Το Απείρως Αγαθό, το Απείρως Όμορφο, το Απείρως Τέλειο, το Περικαλλές, το περιβεβλημένο με όλους τους Ήχους και όλες τις Αρμονίες, το Μοναδικό υπάρχον, η Ουσία του Παντός, ο Λόγος, σας μίλησε άνθρωποι και τα αυτιά σας άκουσαν ρήματα άρρητα κι οι ψυχές σας αισθάνθηκαν τον στροβιλισμό των δονήσεων του Λόγου, του Λόγου που αποκαλύπτεται και φανερώνεται αυτή την Κοσμική περίοδο μ’ ένα τρόπο διαφορετικό.
Το ίδιο Απόλυτος, όπως και την προηγούμενη περίοδο, το ίδιο χωρίς περιορισμούς και συμβιβασμούς, το ίδιο Άπειρος και Ατελεύτητος, σας μίλησε και σας εκδηλώθηκε και σας φανερώθηκε έντονα, σκληρά, όπως μπορεί να νομίσατε, μπορεί να πιστέψατε. Ο Λόγος Αγάπη, ο Πατέρας Αγάπη, είναι το ίδιο, εμφανίζεται κάθε φορά ανάλογα με τη Σκοπιμότητα, ανάλογα με αυτά που πρέπει να αναφανούν μέσα σου, Άνθρωπε, και να συντριβούν και να διαλυθούν. Ο Λόγος εμφανίζεται πάντα ως Αγάπη, πάντα είναι Αγάπη, όπως κι αν σου εκδηλώνεται, κι αν η σκέψη σου διανοηθεί κάτι άλλο, εσύ υποβιβάζεσαι, εσύ πέφτεις, εκπίπτεις από το ύψος όπου σ’ έχει θέσει. Σ’ έχει βάλει δίπλα Του, Άνθρωπε, να περπατάς μαζί Του κι όχι δίπλα Του μόνο, σ’ έχει βάλει μέσα Του, να είσαι Ένα.
Γι’ αυτό και σου φανερώνεται όπως είσαι εσύ, και δεν διστάζει, δεν περιορίζεται και δεν τον ενοχλούν οι σκέψεις οι δικές σου. Αυτές έρχεται να συντρίψει, να τις διαλύσει ολότελα. Έρχεται σαν Δύναμη Αέναη, Δύναμη Αυθύπαρκτη, Συνεχής, να καθαρίσει και να εξαγνίσει τα πάντα, τα Σύμπαντά σου, το «Είναι» σου, για ν’ αναδυθείς μέσα Του, να αναδυθείς μέσα Μου, Άνθρωπε, γιατί Εγώ σου μιλώ και τώρα κι ας αντικρίζεις μία άλλη Μορφή. Να γίνεις η Ουσία Μου, το Θεϊκό Μου «Είναι», το Απέραντο, το Αναλλοίωτο, το Φωταυγές και Άπειρο και να Είμαι το Θεϊκό σου «Είναι» και να μη μπορείς να ξεχωρίσεις.
Σ’ Αγαπώ, Άνθρωπε, να ήξερες πόσο, πόση Αγάπη δέχεσαι από την Άπλετη και Ακένωτη Πηγή της Αγάπης Μου. Να ήξερες κάθε στιγμή πόσα κύματα σε περιβάλλουν και σε διαπερνούν και σε δονούν και σε αφαρπάζουν, για να σε σηκώσουν στα ύψη. Αιώνες τώρα αυτή την Αγάπη Μου σου τη δίνω, σου τη δίνω συνεχώς και εξακολουθητικούς, και αυτή η Αγάπη δεν έχει Τέλος. Και σε σηκώνω πάλι και πάλι και σε αναγεννώ μέσα Μου και σου εμφανίζω τη Θεότητά σου.
Ως πότε, Άνθρωπε, αυτή η Αγάπη μου θα παραμένει ανενεργής από εσέ, ως πότε τα Άπειρα αποθέματά σου θα παραμένουν μόνο αποθέματα κλεισμένα ερμητικά μέσα στο «Είναι» σου; Είσαι εσύ ο ελεγκτής του «Είναι» σου; Είσαι εσύ ο αρμόδιος να καθορίσεις, πού θα δώσεις και τι θα δώσεις;
Σ’ ερωτώ, Άνθρωπε, σου ανήκει τίποτε; Με ποιο δικαίωμα γίνεσαι εσύ ο διαχειριστής της Απειρότητάς Μου; Με ποιο δικαίωμα γίνεσαι εσύ αυτός που εμποδίζει την Απειρότητά Μου να εκδηλωθεί; Με ποιο δικαίωμα θέτεις όρια σ’ αυτό που δεν σου ανήκει; Όσο του θέτεις περιορισμούς, όσο βάζεις παραπετάσματα στην Απειρότητα, δεν σου ανήκει, στην αφαιρώ και σ’ αφήνω κενό και άδειο, χωρίς Ζωή, χωρίς υπόσταση καμιά, να εκλιπαρείς τη Ζωή και να διψάς για το Φως.
