθέτονται εκ νέου και η κάθε διάσπασή τους και σύνθεσή τους θα απελευθερώνει μεγάλες ποσότητες Θείας Ενέργειας που θα διασκορπίζει στη γη. Θα αποτελείται από κύτταρα Μονάδες Ζωής, που θα μπορούν ν’ αποσπώνται, χωρίς όμως να χάνουν τη συνοχή τους με το Ένα σκήνωμα και να καλύπτουν σκηνώματα άλλων Αδελφών Ανθρώπων, ώστε να τα διαποτίζουν και να τα επιβοηθούν στην εκλέπτυνσή τους την εσωτερική και την εξωτερική, για να φθάσουν στο ίδιο πεδίο και στάδιο εξέλιξης.
Είναι μεγάλος ο προγραμματισμός της περιόδου αυτής και είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη που αναλαμβάνει ο Άνθρωπος. Πολύ μεγάλο το Έργο, που έχει να φανερώσει, δεν είναι έργο ανθρώπου, είναι Έργο Ανθρώπου Θεού, που τείνει να εξαλείψει στο Απόλυτο την ανθρώπινη υπόσταση και να παραμείνει Θεός, εντός της Θεότητας. Είναι Έργο όχι περιορισμών, είναι Έργο Άχωρο, Άχρονο, Απεριόριστο, Ενωμένο με τα Σύμπαντα, Ενωμένο με τη Ροή των Κόσμων, είναι Έργο, που θα ξεπεράσει όλες τις διαστάσεις τις μεμονωμένες, για να τις ενώσει στη Μία Διάσταση, χωρίς χρόνο, στη Μία Κίνηση, χωρίς παλμούς, στη Μία Ύπαρξη που δύναται να είναι και Ανυπαρξία.
Γι’ αυτό καλείσαι, Άνθρωπε, ν’ αφεθείς ελεύθερος στον εναγκαλισμό του Φωτός, να καταθρυμματίσεις με τη θέλησή σου τους περιορισμούς σου και να προχωρήσεις στη βύθισή σου μέσα στο Απέραντο, στη βύθισή σου μέσα στο Ακένωτο, γιατί δεν υπάρχει διαφορετικός τρόπος να καταστείς Άχωρος, Άχρονος, να καταστείς Απέραντος.
Διαχέω επί σε, Αγαπημένε Άνθρωπε, την Αγάπη και την Ευλογία της Άχωρης Υπόστασης, της Παλλούσης τους Κόσμους, της Υπόστασης Αγάπη, της Υπόστασης Φως, της Υπόστασης της Μοναδικής, του Ενός Λόγου.