Και Εγώ σου δίνω το δικαίωμα γι’ αυτή τη δίψα. Όσο περιορίζεις το Άπειρο Έλεος και την Απέραντη Αγάπη, όσο κρατάς ερμητικά κλειστά τα αποθέματά σου, τα Άπειρα, τα Αιώνια, τα Αναλλοίωτα, δεν σε γνωρίζω, δεν είσαι κομμάτι Μου. Κομμάτι Μου είναι η Απειρότητα, γιατί όλα τα τμήματά Μου είναι Άπειρα, όπως Άπειρος είμαι κι Εγώ, κι η Απειρότητά Μου σε όσα τμήματα κι αν υπάρχει, είναι ολόκληρη και δεν υστερεί και δεν λιγοστεύει, είναι πάντα η ίδια.
Εκδήλωσέ Με, εκδήλωσε τα Άπειρα, Θεία, Ανεπανάληπτα και Ασύλληπτα αποθέματα Ενέργειας. Φανέρωσε την Αιώνια Ζωή σου, την Απέραντη, Ακένωτη, Άχωρη και Άχρονη Ύπαρξή σου, για να σε γνωρίσω, για να σου πω πως είσαι Ένα με Μένα, πως δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός και πως η λέξη Ένα δεν έχει καμιά σημασία, γιατί η Ενότητα είναι τόσο μεγάλη, που δεν χωράει καμιά λέξη και τίποτα δεν μπορεί να την εκφράσει. Να σου πω πως σ’ Αγαπώ, μα να σου πω πως σ’ Αγαπώ Άπειρα και να το νιώθεις και να μ’ αγαπάς κι εσύ Άπειρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή, γιατί Εγώ στο λέω πως σ’ Αγαπώ.
Στο λέω συνέχεια και σ’ Αγαπώ Άπειρα, γιατί ως Άπειρος, Ανεκδήλωτος και Εκδηλωμένος, Μορφικός και Άμορφος, Αυθύπαρκτος Λόγος, εκδηλώνομαι και ως Αγάπη Αέναη, Άπειρη, Αυθύπαρκτη, Αυτοδημιουργούσα τα Άπειρα Σύμπαντα, Αναγεννούσα τον Εαυτό Της κι εσένα.
Μπορώ να σ’ Αγαπώ, όμως δεν ωφελείσαι με τα λόγια, τα λόγια σε προετοιμάσανε, τα λόγια σε δονήσανε, τα λόγια σου βγάζουν στην επιφάνεια συνεχώς μια κατάσταση να τη θυμάσαι, σου δώσαν το κλειδί να ξεκλειδώσεις και να εκδηλώσεις αυτή την Απεραντοσύνη, που κρατάνε τα χέρια σου δεμένα. Εσύ θα ξεκλειδώσεις. Η καρδιά σου είναι το κλειδί, κι όσο μεγαλώνεις την καρδιά σου, τόσο μεγαλώνει και το κλειδί και τόσο περισσότερο ξεκλειδώνεις και εμφανίζεις και κάνεις πράξη από την Απειρότητα, που είναι Μία, και τόσο περισσότερο Με νιώθεις και δεν έχεις ανάγκη να σου πω ότι είμαστε Ένα, γιατί το ξέρεις, το αισθάνεσαι, το ζεις.
Είσαι γεμάτος, Άνθρωπε, από γιατί, είσαι γεμάτος από απορίες, είσαι γεμάτος από πλάνη κι έχεις στα χέρια σου το κλειδί, μα το έχεις μικρό, γιατί έτσι το βλέπεις. Μεγάλωσέ το, κάνε το Απέραντο και Άπειρο, που να χωράει στα πάντα, για να μπορέσεις να ενεργοποιήσεις αυτό το Άπειρο. Τι θέλεις άλλο; Δεν έχεις και συ κουραστεί ν’ ακούς λόγια, δεν θέλεις κι εσύ, Άνθρωπε, να δεις την πράξη, να δεις τη θεωρία να γίνεται πράξη, για να επικρατήσει η Τελειότητα; Κι από πού περιμένεις να γίνει η πράξη;
Εγώ συνεχώς πράττω. Είμαι Ζων και Ενεργών και εκδηλώνομαι σε Απειρία μορφών, εκδηλώσεων, καταστάσεων, που είναι αδύνατον να τις συλλάβεις. Εσύ οφείλεις τώρα να κάνεις τις θεωρίες σου, τις θεωρίες που άκουσες και λες ότι ασπάστηκες και είναι η Αλήθεια να τις κάνεις πράξη. Αν πιστεύεις ότι είναι η Αλήθεια, φανέρωσέ το. Η πίστη σου ας γίνει έμπρακτη και κάθε σου κίνηση ας γίνει Αλήθεια. Μιλάς για την Αλήθεια, πρεσβεύεις Αλήθεια, ακολουθείς Αλήθεια και φανερώνεις πλάνη. Σε πόσες αντιφάσεις πέφτεις, γιατί διαχώρισες το νου σου από την εκδήλωση. Ο νους σου, που συλλαμβάνει τις ιδέες είναι αδιάσπαστα δεμένος με την εκδήλωσή σου τη μορφική, γι’ αυτό ήρθες στην ύλη και πήρες τις μορφές, για να εκδηλώσεις αυτή την αδιάσπαστη ένωση, όπως το ζήτησες και να καταλάβεις ότι η Αλήθεια δεν έχει κανένα περιορισμό και εκδηλώνεται από πάντα.
Είμαι μέσα σου ως Αλήθεια, ως Άπειρος Θείος Νους, και είσαι μέσα Μου κι εσύ, ως Αλήθεια, όμως ακόμα δεν το φανέρωσες. Έρχομαι τώρα και σου φωνάζω, για να σε δονήσω, για να σε ξυπνήσω από τον ύπνο σου, να φανερώσεις. Αυτή είναι η Νέα Εποχή, αυτή είναι η Νέα Κοσμική περίοδος. Φανερώνει τα πάντα, για να μπορέσεις να ξαναγυρίσεις στο Άμορφο και να είσαι ταυτόχρονα και Άμορφο και Μορφή, χωρίς να σε περιορίζει τίποτα. Και θα σου μιλήσω με όλους τους τρόπους, με όλους τους τρόπους που Μου μίλησες κι εσύ και Με αντιμετώπισες. Και θα σου φερθώ όπως Μου φέρθηκες πρώτα, για να κατανοήσεις. Κι είναι κι αυτό η Αγάπη Μου η Άπειρη, γιατί έρχομαι και σε κουνώ συθέμελα, για να μπορέσεις να γίνεις αυτός που από πάντα ήσουν, να γίνεις φανερά, έκδηλα, χωρίς να ντρέπεσαι και να φοβάσαι κανέναν, και να μπορείς να υψώνεις τη φωνή σου και να διαλαλείς την Αλήθεια Μου και την Αλήθεια σου, που είναι Μία.
Θα έλθω κοντά σου, όπως ερχόμουνα πάντα, μόνο που θά ’ρθω πρώτα κι έρχομαι ήδη κάπως διαφορετικά. Και μετά θα σε λούσω στην ίδια Αγάπη, που πάντα σε έλουζα και θα σε ανασηκώσω πάλι να σε φέρω εκεί που ήσουν πάντα. Άπειρε, Άνθρωπε – Θεέ, όμως πώς θα καταλάβεις αυτή την Απειρότητα, αν δεν τανυθείς, ακόμα κι από φόβο καμιά φορά, για να σου διασπάσω ακόμη και τα όρια του φόβου, γιατί δεν πρέπει να υπάρχει κανένας φόβος μέσα σου, να σε κρατά και να σε απομακρύνει από το «Είναι» σου, και την Απειρότητά σου, γιατί δεν πρέπει να φοβάσαι τον Θείο, Άχραντο, Ανυπέρβλητο, και Υπερούσιο Εαυτό σου. Πρέπει να τολμάς να τον χωράς και να τον φανερώνεις και να τον υψώνεις και να τον δείχνεις παντού, όπως είναι: Άσπιλος, Καθαρός και Φωτεινός και καλύπτει τα πάντα.
Τι άλλο θέλεις από Εμένα να σου πω; Με ποιους άλλους τρόπους να σου καταδείξω την Αγάπη Μου; Στην καταδεικνύω μέσα απ’ όλα, στην καταδεικνύω και μέσα απ’ το νου σου. Φανέρωσέ τη, είμαι η Άπειρη Αγάπη σου, ο Άπειρος Θείος Νους σου, η Άπειρη Υπόστασή σου. Είμαι τα πάντα, εντός σου και εκτός σου κι είσαι τα πάντα εντός Μου. Σε εντέλλω και απαιτώ να το φανερώσεις.
Είσαι υποχρεωμένος πλέον, Άνθρωπε, να καταδείξεις τον Άνθρωπο – Θεό και σε καθιστώ Εγώ έτοιμο. Τι άλλο θέλεις, τι μεγαλύτερη δωρεά, τι άλλο ένδυμα να σου χαρίσω; Σου εμφάνισα και σου χάρισα και σου χαρίζω εξακολουθητικώς τον Εαυτό Μου. Εμφανίζω τον Εαυτό Μου στον Εαυτό Μου, για να διασπάσω καθετί και να λάβω τη μορφή την Άμορφη, που έχω και μέσα από σένα.
Σ’ εναγκαλίζομαι, Άπειρε Άνθρωπέ Μου, ως Άπειρον και Αιώνιον και Αναλλοίωτον Λόγον, Αδιάσπαστον και Αδιαχώρητον από Εμέ.
